Νεαρό κορίτσι από την Βοσνία που ζούσε με την οικογένειά της στην Γαλλία, ήθελε να παντρευτεί το αγόρι της, Σέρβο και Χριστιανό. Οι δικοί της διαφωνούσαν, την κούρεψαν γουλί και την ξυλοκόπησαν αγρίως.
(Μάλλον οι “δικοί της” θεώρησαν την κακοποίηση ως οικογενειακή τους υπόθεση).
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ της Γαλλικής πολιτείας: ΟΙ κακοποιητές δράστες της οικογένειας, πατέρας, μητέρα, θείοι, συνολικά πέντε , απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες πίσω στη Βοσνία, το κορίτσι μένει στην Γαλλία.
Με τον καλό της.”
Τα μαλλιά στο κεφάλι της δύστυχης κόρης θα ξαναβγούν, οι υπόλοιποι όμως έχασαν κάθε δικαίωμα εισόδου ξανά στη Γαλλία, μαζί και τα επιδόματα που εισέπρατταν.
Comment ca s’ecrit:
“Σε τούτο το κράτος δυτικού δικαίου (Γαλλία) η κακοποίηση γίνεται κρατική μας υπόθεση. Κι όσοι εισέρχεστε στον πολιτισμό μας, το εθιμοτυπικό σας δίκαιο να το προσαρμόσετε αμέσως”.Β.Ρ.
Ποινές κάθειρξης άνω των 6 ετών επέβαλε το δικαστήριο για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, στους γονείς μίας παχύσαρκης έφηβης, που πέθανε σε ηλικία 16 ετών στο σπίτι της οικογένειας, όπου ζούσε κάτω από άθλιες συνθήκες.
Η Κέιλι Τίτφορντ βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της οικογένειας στο Νιούτον της Ουαλίας, τον Οκτώβριο του 2020, ζυγίζοντας 146 κιλά και οι συνθήκες διαβίωσής της «δεν άξιζαν ούτε σε ζώο», όπως αναφέρθηκε στο δικαστήριο.
Η 16χρονη, που μπορούσε να κυκλοφορεί μόνο με αμαξίδιο, πέθανε λόγω μόλυνσης ενός έλκους κατάκλισης, ως αποτέλεσμα της παχυσαρκίας της και του γεγονότος ότι ήταν ακινητοποιημένη στο κρεβάτι. Η μητέρα της, Σάρα Λόιντ-Τζόουνς, 40 ετών, καταδικάστηκε από δικαστήριο του Σουόνσι σε κάθειρξη 6 ετών και ο πατέρας της, ο Άλαν Τίτφορντ, 45 ετών, σε κάθειρξη 7,5 ετών.
Η μητέρα είχε δηλώσει ένοχη και δεν δικάστηκε, σε αντίθεση με τον πατέρα ο οποίος δήλωνε αθώος. Ενώπιον του δικαστηρίου, είπε ότι δεν ασχολούταν με την κόρη του επειδή ήταν «τεμπέλης».
Το κορίτσι ζούσε σε ένα βρώμικο δωμάτιο, γεμάτο με μπουκάλια με ούρα, ξαπλωμένη σε ένα χαλί για σκύλους και φορούσε μουσκεμένες πάνες. Οι τραυματιοφορείς που κλήθηκαν στο σπίτι στις 10 Οκτωβρίου 2020 περιέγραψαν μια οσμή «σήψης» στο δωμάτιο.
Πριν από την πανδημία η Κέιλι φοιτούσε στο λύκειο του Νιούτον και οι καθηγητές της την περιέγραψαν ως «αστεία και πολυλογού». Όμως δεν επέστρεψε στο σχολείο της μετά την άρση των περιορισμών που είχαν επιβληθεί λόγω της Covid-19.
Kaylea Titford’s parents jailed for manslaughter after disabled girl’s death https://t.co/aw2Mu0oCGt
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το κορίτσι δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι του κατά τη διάρκεια της πανδημίας και στη συνέχεια δεν χωρούσε πλέον στο αναπηρικό αμαξίδιο που χρησιμοποιούσε παλαιότερα.
Ο πατέρας ισχυριζόταν ότι η σύζυγός του ήταν υπεύθυνη για το κορίτσι και ότι εκείνος απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του όταν η Κέιλι μπήκε στην εφηβεία.
