Πέθανε η μάνα μας πριν 15 χρόνια, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα μας.

Μείναμε ορφανές σε ηλικία 25 ετών εγώ, 15 η μεσαία και 10 η μικρή. Ως πιο μεγάλη και πιο ώριμη, τις πήρα υπό την προστασία μου και έγινα εγώ μάνα για εκείνες. Αν με ρωτήσεις σήμερα, δεν ξέρω αλλά σαν μάνα μάλλον απέτυχα.

Στην αρχή τρώγαμε από την εκκλησία, με ένα μισθό δεν έβγαινε ο μήνας. Η μεσαία έπιασε δουλειά μετά από 2 χρόνια σε μια καφετέρια και κάπως ανασάναμε. Αναγκάστηκε να κόψει το φροντιστήριο και δεν έδωσε Πανελλήνιες. Στη μικρή όμως δεν μπορούσα να κοψω τα Αγγλικά ούτε το ντύσιμο που διαρκώς μεγάλωνε και ήθελε όλο νέα ρούχα και παπούτσια.

Έκανα την προσωπική μου ζωή πίσω καθώς ήταν να παντρευτώ όταν πέθανε η μάνα μας και δεν το έκανα γιατί αφοσιώθηκα στο σπίτι μας. Όταν η μεσαία ενηλικιώθηκε και ξεπετάχτηκε, βρέθηκα αντιμέτωπη με μια αλλόκοτη συμπεριφορά. Έβγαινε δεν έλεγε πού πήγαινε ή τί ώρα θα γυρίσει, γυρνούσε 6 το πρωι σχεδόν κάθε μέρα. Καυγάδες επί καυγάδων. Μέχρι που έμαθα ότι είχε μπλέξει με παντρεμένο με 4 παιδιά και αυτος ετοιμαζόταν να χωρίσει την έγκυο γυναίκα του για να παντρευτεί τάχα την αδερφή μου.

Έγινε χαμός. Παραμερίζω ότι μας συζητούσε όλο το χωριό και βάζω στο τραπέζι τη δική μας ηθική αξια ως οικογένεια. Αυτές τις αξίες μας περάσαν οι γονείς μας; Με τί καρδιά και τί αρχές θα χάλαγε ένα σπίτι και με τί συνείδηση θα αγκάλιαζε έναν άνθρωπο που εξαιτίας της παρατούσε έγκυο και παιδια;

Μετά από λίγο καιρό αυτός φοβήθηκε την κατακραυγή και τις δικές μου απειλές και λάκισε. Η αδερφή μου δεν μου το συγχώρεσε και η κατάσταση χειροτέρεψε.

Χειροτέρεψε τόσο που ο αρραβωνιαστικός μου άρχισε να είναι απότομος, να χάνεται, να πίνει. Ένα χρόνο μετά τον χωρισμό της αδερφής μου από τον παντρεμένο την έπιασα καβάλα με τον μέλλοντα σύζυγό μου. Εγώ πάλευα να φέρω ψωμί στο τραπέζι και αυτή έβγαζε τα μάτια της με τον δικό μου άνθρωπο πάνω στον δικό μου κόπο.

Δεν ξέρω αν το έκανε από εκδίκηση ή αν τον ήθελε. Ξέρω πως αυτός έφυγε μαζί της και σήμερα έχουν και παιδιά στη υγειά του κορόιδου. Δεν θα σου περιγράψω τον πόνο που ένιωθα ειδικά τις νύχτες, την κατάθλιψη και τα ηρεμιστικά που δεν είχα πάρει ούτε στις κηδείες των γονιών μας και που αναγκάστηκα να πάρω εξαιτίας της προδοσίας τους. Θα σου πω ότι μέσα σε όλα έμαθα πως δεν μπορούσα να κάνω παιδιά.

Κι όσο εγώ κοιτούσα να συνεφέρω τη μεσαία, η μικρή μεγάλωνε. Είχε φτάσει πια 16 χρονών. Ολόκληρη γυναίκα. Φαντάστηκα πως εκείνη είχε τα μυαλά μέσα στο κεφάλι της. Πράγματι ήταν φροντιστήριο σχολείο σπίτι και μονο μια φορά τη μέρα καθόταν σε μια καφετέρια και έπινε έναν καφέ. Πού να φανταστώ πως σε εκείνη την καφετέρια την κερνούσαν καφέ και χαρτζιλίκι οι γέροι για να ξαπλώνει μαζί τους στο σπιτι τους;

