Ασύλληπτο περιστατικό στην Αθήνα και συγκεκριμένα στα Πατήσια, όπου δυο ασυνείδητες γυναίκες παράτησαν τα παιδιά τους κλειδωμένα στο μπαλκόνι και έφυγαν!

Τα παιδάκια ηλικίας 3 και 6 ετών που ήταν κλειδωμένα στο μπαλκόνι του 1ου ορόφου του διαμερίσματος, έκλαιγαν και καλούσαν σε βοήθεια με αποτέλεσμα περίοικοι να ειδοποιήσουν την Αστυνομία, οι δυο Μαροκινές γυναίκες ηλικίας 27 και 36 ετών να εντοπιστούν και να συλληφθούν.

Η αποκάλυψη της θλιβερής αυτής ιστορίας με θύματα τα δυο μικρά παιδιά, έγινε στις 22:30 του Σαββάτου.

Κάτοικοι της οδού Κέας άκουσαν φωνές και κλάματα παιδιών και όταν έστρεψαν το βλέμμα στο μπαλκόνι του 1ου ορόφου είδαν τα δυο παιδιά ηλικίας τριών και έξι χρόνων να καλούν απεγνωσμένα σε βοήθεια.

Αμέσως ενημερώθηκε η Αστυνομία και άνδρες της Άμεσης Δράσης που έφθασαν στο σημείο προσπάθησαν αρχικά να ηρεμήσουν τα παιδάκια και στη συνέχεια να εντοπίσουν τις ασυνείδητες αλλοδαπές.

Λίγη ώρα αργότερα, οι δυο γυναίκες βρέθηκαν και οδηγήθηκαν στο Τμήμα Ασφαλείας Πατησίων όπου συνελήφθησαν.

Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο ενώ τα παιδάκια με εντολή εισαγγελέα Ανηλίκων οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο Παίδων.

Πηγή: protothema.gr

Ο Γρηγόρης Γκουντάρας και η Ναταλί Κάκκαβα έκατσαν στον καναπέ της εκπομπής «Χαμογέλα και πάλι» το μεσημέρι της Κυριακής 12 Μαρτίου και μίλησαν-φυσικά- μεταξύ άλλων για την τραγική επικαιρότητα με την τραγωδία στα Τέμπη.

Ωστόσο, τα όσα είπε η Ναταλί Κάκκαβα έχουν αξία, από τη στιγμή, ειδικά, που αναφέρεται και σε συναδέλφους της στην τηλεόραση:

«Εγώ ένιωσα λίγο άσχημα, διότι με ένα τόσο δύσκολο και δυσάρεστο γεγονός, κάποιοι βρήκαν την αφορμή να γίνουν λίγο εθνικοί ήρωες.

Είναι πολύ εύκολο να βγεις στην τηλεόραση και να κατηγορείς, που ξέρεις ότι ο κόσμος έχει ανάγκη αυτό το καταγγελτικό.

Ο ρόλος της τηλεόρασης θα πρέπει να είναι πιο εξισορροπιστικός και να μην καλλιεργείται ο θυμός».

Δείτε το βίντεο:

«Παιδί μου, εγώ θα σε θεραπεύσω, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία»

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή. Ένας άνδρας που υπηρετούσε στο Πολεμικό Ναυτικό ταλαιπωρούταν επί χρόνια από μία ασθένεια.

Το σώμα του από την πάθησή του ήταν σαν μαραμένο και όλο και μαραινόταν. Ο άνδρας υπέφερε, ντρεπόταν και απορούσε, γιατί οι γιατροί δεν μπορούσαν να τον θεραπεύσουν. Ήλπιζε όμως πώς με το χρόνο θα γίνει καλά. Μέχρι που «εμφανίστηκε» ο Άγιος Θεράπων και τον έκανε καλά…

Αληθινή ιστορία

Από το 1992 υπηρετώ στο Πολεμικό Ναυτικό. Το έτος 1998 και ενώ ήμουν στο Αντιτορπιλικό «Νέαρχος», ξάφνου ένα πρωινό της 24ης Ιουλίου, καθώς ξύπνησα να αναλάβω υπηρεσία, δεν μπορούσα να κρατήσω όρθιο το κεφάλι μου, αλλά ούτε και να μιλήσω.

Η γλώσσα μου έβγαινε συνέχεια έξω από το στόμα! Δεν μπορούσα να κρατήσω το στόμα μου στη σωστή του θέση! Ο γιατρός του πλοίου υπέθεσε πως ήταν μία μορφή βαριάς ψύξης και μου χορήγησε κάποια αντιψυκτική αλοιφή.

Το θυμάμαι σαν τώρα. Θέλαμε δύο ημέρες να επιστρέψουμε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και βλέποντας το πρόβλημά μου να εξακολουθεί να επιμένει, ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα «τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου».

Μόλις καταπλεύσαμε στο Ναύσταθμο, άρχισε ο προσωπικός μου Γολγοθάς. Κατευθείαν έτρεξα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, στο Νευρολογικό. Ο εκεί νευρολόγος είχε μείνει άφωνος.