Μετά την έκδοση της απόφασης και λόγω της «ασυνήθιστα οδυνηρής» δικαστικής διαδικασίας, ο δικαστής πρότεινε στους ενόρκους να συμβουλευτούν ψυχολόγο και τους απάλλαξε από τα καθήκοντα του ενόρκου για μια δεκαετία.
Με τρεις πολύνεκρες τραγωδίες έχει σημαδευτεί η περιοχή των Τεμπών στη Λάρισα, οι οποίες έχουν συγκλονίσει τη χώρα μας, με την τελευταία να γίνεται το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, στο ύψος του Ευαγγελισμού, όταν επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκε με εμπορική και βαγόνια τυλίχτηκαν στις φλόγες.
Το προχθεσινό δυστύχημα έρχεται να προστεθεί σε εκείνο του 2003 με τους 21 νεκρούς μαθητές και στο δυστύχημα με το πούλμαν των οπαδών του ΠΑΟΚ που προκάλεσε το θάνατο άλλων έξι.
Στις 4 Οκτωβρίου 1999, ο ΠΑΟΚ είχε αποσπάσει ισοπαλία στο ΟΑΚΑ από τον Παναθηναϊκό με το γκολ του Νάγκμπε και οι φίλοι του «δικεφάλου» χαρούμενοι με το αποτέλεσμα, πήραν το δρόμο της επιστροφής. Περίπου δύο χιλιόμετρα πριν από τα Τέμπη, το λεωφορείο του ΣΦ ΠΑΟΚ Κορδελιού συγκρούστηκε με φορτηγό που ερχόταν από το αντίθετο ρεύμα, με αποτέλεσμα να πέσει σε χαράδρα οκτώ μέτρων. Από τα συντρίμμια ανασύρθηκαν νεκροί οι Χαράλαμπος Ζαπουνίδης (20 ετών), Δημήτριος Ανδρεαδάκης (25 ετών), Χριστίνα Τζιόβα (18 ετών), Αναστάσιος Θέμελης (22 ετών), Γεώργιος Γκανάτσιος (22 ετών), Κυριάκος Λαζαρίδης (17 ετών), όλοι τους φίλοι του ΠΑΟΚ που επέβαιναν στο μοιραίο πούλμαν, όπως επίσης και ο οδηγός του φορτηγού, Αστέριος Αγκζιώτης (68 ετών).Εκείνες τις ημέρες, η χώρα ήταν σοκαρισμένη στο άκουσμα του τραγικού δυστυχήματος. Επτά άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους. Κάθε χρόνο, σύσσωμη η οικογένεια του ΠΑΟΚ τιμά τα παιδιά που χάθηκαν.
Οι οπαδοί ήταν στην πλειονότητα από τον σύνδεσμο του Κορδελιού
Λίγα λεπτά μετά την μοιραία σύγκρουση, ενημερώνονται ο Γιώργος Μπατατούδης (πρόεδρος της ΠΑΕ) και ο Θανάσης Ακριβόπουλος (αντιπρόεδρος της ΠΑΕ), οι οποίοι με τη σειρά τους μεταφέρουν τα νέα σε όλη την οικογένεια του ΠΑΟΚ. Στη Λάρισα σπεύδει αμέσως ο Σταύρος Καλαφάτης για να συμπαρασταθεί στις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και να συναντήσει τους υπόλοιπους εκδρομείς του ΠΑΟΚ που στάθμευσαν στα Τέμπη. Συνολικά τραυματίστηκαν 33 φίλοι του ΠΑΟΚ οι οποίοι και διακομίστηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Tα γραφεία της ΠAE κατακλύζονται από τηλεφωνήματα και τηλεγραφήματα. Μεταξύ άλλων τηλεγράφημα στέλνει ο σύνδεσμος φιλάθλων του Άρη, Super 3, που εκφράζει τα συλλυπητήριά του και δηλώνει ότι σε ένδειξη πένθους δεν θα κάνει τη ραδιοφωνική του εκπομπή.
