Επίθεση Πίτμπουλ σε παιδί», «Σκύλος – δολοφόνος κατασπάραξε το αφεντικό του», «Συνελήφθη ο ιδιοκτήτης του επιθετικού Πίτμπουλ…», είναι μόλις μερικοί από τους τίτλους που έχουν φιγουράρει κατά καιρούς σε τίτλους ειδήσεων και εφημερίδων.

Τα Πίτμπουλ έχουν μείνει στη συνείδηση του κόσμου ως «τα πιο επιθετικά σκυλιά», ενώ αν τολμήσεις να εκφράσεις την επιθυμία σου να αποκτήσεις τετράποδο της συγκεκριμένης ράτσας είναι αναπόφευκτο το να βρεθεί κάποιος να σου αραδιάσει ένα κάρο περιπτώσεις από Πίτμπουλ που κατασπάραξαν τους ιδιοκτήτες τους.

γράφει η Όλγα Παρθενέα-Γεωργάτσου

Μόνο που -δυστυχώς- υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη παρανόηση που έγκειται στον συνδυασμό δύο εξαιρετικά λανθασμένων αντιλήψεων σχετικά με τη συγκεκριμένη ράτσα: Πρώτον, κανένας -κανένας όμως- σκύλος δεν έχει την επιθετικότητα στα γονίδιά του και δεύτερον, δεν ανήκουν όλοι οι μυώδεις σκύλοι στη ράτσα που είναι ευρέως γνωστή ως «Πίτμπουλ».

Από αυτό το τελευταίο αξίζει να ξεκινήσουμε.

Πού σταματά η αλήθεια και πού αρχίζει η εμμονή κατά των σκύλων της συγκεκριμένης ράτσας;

Ποιοι «μύθοι» εντάσσουν τα Πίτμπουλ στην κατηγορία με τα πιο αιμοβόρα σκυλιά και πώς η διαστρέβλωση των γεγονότων έχει καταφέρει να καταστρέψει τη φήμη των τετράποδων που -για όσους γνωρίζουν- φημίζονται για την τρυφερότητα και τον ανθρωποκεντρισμό τους;

«Τα Πίτμπουλ βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των επιθέσεων σε ανθρώπους»

Εξαρτάται από το τι θεωρεί ο καθένας «Πίτμπουλ». Επίσημα, μόλις δύο φυλές ανήκουν στην κατηγορία των Πίτμπουλ και αυτές δεν είναι άλλες από το Αμερικανικό Πίτμπουλ Τεριέ και το Αμερικανικό Σταφορντσάιρ Τεριέ.

Η αλήθεια είναι ότι πολλές «συγγενικές» φυλές τους μοιάζουν εμφανισιακά, δεν ανήκουν ωστόσο στη συγκεκριμένη ράτσα.

Όταν λοιπόν για όλους τους μυώδεις, δυνατούς σκύλους με πλατύ, μεγάλο κεφάλι χρησιμοποιείται λανθασμένα ο όρος «Πίτμπουλ» πώς θα μπορούσε να μην αυξηθεί το ποσοστό της συγκεκριμένης ράτσας στις όποιες επιθέσεις;

Πρόκειται για εξαιρετικά μυώδη ζώα τα οποία αρχικά δημιουργήθηκαν από γονίδια Τεριέ και Μπουλντόγκ για καθαρά εμπορικούς σκοπούς, καταδικασμένα να γνωρίσουν τους πιο ακατάλληλους ιδιοκτήτες. Εκείνους που θα τα χρησιμοποιούσαν ως «όπλα μάχης» με απώτερο σκοπό το κέρδος.

Τα ζώα αυτά δεν αναπαράχθηκαν ως σκύλοι συντροφιάς, παρά μόνο ως τετράποδα που μόνο τους σκοπό θα είχαν την κυριαρχία και την επίδειξη δύναμης. Σα να λέμε, μια άρρωστη έμπνευση που θα σάρωνε στις κυνομαχίες…

Εδώ, όμως, κρίνεται απαραίτητη μια διευκρίνιση: Στα εργαστήρια «πλάστηκε» το κορμί των σκύλων αυτών. Δεν διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας τους.

