Blog Σελίδα 6283

Μεγαλώνουμε μαζί με τον άντρα μου το παιδί του από παράλληλη σχέση!

0

Καλημέρα σε όλους. Με λένε Αντωνία και δεν είμαι μονογονέας. Έχω όμως μια διαφορετική οικογένεια και αποφάσισα να σας πω την ιστορία μου. Δεν με νοιάζει αν με αμφισβητήσετε ή με κρίνετε, εγώ θα σας πω τα γεγονότα όπως έγιναν. Αυτό που θέλω να κρατήσετε είναι ότι δεν μετάνιωσα ποτέ για την οικογένεια που έχω σήμερα.

Τον άντρα μου τον γνώρισα πρίν 15 χρόνια στο Πανεπιστήμιο, ήμασταν συμφοιτητές. Μετά το πτυχίο παντρευτήκαμε και ζούσαμε μια ήρεμη ζωή. Το μόνο μας αγκάθι ήταν ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί. Στην αρχή δεν μας ενοχλούσε ήμασταν νέοι και πιστεύαμε πως είχαμε όλο το καιρό μπροστά μας. Αλλά δεν τον είχαμε. Πηγαίναμε ταξίδια και εκδρομές, για φαγητό για ποτό, οι έξοδοι δεν μας έλειπαν και ζούσαμε μια ελεύθερη ζωή, όπως όταν ήμασταν φοιτητές. Αλλά γονείς δεν φαινόταν τόσο εύκολο να γίνουμε. Αποφασίσαμε να πάμε σε γιατρό οπότε και μάθαμε πως το πρόβλημα το είχα εγώ…

3 εξωσωματικές έκανα αλλά τίποτα. Στη τελευταία έπιασα παιδί, χαρήκαμε, το είπαμε σε όλο τον κόσμο, ετοιμαζόμασταν και το έχασα στον 4ο μήνα. Αυτό ειδικά μας αποτέλειωσε. Ξεκίνησαν οι καυγάδες και με τον καιρό σταμάτησαν γιατί αρχίσαμε να γινόμαστε ξένοι μέσα στο σπίτι. Δεν ήξερε ο ένας πότε έρχεται και πότε φεύγει ο άλλος. Μετά από λίγους μήνες βρήκα στο κινητό του μηνύματα από μια άλλη που έδειχναν ότι είχαν ολοκληρώσει πολλές φορές και αφού πλακωθήκαμε, ζήτησα διαζύγιο.

Υπογράψαμε για συναινετικό, εκείνος πήρε τα πράγματά του και έφυγε. Σε ένα χρόνο μέσα έχασα το παιδί μου και τον άντρα μου. Δεν ήθελα να δουλέψω, να βγω και να υπάρχω. Σκέφτηκα ακόμα και τον θάνατο για να μην πονάω. Έγινε το δικαστήριο, βγήκε το διαζύγιο και έφυγα αμέσως διακοπές για να μην τρελαθώ. Δεν είχαμε καμία επικοινωνία, τον είχα μπλοκάρει στο κινητό μου και στο facebook, είχα κόψει επαφές με κάποιους φίλους του και σε άλλους φίλους μας, είχα ζητήσει να μην μου αναφέρουν ποτέ τίποτα για αυτόν. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και άρχισα να πατάω ξανά γερά στα πόδια μου. Άρχισα να βγαίνω μάλιστα και με κάποιον, όχι τίποτα σοβαρό, ένα απλό φλερτ που δεν πρόλαβε να εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω.

Και δεν πρόλαβε να εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω γιατί ο άντρας μου, μετά από 1 χρόνο σχεδόν από το διαζύγιο, ήρθε στη πόρτα μου. Κυριολεκτικά. Μου χτύπησε το κουδούνι άνοιξα και τον βρήκα, ξημερώματα Κυριακής με ένα μωρό στο καρότσι. Το δικό του μωρό. Και έκατσε και μου τα είπε όλα. Ότι με αγαπούσε, ότι δεν άντεχε να μην μπορούμε να κάνουμε παιδί, ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τα νεύρα μου, ότι πίστευε πως δεν τον ήθελα σεξουαλικά και ζήτησε αλλού την επιβεβαίωση, ότι το μωρό στο καρότσι ήταν δικό του και εκείνη είχε φύγει γιατί δεν το ήθελε, δεν άντεχε τις ευθύνες. Ότι ήθελε να τον συγχωρέσω για να ηρεμήσει. Του είπα πως τον είχα ήδη συγχωρέσει αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τον δεχτώ πίσω μετά από αυτά, παρόλο που δεν είχα πάψει στιγμή να τον αγαπάω.