Πριν από λίγα χρόνια, ο Ηλίας Βλαχόπουλος, μέλος του Σ.Φ. ΠΑΟΚ Κορδελιού, που επέβαινε στο μοιραίο πούλμαν, θυμήθηκε στον «Arena 89,4:»: «Δεν μπορούν να ξεχαστούν, σου μένουν μια ζωή. Γυρνούσαμε από την Αθήνα, κοιμόμασταν γιατί ήταν πέντε παρά ξημερώματα. Το ασθενοφόρο ήρθε γρήγορα, αλλά ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Μέσα στον ύπνο….Οι πέντε ήταν στον πάνω όροφο. Ήμουν δυο θέσεις πίσω από τον Ανδρεαδάκη στον κάτω όροφο…Ο οδηγός είχε βάλει τον γιο του. Μιλούσαμε με τον οδηγό και του είπαμε αν είσαι κουρασμένος πάρε τηλέφωνο να στείλουν έναν άλλο. Ξεκινήσαμε με τον κανονικό οδηγό και στο δρόμο άλλαξε. Ήταν να γίνει. Το πανό εκείνο το έχουμε στο σύνδεσμο και δεν το βγάζουμε. Έχει αίματα πάνω, με αυτό σκεπάσαμε τα δυο παιδιά. Το έχουμε και δεν το βγάζουμε. Ισχύει ότι περνούν οπαδοί άλλων ομάδων και βάζουν δικά τους κασκόλ επάνω στο μνημείο των οπαδών. Και αυτοί οπαδοί είναι όπως και εμείς…».
13 Απριλίου 2003
Στις 13 Απριλίου 2003, ημέρα Κυριακή λίγο πριν τις 19:30, ο χρόνος σταματά ξαφνικά στην κοιλάδα των Τεμπών. 21 μαθητές που επέστρεφαν στο Μακροχώρι Ημαθίας από σχολική εκδρομή στην Αθήνα χάνουν ακαριαία τη ζωή τους σε ένα από τα πιο τρομακτικά τροχαία δυστυχήματα που έγιναν ποτέ στην Ελλάδα.
Το λεωφορείο, στο οποίο επέβαιναν 49 μαθητές και καθηγητές κατευθύνονταν στη Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά κουρασμένα, αλλά παράλληλα χαρούμενα και ενθουσιασμένα που θα γυρίσουν πίσω να πούνε στους γονείς τους πόσο όμορφα περάσανε στο ταξίδι. Μερικοί μαθητές κοιμούνται, άλλοι μιλούν στο τηλέφωνο και ενημερώνουν τους δικούς τους πως πλησιάζουν, κάποιοι κουβεντιάζουν μεταξύ τους, ενώ μέσα στο ΚΤΕΛ ακούγεται μουσική και το κλίμα είναι ευχάριστο.
Στο 388ο χλμ της Εθνικής Οδού Λάρισας – Θεσσαλονίκης στο αντίθετο ρεύμα κινούνταν ένα φορτηγό, το οποίο μετέφερε νοβοπάν από τον Προβατώνα του Έβρου. Ο οδηγός χάνει ξαφνικά τον έλεγχό του οχήματος του και συγκρούεται πλαγιομετωπικά με το λεωφορείο. Οι σανίδες λειτουργούν ως «λεπίδα» και κόβουν το τουριστικό λεωφορείο στα δύο κομμάτια.
Τα σωστικά συνεργεία που έφτασαν στο σημείο έκαναν πάνω από δύο ώρες να απεγκλωβίσουν νεκρούς και τραυματίες.
Οι πρώτες ανταποκρίσεις έκαναν λόγο για 10 τουλάχιστον νεκρούς. Ήταν ασύλληπτο το μέγεθος της τραγωδίας εκείνη την στιγμή. Στο σημείο σπεύδουν αστυνομικοί, διασώστες του ΕΚΑΒ, αλλά και δημοσιογράφοι.
Το 388ο χιλιόμετρο στην Εθνική οδό Λάρισας – Θεσσαλονίκης είχε βαφτεί με το αίμα ανήλικων παιδιών. Οι τραυματίες διακομίστηκαν στα νοσοκομεία Κατερίνης και Λάρισας και οι σοροί μεταφέρθηκαν για αναγνώριση. Οι γονείς των παιδιών σπεύδουν συντετριμμένοι στα νοσοκομεία. Στις 02:00 τα ξημερώματα ανακοινώνεται πλέον επίσημα πως οι νεκροί είναι 21 και οι τραυματίες 20, εκ των οποίων οι εννιά σε σοβαρή κατάσταση. Την επόμενη μέρα ο οδηγός συνελήφθη και τα ονόματα των θυμάτων δίνονται στην δημοσιότητα.