Τη δύναμη του σκύλου αυτού δεν είναι δυνατόν να την ελέγξουμε. Ο καλός ή ο κακός τους χαρακτήρας, από την άλλη, φέρει τη δική μας υπογραφή.

«Δεν είναι σκυλιά εμπιστοσύνης»

Εσύ θα εμπιστευόσουν κάποιον που θα σου έκοβε τα αυτιά, τα άκρα και που θα σε χτυπούσε μέχρι να γίνεις «όσο επιθετικός πρέπει να είσαι»; Μάλλον όχι.

Μέχρι σήμερα, κυκλοφορούν ανάμεσά μας άνθρωποι που δηλώνουν λάτρεις της ράτσας αυτής μόνο και μόνο επειδή θεωρούν τη μυϊκή δύναμη των ζώων σημάδι δικής τους υπεροχής. Έχεις Πίτμπουλ; Είσαι αυτό το… κάτι παραπάνω.

Πολλά από τα σκυλιά που έπεσαν στα χέρια τέτοιων ιδιοκτητών είχαν την τύχη να διασωθούν. Δεν περίμενες, όμως, να ξεχάσουν την κακοποίηση που υπέστησαν, σωστά; Άλλα, πάλι, δεν πρόλαβαν…

Στην πρώτη περίπτωση, συναντάμε σκύλους φοβικούς, άλλοτε επιθετικούς -γιατί έτσι έμαθαν να είναι-, οι οποίοι όμως με τη σωστή εκπαίδευση και την πολλή προσοχή και αγάπη μπορούν να αφήσουν πίσω τους τις κακές ημέρες.

Δυστυχώς, ο φόβος δεν θα φύγει ποτέ, αφού ακόμα και μία απότομη κίνησή μας μπορεί να τα τρομάξει και να τα οδηγήσει ενστικτωδώς στο να επιτεθούν.

Κάτι που θα κάνει κάθε σκύλος ανεξαρτήτως ράτσας. Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι τα Πίτμπουλ έχουν τη μυική δύναμη  να κερδίσουν τη «μάχη» με έναν άνθρωπο. Κάτι που δε συμβαίνει με σκύλους ράτσας Κανίς ή Μαλτέζ.

«Το σαγόνι που ‘κλειδώνει’»

Ακόμα μία ανυπόστατη φήμη αφορά αφορά στα… δολοφονικά σαγόνια του Πίτμπουλ. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, η ανατομία του σαγονιού του σε τίποτα δεν διαφέρει από αυτή ενός άλλου σκύλου. Το στόμα τους, είναι απλά ελαφρώς πιο μεγάλο.

Ούτε «κλειδώνει», ούτε επιβάλλεται να σπάσει προκειμένου να ελευθερωθεί το θύμα. Η πιο διαδεδομένη φήμη θέλει τη μοναδική πιθανότητα να γλιτώσει κανείς από το δάγκωμα Πίτμπουλ να βρίσκεται στο σπάσιμο του σαγονιού του ζώου. Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν ισχύει σύμφωνα με τους επιστήμονες.

«Χάνουν το μυαλό τους και επιτίθενται»

Η φήμη αυτή κυνηγά κυρίως τα Ντόπερμαν, ωστόσο ούτε αυτή επιβεβαιώνεται επιστημονικά.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει την άποψη που θέλει το μυαλό των συγκεκριμένων σκύλων να μεγαλώνει μέσα σε ένα κρανίο που δεν αναπτύσσεται, με αποτέλεσμα ο σκύλος να τρελαίνεται.

Ευτυχώς, κάτι τέτοιο μένει στα λόγια και κανένας γιατρός δεν έχει ποτέ βάλει την υπογραφή του σε τέτοιου είδους θεωρία.

Πίτμπουλ, τα πιο κακοποιημένα ζώα

Πηγαίνοντας σε ένα καταφύγιο ζώων, θα παρατηρήσεις ότι δεκάδες σκύλοι ράτσας Πίτμπουλ έχουν διασωθεί και περιμένουν υπομονετικά τον νέο τους ιδιοκτήτη. Τα σημάδια στο σώμα τους είναι ορατά, ενώ σπανίως θα δεις ζώο χωρίς ακρωτηριασμένα τα αυτιά και την ουρά του.