Σιγά σιγά άρχισα να γνωρίζω περισσότερο το παιδί και με το καιρό να παίρνω πίσω αυτό που του είπα. Στην αρχή ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε βόλτα κάθε Κυριακή με το μωρό ή να του αγοράζω ρουχαλάκια και παιχνίδια. Κάποια στιγμή κράτησε το μωρό η μαμά του και πήγαμε εκδρομή οι δυο μας οπότε γίναμε ζευγάρι ξανά. Μετά από πολλές υποχωρήσεις, πολύ δουλειά με ψυχολόγο και οι δυο μας αλλά και δικαστήρια για να πάρει ο άντρας μου τη μέριμνα και την επιμέλεια από τη σύντροφό του γιατί η ίδια δεν το ήθελε το παιδί επειδή έλεγε πως δεν μπορούσε να το ζήσει, είμαστε μαζί!

Τώρα που ο μικρούλης άρχισε να καταλαβαίνει περισσότερα, θα δούμε παιδοψυχολόγο για να του εξηγήσουμε πως και γιατί έχει διαμορφωθεί έτσι η οικογένειά μας και ότι μπορεί εγώ να μην είμαι η μαμά του αλλά τον αγαπώ τόσο πολύ που για μένα είναι σαν να τον γέννησα.

Κάποιοι μου λένε ότι είμαι Αγία και μπράβο μου ή το αντίθετο, μου λένε πως έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση που δέχτηκα πίσω έναν άντρα που με απατούσε και έκανε και παιδί με άλλη. Δεν νιώθω τίποτα από τα δύο, ούτε Οσία ούτε κακομοίρα. Νιώθω πως απλά πήρα τη ζωή μου πίσω και έστω και με ένα παράδοξο τρόπο, Ο Θεός με αξίωσε να γίνω μητέρα!

Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε.

Αντωνία

Μεγαλώνοντας χωρίς τη μαμά μου

0

Μανούλα… μητέρα… μαμά…
Οι πιο όμορφες λέξεις.
Δεν πρόλαβα να τις χαρώ όσο θα ήθελα.  Σταμάτησα γρήγορα να τις λέω αυτές τις λέξεις..

Λίγες ήταν οι αγκαλιές που χάρηκα και ακόμα λιγότερες οι μνήμες που έχω αυτήν.

Κι αυτό γιατί την έχασα όταν ήμουν πολύ μικρή. Ήμουν περίπου 10 χρονών.

Κι ήταν ξαφνικό. Έτσι, ο πατέρας μου έμεινε μόνος με ένα παιδί… Πόσο δύσκολο μπορεί να ήταν γι’ αυτόν… Εκτός από τη θλίψη και τον πόνο του, έπρεπε να σκεφτεί και πως θα διαχειριστεί εμένα…

Δεν το έχουμε συζητήσει ποτέ. Δεν θέλει να μιλάει για εκείνη την εποχή.
Το μόνο που μου έχει πει είναι πως έχοντας να προσέχει εμένα, κατάφερε να σταθεί στα πόδια του. Κατάφερε να ζήσει. Αλλιώς δεν θα άντεχε το χαμό της γυναίκας του.

Είχε εμένα να του τη θυμίζω, να της μοιάζω, να έχει ένα λόγο να ελπίζει.

Εγώ όμως; Ένιωσα πιο μόνη μου από ποτέ. Κι ας ήταν ο πατέρας μου πάντα κοντά μου. Κι ας προσπαθούσε να την αντικαταστήσει με όποιο τρόπο μπορούσε…

Η σχέση με τη μητέρα μου ήταν αναντικατάστατη.