«Τα παιδιά φώναζαν για βοήθεια»
Οι επιζήσαντες μαθητές μεταφέρουν ανατριχιαστικές μαρτυρίες από το δυστύχημα. «Τα παιδιά φώναζαν για βοήθεια. Δεν μιλούσαν όλα. Κάποια είχαν σκεπαστεί κάτω από τα καθίσματα».
Ο κρότος της σύγκρουσης «πάγωσε τον χρόνο», όπως έλεγαν εκείνη την εποχή τα ΜΜΕ. Τα πρωτοσέλιδα μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων θα προτιμούσαν τίτλους όπως «Γιατί, Θεέ μου», «Θρήνος για τα 21 αγγελούδια», «Είναι άδικο…»
Οι αιτίες της σύγκρουσης αναλύθηκαν λεπτομερώς αλλά δεν έγιναν ποτέ 100% σαφείς. Ο οδηγός του φορτηγού οδηγούσε 6 ώρες χωρίς διάλειμμα και τα ελαστικά του δεν ήταν σε καλή κατάσταση. Από την άλλη, το λεωφορείο είχε κριθεί ακατάλληλο λόγω παλαιότητας και έπρεπε να είχε αποσυρθεί τουλάχιστον 3 μήνες πριν.
Η δίκη
Η δίκη έγινε πέντε χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 2008, με τον οδηγό του λεωφορείου να αθωώνεται, αλλά τον οδηγό της νταλίκας να καταδικάζεται σε κάθειρξη 15 ετών. Οι ιδιοκτήτες της νταλίκας αλλά και του εργοστασίου νοβοπάν, καταδικάστηκαν από 4 μέχρι 14 χρόνια. Η εταιρεία κατέβαλλε επίσης το ποσό των 8.500.000 ευρώ στις οικογένειες των θυμάτων. Όπως είπε ο αντιδήμαρχος Βέροιας το 2012, «Παρά τις τιμωρίες, παρά τις αποζημιώσεις, τα παιδιά του Μακροχωρίου δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω.
Οι 21 άτυχοι μαθητές
Ευαγγελία Θ. Γάτου – Ετών 16
Αναστασία Π. Παυλίδου – Ετών 16
Περιστερά Ι. Ουστά – Ετών 16
Γεωργία Δ. Τραπεζανλή – Ετών 16
Σταύρος Δ. Κανελλόπουλος – Ετών 15
Ηλίας Π. Τσολερίδης – Ετών 16
Παναγιώτης Κων. Μουρατίδης – Ετών 16
Ανδρέας Χ. Αθανασιάδης – Ετών 16
Χριστίνα Ε. Σταματέλλου – Ετών 16
Ιωάννης Κ. Τριανταφυλλίδης – Ετών 16
Βασίλειος Ν. Παπαδόπουλος – Ετών 16
Ευανθία Κ. Ψαλίδα – Ετών 16
Δημήτριος Α. Κοσμίδης – Ετών 15
Κωνσταντίνος Α. Θαλαλαίος – Ετών 16
Γεσθιμανή Ζ. Σταφυλίδου – Ετών 16
Σάββας Λ. Παναγιωτίδης – Ετών 16
Αθανάσιος Μαρκανταράς – Ετών 16
Γιώργος Κ. Μήτσκας – Ετών 16
Ιωάννα Θ. Καστίδου – Ετών 16
Δημήτριος Θ. Σίγγας – Ετών 16
Όλγα Β. Αγγελίνα – Ετών 15
Στο σημείο της τραγωδίας υπάρχει και συντηρείται μνημείο για τα παιδιά.
Ένας από τους μαθητές που γλίτωσαν από το φριχτό τροχαίο στο οποίο είχε ξεκληριστεί ολόκληρη η σχολική του τάξη, χειροτονήθηκε πριν μερικά χρόνια. Ο Μακάριος Λιακόπουλος έχει αφιερώσει τη ζωή του στο Θεό, μετά από το δυστύχημα.
Θρήνος στην τοπική κοινωνία του Βελεστίνου αλλά και του Αερινού στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης. Τραγικό θάνατο βρήκε σήμερα, λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, ένας 52χρονος Αλέξανδρος Τζανής, όταν «καρφώθηκε» με το αυτοκίνητό του σε κολώνα γέφυρας στην περιοχή του Βελεστίνου, στο Βόλο.