Δυστυχώς, οι πρώτοι που θα ενδιαφερθούν γι’ αυτά και θα ζητήσουν να τα πάρουν μαζί τους είναι άνθρωποι των οποίων οι σκοποί φαίνονται από χιλιόμετρα: Κυνομαχίες και εξοντωτική αναπαραγωγή.

Τα κέρδη από τα στοιχήματα των κυνομαχιών είναι τεράστια, ενώ το γεγονός πως ένα κουτάβι της ράτσας αυτής μπορεί να φτάσει στη μαύρη αγορά ακόμα και τα 600 ευρώ, καθιστά σαφές ότι τα κίνητρα για την υιοθεσία τους -αν μπορείς να το αποκαλέσεις έτσι- μόνο αγνά δεν είναι.

Από κακοποίηση σε κακοποίηση λοιπόν.

Ευτυχώς, τόσο οι υπεύθυνοι των καταφυγίων όσο και οι εθελοντές που περισυλλέγουν και περιθάλπουν αδέσποτα ζώα είναι πλέον πολύ υποψιασμένοι και προσέχουν ακόμα περισσότερο το πού θα δώσουν τους σκύλους αυτούς.

Πώς πραγματικά είναι ένα ευτυχισμένο Πίτμπουλ; 

Η χαρά και ο ενθουσιασμός του Πίτμπουλ δεν μπορούν να κρυφτούν. Μια σβούρα στο κρεβάτι, ένα πήδημα στον καναπέ ή ένα τρέξιμο στο χωλ του σπιτιού σου είναι αρκετά για να… αφήσουν πίσω τους συντρίμμια.

Ο σίφουνας αυτός θα απαιτήσει όλη σου την προσοχή εντός και εκτός σπιτιού και θα σου δώσει όλη του την αγάπη.

Πρόκειται για ζώα εξαιρετικά συναισθηματικά, τρυφερά και ανθρωποκεντρικά που δεν συνηθίζουν ποτέ στη μοναξιά και την απομόνωση. Το Πίτμπουλ θα γίνει ο πιο πιστός σου φίλος και θα σε θεωρεί για πάντα «άνθρωπό του». Ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ράτσα.

Το θέμα είναι ένα, λοιπόν: Μπορείς να κάνεις ένα Πίτμπουλ ευτυχισμένο;

Να μην το εκμεταλλεύεσαι και να μην το κακομεταχειρίζεσαι; Αν ναι, ουδέποτε θα κάνει επίδειξη δύναμης, ούτε πρόκειται να σου επιτεθεί. Είναι δυνατό, μα όχι «αιμοβόρο». Επιθετικό το έκαναν, δεν γεννήθηκε.

Είναι στο χέρι σου.

Θέλεις ένα ζώο σε αυτή την κατάσταση…;

Ή το προτιμάς κάπως έτσι, στον καναπέ και το κρεβάτι σου;

Στο σημείο αυτό να σου γνωρίσω τη Μούρη. Πιτμπουλίνα game dox mix, μηνών δεκατεσσάρων.

Αγοράστηκε πιθανότατα με σκοπό τη διαδικασία της αναπαραγωγής, αλλά κατέληξε με συντριπτικό κάταγμα στο αριστερό της πίσω πόδι, εγκαταλελειμμένη σε κτηνιατρείο όταν ο «άνθρωπός της» αποφάσισε να την «τιμωρήσει». Τι να έκανε άραγε; Να του έφαγε κάποιο έπιπλο ή απλά να μην ήταν… υπάκουη;

«Πετάχτηκε από το παράθυρο ή την κλώτσησαν», είπε ο κτηνίατρος. Ήταν 6 μηνών. Σήμερα είναι στα καλύτερά της. Η βίδα στο πόδι της δεν την εμποδίζει ούτε να τρέχει, ούτε να πηδάει, ούτε να κάνει ζημιές.

Περπατάμε λίγο περίεργα αλλά… το λες και χαριτωμενιά.

Μια Μούρη κάπου περιμένει κι εσένα. Σε κάποιο καταφύγιο, κάποια αγγελία στο ίντερνετ ή ακόμα και στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς σου.

Αν πάλι δεν βρήκες εκεί τη δική σου «Μούρη», η σελίδα στο Facebook και το σπίτι του κυρίου Γιώργου Μασούρη και των υπόλοιπων εθελοντών της γειτονιάς του, φιλοξενούν πολλές μουσούδες που αξίζει να γνωρίσεις.

