Με χιλιάδες μητέρες να θηλάζουν τα μωράκια τους στα σκαλιά του Ζαπείου, να χαμογελούν στον φακό και να βγάζουν φωτογραφίες, ολοκληρώθηκε η εκδήλωση που διοργανώνει το Πανελλήνιο Δίκτυο Εθελοντικών Ομάδων Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας για 8η συνεχή χρονιά.

Σε δηλώσεις τους οι υπεύθυνοι υπογράμμισαν πως ο σκοπός της διοργάνωσης είναι η προώθηση, υποστήριξη, ενημέρωση, ενθάρρυνση και ανταλλαγή πληροφοριών, σχετικά με το μητρικό θηλασμό, όχι μόνο ως λέξεις σε ένα φυλλάδιο ή σε μια ομιλία, αλλά εμπράκτως ως εικόνα και παρουσία «από μητέρα προς μητέρα».

Παράλληλα μοιράστηκε ενημερωτικό υλικό ενώ έγιναν και συζητήσεις σχετικές με τις πρώτες επαφές των μαμάδων με τα βρέφη τους.

Προτρέποντας έτσι και τις άλλες μητέρες να μην φοβούνται να θηλάσουν τα παιδιά τους και να προτιμούν τον φυσικό τρόπο διατροφής από την αγορά σκευασμάτων, μητέρες από περισσότερες από 50 πόλεις της Ελλάδας πραγματοποίησαν τον προηγούμενο και αυτόν τον μήνα δημόσιο θηλασμό στις πόλεις τους.

Στην Αθήνα η συγκέντρωση έγινε στο Ζάππειο ενώ συμμετείχαν με δικές τις κατά τόπου εκδηλώσεις και πολλές ακόμη πόλεις της Ελλάδας.

Θεσσαλονίκη:

Άργος

Kόρινθος:

[newsit] [lifo] [thema] [cnn] [ief]

Όσο μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν οι υποχρεώσεις και τα άγχη μας και τα προβλήματά μας, μας απασχολούν τόσο που αφήνουμε απ’ έξω έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας: τη μητέρα μας. Ξαφνικά, από εκεί που ήταν ο άνθρωπος στον οποίο τρέχαμε μόλις χρειαζόμαστε κάτι, γίνεται μια υποχρέωση που «ξεπετάμε» με μια τυπική επίσκεψη για να της δείξουμε τυπικό ενδιαφέρον. Όμως, κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι δεν θα έχουμε την πολυτέλεια να την επισκεπτόμαστε πια, να μαλώνουμε, να τρώμε το φαγητό της, να την αγαπάμε! Διαβάστε τη συγκινητική εξομολόγηση μιας γυναίκας για την μαμά της που της ζητά να μείνει κοντά της λίγο ακόμα…

«Η μητέρα μου είναι 73 ετών. Μια μέρα που πήγα σπίτι της, μου έδωσε ένα μήλο και μου είπε: “Δεν φαίνεται καλό αλλά είναι πολύ νόστιμο! Είναι από αυτά που μεγάλωσα στον κήπο μου. Σ’ αρέσουν τα μήλα. Πάρε ένα!”

Το πήρα. Έβαλα και ένα ποτήρι γάλα γιατί έτυχε να έχει ένα μπουκάλι στο ψυγείο.
Βγήκα απ’ το σπίτι, μπήκα στο αυτοκίνητο, άρχισα να οδηγώ. Κάπου πήγαινα πάλι. Περνούσα πόλεις και χωριά, κάνω μεγάλο ταξίδι κάθε φορά.

Πηγαίνω στη μαμά μου όποτε μπορώ, αφού τελειώσω με όλες τις άλλες δουλειές μου. Αφού πιω καφέ με τις φίλες μου και αφού πάω στο κομμωτήριο. Της φέρνω κάτι να φάει, την ρωτάω βιαστικά πώς είναι (“Πώς είναι ο μπαμπάς;”) , προσέχω όσα μου λέει και προσποιούμαι ότι ενδιαφέρομαι για τα προβλήματά της. Μετά φεύγω, έχω και τα δικά μου προβλήματα.

Η μαμά μου κάθε φορά που με βλέπει μου λέει ότι δεν έχω ντυθεί καλά, ότι θα έπρεπε να φοράω κασκόλ και ότι αυτό φταίει που κρύωσα. Μου λέει ότι δουλεύω πολύ και ότι πρέπει να ξεκουραστώ. Θα συμφωνήσει μαζί μου ότι η ζωή είναι μπερδεμένη και ότι έχω δίκιο που δεν μπορώ να βρω αρκετό χρόνο να την βλέπω πιο συχνά.

Ζει 40 χιλιόμετρα μακριά από μένα. Της τηλεφωνώ συχνά και ακούω τις ιστορίες της: τις προσφορές που βρήκε στο σούπερ μάρκετ, τα νέα της αδελφής της, πώς μεγάλωσαν τα λαχανικά της μετά τη βροχή και πώς πρέπει να τα φροντίσει. Οι ντομάτες της δεν βγήκαν καλές, ούτε τα λουλούδια της. Χάθηκε και η γάτα του γείτονά της…

Οι ιστορίες αυτές μού φαίνονται βαρετές. Κάθε φορά είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα σημαντικό στη ζωή της. Θυμώνω κιόλας μαζί της κάθε φορά που μου λέει ότι πιάνει “αυτός ο πόνος”. Την ρωτάω γιατί δεν πάει στον γιατρό και αποφεύγει ν’ απαντήσει.