Μου το είπε ο ιδιοκτήτης που με βρήκε μια μέρα “Πες κάτι στην αδερφή σου γιατί θα μου νομίζουν το μαγαζί για κονσο μασιόν κι έχω κι ένα όνομα. Ξέρω τί καλός άνθρωπος είσαι και πόσο ηθικός αλλά δεν είναι ωραία πράγματα αυτά που κάνει η αδερφή σου στο μαγαζί και την επομένη φορά δεν θα την ξαναφήσω να μπει”. Άνοιξε η γη και με κατάπιε απ’ την ντροπή μου δεν είχα ιδέα αλλά δεν κάθισα και να τη συνετίσω ή να της μιλήσω. Απλά το παραδέχτηκε και την πέταξα εξω. Στην αρχή πήγε να μείνει σε μια θεία μας και όταν ενηλικιώθηκε έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό της είπε. Αλήθεια; Ψέματα; Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει.

Είχα τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, τη σχέση μου. Σήμερα έχω μόνο τη δουλειά μου. Γυρίζω σε άδειο σπίτι, μιλάω στις φωτογραφίες των γονιων μου και αναρωτιέμαι: Που έσφαλα; Πού έκανα λάθος σαν μάνα; Είπα στη μια να γ@μιέται με παντρεμένους; Ειπα στην άλλη να πηδιέται για έναν καφέ; Τις άφησα αχαλίνωτες χωρίς να με νοιάζει ή τις άφησα νηστικές και άστεγες; Πού έσφαλα και βγήκαν από τον δρόμο Του Θεού;

Ακόμα και σήμερα προσπαθώ να καταλάβω πού έκανα λάθος. Ψυχοσάββατο αύριο, θα πάω πρόσφορο στην εκκλησία για τους γονείς μου και θα τους παρακαλέσω να έρθουν στον ύπνο μου να μου πουν τί δεν έκανα που έκαναν εκείνοι καλύτερα από εμένα.

Θέκλα

Γεια σας. Είμαι ο Στάθης και είμαι 43 ετών. Συγχαρητήρια για τη σελίδα σας, είναι μεγάλο στήριγμα για εμάς τους μόνους γονείς. Αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου. Μεγαλώνω τη κόρη μου μόνος μου, είναι 4 ετών τώρα. Η μαμά της μας άφησε όταν η μικρούλα μου ήταν μερικών μηνών και έφυγε με τον αδερφό μου.

Πέρασα πολύ δύσκολα, τη γυναίκα μου την ήξερα από το σχολείο. Κλειστή κοινωνία εδώ λίγες οι επιλογές. Την ερωτεύτηκα την αγάπησα και παντρευτήκαμε. Κάναμε και τη κόρη μας και είχαμε μια ήσυχη ζωή. Τον αδερφό μου δεν τον ήξερε μόνο μέσω αλληλογραφίας γιατί δούλευε στο εξωτερικό. Όλα ξεκίνησαν όταν ήρθε μετά από πάρα πολλά χρόνια από το εξωτερικό να μας δει. Ένα Πάσχα που εγώ έλεγα καταραμένο.

Δεν ξέρω αν ήταν εκείνο το Πάσχα που έγινε το κακό, από τότε όμως η γυναίκα μου άλλαξε, έγινε απόμακρη. Η κόρη μας ήταν λίγων μηνών και το απέδωσα σε επιλόχειο κατάθλιψη, στο ότι ήταν νέα μαμά και ήταν φυσικό να έχει αλλαγές στη συμπεριφορά. Ο αδερφός μου έκατσε περισσότερες μέρες από το συνηθισμένο και έφυγε, μετά όμως από δύο μήνες γύρισε. Σε αυτούς τους δύο μήνες με τη γυναίκα μου δεν κάναμε σεξ, μόνο με δική μου πίεση, ήταν σιωπηλή και όλη μέρα καθόταν στον υπολογιστή και έγραφε ενώ δεν μπορώ να πω ότι τρελαινόταν με το διαδίκτυο. Μετά κατάλαβα ότι μιλούσε στο facebook με τον αδερφό μου.