Δεν θα ξεχάσω τη μυρωδιά της όταν με έπαιρνε αγκαλιά. Αυτό το άρωμα τριαντάφυλλου που φορούσε έχει χαρακτεί στη μνήμη μου. Το μπουκαλάκι έχει μείνει εκεί. Μπροστά από τον καθρέφτη της… Μισοτελειωμένο.

Τα βράδια δεν κοιμόμουν αν δεν ερχόταν στο κρεβάτι μου να με σκεπάσει.

Εκείνη διάλεγε τα ρούχα που θα φορούσα κάθε πρωί στο σχολείο. Τα συνδύαζε τόσο προσεκτικά. Και πάντα με ρωτούσε αν μου αρέσουν.

Μου χτένιζε απαλά τα μαλλιά και μου έφτιαχνε κοτσίδες.

Πάντα ήξερε να με παρηγορεί όταν της έλεγα κάποιο πρόβλημά μου και μου έδινε τις καλύτερες συμβουλές. Γι’ αυτό της έλεγα πάντα όλα μου τα μυστικά!

Ακόμα κι όταν με μάλωνε ήταν τόσο γλυκιά.

Ποιος θα μπορούσε να αντικαταστήσει την μητέρα μου; Ποιος θα μπορούσε να πάρει τη θέση της;

Ο πατέρας μου δεν ήξερε να φτιάχνει κοτσίδες ούτε τα ρούχα που μου διάλεγε μου άρεσαν… Ούτε μπορούσα να του λέω τα μυστικά μου…

Γκρίνιαζα στον μπαμπά μου συνέχεια γι’ αυτό…

Το ξέρω αυτά είναι δικαιολογίες! Δεν θα σταματούσε να μου λείπει η μητέρα μου αν ο πατέρας μου τα έκανε όλα αυτά.. Απλώς, δεν μπορούσα να διαχειριστώ τον θάνατο της μαμάς μου και τα έβαζα μαζί του.

Ούτε που φανταζόμουν τότε πόσο πολύ τον στεναχωρούσα.

Τα χρόνια περνούσαν δύσκολα. Ο μπαμπάς έπρεπε να δουλεύει κι εγώ δεν μπορούσα να μένω μόνη στο σπίτι. Γι” αυτό βρήκε μια κοπέλα για να με προσέχει. Ήταν η κόρη της γειτόνισσάς μας που μόλις είχε τελειώσει το σχολείο και έψαχνε δουλειά.

Εκείνη με έπαιρνε από το σχολείο, με βοηθούσε στο διάβασμα και με φρόντιζε. Ήταν πολύ ευγενική μαζί μου και με φρόντιζε, όμως απείχε πολύ από αυτό που ήθελα εγώ. Από αυτό που είχα ανάγκη. Και που δυστυχώς δεν θα μπορούσα να ξαναβρώ… τη μητρική φροντίδα.

Κι έφτασε η ημέρα της γιορτής της μητέρας. Ήταν η πρώτη φορά που θα την γιόρταζα χωρίς την μαμά μου… Όλα τα παιδιά στο σχολείο έφτιαξαν όμορφες καρτούλες με λουλούδια και καρδιές… Εγώ;

Η δασκάλα μου είπε να φτιάξω κάτι για τον μπαμπά ή για τη γιαγιά μου… Δεν ήθελα… Τότε μου είπε να φτιάξω κι εγώ μια κάρτα για τη μητέρα μου. Πως πρέπει να την κάνω όμορφη και να βάλω πολλά και φωτεινά χρώματα για να φαίνεται από εκεί ψηλά που είναι η μαμά μου. Μου άρεσε αυτή η ιδέα. Έφτιαξα την πιο όμορφη κάρτα της τάξης. Έβαλα πολλά χρώματα και έκανα μεγάλα γράμματα για να μπορέσει να τα διαβάσει! Και ξέρω πως τα διάβασε…

Από τότε, άρχισα να της γράφω γράμματα… της έγραφα όλα όσα ήθελα να της πω… Ήταν ένας τρόπος επικοινωνίας μαζί της…

Έβλεπα συχνά τη μητέρα μου στον ύπνο μου. Την έβλεπα να μου χαμογελά, να με παίρνει αγκαλιά, να με φιλάει. Και ένιωθα μια όμορφη γαλήνη. Όμως, όταν ξυπνούσα… ξεσπούσα σε κλάματα… Συνειδητοποιούσα ότι αυτά που ένιωθα δεν ήταν παρά ένα όνειρο…

Μεγαλώνοντας ξεπέρασα το σοκ του χαμού, όμως οι δυσκολίες δεν έφευγαν.