Οι θεραπείες που μου έδινε ήταν αμέτρητες και χωρίς αποτέλεσμα. Ίσως, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να πηγαινοέρχομαι από το πλοίο μου στο Ν.Ν.Α. και να νοσηλεύομαι σε αυτό για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Η κατάστασή μου είχε γίνει ανυπόφορη! Ψυχολογικά ήμουν χάλια. Ενώ πριν για τους φίλους μου ήμουν η ψυχή της παρέας, τώρα είχα μετατραπεί σε όνειδος και άτομο για να κοροϊδέψει και να γελάσει κανείς μαζί του.

Περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας και σαν μαγνήτης τραβούσα τα βλέμματα όλων των αγνώστων. Άλλωστε, αυτό πού είχα δεν μπορούσε να κρυφτεί.

Τελικά ο γιατρός του Ναυτικού Νοσοκομείου έβγαλε την διάγνωση της ασθένειας που είχα, μετά από τρία χρόνια! Αφού με κάλεσε στο γραφείο του, μου είπε ότι πάσχω από «δυστονία τραχηλικών μυών» κι άρχισε τους πειραματισμούς του επάνω μου.

Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας!

Το προσωπικό μου, όμως, αυτό δράμα το βίωνε και η οικογένειά μου. Ειδικά η μητέρα μου, που υπέφερε μαζί με μένα και έπασχε ίσως περισσότερο, αφού εκείνη την περίοδο είχαμε μάθει πως ο πατέρας μου είχε καρκίνο στο έντερο. Τελικά νικήθηκε από την επάρατη νόσο και πέθανε τον Αύγουστο του 2001.

Εγώ συνέχιζα να μπαινοβγαίνω στο Νοσοκομείο, μάταια όμως. Άρχισα να γίνομαι αντικείμενο χλευασμού από τον ίδιο μου το γιατρό…

Η δύναμη της προσευχής και του λόγου

Οι συνεχείς νοσηλείες στο Ν.Ν.Α. και η ταλαιπωρία με οδήγησαν στην απομόνωση και μάλιστα περνούσε από το μυαλό μου και η σκέψη της αυτοκτονίας. Η πίστη μου όμως στο Θεό δεν με εγκατέλειπε.

Η σχέση μου με την Εκκλησία ήταν αρκετά καλή. Μικρός πήγαινα στο Ιερό και βοηθούσα τον ιερέα.

Αργότερα στάθηκα στο ψαλτήρι κι όποτε ήθελε ψάλτη ο παπάς του χωριού, ερχόταν στο σπίτι και ξεκινούσαμε μαζί για την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πού είναι η Μητρόπολη των Ερυθρών.

Ήθελα να ακολουθήσω την Ιεροσύνη και φοίτησα μάλιστα ένα έτος στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή.

Μετά έδωσα εξετάσεις για το Ναυτικό, αλλά ποτέ δεν ξέχασα την Εκκλησία. Σχεδόν όλους τους Αγίους τους γνώριζα. Τον Άγιο Θεράποντα, όμως, δεν τον είχα ακούσει ποτέ.

Και εδώ αρχίζει η επέμβαση του «παππούλη μου», του Αγίου Θεράποντα. Οργισμένος για ό,τι μου έχει συμβεί, πήγα μία μέρα στην εικόνα της Ευαγγελίστριας και θυμάμαι Της είπα επί λέξει:

«Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω»!! Κι έφυγα από το Ναό.

Το απόγευμα της Κυριακής πήρα το λεωφορείο της γραμμής για την Αθήνα, για να πάω στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Πλατεία Βικτωρίας. Το ίδιο βράδυ επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι η γλώσσα έκανε οίδημα και βγήκε στο ύψος του σαγονιού!

Το στόμα στράβωσε και άλλο, λες και είχα πάθει εγκεφαλικό. το δε κεφάλι έτρεμε. Νοσηλεύτηκα έκτακτα με ασθενοφόρο, για πολλοστή φορά στο Ν.Ν.Α. και είχα πλέον αποφασίσει να πηδήξω από κάποιο μπαλκόνι του Νοσοκομείου και να δώσω ένα τέλος στην όλη υπόθεση.

Το ίδιο βράδυ κι ενώ κοιμόμουν, άκουγα ένα όνομα που μου συστηνόταν, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Σεραπίων, Θεραπειών, Θεράπων… κάπως έτσι! Την επομένη ημέρα κλείνω ραντεβού με τον Νευροχειρουργό του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αθανάσιο Λεβέντη.

Αφού με εξέτασε με παρέπεμψε στον κ. Δαμιανό Σακκά, διευθυντή – νευροχειρουργό του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Είναι εκείνος που κάνει επεμβάσεις στον εγκέφαλο, τοποθετώντας ένα μικροτσίπ και πολλοί ανάπηροι συνάνθρωποί μας στέκονται στα πόδια τους.