Βρες τον νέο σου συγκάτοικο και κάνε χώρο στο κρεβάτι σου γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα αποδειχθεί ιδιαιτέρως απαιτητικός…

Πηγή: menshouse.gr

Αν ο σύντροφός σου θέλει να κάνει ντους μαζί σου, δες τι σημαίνει πραγματικά — πέρα από το νερό και τον ατμό

Όταν ο σύντροφός σου σε προσκαλεί να κάνετε ντους μαζί, ίσως σου φαίνεται σαν μια απλή ή και παιχνιδιάρικη πρόταση. Όμως πίσω από αυτή τη μικρή κίνηση συχνά κρύβεται κάτι πολύ βαθύτερο — μια σιωπηλή επιθυμία για σύνδεση, οικειότητα και τρυφερότητα που ξεπερνά τη σωματική εγγύτητα.

Σε έναν κόσμο γεμάτο περισπασμούς, ρουτίνες και βιαστικές κουβέντες, οι αληθινές στιγμές επαφής είναι σπάνιες. Αυτή η πρόσκληση — «Έλα να κάνουμε ντους μαζί» — ίσως είναι ο τρόπος του να πατήσει παύση σε όλα τα υπόλοιπα και να δημιουργήσει έναν χώρο όπου υπάρχετε μόνο οι δυο σας.

1. Μια επιθυμία για οικειότητα — με κάθε τρόπο

Όταν ο σύντροφός σου θέλει να κάνετε ντους μαζί, συνήθως δεν έχει να κάνει μόνο με την πράξη. Έχει να κάνει με την ανάγκη να είναι κοντά σου — σώμα με σώμα, αλλά και καρδιά με καρδιά και αναζητεί συναισθηματική σύνδεση. Θέλει να σε ζήσει σε μια από τις πιο ευάλωτες και ανεπιτήδευτες εκδοχές σου — χωρίς στρώματα, χωρίς περισπασμούς, μόνο ζεστασιά και παρουσία.

Υπάρχει κάτι εξαιρετικά οικείο στο να βλέπετε ο ένας τον άλλο έτσι — γυμνοί όχι μόνο σωματικά, αλλά και συναισθηματικά. Είναι μια στιγμή σιωπηλής σύνδεσης, ένα άφωνο «θέλω να είμαι πραγματικά μαζί σου».

2. Εμπιστοσύνη, άνεση και συναισθηματική οικειότητα

Το να βρίσκεστε μαζί σε έναν τόσο προσωπικό χώρο — κυριολεκτικά και συναισθηματικά εκτεθειμένοι — είναι ένδειξη βαθιάς εμπιστοσύνης. Ο σύντροφός σου πιθανόν νιώθει ασφαλής μαζί σου, όχι μόνο με την παρουσία σου αλλά με την αγκαλιά σου, το βλέμμα σου, το άγγιγμά σου. Με τον τρόπο του σου λέει: «Νιώθω σαν στο σπίτι μου μαζί σου. Εδώ μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο.»

Αυτή η άνεση είναι μια ήρεμη μορφή αγάπης — εκείνη που δεν χρειάζεται μεγαλοστομίες. Αρκούν το νερό που τρέχει, ένα απαλό γέλιο, ένα φιλί κάτω από τη ροή

3. Ένα κοινό τελετουργικό αγάπης

Το να κάνετε ντους μαζί μπορεί να γίνει ένα τελετουργικό — μια στιγμή επανασύνδεσης με απλό και φυσικό τρόπο. Η ζωή είναι γεμάτη υποχρεώσεις και ρυθμούς. Όμως εκείνα τα λίγα λεπτά στο ντους μπορούν να γίνουν ιερά — ο δικός σας μικρός κόσμος, όπου τίποτα άλλο δεν έχει σημασία πέρα από την αίσθηση του δέρματός του, τον ήχο του νερού, τη ζεστασιά της παρουσίας του.

Δεν έχει να κάνει μόνο με το ρομάντζο ή το πάθος. Μπορεί να έχει να κάνει με το να αποτινάξετε την ένταση της μέρας, να λουστείτε ο ένας τον άλλον, να γελάσετε με τον θαμπωμένο καθρέφτη — και να βρείτε χαρά στα μικρά πράγματα που κάνετε μαζί.