Ο πατέρας μου προσπαθούσε πάρα πολύ να μειώσει το αίσθημα της απώλειας που ένιωθα. Παρόλο που δούλευε πάρα πολύ πάντα έβρισκε χρόνο να περνάει μαζί μου.

Συζητούσαμε πολύ για διάφορα θέματα και πάντα με ρωτούσε για το σχολείο, τις φίλες μου και τα συναισθήματά του…

Άρχισα να του λέω όσα με απασχολούσαν αποφεύγοντας όμως να του μιλάω για τη μητέρα. Ήξερα πως είναι κάτι που τον στεναχωρούσε.

Σιγά σιγά η σχέση μας έγινε πιο στενή. Μέσα σε αυτό το κλίμα εμπιστοσύνης που χτίζαμε, άρχισε κι εκείνος να μου μιλάει για τον εαυτό του.

Μου έλεγε πώς φανταζόταν το μέλλον. Γκρίνιαζε χαριτολογώντας για το τι θα κάνει όταν θα φύγω από το σπίτι για να σπουδάσω…

Πήρα το θάρρος να τον ρωτήσω για τη μητέρα. Είχα ανάγκη να συζητώ για αυτήν, όμως εκείνος μου έκοβε αμέσως την κουβέντα.

Ακόμα και τώρα δεν μπορεί να το συζητήσει.

Ακόμα και τα πράγματά της, τα έχει από τότε αφήσει ανέγγιχτα. Όπως τα είχε αφήσει η μητέρα μου την ημέρα που έφυγε. Η μόνη του παρέμβαση ήταν μια φωτογραφία της. Την έβαλε εκεί για να την βλέπει κάθε πρωί που ξυπνάει και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.

Ξέρω ότι κάθεται συχνά στο δωμάτιο του, μπροστά από τον καθρέφτη, εκεί που είναι στολισμένα τα πράγματα της μαμάς μου… Το άρωμά της, μερικά κοσμήματα και καλλυντικά. Κι ένα μήνυμα που του είχε αφήσει εκείνη την ημέρα σε ένα χαρτάκι. «Πάω μέχρι το φαρμακείο. Δεν θα αργήσω! Σε αγαπώ», του είχε γράψει…
Όμως άργησε… Μήπως κι εκείνη το ήξερε;

Ακόμα την βλέπω στα όνειρά μου. Τώρα όμως δεν κλαίω όταν ξυπνώ. Πάντα ξυπνώ με χαμόγελο. Μου φτιάχνει την ημέρα γιατί την νιώθω κοντά μου…

*Το διαβάσαμε στο fylada.gr
**Η κεντρική φωτογραφία του άρθρου είναι τυχαία και δεν απεικονίζει τα πραγματικά πρόσωπα.

Μεγαλώνοντας στην έπαυλη του Playboy – Τι λέει ο γιος του Χιου Χέφνερ

0

Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την έπαυλη του Playboy ως την απόλυτη φαντασίωση καθώς εκεί ο διάσημος Hugh Hefner υποδεχόταν για πάρτι τις αμέτρητες φίλες του το σπίτι αυτό αποτέλεσε το μέρος στο οποίο μεγάλωσαν οι γιοι του.

Στο βίντεο που ακολουθεί ο Cooper Hefner, γιος του Hugh, μας ξεναγεί σε αυτό το μέρος και αφηγείται στιγμές από την ευτυχισμένη παιδική του ηλικία στον εξωτικό ιδιωτικό ζωολογικό κήπο της έπαυλης, την αίθουσα παιχνιδιών αλλά και το prive δάσος και όχι μόνο.