Μόλις με εξέτασε, μου είπε ότι μόνος τρόπος για να θεραπευτώ σε ποσοστό 60% ήταν να ήμουν ο πρώτος ασθενής εδώ στην Ελλάδα πού θα μου γινόταν η εμφύτευση αυτή στο κεφάλι.

Τρελάθηκα… Έχασα πραγματικά τον κόσμο! Σαν κάποιος να μου τράβηξε όλη τη Γη και έπεφτα στο κενό της Κολάσεως. Έφυγα από το ιατρείο του έχοντας πεισθεί ότι ήμουν πλέον καταδικασμένος και ότι δεν υπήρχε πλέον σωτηρία για μένα.

Γύρω στις αρχές του Μαΐου είδα ένα όνειρο: Κόσμος πολύς μαζεμένος στη σειρά περίμεναν κάτι έξω από μία πόρτα, πού έμοιαζε με σπηλιά. Εγώ δεν ήξερα τι ήθελα εκεί και πως βρέθηκα.

Απλά, κοιτούσα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών κάτι περίμεναν. Ξάφνου ένας γεράκος, πού βρισκόταν δίπλα μου, σκόνταψε πάνω στο πεζούλι και πήγε να πέσει. με μία απότομη κίνηση που έκανα, τον έπιασα, έκοψα την φόρα και τον βοήθησα να ακουμπήσει στο πεζούλι.

Ένας ιερωμένος με αρχιερατικά άμφια, αδύνατος στην όψη και με άσπρη πυκνή μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πυκνά και μακριά με πλησίασε και μου είπε: «Άσε παιδί μου, θα τον αναλάβω εγώ τον παππού».

Άγιος Θεράπων: «Ό,τι θέλεις σε εμένα θα έρχεσαι να το λες»

Κι έσκυψε και τον σήκωσε. Θυμάμαι ήταν ψηλός και με χαρακτηριστικό ήρεμο βλέμμα. Με ξαναπλησιάζει κρατώντας κάτι (σαν ψωμί – σαν πέτρα, στρογγυλό πάντως ήταν) με τα δύο του τα χέρια και αφού το χώρισε στα δύο, το ένα κομμάτι μου το έδωσε στο χέρι, και το άλλο με μία απότομη κίνηση, μου το έβαλε στο στόμα.

Μετά, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και το δεξί του χέρι κάτω από το σαγόνι μου και απότομα μου σήκωσε το κεφάλι. Μου είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!!

Το πρωί που ξύπνησα, το πρόβλημα είχε μειωθεί κατά 70 %! Γεμάτος χαρά τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της είπα αυτό που μου συνέβη με τη χάρη του Αγίου.

Μετά, αφού το πρόβλημα είχε μειωθεί, πήγα στον κ. Σακκά πού με σύστησε σε ένα γιατρό στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τον κ. Τάγαρη, ο οποίος μου κάνει μία απλή συντήρηση ανά τρίμηνο.

Χάρη στον Άγιο Θεράποντα μπορώ και μιλάω, μπορώ να κινούμαι πάλι στον κόσμο και το κυριότερο, επέστρεψα στην ζωή!

Ό Άγιος όμως συνέχιζε και έκανε την «δική του θεραπεία» σε εμένα. Μόλις άρχισα να επισκέπτομαι τον κ. Τάγαρη στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, η παρουσία του Αγίου γινόταν όλο και περισσότερο έντονη στη ζωή μου.

Επί μία εβδομάδα ερχόταν στο δωμάτιό μου κι αισθανόμουν τα χεράκια του να πιάνουν το κεφάλι μου και να το κινούν δεξιά – αριστερά, όπως οι φυσιοθεραπευτές. Μάλιστα, ξύπναγα και μέσα στο σκοτάδι του δωματίου τον ρώταγα:

«Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Και του ξανάλεγα: «Μισό λεπτό να σηκωθώ, για να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα». Και ξανακαθόμουν στο κρεβάτι και επί μία ώρα για μία εβδομάδα, από τις 04:00 έως τις 05:00 τα ξημερώματα, μου χάριζε την υγεία ο παππούλης μου!

Μετά, μόλις ανακάλυψα την εικόνα του, διαπίστωσα πως ήταν ολόιδιος με εκείνον πού είχα δει! Ο Άγιος Θεράποντας είναι ο παππούλης μου, το φιλαράκι μου, ο προστάτης μου, είναι τα πάντα για εμένα και προπάντων ο γιατρός μου!

Μάλιστα, όταν με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι πως θεραπεύτηκα, δεν το κρύβω και το φωνάζω: Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων.

Ό,τι άλλο να γράφω για την ευεργεσία του Παντοδύναμου Τριαδικού Θεού και τη δύναμη της μεσιτείας της Θεοτόκου και των Αγίων, ειδικότερα του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεράποντα του Θαυματουργού, νομίζω είναι περιττό….