Μετά από δύο μήνες ο αδερφός μου ήρθε υποτίθεται για καλοκαιρινές διακοπές. Αλλά δεν έφυγε μόνος του. Ένα πρωί ξύπνησα και η γυναίκα μου δεν ήταν δίπλα μου. Έλειπαν τα ρούχα της, τα πράγματά της, όλα. Η μικρή κοιμόταν ήσυχη στη κούνια της χωρίς να ξέρει πως από εκεί και πέρα θα μεγάλωνε με έναν γονιό. Τρελάθηκα πήγα στην Αστυνομία. Τη παίρναμε τηλέφωνο και ήταν κλειστό, ο αδερφός μου και αυτός άφαντος. Αλήθεια δεν πήγε ο νους μου στο πονηρό. Μετά κατάλαβα…
Tο βράδυ μου έστειλε ένα email με το οποίο μου εξηγούσε. Τί; Τα ανεξήγητα. Δεν θέλω να γράψω για αυτό πονάω ακόμα. Έκανα ψυχοθεραπεία, ήρθα στην Αθήνα με το παιδί τελικά μείναμε εδώ, σε μια φάση νοσηλεύτηκα στο Αττικό νοσοκομείο. Προσπαθούσα να σηκωθώ για να στηρίξω το παιδί μου και δεν μπορούσα με τίποτα. Οι γονείς μου και αυτοί μεγάλοι άνθρωποι, πώς να με βοηθήσουν και από που; Κατάφερα να σηκωθώ και δύο χρόνια μετά άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου και μία κοπέλα που μου άλλαξε τη ζωή και με έκανε να εμπιστευτώ ξανά.

Η μητέρα της κόρης μας, είχε δρομολογήσει το διαζύγιο και έπαιρνε αραιά και που να μάθει για τη μικρή αλλά για ένα μεγάλο διάστημα χάσαμε τελείως τα ίχνη της και του αδερφού μου. Δεν ξέρουμε τι γινόταν αλλά δεν καταλάβαμε και διαφορά αφού εγώ μεγάλωνα το παιδί. Στη μικρούλα είπα πως η μαμά της δεν μπορούσε να τη μεγαλώσει και έφυγε αλλά την αγαπούσε. Έτσι μου είπε η παιδοψυχολόγος να πω.

Όταν μπήκε η κοπέλα μου στη ζωή μας, η μικρή τη λάτρεψε. Πρίν 6 μήνες της έκανα πρόταση γάμου και αρχίσαμε να συγκατοικούμε. Τα πάμε φανταστικά αλλά πρίν 2 μήνες με πήρε τηλέφωνο η πρώην γυναίκα μου και μου ζήτησε να δει το παιδί. Στην αρχή γιατί μετά άρχισε να προσεγγίζει εμένα. Με τα πολλά μου είπε πως θέλει να γυρίσει να τη συγχωρέσω και να τα ξαναβρούμε. Όταν αρνήθηκα, απείλησε πως θα διεκδικήσει την επιμέλεια. Ας κοπιάσει!
Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Εμένα μου βγήκε η ψυχή να μεγαλώσω το παιδί και να το συνεφέρω, να δικαιολογήσω τη μάνα του που μας παράτησε για τον γκόμενο και ποιόν γκόμενο; Τον αδερφό μου. Ας κοπιάσει η μαντάμ!

Στάθης

Είμαι 29 χρονών και έχω έναν γιο 4 χρονών. Γνώρισα τον άντρα μου όταν ήμουν 15 χρονών. Ερωτευτήκαμε αγαπηθήκαμε και ήμασταν το τέλειο ζευγάρι.. Μια ζωή ήμασταν ένα.. Ώσπου ήρθε η Μαρία.. Μια συνάδελφός του που είναι ακόμη και τώρα μαζί..

Ξεκίνησαν  όταν εγώ ήμουν έγκυος. Όταν γέννησα με άφησε γι’ αυτήν. Τον παρακάλεσα γιατί δεν ήξερα, μου έλεγε πως απλά δεν είναι πια ερωτευμένος μαζί μου, πως δε με βλέπει πια σαν γυναίκα από τότε που έμεινα έγκυος. Με τρέλανε.. Ήμουν 3 μηνών όταν με απάθεια και μεγάλη οργή με κοίταξε και μου είπε πως του τελείωσε πως δεν είναι πια ερωτευμένος.. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μου φερόταν  άσχημα με μάλωνε συνέχεια μου φώναζε και δεν ερχόταν στον γιατρό μαζί μου.Ήταν θέμα χρόνου να με αφήσει. Αργούσε να έρθει από τη δουλειά. Βρήκα κρυμμένα προφυλακτικά στο αμάξι του αλλά και πάλι δεν παραδέχθηκε τίποτα.