Όπως εξηγεί ο ίδιος ο πατέρας του φρόντιζε να μην είναι τα παιδιά στους χώρους εκείνους στους οποίους διεξάγονταν τα πάρτι με ενήλικο περιεχόμενο.

Δείτε το βίντεο:

Πηγές: businessinsider.com, huffingtonpost.gr

Μεγαλώνοντας παιδιά που θα γίνουν καλοί άνθρωποι…

0

Ένας ψυχολόγος από το Χάρβαρντ αποκαλύπτει τον τρόπο

Τα παιδιά δε γεννιούνται «καλά» ή «κακά». Οι ενήλικες είναι αυτοί που θα τα καθοδηγήσουν έτσι ώστε να γίνουν άνθρωποι που θα σέβονται, θα συναισθάνονται και θα είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους.

Αυτές είναι μέσα σε μερικές γραμμές οι ιδέες που υποστηρίζει μια ομάδα ερευνητών από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον καθηγητή Richard Weissbourd.

Ο ίδιος μέσα από το πρόγραμμα «Making Caring Common» αποσκοπεί στο να βοηθήσει τους γονείς και να τους μάθει πώς μπορούν να μάθουν στα παιδιά τους να γίνουν καλοί, ευγενικοί και συμπονετικοί άνθρωποι.

Σύμφωνα με μία έρευνα, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Washington Post, περίπου το 80% των νέων που συμμετείχαν δήλωσαν ότι οι γονείς τους ενδιαφέρονταν περισσότερο για τα κατορθώματά τους ή την ευτυχία τους, παρά για το κατά πόσο νοιάζονται για τους άλλους ανθρώπους.

Μάλιστα, όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές οι συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να συμφωνήσουν με την εξής φράση: «Οι γονείς μου είναι πιο περήφανοι όταν παίρνω καλούς βαθμούς στο σχολείο, παρά αν προσφέρω κάτι στην κοινότητα της τάξης ή του σχολείου».

Ο Weissbourd και η ομάδα του έχουν καταλήξει σε μερικές συστάσεις προς τους γονείς, αναφορικά με το πώς μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους έτσι ώστε να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες που θα σέβονται και θα φροντίζουν τους άλλους.

Γιατί είναι αυτό σημαντικό;

«Γιατί αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ηθικά, θα πρέπει να… τα μεγαλώσουμε ως τέτοια» επισημαίνουν οι επιστήμονες.

1. Κάντε προτεραιότητα το ενδιαφέρον σας για τους άλλους

Γιατί: Οι γονείς τείνουν να θέτουν ως προτεραιότητά τους την ευτυχία και τα κατορθώματα των παιδιών τους, έναντι του ενδιαφέροντος για τους άλλους ανθρώπους. Όμως τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ισορροπούν τις ανάγκες τους με τις ανάγκες τρίτων, είτε αυτό σημαίνει να… τους δώσουν τη μπάλα στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού, ή να σταθούν στο πλευρό ενός φίλου τους που έχει πέσει θύμα bullying.

Πώς: Τα παιδιά πρέπει να ακούν από τους γονείς τους ότι το ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους είναι βασική προτεραιότητα στη ζωή. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να τιμούν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, ακόμη κι αν αυτό δεν τα ευχαριστεί κάθε φορά. Αν για παράδειγμα, θέλουν να φύγουν από την ομάδα (μπάσκετ, ποδοσφαίρου, χορού κ.ά) ή να μην κάνουν παρέα με κάποιο παιδί πια, θα πρέπει να τους ζητήσουμε να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στην ομάδα ή το φίλο τους και να τα ενθαρρύνουμε να λύσουν τα όποια προβλήματα έχουν εμφανιστεί, προτού απλά τα παρατήσουν.

Δοκιμάστε αυτό:

-Αντί να λέτε στα παιδιά σας: «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να είσαι χαρούμενος», πείτε τους «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να είσαι καλός άνθρωπος».

-Φροντίστε τα παιδιά σας να μιλούν σε τρίτους πάντα με σεβασμό, ακόμη κι όταν είναι κουρασμένα, θυμωμένα ή έχει αποσπαστεί η προσοχή τους από κάτι άλλο.