Ο Θωμάς Παλιούρας παραχώρησε συνέντευξη, όπου και αναφέρθηκε στις σπουδές στην Ιατρική που δεν ολοκλήρωσε ποτέ και την απόφασή του να ασχοληθεί με την υποκριτική.

Συγκεκριμένα ο ηθοποιός μιλώντας στην «On Time» και στην Σίσσυ Μενεγάτου μίλησε για την απόφασή του να σταματήσει τις σπουδές στην Ιατρική και να περάσει στη Δραματική Σχολή, περιγράφοντας την στάση των γονιών του.

Θωμάς Παλιούρας: Πώς πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική

Χαρακτηριστικά ο ίδιος αποκάλυψε: «Το έκανα πιο πολύ για να ικανοποιήσω τους γονείς μου. Πήγα στην Μπολόνια για σπουδές Ιατρικής και μετά πήρα μεταγραφή στην Αθήνα. Στο δεύτερο χρόνο που ήμουν στην Ιατρική, παράλληλα έδωσα και πέρασα στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Όμως δεν ξέρω γιατί, αλλά φοβήθηκα να πω στους δικούς μου ότι πηγαίνω για ηθοποιός. Το έμαθαν πολύ αργότερα όταν έκανα μια ραδιοφωνική εκπομπή με τη «Θεία Λένα» κι έγραψαν οι εφημερίδες τα ονόματα των συντελεστών. Είδε τη δημοσίευση ένας συγγενής μας κι ενημέρωσε τους γονείς μου. Εκείνοι δεν έδωσαν σημασία ώσπου μία συμμαθήτριά μου από τη δραματική σχολή έκανε το λάθος όταν με ζήτησε στο τηλέφωνο ενώ είχα πάει διακοπές στην Κέρκυρα, να πει στη μάνα μου ότι πάμε μαζί στη δραματική σχολή και θέλει κάποιες σημειώσεις. Έτσι αποκαλύφθηκε το μυστικό κι οι γονείς μου στενοχωρήθηκαν πολύ. Όχι γιατί πήγαινα στη δραματική σχολή, αλλά γιατί τους το κράτησα κρυφό. Δεν μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν ότι θα τους έλεγα ψέματα. Μόλις γύρισα από την εκδρομή, με έδιωξαν από το σπίτι».

Για το τι έκανε στην πορεία, ο ίδιος δήλωσε: «Στενοχωρήθηκα. Πήγα σε ένα φίλο μου. Όμως ήξερα ότι μου είχαν αδυναμία και θα με συγχωρούσαν. Κι έτσι έγινε. Μια ημέρα κράτησε ο θυμός τους. Μετά άρχισαν να με ψάχνουν στους φίλους μου κι όταν με βρήκαν, μου ζήτησαν να γυρίσω σπίτι και να μην τους ξανακρύψω κάτι. Όμως δεν γινόταν να συνεχίσω την Ιατρική, γιατί ήδη εγώ δούλευα ως ηθοποιός, οπότε την παράτησα στο τελευταίο έτος».

Η Τζούλια Αλεξανδράτου έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή της στα καλλιστεία το 2002, όπου σε ηλικία 16 ετών κατέκτησε τον τίτλο Miss Young και λίγα χρόνια αργότερα ως φαβορί του διαγωνισμού όταν έχασε από την Ολυμπία Χοψονίδου τον τίτλο Σταρ Ελλάς.

Στην συνέχεια, η Τζούλια Αλεξανδράτου προσπάθησε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι ενώ κυκλοφόρησε και ταινία ερωτικού περιεχομένου με τίτλο «Το Απαγορευμένο».

Πρόσφατα άνοιξε και προφίλ στο 0nlyfans, δημοσιεύοντας περιεχόμενο αποκλειστικά για ενηλίκους ενώ πριν λίγες ημέρες έκανε ένα Q & A στο Instagram.

«Πόσα θες για ένα βράδυ;», ήταν ερώτηση που δέχθηκε η Τζούλια Αλεξανδράτου από έναν follower με την ίδια να απαντά:

«Έχω πάρει 30.000 ευρώ για ένα βράδυ. 10 λεπτά δηλαδή».

Τζούλια Αλεξανδράτου: Απίστευτες χυδαιότητες από το μοντέλο – Εμετική ανάρτηση στο Instagramz

Η Τζούλια Αλεξανδράτου ισχυρίζεται ότι βιώνει μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής της, όμως η εν λόγω ανάρτηση γεννά πολλά ερωτηματικά
Σε ένα άνευ προηγουμένου, ακόμα και για τα δικά της δεδομένα, ξέσπασμα προχώρησε η Τζούλια Αλεξανδράτου.

Η Τζούλια Αλεξανδράτου, η οποία τους τελευταίους μήνες διανύει μια από τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής της (κάτι που καθόλου δεν φάνηκε στην εν λόγω ανάρτηση) προχώρησε σε μια… ιδιαίτερη ανάρτηση, μέσω της οποίας βρίζει με χυδαίους χαρακτηρισμούς κάποιους αόρατους (;) εχθρούς, οι οποίοι -όπως η ίδια ισχυρίζεται- ασχολούνται μαζί της.