Παρακάλεσα να λογικευτεί αλλά τίποτα. Μετά από τόσα χρόνια.. Μετά από τόση αγάπη.. Πάντα πίστευα πως θα είναι ο καλύτερος πατέρας του κόσμου αλλά αποδείχθηκε τόσο λίγος. Για μια π@να άφησε τη γυναίκα και το παιδάκι του όταν ακόμη αυτό ήταν στην κοιλιά. Μπορεί να μέναμε στο ίδιο σπίτι αλλά δεν ήμασταν μαζί. Τελικά τα νερά έσπασαν νωρίτερα.Τον έπαιρνα τηλέφωνο αλλά δεν το σήκωνε.. Εγώ στην Αθήνα δεν είχα κανένα.. Η μόνη μου παρηγοριά κι ο μόνος άνθρωπος που ήξερα ήταν η κολλητή μου. Ήμασταν τόσα χλμ μακριά αλλά με έπαιρνε τηλ διαρκώς. Ήταν κι εκείνη έγκυος! 4 μήνες διαφορά έχουν τα κουκλάκια μας! Τελικά κατά τις 6 τον βρήκα στο τηλέφωνο, πήγαμε στην κλινική και γέννησα το πρωί.

Όταν τον είδα πως αγκάλιασε το γιο μας, πίστεψα πως όλα έγιναν όπως πριν, αλλά αυτό κράτησε μισή μέρα. Προφανώς όταν έφυγε από την κλινική πήγε και την βρήκε.. Τι να πω.. ώσπου να σαραντίσω ήταν ένας Εφιάλτης.. Πόσο έκλαψα Θεέ μου, πόσο ικέτεψα τον Θεό να με λυπηθεί, να λέω πως δε το αξίζουμε αυτό ούτε ο μικρός ούτε γω. Πως μπόρεσαν αυτοί οι άνθρωποι να το κάνουν αυτό.. Διαλύθηκε μια οικογένεια.. Μου την δίνει που είναι το ευτυχισμένο ζευγαράκι που το δέχθηκαν πια όλοι..

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ!!!!
ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΚΑΝΕ ΣΕΞ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΜΩΡΑΚΙ!!!! ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗ ΖΩΗ!
ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΚΟΤΩΝΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΛΙΓΟ ΛΙΓΟ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΟΝΟ Κ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ!!!!!!!!!!!!

Πώς μπορεί αυτή η γυναίκα να κοιμάται ήσυχη όταν κατέστρεψε τη ζωή μου και καταδίκασε το παιδί μου να ζει μακριά απ’ τον μπαμπά του, από τη πρώτη μέρα της ζωής του, και το παίζει και κυρία;
Πώς μπορεί ο άντρας μου, που παράτησε το παιδί του, να έρχεται πια 2 φορές το χρόνο και καλά καλά δεν τον παίρνει κι έρχεται από αγγαρεία; Τον λυπάμαι….

Την Παρασκευή πήγα να πάρω το παιδί από το σχολείο κι ήμουν με τη μαμά μου και 2 συμμαθητές του έλεγαν πως ήρθαν οι 2 μαμάδες του να τον πάρουν. Ο ένας λέει «η μια είναι η μαμά του η άλλη η γιαγιά του» «όχι ο Διονύσης έχει 2 μαμάδες και δεν έχει μπαμπά» Αυτά είναι τα λόγια 4χρονων παιδιών.  Ο γιος μου είναι το μοναδικό παιδί μέσα στην τάξη που έχει χωρισμένους γονείς . Με πείραξε τόσο πολύ… Είναι παιδάκια αλλά λένε σκληρά λόγια.. Με πειράζει που την άλλη εβδομάδα θα πάω με τους γονείς μου να τον δούμε στην παράσταση του σχολείου..

Πέρασαν 4 χρόνια όμως ακόμη κλαίω.. Μπορεί πια να μη τον αγαπώ να μην τον θέλω όμως ακόμη λέω «γιατί σε μας;» Ακόμη πονάω ακόμη κλαίω κι ακόμη δε μπορώ να τους συγχωρήσω.. Εύχομαι να είναι μαζί και να πάρουν από τον Θεό ότι τους αξίζει. Κατέστρεψαν τη ζωή μου.. Με άφησαν μόνη σε όλα.. Ο μικρός δε βλέπει τον πατέρα του, αραίωσε πια να έρχεται και απ’ όσο μαθαίνω ταξιδεύει διαρκώς με εκείνη.