Θρήνος στην τοπική κοινωνία του Βελεστίνου αλλά και του Αερινού
Τροχαίο θανατηφόρο δυστύχημα σημειώθηκε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, στον δρόμο Βόλου-Βελεστίνου, στο ύψος σχεδόν, των αποθηκών της ΚΥΔΕΠ, ενώ την τελευταία του πνοή άφησε στην άσφαλτο ένας 52χρονος, κάτοικος – εν ζωή Βελεστίνου – με καταγωγή από το Αερινό.
Νεκρός σε τροχαίο στο Βόλο 52χρονος ιερέας, πατέρας τριών παιδιών
Ο λόγος για τον Αλέξανδρο Τζανή, εργαζόμενο στην ΕΒΟΛ και άμισθο ιερέα στο Αερινό που ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην κοινωνία του Βελεστίνου, όπου διέμενε με τη σύζυγο και τα τρία τους παιδιά και στο Αερινό, τόπο καταγωγής του.
Το δυστύχημα έγινε σήμερα το μεσημέρι ενώ το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο άτυχος 52χρονος κατευθυνόταν από την εργασία του στην Α’ ΒΙ.ΠΕ. Βόλου, προς Βελεστίνο.
Ενώ το αυτοκίνητο βρισκόταν στην γέφυρα από την οποία περνάει η ΠΑΘΕ στο ύψος των αποθηκών της πρώην ΚΥΔΕΠ, κάτω από άγνωστες συνθήκες, βγήκε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και προσέκρουσε στο τσιμεντένιο στηθαίο της γέφυρας.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στο σημείο του δυστυχήματος δεν υπήρχε φρενάρισμα, ενώ αποτέλεσμα της πρόσκρουσης ήταν ο άτυχος 52χρονος να τραυματιστεί θανάσιμα και για τον απεγκλωβισμό του να χρειαστεί η συνδρομή πυροσβεστών της Β’ ΒΙ.ΠΕ., με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Βόλου, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Προανάκριση διενεργεί το Αστυνομικό Τμήμα Ρήγα Φεραίου.
Ο τραγικός χαμός του πατέρα Αλέξιου Τζανή έχει προκαλέσει σοκ στην τοπική κοινωνία του Βόλου και του Βελεστίνου, ο οποίος, λίγα λεπτά πριν χάσει τη ζωή του, είχε ανεβάσει στο προφίλ του στο Facebook μια φωτογραφία που τον είχαν τραβήξει με το κασκόλ της ΑΕΚ, μέσα στο νέο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας.
Η ανάρτησή του στο facebook λίγες μέρες νωρίτερα
Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως λίγες ημέρες πριν, με την έναρξη της Σαρακοστής, έκανε μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, με την οποία ζητούσε «συγχώρεση» από όσους έχει στεναχωρήσει και να τον συμπεριλάβουν αυτοί στις προσευχές τους, τονίζοντας πως «τώρα ειδικά τις έχω μεγάλη ανάγκη».
Πρίν χρόνια όταν αποφάσισα να σε φέρω στη ζωή με έναν σύντροφο που τελικά δεν είναι πια στη δική μας γιατί έκανα ένα λάθος που τώρα πληρώνεις εσύ.
Επέλεξα λάθος άνθρωπο κι εσύ μεγαλώνεις χωρίς πατέρα. Εγώ να σηκώνω το βάρος και την ντροπή του να είμαι μια μόνη μαμά κι ένας πατέρας που ζει τη ζωή του σαν να μη χάραξε στα δύο τη καρδιά μας.
Δεν ξέρω πως έφτασα εδώ ξέρω όμως ότι θα πάρεις όση αγάπη σου αξίζει γιατί εσύ δεν φταις σε τίποτα.
Πρώτα από όλα γέμισε η ζωή μου και το σπίτι μου χαρά, χρώματα, αρώματα, φωνές, μουσικές… Απέκτησε νόημα η ζωή μου.