Βέβαια δεν να κατονομάζει κάποιον συγκεκριμένα…

Το γνωστό μοντέλο μάλιστα, δεν δίστασε να γράψει πως: «Θα σας γ@μ#σω το μ@υν! της μάνας σας, αν ασχοληθείτε μαζί μου».

Όπως εξήγησε στο κείμενό της η ίδια περνά μια σημαντική και συνάμα ευαίσθητη περίοδο στη ζωή της, ειδικά μετά τον ερχομό της κόρης της.

Γι’ αυτό το λόγο θέλει να μην ασχολούνται μαζί της, γιατί, όπως αφήνει να εννοηθεί, θα λάβει δραστικά…μέτρα.

«Θερμή παράκληση. Θα παρακαλέσω ο οποιοσδήποτε ξανά αναφερθεί στο όνομα μου κ ασχοληθεί μαζί μου, θα του γ@μ#σω το μ@υν! της μάνας του και το αγ@μ#το. Διανύω μια πολύ σημαντική ευαίσθητη και μοναδική περίοδο της ζωής μου. Και θα ήθελα να σεβαστείτε αυτό. Για να μη σας γ@μ#σω λοιπόν το μ@υν! της μάνας σας ασχοληθείτε με τις ζωές σας και στο διάολο» έγραψε συγκεκριμένα η Τζούλια Αλεξανδράτου στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, χωρίς να περαιτέρω πληροφορίες.

Στο Via Miniatura, το στέκι του 20χρονου Ανδρέα στην περιοχή του Βύρωνα, όπου για το προσωπικό ο 20χρονος είναι κάτι σαν ήρωας εν καιρώ ειρήνης – τίτλο που ο ίδιος δεν αποδέχεται, αναφέροντας ο ίδιος ότι «είναι αυτονόητο αυτό που έκανα, ήταν καθήκον μου να βοηθήσω συνανθρώπους μου» -, όσοι τον ξέρουν πλησιάζουν για ένα high five ή ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.

«Καλά είσαι, αγόρι μου;», τον ρωτούν σαν να μην πιστεύουν στα μάτια τους που βγήκε αλώβητος μέσα από την κόλαση που σημειώθηκε στα Τέμπη. Η συζήτηση που θα ακολουθούσε, όταν βρεθήκαμε πλέον οι δυο μας σε μια ροτόντα στο βάθος του καταστήματος, έμοιαζε διάλογος σε τεντωμένο σκοινί, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ανδρέας δεν λύγισε λεπτό. Oσο κι αν οι συσπάσεις στο σαγόνι του μαρτυρούσαν τον πόνο που ένιωθε μέσα του, όσο κι αν τα μάτια του θόλωναν διαρκώς, εκείνος δεν άφηνε τη συγκίνηση να τον νικήσει. Oπως θα μου έλεγε αργότερα, «από εκείνη την ημέρα μέχρι και σήμερα, δάκρυ από τα μάτια μου δεν έχει στάξει», παρότι παραδέχθηκε ότι έχει σκοπό να επισκεφθεί ειδικό προσθέτοντας πως «μόνο καλό θα μου κάνει, δεν είναι κάτι μικρό αυτό που έγινε, είμαι κι εγώ ένα από τα θύματα». Λίγο πριν αρχίσουμε κι επίσημα το γεύμα μας, που περιελάμβανε μόνο ένα πιάτο στη μέση, το οποίο ο ίδιος άγγιξε ελάχιστα («δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να φάω αυτές τις μέρες γιατί νιώθω ότι δεν το έχω ανάγκη, ίσως να νιώθω τύψεις που επέζησα», μου εκμυστηρεύθηκε στο τέλος), σε μια πρώτη αναγνωριστική κουβέντα θα μου φανέρωνε όλα τα κομματάκια του παζλ που συνθέτουν την προσωπικότητα του νεαρού εκείνου που η ελληνική κοινωνία γνώρισε ως έναν από τους σωτήρες των Τεμπών.