4. Μια σπίθα παιχνιδιού και πάθους

Δεν πρέπει να αγνοήσουμε και την παιχνιδιάρικη, παθιασμένη πλευρά. Το ντους μαζί μπορεί να είναι διασκεδαστικό, εpωτικό και αναζωογονητικό. Μπορεί να είναι η σπίθα που ξαναφουντώνει τη φλόγα ανάμεσά σας — ένας χώρος όπου η αγάπη γίνεται άγγιγμα και το άγγιγμα ηλεκτρισμός.

Ο σύντροφός σου μπορεί να σε προσκαλεί όχι μόνο από επιθυμία, αλλά επειδή θέλει να μοιραστεί μαζί σου χαρά και απόλαυση — να μετατρέψει το καθημερινό σε κάτι μαγικό και κοινό.

5. Μια σιωπηλή γλώσσα αγάπης

Κάποιες φορές, τα λόγια δεν αρκούν. Δεν λένε όλοι «σ’ αγαπώ» με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί το δείχνουν μέσα από πράξεις, μέσα από καθημερινές στιγμές, μέσα από ένα ψιθυριστό «Έλα να κάνουμε ντους μαζί».

Αν σου το ζητάει, μπορεί να σου λέει:

• Μου λείπεις.

• Θέλω να σε νιώσω ξανά κοντά μου.

• Άφησέ με να σε κρατήσω.

• Σ’ αγαπώ — στη σιωπή, στις μικρές στιγμές, στη ζεστασιά του νερού και στην άνεση της παρουσίας σου.

Συμπέρασμα:

Αν ο σύντροφός σου θέλει να κάνετε ντους μαζί, συνήθως αυτό αντικατοπτρίζει στοργή, εμπιστοσύνη και επιθυμία για έντονη οικειότητα — σωματική,συναισθηματική ή και τα δύο. Αν δεν είσαι σίγουρος/η για τις προθέσεις του, το καλύτερο είναι να του μιλήσεις ανοιχτά. Ρώτησέ τον με απλό και ειλικρινή τρόπο τι σημαίνει γι’ αυτόν. Αυτό μπορεί να σας φέρει πιο κοντά και να σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα τη γλώσσα αγάπης του άλλου.

Ο Αγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, καθώς στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα.

Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο. Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη.

«Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» εξηγεί ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ.

Το εκκλησάκι τοποθετήθηκε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη. Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντοτε υπηρετούσε ιερέας, που ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές». Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.

Το σημάδι από το Θεό

Ο Άγιος Νικόλαος πάντα προστάτευε το πλοίο, δηλώνουν μαρτυρίες. «Παραμονές της ναυμαχίας της Έλλης, ένας υποκελευστής καθάριζε το πλοίο με έναν κουβά. Μόλις τελείωσε, ξάπλωσε να κοιμηθεί και, όταν ξύπνησε, είδε συγκλονισμένος επάνω στον κουβά σχηματισμένο το πρόσωπο ενός Αγίου» περιγράφει ο κυβερνήτης του «Αβέρωφ» κ. Χαραλαμπόπουλος και συνεχίζει: «Η συγκίνηση όλων ήταν φανερή, κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την εικόνα, ήταν πράγματι η μορφή ενός Αγίου. Συγκλονισμένοι, πήραν τον κουβά και πήγαν στον Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν βαθιά θρησκευόμενος.

Με δάκρυα στα μάτια, ο κυβερνήτης δήλωσε πως αυτό είναι ένα σημάδι από τον Θεό ότι θα κερδίσουμε τη μάχη. Και, όντως, έτσι έγινε. Γι’ αυτό και ο Κουντουριώτης διέταξε έπειτα από τη θριαμβευτική νίκη να γίνει λιτανεία. Κατόπιν, ο κουβάς τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι. Ιερέας τότε ήταν ο Δάφνος, ο οποίος, όταν το 1915 έγινε Μητροπολίτης Σπάρτης, πήρε τον κουβά μαζί του.