Δεν πειράζει που δεν μπορώ να βγω για έναν καφέ ή να βγω να διασκεδάσω.. δεν πειράζει που δεν έχω φίλες γιατί κι όταν της είχα ήταν η ζωή μου μοναχική… Δεν πειράζει που το σπίτι μου δεν είναι πάντα καθαρό κι έχει παιχνίδια παντού… Δεν πειράζει που πρέπει να δουλεύω μέρα νύχτα…
Δεν πειράζει που ξημεροβραδιάζομαι στο πλευρό σου κάθε φορά που αρρωσταίνεις… Δεν πειράζει που όταν ήσουν μωρό ήθελες να θηλάζεις συνέχεια και να κοιμάσαι στην αγκαλιά μου γιατί εκεί ένιωθες ασφάλεια.
Κάθε φορά που με αγκαλιάζεις με τα μικρά σου χεράκια και μου λες “μαμά σ αγαπώ” ξεχνάω την κούραση, τον πόνο, την αγωνία που τραβάω για να σε μεγαλώσω.
Είσαι μόνο τεσσάρων χρόνων και μου λες μαμά ΣΑΓΑΠΩ και είναι λες και μεγάλωσες λίγο παραπάνω απ’όσο έπρεπε στην ηλικία σου.
Ναι, ένα κομμάτι μου δεν είχε ωριμάσει όταν σε απέκτησα και ωρίμασες κι εσύ μαζί μου. Κάναμε αυτό το ταξίδι μαζί…
Ένα ταξίδι μοναχικό με δρόμους δύσβατους… Εγώ κι εσύ.
Ο τραυματισμός του στα πλευρά δεν του επιτρέπει να σηκωθεί
Ένα βίντεο ντοκουμέντο από έναν 42χρονο επιβάτη του τρένου που κατάφερε να βγει ζωντανός μέσα από το φλεγόμενο βαγόνι και τώρα νοσηλεύεται στο νοσοκομείο βλέπει το φως της δημοσιότητας.
Ο ίδιος περιγράφει τις στιγμές που του σημάδεψαν τη ζωή αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Όταν έπεσα κάτω τότε σηκώθηκα όρθιος και πετάχτηκαν αίματα στα μάτια, στο κεφάλι στο πρόσωπο. Μετά σηκώνομαι. Βοήθεια φώναζαν τα κορίτσια, τσίριζαν… Οι πόρτες κλειδώθηκαν από εκεί, δεν μπορούσα να ανοίξω το φως, παρέμεινε ανοιχτό».
«Πάω εκεί στην πόρτα να χτυπάω, δεν άνοιγε η πόρτα καθόλου, είχε σφηνώσει. Μετά σηκώνω το πόδι ρίχνω τρεις κλωτσιές για να σπάσω το τζάμι, να βγούμε έξω και μετά γυρίζω βλέπω έναν νεαρό, έσπασε με πυροσβεστήρα το τζάμι. Δεν ξέρω αν ήταν αυτό το παιδί, ήταν πολλά τα άτομα μέσα και σιγά σιγά ένας ένας βγαίναμε από το παράθυρο, μετά έσβησαν τα φώτα δεν βλέπαμε και αρχίσαμε να φωτίζουμε από το κινητό με τον φακό. Και όπως πηδήξαμε ήτανε πολύ κάτω και φύγαμε στα χωράφια και έτσι έπεσα και έσπασα το πλευρό μου», περιέγραψε.
Ο τραυματισμός του στα πλευρά δεν του επιτρέπει να σηκωθεί.
«Πρήστηκε η κοιλιά, σπασμένο το πλευρό, στο μάτι μου μπήκανε και πολλά γυαλιά μέσα, έχει σκιστεί λίγο εδώ. Δεν ξέρω άμα έκλεισε. Το χέρι εδώ πέρα…», είπε δείχνοντας τα σημεία που τραυματίστηκε.
Πατέρας και γιος βρίσκονταν στο μοιραίο Intercity – Το «αντίο» Ένωσης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης
Συλλυπητήριο μήνυμα για τον αστυνομικό , Βαγγέλη Μπουρνάζη, ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο στο μοιραίο τρένο μαζί με τον 15 χρόνο γιο του, εξέδωσε η Ένωση Αστυνομικών Θεσσαλονίκης, με μια σπαρακτική ανακοίνωση.
Ο 54χρονος Βαγγέλης, πρώην αστυνομικός, ο οποίος υπηρετούσε στην Τροχαία, έφυγε από το Σώμα πριν από ένα χρόνο γιατί όπως αναφέρει το Thestival, ήθελε να ξεκουραστεί και να αφοσιωθεί στην ανατροφή του 15χρονου γιου του.