Στην οικογένεια έχει το παρατσούκλι «Λόρδος», για τους καλούς του τρόπους και την ψυχραιμία που πάντα επιδεικνύει μπροστά στα δύσκολα. Υπερπροστατευτικός με τη μικρή του αδερφή στις γειτονιές του Βύρωνα όπου μεγάλωσαν. Από τους γονείς του, τον οικοδόμο πατέρα του και τη μητέρα του που φροντίζει ένα παιδί ΑμεΑ, έμαθε να είναι πρώτα από όλα άνθρωπος. «Πάντα υπήρχε αλληλεγγύη και φιλότιμο στην οικογένειά μας κι έτσι έμαθα κι εγώ», εξηγεί. Το μικρόβιο της ανάγκης για προσφορά στον συνάνθρωπο φάνηκε από νωρίς. Μικρός ήθελε να γίνει καρδιολόγος και αργότερα, όταν ήρθε στη ζωή του ο αθλητισμός – έχει επτά πανελλήνια πρωταθλήματα στην κολύμβηση -, άρχισε να σκέφτεται τον κλάδο της αθλητικής ψυχολογίας. Τελικά τον κέρδισαν τα καράβια αφού το 2020 πέρασε, ως μηχανικός, στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού της Θεσσαλονίκης κι έκτοτε ανεβοκατέβαινε με το τρένο. Αυτή τη φορά, αν δεν ήταν το αμάξι του στο συνεργείο, θα το είχε αποφύγει. Ομως, την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, έπειτα από ένα εορταστικό τριήμερο στην Πάτρα, λίγο πριν από τις επτάμισι το απόγευμα, επιβιβάστηκε και ο ίδιος στο μοιραίο τρένο, την αμαξοστοιχία Intercity 62, στο δεύτερο βαγόνι – αμέσως μετά το κυλικείο – στη θέση με τον αριθμό 72. Κάποιες ώρες μετά, θα τον γνώριζε όλος ο κόσμος ως το αγόρι που με κίνδυνο της ζωής του έσωσε άλλες ζωές όταν, στην κοιλάδα των Τεμπών, σταμάτησε ο χρόνος και η λογική και εκείνος χρειάστηκε να πείσει τραυματισμένους συνεπιβάτες του να πραγματοποιήσουν άλμα από ένα βαγόνι που θα παραδιδόταν στις φλόγες. «Ή όλοι ή κανένας», ήταν η φράση που αναβόσβηνε σαν συναγερμός στο μυαλό του εκείνα τα κρίσιμα δευτερόλεπτα. Μία εβδομάδα μετά, με ένα κοκτέιλ στο χέρι (διά χειρός του μπαρτέντερ φίλου του, Νίκου, που καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης είχε τον νου του στο τραπέζι μας, λες και αν τελείωνε το αλκοόλ θα ξεμέναμε από καύσιμα) και μάτια θλιμμένα, παίρνοντας μια ανάσα βαθιά, ανέβηκε πάλι στο τρένο του τρόμου για να μου δείξει πώς έγιναν όλα, λίγο πριν και λίγο μετά τη φονική μετωπική σύγκρουση.

«Στο τρένο ήμουν με τρεις συμφοιτητές μου, τον Δημήτρη που ταξιδεύαμε μαζί και δύο που βρήκα τυχαία. Μιλούσα στο τηλέφωνο για να ενημερώσω ότι λόγω καθυστερήσεων δεν θα προλάβω το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη. Τη στιγμή εκείνη έγινε το μπαμ. Για καλή μου τύχη, ήμουν καθιστός γιατί νωρίτερα στεκόμασταν στις πόρτες του διαδρόμου που χώριζε τα βαγόνια 2 και 3. Την ώρα της συντριβής, ο διάδρομος έγινε χαλκομανία. Αν ήμασταν εκεί, θα είχαμε πολτοποιηθεί. Αμέσως μου έπεσε το κινητό από το χέρι και δεν το ξαναβρήκα ποτέ, έκλεισε το φως κι υπήρχαν παντού σπινθήρες. Με την ταχύτητα που τρέχαμε καταλάβαινα ότι ένας εκτροχιασμός μπορεί να είναι θανάσιμος, που εν τέλει ήταν. Γενικά, πρόλαβαν και πέρασαν πολλά από το μυαλό μου. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σκεφτόμουν «τι έγινε τώρα, τι ζω, πώς γίνεται ξαφνικά να είμαστε αναποδογυρισμένοι». Σε δεύτερο χρόνο, σκέφτηκα ότι «εφόσον έγινε αυτό, πρόκειται να πεθάνω, κρίμα, δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω τους δικούς μου». Χωρίς πανικό, απλά είχα αποδεχθεί τον θάνατό μου. Και σκέφτηκα, τουλάχιστον, να πεθάνω ακαριαία, όχι να καώ ζωντανός. Γιατί πάνω στη σύγκρουση ένιωσα όλη τη θερμότητα που διαπέρασε το βαγόνι», περιγράφει ο Ανδρέας αναφέροντας πως μερικά λεπτά μόνο πριν από τη σύγκρουση είχε πάει στο κυλικείο για νερό.

«Τα άσπρα μου παπούτσια έγιναν κόκκινα»