Το 1937 ο βασιλεύς πήγε επίσκεψη στη Σπάρτη και, όταν ο Μητροπολίτης του είπε την ιστορία, ο βασιλιάς του ζήτησε να γυρίσει τον κουβά στο πλοίο, όπου και ανήκει. Σήμερα μπορεί όποιος επιθυμεί να δει στο “Αβέρωφ” τον κουβά με τη μορφή του Αγίου». Αυτό ήταν ένα από τα θαύματα που καταγράφονται στο ημερολόγιο του πλοίου.

Το θαύμα της ασημένιας εικόνας

Ακόμα μία μαρτυρία ωστόσο φανερώνει πως άλλη μία νίκη οφείλεται στη δύναμη της πίστης. Το 1942 ο Άγγλος διοικητής, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την περιοχή του Ινδικού Ωκεανού, κάλεσε τον κυβερνήτη του «Αβέρωφ» και του ζήτησε να συνοδεύσει 70 εμπορικά πλοία, λέγοντάς του μάλιστα πως, επειδή η απειλή είναι γνωστή, θα ήταν ικανοποιημένοι εάν κατάφερναν να φτάσουν τα μισά εμπορικά στον προορισμό τους. Ο κυβερνήτης του πλοίου εξιστορεί: «Λόγω της ζέστης, για να δροσιστούν, έβγαζαν τα στρώματα και κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα.

Μια νύχτα ο Παπανικολόπουλος είχε βγάλει το στρώμα του στην πρύμνη και κοιμόταν.

Ξαφνικά, τον ξύπνησε ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος. Σηκώθηκε και είδε κάτι να ασημίζει μέσα στο νερό και να ακουμπάει στο πλοίο. Φώναξε στη γέφυρα να σταματήσουν και κατέβηκε ο ίδιος να κοιτάξει τι ήταν αυτό που προκαλούσε τον θόρυβο. Εκείνο που αντίκρισε ήταν μια ασημένια εικόνα του Αγίου Νικολάου, που με έναν ανεξήγητο τρόπο βρέθηκε στην θάλασσα και ακολουθούσε το πλοίο.

Όλο το πλήρωμα με βουρκωμένα μάτια έδειξε στον κυβερνήτη την εικόνα, ο οποίος αμέσως ζήτησε να γίνει λειτουργία και λιτανεία. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν στο πλευρό τους.Έκαναν 3.500 μίλια και δεν χάθηκε ούτε ένα εμπορικό!

Δείτε το βίντεο με το εσωτερικό του:

Είδα κάτι παράξενο στο πάτωμα του σπιτιού μου και δεν είχα καν καταλάβει τι ήταν.

Ήταν ακίνητο, σαν ένα κομμάτι φωτεινού πράσινου φυτού, ένα ξεκομμένο μέρος από κάποια γλάστρα στο σπίτι… ή ίσως ένα παιδικό παιχνίδι που είχε πέσει από το τραπέζι.

Στάθηκα από πάνω του, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς ήταν. Το σχήμα του ήταν υπερβολικά λείο, το χρώμα πολύ έντονο, και εκείνα τα «κέρατα» στα πλάγια έμοιαζαν πλαστικά.

Αλλά μόλις έσκυψα λίγο πιο κοντά, το «πράγμα» ξαφνικά ανατρίχιασε. Πάγωσα. Και μετά άρχισε να κινείται και να σέρνεται.

Σχεδόν έβαλα τις φωνές από τον φόβο μου. Το πλάσμα έμοιαζε τόσο αλλόκοτο, σαν να είχε βγει κατευθείαν από ταινία τύπου Άλιεν.

Άρχισε να σέρνεται αργά στο πάτωμα, και από το σώμα του προεξείχαν σκοτεινά αγκάθια—μακριά, λεπτά, σαν να προειδοποιούσαν ξεκάθαρα: «Μην με αγγίξεις».

Όταν ανακάλυψα τι πραγματικά ήταν, έμεινα τρομοκρατημένη, και ευτυχώς δεν μου συνέβη τίποτα.

Αργότερα έμαθα ότι ήταν μια κάμπια με «σήμα σέλας» (κι όμως υπάρχει!). Και ότι μπορώ να θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό: αν την είχα πιάσει, όπως σκόπευα να κάνω στα πρώτα δευτερόλεπτα, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί πολύ άσχημα.