Μαζί είχαν πάει στην Αθήνα ταξίδι, καθώς ο Βαγγέλης Μπουρνάζης ήθελε διακαώς να δει την εγγονούλα του. Την μόλις τριών μηνών κορούλα του πρωτότοκου γιου του. Στον γυρισμό έκλεισε κουκέτα μαζί με το στερνοπούλι του, τον 15χρονο, ωστόσο η μοίρα τους χτύπησε και πάλι.
Είχε χάσει τη γυναίκα του
Πριν από δύο χρόνια έχασε τη γυναίκα του από καρκίνο και η απώλειά της, τού στοίχισε πάρα πολύ. Μέσα από τα παιδιά του έπαιρνε κι ο ίδιος ζωή. Αυτά είχε και όλο το βάρος το είχε δώσει εκεί.
Άνθρωποι που τον γνώριζαν, μιλούν για έναν υποδειγματικό αστυνομικό και έναν άξιο οικογενειάρχη. Περιγράφουν με τα πιο θερμά λόγια τον αγώνα που έδωσε στο πλευρό της συζύγου του και θαυμάζουν το πόσο περήφανος ήταν για τα παιδιά του και με πόση αγάπη τα μεγάλωσε.
Ο γιος του, Δημήτρης Μπουρνάζης πήγε στη Λάρισα για να αναγνωρίσει τις σορούς του πατέρα του και του αδερφού του. Έσφιξε τα δόντια και βρήκε το κουράγιο να μιλήσει στους δημοσιογράφους. Με φωνή που έτρεμε και με το βλέμμα “πλημμυρισμένο” από οργή ζήτησε μόνο ένα πράγμα: Να γίνει κάτι για να μην πεθάνει ξανά άλλος άνθρωπος.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης
«Καλό παράδεισο στον συνάδελφο μας(ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε πριν λίγο καιρό) ΜΠΟΥΡΝΑΖΗ Ευάγγελο και στον 15 χρόνο υιό του οι οποίοι βρήκαν τραγικό θάνατο στο δυστύχημα των Τεμπών.
Ο Βαγγέλης υπήρξε ένας εξαιρετικός αστυνομικός, συνάδελφος, πατέρας. Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του.
Θέλουμε να ευχηθούμε στα αλλά δυο παιδιά του(όπου ο υιός του μάλιστα σήμερα συγκλόνισε το πανελλήνιο με τις δηλώσεις του και την δύναμη ψυχής του) υπομονή και δύναμη σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάνε και δεσμευόμαστε ότι η αστυνομική οικογένεια θα είναι δίπλα τους όποτε και αν απαιτηθεί» αναφέρουν οι αστυνομικοί της Θεσσαλονίκης για τον χαμό του συναδέλφους τους και του 15χρονου παιδιού του.
«Ένιωθα κάποια δυσκολία να προσευχηθώ στον Χριστό. Την Παναγία την έχω σαν μάννα. Την Αγία Ευφημία το ίδιο. Την φωνάζω: «Αγία Ευφημούλα μου». Στον Χριστό ένιωθα δύσκολα. Την εικόνα Του με φόβο την φιλούσα. Και όταν την ώρα που έλεγα την ευχή έφευγε καμμιά φορά ο νους μου από τον Χριστό, δεν στενοχωριόμουνα. «Ποιος είμαι εγώ, για να χω συνέχεια τον νου μου στον Χριστό», σκεπτόμουν. Και συνέβη αυτό που θα σου πω:…
Ήταν βράδυ του Τιμίου Προδρόμου, θα ξημέρωνε του αγίου Κάρπου. Νιώθω ανάλαφρος, πούπουλο. Καμμιά όρεξη να κοιμηθώ. Σκέφτομαι:
«Ας καθήσω να γράψω κάτι για τον παπα-Τύχωνα να το στείλω στις αδελφές». Μέχρι τις 8.30′ αγιορείτικα έγραψα ως τριάντα σελίδες.
Αν και δεν νύσταζα, είπα να ξαπλώσω, γιατί ένιωθα λίγη κούραση στα πόδια. Παίρνει να φωτίζη.
Στις 9 η ώρα (6 περίπου κοσμικά το πρωί) δεν είχα κοιμηθή.
Σε μια στιγμή σαν να χάθηκε ο τοίχος του Κελλιού μου (δίπλα στο κρεββάτι προς το εργαστήριο). Βλέπω τον Χριστό μέσα στο φως, σε απόσταση έξι μέτρα περίπου.