Ξέρεις βλέπω αυτές τις ωραίες διαφημίσεις που δείχνει κάτι όμορφες οικογένειες να τρώνε μαζί πρωινό να γελούν και να παίζουν με το σκυλάκι τους.. Τίποτα παραπάνω από αυτό δεν ήθελα.. Ούτε λεφτά ούτε τρέλες.. ΑΓΑΠΗ ΑΓΑΠΗ ΑΓΑΠΗ αυτό ρε γαμώτο.. Εμείς ήμασταν ένα όταν έχασε τον μπαμπά του μαζί κλαίγαμε.. Μαζί πανελλήνιες μαζί όταν μπήκα στο ΤΕΙ να μου λέει πως είναι περήφανος για μένα, να περιμένουν να τελειώσω για να κατεβώ Αθήνα να μείνουμε μαζί.. ΜΑΖΙ αυτό ήμασταν.. ΕΝΑ.. Πως γίνεται να αφήνεις την οικογένεια σου το μωρό σου έτσι απλά; Ελπίζω και εύχομαι μια μέρα να πάρουν αυτό που τους αξίζει, αλλά δυστυχώς δεν το πιστεύω..

Όταν το παιδί μου είναι άρρωστο δεν είναι εδώ να με βοηθήσει. Έχασε την πρώτη μέρα στο σχολείο, έφυγε και δεν έκατσε καν να τον ακούσει να λέει το πρώτο του ποίημα στο σχολείο.. Όταν μπήκε στο νοσοκομείο ο μικρός τα έπαιξα. Δεν ήταν κάτι σοβαρό παιδικές αρρώστιες.. Αλλά ήθελα τότε να ήταν εκεί. Αντί γι’ αυτό απάντησε στο τηλέφωνο«το θεωρείς τόσο σημαντικό για να ρθω;» Είχα τη μαμά μου ευτυχώς.

Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να ορθοποδήσω, πίστεψα πως η ζωή μου είχε τελειώσει τότε. Κάθε μέρα έλεγα μια προσευχή στον Θεό παρακαλούσα την Παναγία σαν μάνα να με νοιώσει και να με βοηθήσει να ενώσω την οικογένεια μου αλλά μάταια. Για να τα καταφέρω με βοήθησε η κολλητή μου που μου βρήκε δουλειά. Με τη δουλειά ξεχάστηκα έπρεπε να μείνω μόνη μου με τον μικρό για να πάρω τα πάνω μου. Σιγά σιγά τα κατάφερα κι έφτασε η μέρα που δεν έκλαιγα διαρκώς. Ήρθε η μέρα που έπαψα πια να αγαπώ το «άλλο μου μισό» όπως έλεγα πάντα.

Θα ήθελα πολύ να σας πω πως πάλι ονειρεύομαι όμως θα ήταν ψέμα.. Φοβάμαι.. Όλα στο μυαλό μου είναι τόσο καθαρά, νομίζω πως δε ξέχασα λεπτό από εκείνες τις δύσκολες στιγμές.. Θυμάμαι εκείνο το μεσημέρι που πήγαμε βόλτα με το αμάξι οι 2 μας και με πήγε στη θάλασσα, εγώ η ανόητη πίστεψα πως ήθελε να μείνουμε λίγο μόνοι γι’ αυτό αφήσαμε το παιδί στη μαμά μου αλλά εκείνος δεν έχανε στιγμή να με πονάει.. Ακόμη θυμάμαι εκείνον τον γκρεμό που ήθελε να πέσω. Ήμουν τόσο ευάλωτη που ίσως και να με έπειθε να το κάνω. Ήμουν το εμπόδιο στην ευτυχία τους κι έπρεπε να με διώξουν οπωσδήποτε.. Άραγε θυμάται πόσο με πόνεσε; Πόσο υπέφερε το παιδάκι μας, εξαιτίας του; Πόσο άλλαξε…Γιατί η ζωή να αλλάζει τόσο απότομα;

Φοβάμαι το μέλλον.. Δε θα πω ψέματα.. Ακόμη πονάω ακόμη κλαίω ακόμη όταν ακούω ένα τραγούδι τα θυμάμαι όλα.. Ακόμη και τώρα μετά από τόσα χρόνια, ο θυμός δεν έφυγε.. Θυμώνω που δεν είναι εδω να δει το παιδί του να μεγαλώνει να γίνεται τόσο καλό παιδάκι τόσο ζαβολιάρικο και γλυκό.. Θυμώνω  που τον κοιμίζω και μετά είμαι μόνη..