2. Παρέχετε στα παιδιά ευκαιρίες να εξασκήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά

Γιατί: Ποτέ δεν είναι πολύ αργά να γίνει κάποιος καλός άνθρωπος. Όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει έτσι απλά από μόνο του. Τα παιδιά πρέπει να εξασκήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν τη συνήθεια να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στους άλλους είναι πιο πιθανό να είναι χρήσιμοι, γενναιόδωροι, συμπονετικοί και να συγχωρούν και επίσης πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένοι και υγιείς.

Δοκιμάστε αυτό:

-Μην ανταμείβετε το παιδί σας για κάθε εξυπηρέτηση/πράξη βοήθειας που προσφέρει (π.χ. μάζεμα πιάτων από το τραπέζι). Πρέπει να περιμένουμε από τα παιδιά μας να βοηθούν με τις δουλειές τους σπιτιού, να βοηθούν τα αδέρφια τους και τους φίλους τους. Ανταμείψτε τα μόνο για μη συνηθισμένες πράξεις καλοσύνης.

-Όταν βλέπετε κάποιο πρόγραμμα στην τηλεόραση, μιλήστε τους για πράξεις αδικίας ή δικαίου που μπορεί να ακούσετε στις ειδήσεις.

-Να λέτε ευχαριστώ όταν κάποιος συνεισφέρει κάτι, είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο βαθμό.

3. Βοηθήστε τα να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους

Γιατί: Πολύ συχνά η ικανότητά μας να ενδιαφερθούμε για τους άλλους καταπιέζεται από αισθήματα θυμού, ντροπής, ζήλειας ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα.

Πώς: Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά, όμως υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με παραγωγικό και θετικό τρόπο.

Δοκιμάστε αυτό:

Πώς θα μάθετε στο παιδί σας να ηρεμεί: Ζητήστε του να σταματήσει, να πάρει μια βαθιά αναπνοή από τη μύτη και να εκπνεύσει από το στόμα, μετρώντας μέχρι το πέντε. Δοκιμάστε αυτήν τη στρατηγική, όταν το παιδί είναι ήρεμο. Στη συνέχεια, όταν θα το δείτε να αναστατώνεται, θυμίστε του τα βήματα και κάντε τα μαζί του. Μετά από λίγο καιρό, θα αρχίσει να εφαρμόζει μόνο του αυτήν την πρακτική και να εκφράζει αυτά που νιώθει με σωστότερο τρόπο.

Πηγή: akappatou.gr

Μεγαλώνοντας παιδιά που θα γίνουν καλοί άνθρωποι. Ένας ψυχολόγος από το Χάρβαρντ αποκαλύπτει τον τρόπο.

0

Τα παιδιά δε γεννιούνται «καλά» ή «κακά». Οι ενήλικες είναι αυτοί που θα τα καθοδηγήσουν έτσι ώστε να γίνουν άνθρωποι που θα σέβονται, θα συναισθάνονται και θα είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους.

Αυτές είναι μέσα σε μερικές γραμμές οι ιδέες που υποστηρίζει μια ομάδα ερευνητών από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον καθηγητή Richard Weissbourd.

Ο ίδιος μέσα από το πρόγραμμα «Making Caring Common» αποσκοπεί στο να βοηθήσει τους γονείς και να τους μάθει πώς μπορούν να μάθουν στα παιδιά τους να γίνουν καλοί, ευγενικοί και συμπονετικοί άνθρωποι.

Σύμφωνα με μία έρευνα, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Washington Post, περίπου το 80% των νέων που συμμετείχαν δήλωσαν ότι οι γονείς τους ενδιαφέρονταν περισσότερο για τα κατορθώματά τους ή την ευτυχία τους, παρά για το κατά πόσο νοιάζονται για τους άλλους ανθρώπους.

Μάλιστα, όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές οι συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να συμφωνήσουν με την εξής φράση: «Οι γονείς μου είναι πιο περήφανοι όταν παίρνω καλούς βαθμούς στο σχολείο, παρά αν προσφέρω κάτι στην κοινότητα της τάξης ή του σχολείου».