«Μόλις άνοιξαν τα παιδιά τον φακό από τα κινητά τους, θυμάμαι να είμαι σε ένα ερείπιο, το βαγόνι να έχει πλαγιάσει προς τα δεξιά και από κάτω να έχει φωτιά, η οποία ήταν επικίνδυνο να σπάσει το τζάμι και να μπει μέσα. Είχα αίματα στο κεφάλι, στα χέρια. Στο αριστερό μου πόδι είχα αίματα δικά μου και αίματα άλλων στο δεξί. Τα άσπρα μου παπούτσια έγιναν κόκκινα. Αποφασίσαμε με ένα παλικάρι να σπάσουμε το τζάμι από τα αριστερά με μια βαλίτσα. Βγάζοντας το κεφάλι μου από το παράθυρο, έπαθα πλάκα. Ηταν τουλάχιστον τριάμισι μέτρα το ύψος. Σκεφτόμουν «ακόμα και αν πηδήξω εγώ, πώς θα το αποφασίσουν οι άλλοι;». Τελικά, κρεμαστήκαμε από το παράθυρο αφήνοντας το σώμα μας να πέσει για να φτάσουμε στο έδαφος από μικρότερη απόσταση. Θυμάμαι να έχουμε μείνει στο βαγόνι με τον Δημήτρη που ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα και τραυματισμένος στα πλευρά, εγώ να του λέω «σήκω, θα καούμε ζωντανοί» κι εκείνος να λέει «δεν μπορώ». Εν τέλει, τον έπεισα κι εκείνον και πήδηξε από το βαγόνι και τελευταίος βγήκα εγώ. Το σκέφτηκα να φύγω να σωθώ. Αλλά αν δεν είχα βοηθήσει τους άλλους, μπορεί να μην πέθαινα εκείνη την ώρα, ψυχικά όμως θα ήμουν νεκρός για μια ζωή. Κι αν τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ μία, πιστεύω πως ίσως να μην μπορούσα να κοιμηθώ φυσιολογικά ποτέ. Στις 23.55 έκανα την πρώτη κλήση στο σπίτι», περιγράφει ο Ανδρέας. Τα πρώτα του λόγια; «Μαμά, εκτροχιάστηκε το τρένο, να ξέρεις είμαι όρθιος και περπατάω…». Και αμέσως μετά, η διαδρομή με το ασθενοφόρο, με τον τραυματισμένο του φίλο, που του φάνηκε αιώνας.

Τη μεγάλη εικόνα του δυστυχήματος ο Ανδρέας την είδε για πρώτη φορά μέσα από τηλεοπτικά πλάνα την επομένη το απόγευμα, όταν, παίρνοντας εξιτήριο, πήγε απέναντι από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας σε ένα φαστφουντάδικο με φίλους. «Τα παιδιά με τραβούσαν και μου έλεγαν «έλα, μην κοιτάς, φάε, δεν είναι ακόμα ώρα να το δεις». Προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε γιατί είχα μόνο εικόνα της δικής μου οπτικής γωνίας. Σαφώς δεν γνώριζα ότι τα τρένα στην Ελλάδα λειτουργούν με αυτόν τον απαρχαιωμένο τρόπο. Το 2023, με τόση τεχνογνωσία, δεν περίμενα ότι ένα μέσο, όπως το τρένο, που το χρησιμοποιεί τόσος κόσμος, δεν θα είχε έναν απλό αυτοματισμό. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο παράπονό μου», εξηγεί. «Υστερα από δύο μέρες κατάλαβα ότι υπήρχε πολύ μεγάλος κίνδυνος να είχε γίνει η σύγκρουση λίγα μέτρα πριν, στο τούνελ. Σκέφτηκα ότι οι επιζήσαντες σταθήκαμε για άλλη μία φορά τυχεροί μέσα στην ατυχία μας γιατί η τραγωδία αυτή θα ήταν πολλαπλάσια». Από όταν έγινε γνωστή η ιστορία του, άρχισε να δέχεται κλήσεις νυχθημερόν. «Με έπαιρναν τηλέφωνο γονείς αγνοουμένων κλαίγοντας και μου έλεγαν ότι είμαι η τελευταία τους ελπίδα. Με ρωτούσαν μήπως έσωσα το παιδί τους. Δέχθηκα πολλά τέτοια τηλεφωνήματα που ήταν και αρκετά «βαριά» γιατί είναι ήδη κακή η ψυχολογία μου», αναφέρει χαμηλόφωνα.

Τόσες μέρες μετά το δυστύχημα, κι ακόμα τα σημάδια – εσωτερικά και εξωτερικά – είναι εμφανή στον Ανδρέα, που ακόμα δεν ξέρει πώς να νιώσει: θυμό για τους υπαίτιους, χαρά που είναι αρτιμελής, θλίψη για τα θύματα και τους σοβαρά τραυματίες; «Ακόμα βγάζω κομματάκια γυαλιού από το κεφάλι μου», αναφέρει ενώ ταυτόχρονα βλέπω τις πληγές στα χέρια και στο κεφάλι του που, όπως μου εξηγεί, είναι εγκαύματα που προκάλεσε η θερμότητα την ώρα της σύγκρουσης ή αλλιώς της «τράκας», όπως την αποκάλεσε κυνικά ο μοιραίος σταθμάρχης. «Δεν έχω αρνητικά συναισθήματα για τον σταθμάρχη, σαφώς έχει μερίδιο ευθύνης. Δεν είναι όμως ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε πέντε αυτοί που έχουν μερίδιο ευθύνης. Εχουν περάσει τόσες μέρες και ολόκληρη εταιρεία, η Hellenic Train, δεν έχει εμφανιστεί πουθενά. Ως ναυτικός, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει μία αρμόδια Αρχή για έλεγχο και επιβολή κυρώσεων. Το έχω ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη. Πρέπει, στο σύντομο μέλλον, να βρεθεί ποιος φταίει και να πληρώσει για ό,τι έχει κάνει», λέει ο ίδιος.