Και το βραβείο μου σε όλα αυτά; Έμαθα ποιοι είναι οι φίλοι μου, ελάχιστοι. Η πιο καλή; Η κολλητή μου, που ήταν πάντα κοντά μου, που μου έκανε την τιμή και βάπτισε το παιδάκι μου, που με στήριξε τόσο πολύ. Δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει χωρίς εκείνη, νομίζω πως θα είχα χάσει το μυαλό μου αν δεν την είχα να με ακούει και να κλαίει μαζί μου. Έχω και μια άλλη καλή φίλη, συμμαθήτρια, που μαζί με τη κολλητή μου, δεν με άφησαν μόνη μου λεπτό.. Είναι τόσο πολύτιμο να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.. Να έχεις έναν άνθρωπο να κλάψεις μαζί του και να σε ακούσει να σε αφήσει να ξεσπάσεις.. Μπορεί να έχασα τον άντρα μου αλλά δέθηκα περισσότερο με τα κορίτσια μου.

Έμαθα να περπατάω μόνη μου και είδα πόσο δυνατή είμαι τελικά. Και ξέρω ότι τα κατάφερα ως μαμά.. όταν ο μικρός μου, μου λέει «σ’ αγαπώ» ναι νοιώθω η καλύτερη μαμά στον κόσμο…. Γιατί απλά έχω ένα υπέροχο παιδάκι και παρόλα τα άσχημα που πέρασα άξιζαν γιατί έχω εσένα ψυχή μου.. Το γιο μου… Είμαστε τόσο τυχεροί εμείς που είμαστε γονείς.. Είναι ότι πιο υπέροχο μπορεί να σου δώσει ο Θεός… Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να είχαν το μυαλό και την ψυχή να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αγάπη, γιατί ένα παιδί μόνο αγάπη θέλει, όχι δώρα.. όταν του δίνεις αγάπη χαμογελάει η ψυχή του..

Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι αγαπημένοι και υγιείς.. Να ευχαριστείτε κάθε μέρα τον Θεό για τα δώρα που μας έδωσε.. Μη φέρεστε αχάριστα.. Καμιά φορά αυτό που εμείς θεωρούμε δεδομένο κάποιοι άλλοι παρακαλούν να το έχουν..

Μέσα σε ένα γράμμα δεν μπορώ να σας πω αυτό που ένιωσα.. Δεν μπορώ να σας πω πόσο πόνεσα απλά ήθελα να μοιραστώ λίγο από τη ζωή μου μαζί σας.. Ξέρω πως υπάρχουν μανούλες που έζησαν πολύ χειρότερα πράματα από εμένα, εγώ έζησα μόνο πόνο ψυχής κάποιες έζησαν πολύ χειρότερα.. Όμως όλο αυτό για μένα ήταν απίστευτα δύσκολο.. Κάθε μέρα για μένα είναι ένας αγώνας.

Είμαι η Αλεξία, ζω το παιδάκι μου μόνη μου από την πρώτη μέρα της ζωής του και παρά τα όσα έγιναν, νοιώθω τυχερή. Σε ευχαριστώ Θεέ μου, που μου τον έστειλες!

Αλεξία

Πηγή: singleparent.gr

Με λένε Άρη και θέλω να σας γράψω και εγώ την ιστορία μου.

Όταν ήμουν 9 χρονών, ο πατέρας μου εξαφανίστηκε από τη ζωή μου μέσα σε μία νύχτα. Δεν είχα κανένα νέο του για 20 ολόκληρα χρόνια. Όταν έγινα ο ίδιος μπαμπάς, δεν είχα πρότυπα για να βασιστώ. Δεν ήξερα τί να κάνω, πώς να φερθώ, πώς να συνεχίσω. Ήξερα μόνο το χειρότερο σενάριο και δεν ήθελα να το ακολουθήσω.

Τώρα με τρία δικά μου παιδιά ηλικίας 6, 4 και 1 έτους βρέθηκα πολλές φορές να παλεύω με τις δικές μου προσδοκίες. Θα ήταν εύκολο για μένα να πω “Το κάνω καλύτερα από τον πατέρα μου”, αλλά δεν θα είχε νόημα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, πώς μπορώ να βρω την ισορροπία και την γαλήνη μέσα μου; Με στοιχειώνουν τα τόσα χρόνια που πέρασα χωρίς πατέρα. Θέλω τόσο πολύ να κάνω τα πάντα σωστά ως μπαμπάς. Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, κατηγορώ τον εαυτό μου.
Αν χρειαστεί να μαλώσω τα παιδιά μου (συχνά δηλαδή), νιώθω τις ενοχές να κατακλύζουν τη συνείδηση και την ψυχή μου. Μιλάω μόνος μου και προσπαθώ να τα βρω με τον εαυτό μου. Του δίνω συμβουλές για το πώς να χειρίζεται καλύτερα κάποιες καταστάσεις, αλλά πάντα κάτι συμβαίνει, τα πράγματα πηγαίνουν στραβά και εγώ πανικοβάλλομαι.