Η κάμπια αυτή είναι μια μικρή, έντονα χρωματισμένη δηλητηριώδης κάμπια με χαρακτηριστικό σχέδιο που μοιάζει με σέλα στην πλάτη της. Την συναντάμε σε Ευρώπη και Αμερική συνήθως σε κήπους και αυλές

Έχει αγκάθια που εγχέουν δηλητήριο και μπορούν να προκαλέσουν έντονο πόνο, πρήξιμο και δερματικές αντιδράσεις με την παραμικρή επαφή.

Τα αγκάθια της περιέχουν δηλητήριο, το οποίο εγχέεται στο δέρμα με την παραμικρή επαφή. Οι άνθρωποι αισθάνονται έντονο πόνο, κοκκίνισμα, πρήξιμο, φουσκάλες, και μερικές φορές ακόμη και ζάλη, ναυτία και μούδιασμα.

Πολλοί καταλήγουν στο νοσοκομείο μετά την επαφή, γιατί ο πόνος είναι τόσο δυνατός που δεν αντέχεται. Καθόμουν και διάβαζα όλα αυτά, νιώθοντας ένα ρίγος να με διαπερνά.

Ένα μόνο λάθος, και θα ήμουν εκεί με πρησμένο χέρι.

Τι να κάνω αν τη αγγίξω κατά λάθος;

Πρώτα, αφαιρέστε προσεκτικά τα αγκάθια με ταινία. Έπειτα πλύνετε με σαπούνι και νερό, εφαρμόστε πάγο, και αν η αντίδραση είναι σοβαρή, πάρτε ένα αντιισταμινικό και συμβουλευτείτε γιατρό.

Εγώ την σκούπισα προσεκτικά με μια σκούπα μέσα σε ένα βάζο και την πήγα μακριά, στον κήπο. Ας ζήσει, αλλά όχι μέσα στο σπίτι μου.

Από τότε, όταν βλέπω κάτι περίεργο στο πάτωμα, το σκέφτομαι δύο φορές πριν το ακουμπήσω.

Παρατηρήσατε μια αλλαγή σε κάποια ελιά στο σώμα σας; Η ιστορία μιας 46χρονης γυναίκας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να δίνουμε προσοχή σε τέτοια σημάδια.

Αν και οι γιατροί αρχικά δεν ήταν σίγουροι τι ήταν, την παρέπεμψαν άμεσα για αφαίρεση και τελικά αποδείχθηκε καρκίνος. Μια απλή εξέταση μπορεί να σας σώσει τη ζωή.

Η ελιά που ήταν καρκίνος του δέρματος – Η ιστορία της Jane Murray

Μελέτες αναφέρουν ότι πολλοί άνθρωποι έχουν περιορισμένες γνώσεις για τα χαρακτηριστικά του μελανώματος και δεν γνωρίζουν ποια αλλαγή σε μια ελιά θα έπρεπε να τους ανησυχήσει. Πολλοί βασίζονται σε «λαϊκή σοφία», παραδείγματα από γνωστούς ή και την αισθητική εμφάνιση της ελιάς, αντί για ιατρικά κριτήρια.

Επιπλέον, αρκετοί καθυστερούν να επισκεφθούν γιατρό επειδή φοβούνται ότι θα φανούν υπερβολικοί ή επειδή υποτιμούν τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Απαιτείται καλύτερη ενημέρωση του κοινού για το μελάνωμα και ενίσχυση της εμπιστοσύνης προς τις υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας.

Η Jane Murray, 46 ετών, από το Δουβλίνο, παρατήρησε μια μεγαλύτερη από το κανονικό ελιά στο χέρι της τέσσερα χρόνια πριν τη διάγνωσή της, αλλά τη θεώρησε «φυσιολογική» και την αγνόησε.

Μόνο όταν μια φίλη της, που εργαζόταν ως νοσηλεύτρια, την επεσήμανε τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, αποφάσισε να επισκεφθεί γιατρό.

«Ο γιατρός είπε ότι δεν ήξερε τι ήταν, αλλά θα με έστελναν στο νοσοκομείο για αφαίρεση για να είμαστε σίγουροι», ανέφερε η personal trainer.

«Στις 3 Δεκεμβρίου την αφαίρεσα και τον Φεβρουάριο έλαβα ένα email που με ρωτούσε αν μπορούσα να επιστρέψω για να τους δω».