Ο Weissbourd και η ομάδα του έχουν καταλήξει σε μερικές συστάσεις προς τους γονείς, αναφορικά με το πώς μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους έτσι ώστε να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες που θα σέβονται και θα φροντίζουν τους άλλους.

Γιατί είναι αυτό σημαντικό;

«Γιατί αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ηθικά, θα πρέπει να… τα μεγαλώσουμε ως τέτοια» επισημαίνουν οι επιστήμονες.

1. Κάντε προτεραιότητα το ενδιαφέρον σας για τους άλλους

Γιατί: Οι γονείς τείνουν να θέτουν ως προτεραιότητά τους την ευτυχία και τα κατορθώματα των παιδιών τους, έναντι του ενδιαφέροντος για τους άλλους ανθρώπους. Όμως τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ισορροπούν τις ανάγκες τους με τις ανάγκες τρίτων, είτε αυτό σημαίνει να… τους δώσουν τη μπάλα στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού, ή να σταθούν στο πλευρό ενός φίλου τους που έχει πέσει θύμα bullying.

Πώς:
Τα παιδιά πρέπει να ακούν από τους γονείς τους ότι το ενδιαφέρον για τους άλλους ανθρώπους είναι βασική προτεραιότητα στη ζωή. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να τιμούν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, ακόμη κι αν αυτό δεν τα ευχαριστεί κάθε φορά. Αν για παράδειγμα, θέλουν να φύγουν από την ομάδα (μπάσκετ, ποδοσφαίρου, χορού κ.ά) ή να μην κάνουν παρέα με κάποιο παιδί πια, θα πρέπει να τους ζητήσουμε να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στην ομάδα ή το φίλο τους και να τα ενθαρρύνουμε να λύσουν τα όποια προβλήματα έχουν εμφανιστεί, προτού απλά τα παρατήσουν.

Δοκιμάστε αυτό:

-Αντί να λέτε στα παιδιά σας: «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να είσαι χαρούμενος», πείτε τους «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να είσαι καλός άνθρωπος».

-Φροντίστε τα παιδιά σας να μιλούν σε τρίτους πάντα με σεβασμό, ακόμη κι όταν είναι κουρασμένα, θυμωμένα ή έχει αποσπαστεί η προσοχή τους από κάτι άλλο.

2. Παρέχετε στα παιδιά ευκαιρίες να εξασκήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά

Γιατί: Ποτέ δεν είναι πολύ αργά να γίνει κάποιος καλός άνθρωπος. Όμως κάτι τέτοιο δε συμβαίνει έτσι απλά από μόνο του. Τα παιδιά πρέπει να εξασκήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν τη συνήθεια να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στους άλλους είναι πιο πιθανό να είναι χρήσιμοι, γενναιόδωροι, συμπονετικοί και να συγχωρούν και επίσης πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένοι και υγιείς.

Δοκιμάστε αυτό:

-Μην ανταμείβετε το παιδί σας για κάθε εξυπηρέτηση/πράξη βοήθειας που προσφέρει (π.χ. μάζεμα πιάτων από το τραπέζι). Πρέπει να περιμένουμε από τα παιδιά μας να βοηθούν με τις δουλειές τους σπιτιού, να βοηθούν τα αδέρφια τους και τους φίλους τους. Ανταμείψτε τα μόνο για μη συνηθισμένες πράξεις καλοσύνης.

-Όταν βλέπετε κάποιο πρόγραμμα στην τηλεόραση, μιλήστε τους για πράξεις αδικίας ή δικαίου που μπορεί να ακούσετε στις ειδήσεις.

-Να λέτε ευχαριστώ όταν κάποιος συνεισφέρει κάτι, είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο βαθμό.

3. Βοηθήστε τα να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους

Γιατί: Πολύ συχνά η ικανότητά μας να ενδιαφερθούμε για τους άλλους καταπιέζεται από αισθήματα θυμού, ντροπής, ζήλειας ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα.

Πώς:
Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά, όμως υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με παραγωγικό και θετικό τρόπο.