Τα παιδιά μαλλιοτραβούνται και το φαγητό καίγεται ενώ προσπαθώ να αλλάξω πάνα στο μωρό και στο τέλος καταλήγω να πανικοβάλλομαι και να νιώθω σαν να φταίω εγώ, που τα έκανα χάλια.
Ξέρω ότι είναι τρελό, αλλά έτσι το σκέφτομαι. Ίσως επειδή είμαι χωρισμένος μόνο 9 μήνες και έχω τα τρία μου παιδιά μαζί μου μισό μήνα κάθε μήνα. Δεν είναι αρκετό! Δεν μου φτάνει! Δεν είναι δίκαιο! Θέλω να τα έχω στην αγκαλιά μου κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Ποιος καλός μπαμπάς δεν θα ήθελε;

Από την άλλη, μια μικρή ανακούφιση τη νιώθω όταν τα έχω έτοιμα να τα πάρει η μαμά τους. Είμαι εξαντλημένος και το μόνο που χρειάζομαι εκείνη τη στιγμή είναι λίγη ηρεμία και ύπνο χωρίς έγνοιες και το άγχος μην καούν, μην χτυπήσουν, μην το σκάσουν, μην πάθουν κανένα κακό. Κι όλα αυτά λοιπόν με κάνουν και απορώ.

Είναι φυσιολογικό να σκέφτομαι έτσι; Οι σκέψεις αυτές με κάνουν καλό μπαμπά ή όχι; Αν είμαι ο μπαμπάς που θέλω να είμαι, πώς μπορώ και ξεστομίζω ότι νιώθω μια μικρή ανακούφιση, όταν έρχεται η μαμά τους να τα πάρει;
Νιώθω τόσο μπερδεμένος. Ωστόσο μέσα μου έχει απομείνει λίγη λογική. Ευτυχώς δηλαδή αλλιώς δεν θα την είχα γλιτώσει. Θα είχα τρελαθεί. Ευχαριστώ το σύμπαν και το Θεό για αυτή τη μικροσκοπική φωνούλα, που κάθε φορά που το ψάχνω περισσότερο απ’ ότι πρέπει και αμφισβητώ την αξία μου ως μπαμπάς, που δεν μπορώ να είμαι τέλειος όλη την ώρα, μου λέει: “Χαλάρωσε! Μια χαρά τα πας. Όλα εντάξει”.

“Πώς μπορώ να το ξέρω;”, απαντώ εγώ.

“Κοίτα τα παιδιά εκείνα που κοιμούνται στο κρεβάτι σου ήρεμα, χορτασμένα, πλυμένα καθαρά και ευτυχισμένα!”.

“Ναι, τα βλέπω”, απαντώ.

“Και μόνο που τα βλέπεις και το αναγνωρίζεις αρκεί. Αφού βλέπεις τα παιδιά σου καλά, σημαίνει ότι το κάνεις σωστά. Ηρέμησε λίγο. Κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει ότι δεν κάνεις σωστά τη δουλειά σου. Τί κι αν δεν μαγειρεύεις κάθε μέρα; Τί κι αν τους παίρνεις και καμιά πίτσα ή κανένα σουβλάκι; Ο μόνος είσαι νομίζεις ή ο τελευταίος; Αυτό είναι που σε κάνει μπαμπά! Πρέπει να κόψεις τις πολλές ανασφάλειες και να πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά. Φτάνουν οι αμφιβολίες. Ώρα για δράση. Ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις”.

Αυτό μου αρκεί. Χαμογελώ, αφήνω έναν αναστεναγμό ανακούφισης και φιλάω τρία φρεσκολουσμένα, νυσταγμένα κεφαλάκια.

Είμαι ο μπαμπάς που δεν είχα ποτέ…νομίζω…

Άρης

Καλησπέρα σε όλους. Θέλω να σας γράψω την ιστορία μου, μια ιστορία όχι τόσο συνηθισμένη. Δεν είναι μόνο μαμάδες και μπαμπάδες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μόνοι, είναι και γιαγιάδες και παππούδες που το κάνουν και πληρώνουν τα σπασμένα των παιδιών τους. Όχι ότι δεν αγαπάμε τα εγγόνια μας, τα αγαπάμε. Αλλά είναι φορτίο να φέρεις μια ευθύνη που δεν σου ανήκει.