Τον έβλεπα από το πλάι. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά και τα μάτια του γαλανά. Δεν μου μίλησε. Κοίταξε λίγο δίπλα, όχι ακριβώς εμένα. Δεν έβλεπα με τα σωματικά μάτια.
Αυτά είτε ανοιχτά είναι είτε κλειστά, καμμιά διαφορά δεν έχει. Έβλεπαν τα μάτια της ψυχής.
Όταν Τον είδα σκέφθηκα: Πώς μπόρεσαν να φτύσουν τέτοια μορφή;
Πώς μπόρεσαν -οι αθεόφοβοι- να ακουμπήσουν τέτοια μορφή; Πώς μπόρεσαν να μπήξουν καρφιά σ’ αυτό το σώμα;
Πα! πα! πα! Απόμεινα! Τι γλυκύτητα ένιωθα! Τι αγαλλίαση!
Δεν μπορώ να εκφράσω με δικά μου λόγια την ομορφιά αυτή.
Ήταν αυτό που λέει: «Ο Ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων». Αυτό ήταν. Δεν έχω δει ποτέ τέτοια εικόνα Του. Μόνο μία κάποτε -δεν θυμάμαι που- έμοιαζε κάπως.
Θ’ άξιζε να αγωνίζεται κανείς χίλια χρόνια για να δη αυτή την ομορφιά για μια στιγμή μόνο. Τι μεγάλα και ανείπωτα είναι δυνατόν να χαρισθούν στον άνθρωπο, και με τι τιποτένια ασχολούμαστε!
Πιστεύω πως είναι ένα δώρο που μου έκανε ο παπα-Τύχων. Να μην το πης σε κανέναν. Πολύ το σκέφθηκα να το πω και σε σένα. Βλέπεις τόση ώρα δεν σου μίλησα, τώρα που φεύγεις».
Ύστερα από δύο μέρες όταν ξανασυναντήθηκαν, ο Γέροντας είπε:
«Όλη τη νύχτα έκλαιγα γιατί σου το πα. Δεν φοβάμαι πως θα το πεις. Αλλά εγώ ζημιώθηκα.»
Το γεγονός αυτό το αισθάνθηκε και μια αδελφή στην Σουρωτή και έγραψε στον Γέροντα: «Τάδε του μηνός, τάδε ώρα… Τα υπόλοιπα θα μας τα πείτε εσείς».
Και πράγματι, όταν αργότερα βγήκε έξω, τους το διηγήθηκε και μάλιστα περιέγραψε και αγιογράφησαν τον Χριστό, όπως ακριβώς τον είδε.
Το μήνυμα του νευροχειρουργού Βασίλη Αναγνωστόπουλου, ο οποίος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο νοσοκομείο
Τραγικές είκονες βίωσαν οι υγειονομικοί στο Νοσοκομείο της Λάρισας μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα που οδήγησε σε μια ανείπωτη τραγωδία.
Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο μετά τη φονική σύγκρουση, ενώ οι γονείς αναζητούσαν ανάμεσά τους μανιωδώς τα παιδιά τους.
Ένας από τους πρώτους που κλήθηκαν εσπευσμένα τα μεσάνυχτα της Τρίτης στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας ήταν ο Τρικαλινός νευροχειρουργός Βασίλης Αναγνωστόπουλος.
Μαζί με τους συναδέλφους του ρίχτηκε στη μάχη της παροχής ιατρικής φροντίδας στους τραυματίες που κατέφταναν από τα Τέμπη.
Αργά το απόγευμα της Τετάρτης και προσπαθώντας να πάρει μια ανάσα, έχοντας συμπληρώσει ένα 24ωρο σχεδόν άυπνος και στο καθήκον διαπίστωσε τη «βαθιά οδύνη» που πολλοί εκφράζουν μέσω social media και δηλώσεων.
Εξού και η έκρηξή του: «Ο πραγματικά συγκλονισμένος συνοφρυώνεται και σιωπά… Και εαν εισαι συγκλονισμένος… τοτε οι μαχητές Υγείας που απο νωρίς τη νύχτα ως τώρα με αυταπάρνηση «προσφέρουν» και δια ζώσης αντικρύζουν το θάνατο και το βλέμμα των συγγενών… τι είναι;;;».