Και τότε μου λέει: “Ποιον άλλον έχω να λέω τον πόνο μου, εκτός από σένα;”

Τότε παγώνω με το τηλέφωνο στο χέρι. Συνειδητοποιώ ότι μπορώ να γίνω πολύ κακιά απέναντί της. Τελικά καταλαβαίνω ότι όλες αυτές οι ώρες που πέρασα στο τηλέφωνο ακούγοντάς την, ακούγοντας τις ιστορίες της και διαφωνώντας για το ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, τα “κηρύγματα” που κάνουμε η μία στην άλλη- αυτά είναι η ζωή μας. Έχουμε η μία την άλλη, αυτή τη στιγμή…

Κλείνω το τηλέφωνο και φεύγω για μια απρογραμμάτιστη επίσκεψη. Βρίσκει χρόνο να μου φτιάξει βραδινό, ενώ ο πατέρας μου σερβίρει το κρασί. Αλλά εγώ δεν μπορώ να πιω γιατί οδηγώ. Βάζει κρασί στον εαυτό του και μου λέει πόσο καλό είναι. Κάνουμε αστεία, γελάμε, βάζω ένα πουλόβερ της μαμάς μου γιατί κρυώνω. Τότε, η μαμά μου τρέχει στην κουζίνα να δει το φαγητό. Και ξαφνικά, ξαναέγινα το μικρό τους κοριτσάκι, για το οποίο έπρεπε να είναι όλα τέλεια. Και το φαγητό έπρεπε να είναι νόστιμο και το σπίτι έπρεπε να είναι ζεστό. Και έτσι ξαφνικά, ξεχνάω όλα μου τα προβλήματα!

Μαμά, σε παρακαλώ ζήσε για πολύ καιρό ακόμα. Γιατί δεν ξέρω πώς θα είναι να μην μπορώ να ακούω τη φωνή σου στο τηλέφωνο. Γιατί δεν ξέρω πώς θα είναι να μην σε βλέπω πια στην κουζίνα σου, να μην ξαναφάω το φαγητό σου και να μην ανησυχείς για το αν κρυώνω- εγώ, το κοριτσάκι σου…»

Πηγή: mama365

Ημέρα μνήμης για τα Τέμπη, καθώς συμπληρώνεται ένας χρόνος από την πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία που σημάδεψε τη χώρα μας.

Με αφορμή τη “μαύρη” επέτειο των Τεμπών και στη μνήμη των 57 νέων που έχασαν τη ζωή τους τόσο άδοξα, θα προβληθεί στο Mega το ντοκιμαντέρ “Μαμά, έρχομαι”.

Η Ανθή Βούλγαρη, μετά από πολύμηνη έρευνα, κάνει ένα οδοιπορικό στις πόλεις όπου ζούσαν οι επιβάτες της μοιραίας αμαξοστοιχίας, καταγράφει τις μαρτυρίες των επιζώντων, καθώς και τις αφηγήσεις των οικογενειών των θυμάτων, και παρακολουθεί την πορεία των ερευνών για την απονομή δικαιοσύνης.

Η δημοσιογράφος δίνει βήμα στους συγγενείς, τους διασώστες, τους πραγματογνώμονες. Με αφηγηματική προσέγγιση και κινηματογραφική αισθητική, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει την αλήθεια εκείνης της νύχτας και τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που έφερε το… ξημέρωμα.




Γιατί συνέβη το δυστύχημα; Τι έφταιξε; Πώς βιώνουν μέχρι και σήμερα την απώλεια οι οικογένειες των τραγικών πρωταγωνιστών εκείνης της ημέρας; Οι παραλείψεις, τα ερωτηματικά, οι άσβηστες μνήμες και τα όνειρα που χάθηκαν…

Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ παρακολουθήσαμε στο “Mega Καλημέρα”, όπου η Μαρία Καρυστιανού συγκλόνισε μιλώντας για την ημέρα που η κόρη της πήρε το τρένο δίχως επιστροφή.

Η 20χρονη Μάρθη Ψαροπούλου με τη φίλη της είχαν σχεδιάσει να πάρουν την πρώτη αμαξοστοιχία, αλλά τις πήρε ο ύπνος και έφυγαν με το μοιραίο τρένο.

“Ταξίδευε με την κολλητή της, μαζί τα έκαναν όλα. Ήταν τρεις κολλητές που ήταν συνέχεια μαζί. Το ένα κοριτσάκι ευτυχώς είχε φύγει την προηγούμενη ημέρα. Οι δυο τους αποφάσισαν να κάτσουν μία ημέρα ακόμα στην Αθήνα και να γυρίσουν.

Ήταν να πάρουν το πρώτο τρένο, αλλά επείδη δεν πρόλαβαν να ξυπνήσουν, πήραν το επόμενο” είπε με “σπασμένη” φωνή η Μαρία Καρυστιανού.