Είμαι 55 ετών εκπαιδευτικός και μονογονέας, χήρεψα σε μικρή ηλικία. Είχα μια κόρη και μοναχοπαίδι. Πρίν 10 χρόνια η κόρη μου παντρεύτηκε τον μεγάλο της έρωτα, έναν άντρα γοητευτικό αλλά άστατο. Κάθε βράδυ και με άλλη. Της έλεγα να χωρίσει αλλά δεν με άκουγε από πρίν τον παντρευτεί.Πολλοί τσακωμοί και ένα μελανό σημείο. Δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά και έτσι πίστευε πως αυτή ήταν η βασική αιτία που την απατούσε ο άντρας της. Ξέραμε όλοι πως δεν ήταν έτσι.

Έκανε όλες τις εξετάσεις αλλά δεν της είχαν βρει κάτι ούτε και στον άντρα της. Προσπαθούσαν 5 χρόνια. Ύστερα μπήκε για τα καλά στη ζωή του γαμπρού μου μια γυναίκα από τη Ρωσία, την είχε γνωρίσει σε ένα νυχτερινό μαγαζί. Τον τραβούσε σαν μαγνήτης. Η κόρη μου έλιωνε από τη στενοχώρια της. Όταν της ανακοίνωσε ότι φεύγει να ζήσει μαζί της γιατί είναι έγκυος, κατέρρευσε. Μετά από 2 μήνες της βρήκαν καρκίνο του μαστού σε προχωρημένο στάδιο και μετά από 6 μήνες πέθανε η μονάκριβή μου. Και δεν πέθανε από καρκίνο, από έρωτα πέθανε. Από προδοσία πέθανε. Από τις επιλογές της πέθανε, από τον ίδιο της τον άντρα πέθανε…κοίτα όμως πώς τα φέρνει η ζωή!

Η γυναίκα του γαμπρού μου (γιατί έτρεξε να τη παντρευτεί σχεδόν αμέσως μετά το θάνατο της κόρης μου την οποία ήρθε όλο κι όλο μια φορά να τη δει στο νοσοκομείο σαν να ήταν η μακρινή ξαδέρφη του) τον παράτησε με το παιδί γιατί γνώρισε άλλον. Ο γαμπρός μου νοσηλεύτηκε σε νευρολογική κλινική και κάποιος έπρεπε να κρατήσει αυτό το παιδάκι. Έτσι το γνώρισα και το έμαθα και με γνώρισε και αυτό. Το διάβαζα, το πήγαινα σχολείο, του μάθαινα τη φύση. Στα “γεράματα”, έγινα πάλι μαμά. Όταν ο γαμπρός μου πήρε εξιτήριο, μετά από λίγες μέρες, αυτοκτόνησε. Μέσα σε σχεδόν δύο χρόνια, έχασα τη κόρη μου και αυτό το παιδάκι τους γονείς του. Η Στελλίνα μου, που δεν έφταιγε σε τίποτα. Δεν την είδα ποτέ σαν ξένο παιδί και ας μην είναι παιδί της κόρης μου. Την έβλεπα σαν κόρη μου.

Πήγα σε δικηγόρο και ξεκινήσαμε τη διαδικασία να βρούμε τη μάνα του. Τη βρήκαμε αλλά δεν το ήθελε. Ήταν τέτοιες οι συνθήκες της ζωής της που και να το ήθελε θα της το έπαιρνε η πρόνοια. Δεν βρήκαμε άλλους γονείς ή συγγενείς εδώ, μας είπε ότι είχε έναν πατέρα στη Ρωσία. Ξεκίνησα τη διαδικασία να υιοθετήσω το παιδί. Η μάνα του υπέγραψε αλλά η υπόθεση κόλλησε. Πρίν λίγες μέρες, βγήκε η απόφαση και η Στελλίνα μου είναι και επίσημα παιδί μου! Είχα τη βοήθεια Του Θεού και μια καταπληκτική δικηγόρο που με βοήθησε στα πάντα.

Είμαστε και εμείς οι γιαγιάδες που μεγαλώνουμε μόνες μας εγγόνια ή παιδιά σαν να μας είναι εγγόνια. Είμαι σίγουρη ότι η κόρη μου είναι χαρούμενη εκεί ψηλά γιατί και αυτή στη θέση μου, το ίδιο θα έκανε και πιστεύω είναι περήφανη για μας. Η Στελλίνα μου, μπορεί να ήρθε με παράξενο τρόπο στη ζωή μου αλλά ήρθε για να μείνει και να με κάνει από γιαγιά, μαμά!

Δέσποινα