«Πήγα μόνη μου. Όταν άρχισε να μου λέει τη διάγνωση, δεν πίστευα ότι μιλούσε σε μένα. Υπήρξε διαφωνία μεταξύ των παθολόγων για το σε ποιο στάδιο βρισκόταν, οπότε [η βιοψία] είχε σταλεί σε έναν κορυφαίο ειδικό στο μελάνωμα στο Ηνωμένο Βασίλειο».

Η κυρία Murray, μητέρα ενός παιδιού, τελικά διαγνώστηκε με μελάνωμα σταδίου δύο, τον πιο δύσκολο τύπο καρκίνου.

Η κυρία Murray υποβλήθηκε ξανά σε χειρουργική επέμβαση τον επόμενο μήνα, αυτή τη φορά για να αφαιρεθεί ένα μεγάλο κομμάτι δέρματος από το χέρι της, μαζί με κάποιους αδένες, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλα τα καρκινικά κύτταρα είχαν καταστραφεί.

Η διαδικασία δεν ήταν απλή. Οι χειρουργοί αναγκάστηκαν να κάνουν μια μεγάλη τομή για να αφαιρέσουν τον καρκίνο, αφήνοντάς την με 77 ράμματα.

Για να αποφευχθεί η ανάγκη για μεταμόσχευση δέρματος, ο χειρουργός έκανε μια «πλαστική yin-yang», που σήμαινε ότι η ουλή έπρεπε να φτάσει πολύ πιο πάνω και κάτω στο χέρι της, ώστε να επανενωθεί σωστά το δέρμα της.

Ευτυχώς, στις 23 Απριλίου, η Jane έλαβε τα νέα ότι ήταν πλέον ελεύθερη από καρκίνο.

Η «φυσιολογική» ελιά στο χέρι της αποδείχθηκε ότι ήταν μελάνωμα:

Η Jane ήταν λάτρης του ήλιου – Τώρα αποφεύγει ηλιοθεραπεία και σολάριουμ

Οκτώ εβδομάδες μετά την ανάρρωσή της, προτρέπει τους άλλους να προστατευθούν από τον ήλιο και να εξετάζονται προληπτικά.

«Ήμουν λάτρης του ήλιου, καθόμουν στον ήλιο από το πρωί μέχρι το βράδυ στις διακοπές μου».

«Φορούσα πάντα αντηλιακό, αλλά νομίζω ότι ένιωθα ασφαλής στην αρχή και χρησιμοποιούσα δείκτη προστασίας 30, και μετά προσπαθούσα να βρω αντηλιακό με δείκτη 2 για τις τελευταίες μέρες».

«Ο σύζυγός μου μού έλεγε ότι κυριολεκτικά τσιτσίριζα στον ήλιο. Στο σπίτι, κάθε φορά που είχα ελεύθερο χρόνο, έβγαινα στον κήπο. Δεν άξιζε τον κόπο», πρόσθεσε.

«Το μαύρισμα φεύγει δύο εβδομάδες αφού επιστρέψεις από τις διακοπές. Τα σολάριουμ είναι τόσο επικίνδυνα που δεν καταλαβαίνω πώς δεν έχουν απαγορευτεί. Αν μια ελιά φαίνεται ή αισθάνεται περίεργη, μην νιώθετε χαζοί που θέλετε να την ελέγξετε».

Οι επικίνδυνες ακτίνες του ήλιου

Αρκούν λίγα ηλιακά εγκαύματα, μόλις πέντε, για να γίνετε ευάλωτοι στην πάθηση.

Ο πιο επιβλαβής τύπος ηλιακής ακτινοβολίας είναι οι ακτίνες UVB που πλήττουν την εξωτερική στοιβάδα του δέρματος (επιδερμίδα) και προκαλούν τα περισσότερα ηλιακά εγκαύματα, καθώς και οι ακτίνες UVA που διεισδύουν πιο βαθιά και συμβάλλουν στη γήρανση.

Και οι δύο είναι υπεριώδεις, που σημαίνει ότι προκαλούν καρκίνο του δέρματος.

Ένα ανησυχητικό 90% των περιπτώσεων καρκίνου του δέρματος οφείλονται άμεσα σε ηλιακά εγκαύματα και χρήση σολάριουμ, σύμφωνα με το Cancer Research.