«Κινητοποιήσεις, αλλά με τρόπο πολιτισμένο»

Για το σκηνικό με τα βίαια επεισόδια που στήνουν κάποιοι στις πλάτες των μαθητικών διαδηλώσεων και τη ρητορική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που υποδαυλίζει το μίσος, ο Ανδρέας αναφέρει: «Θέλουμε να υπάρχει ενσυναίσθηση στην κοινωνία και να γίνονται κινητοποιήσεις αλλά με τρόπο πολιτισμένο, όπως είδα πολλά σχολεία να στέλνουν μηνύματα με τις σχολικές τους τσάντες. Οταν τα θύματα και οι συγγενείς των θυμάτων μιλούν πολιτισμένα, ενώ θα δικαιολογούνταν να έχουν κάθε είδους συμπεριφορά, δεν μπορεί άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με το δυστύχημα να κάνουν καταστροφές και χουλιγκανισμούς». Με τους συνεπιβάτες της φονικής αμαξοστοιχίας και τους οικείους τους θα είναι για πάντα, όπως παραδέχεται ο ίδιος, μια μεγάλη οικογένεια αφού αυτή η οδυνηρή εμπειρία θα τους συνδέει στο διηνεκές. Οταν ο εφιάλτης κάπως καταλαγιάσει και είναι σε θέση και πάλι να λέει αστεία με τους φίλους του, να διασκεδάζει και να χαίρεται τη ζωή, ο Ανδρέας ονειρεύεται να αποκτήσει τη δική του μοτοσικλέτα. Οσο για το αν θα επιβιβαζόταν και πάλι σε τρένο όταν επανεκκινήσουν τα δρομολόγια, καθώς έχει ακόμα ένα εξάμηνο για το πτυχίο του, ο ίδιος ξεκαθαρίζει: «Σε τρένο δεν είναι ότι φοβάμαι να ξαναμπώ, δεν θα τo επιλέξω όμως γιατί δεν θέλω να πληρώσω ανθρώπους που δεν δίνουν σημασία στην ίδια μου τη ζωή».

Πηγή: TA NEA

Νικητής βγήκε ο γνωστός καλλιτέχνης, Ανδρέας Μικρούτσικος από τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασε τις τελευταίες 2 εβδομάδες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αλλά και όπως μας επιβεβαίωσε η σύντροφός του, Έλενα Μαστραγγελή, ο γνωστός παρουσιαστής πήρε εξιτήριο το απόγευμα της Παρασκευής 10/3 και πλέον αναρρώνει στο σπίτι του, έχοντας στο πλευρό του τα στενά του πρόσωπα.

Ο λόγος που δεν πήρε νωρίτερα εξιτήριο είναι ότι ανέβηκαν κάποιες τιμές του διοξειδίου στο αίμα, κάτι που οι γιατροί δεν θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν από το σπίτι. Έτσι το ιατρικό προσωπικό αποφάσισε ο Ανδρέας Μικρούτσικος για λίγες ημέρες ακόμη στο νοσοκομείο.

Μάλιστα, όπως αποκάλυψε η σύντροφός του, την προσεχή Δευτέρα 13/3, ο Ανδρέας Μικρούτσικος θα επιστρέψει στο πλατό της εκπομπής «Super Κατερίνα».

«Είναι μια χαρά στην υγεία του. Θα επιστρέψει στις τηλεοπτικές υποχρεώσεις του την Δευτέρα 13/3» αποκάλυψε η κα. Μαστραγγελή.

Λίγες ημέρες μετά την εξαγωγή του από την ΜΕΘ, ο Ανδρέας Μικρούτσικος έκανε τηλεφωνική παρέμβαση στην εκπομπή «Super Κατερίνα», με αφορμή τις προκλητικές δηλώσεις του Αμβρόσιου για την τραγωδία στα Τέμπη.

«Όλο αυτό που έχει συμβεί είναι μία στροφή στην Ιστορία. Στα 70 μου αυτό το έζησα πολύ λίγες φορές στη ζωή μου. Επειδή η κοινωνία ακολουθεί την πεπατημένη και συσσωρεύονται κάποιες ποσοτικές αλλαγές που φέρνουν την ποιοτική αλλαγή. Είναι κουκιά μετρημένα, είναι τα παιδιά που δε γύρισαν σπίτι, είναι ο συλλογικός πόνος. Δεν είναι δυνατόν εγώ να βγαίνω μετά από 7 μέρες στην εντατική και να ζω αυτό το δράμα, που είναι χειρότερο από το προσωπικό μου!», παρατήρησε σε υψηλούς τόνους ο Ανδρέας Μικρούτσικος.