Δοκιμάστε αυτό:

Πώς θα μάθετε στο παιδί σας να ηρεμεί: Ζητήστε του να σταματήσει, να πάρει μια βαθιά αναπνοή από τη μύτη και να εκπνεύσει από το στόμα, μετρώντας μέχρι το πέντε. Δοκιμάστε αυτήν τη στρατηγική, όταν το παιδί είναι ήρεμο. Στη συνέχεια, όταν θα το δείτε να αναστατώνεται, θυμίστε του τα βήματα και κάντε τα μαζί του. Μετά από λίγο καιρό, θα αρχίσει να εφαρμόζει μόνο του αυτήν την πρακτική και να εκφράζει αυτά που νιώθει με σωστότερο τρόπο.

via

Μεγαλώνοντας με τον άντρα της μαμάς μου

0

«Μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου».

Αυτή είναι μια φράση που έχω πει άπειρες φορές στη ζωή μου και συνήθως την ακολουθούν βλέμματα συμπόνοιας απ’ τους συνομιλητές μου. Ειδικά όταν εξηγώ, ότι τον πατέρα μου ουσιαστικά δεν τον γνώρισα ποτέ, η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο αμήχανη. Αυτή είναι όμως η αλήθεια. Αυτή είναι η δική μου αλήθεια.

Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν ακόμη μωρό. Νομίζω πως δεν είχα κλείσει καν τα 2 μου χρόνια. Δεν έχω μνήμες απ’ την κοινή ζωή των γονιών μου. Δεν έχω μνήμες από τον πατέρα μου μέσα στο σπίτι μας. Για την ακρίβεια, δεν έχω μνήμες απ’ τον πατέρα μου. Τελεία.

Μετά το διαζύγιο, ο πατέρας μου απλά εξαφανίστηκε. Μάλλον αποφάσισε πως αφού δεν μπορούσε να ζήσει με την μητέρα μου, δεν υπήρχε λόγος να έχει επαφές και μαζί μου. Όπως έμαθα αρκετά χρόνια αργότερα, μετακόμισε μόνιμα σε μια κοντινή χώρα του εξωτερικού κι έκανε καινούρια οικογένεια. Ήμουν μικρή όταν χώρισαν οι γονείς μου, κατά συνέπεια δεν έχω προσωπική άποψη για το τι τους οδήγησε σ’ αυτό το σημείο. Σαν παιδί, θυμάμαι πως ήμουν απλά θυμωμένη μαζί του γιατί δεν υπήρχε στη ζωή μου. Κάπου εκεί στην εφηβεία, ο θυμός μου μεταφέρθηκε στη μητέρα μου την οποία κατηγορούσα για εκείνη την κατάσταση. Πλέον, μεγαλώνοντας, δεν κρατώ θυμό σε κανέναν τους. Ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές και ζει μ’ αυτές. Ο πατέρας μου αποφάσισε πως δεν θα έχει επαφές μαζί μου κι η μητέρα μου αποφάσισε να σταθεί στο πλάι μου. Όποιος κι αν έφταιγε για το χωρισμό τους, ακόμη κι αν η μητέρα μου ήταν αυτή που δεν του επέτρεπε να με πλησιάσει (που δεν το πιστεύω), το αποτέλεσμα είναι πως εγώ μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μεγάλωσα όμορφα…

Πρέπει να πήγαινα νηπιαγωγείο ή ίσως πρώτη δημοτικού, όταν η μητέρα μου, μου γνώρισε τον Χρήστο. Θυμάμαι να τον κοιτάω και να απορώ για το πόσο θεόρατος ήταν! Γίγαντας σωστός! Ήταν ένας άντρας ψηλός και γεροδεμένος, που είχε όμως το πιο γλυκό χαμόγελο και τα πιο χαμογελαστά μάτια που έχω δει στη ζωή μου! Ήταν ο φίλος της μαμάς μου.

Ο Χρήστος, λίγο καιρό αργότερα, μετακόμισε στο σπίτι μας. Σ’ αυτό το σπίτι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή, έμενα με τη μητέρα μου. Ήταν αυτός ο άντρας που όταν μ’ έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ, με σήκωνε με τα τεράστια χέρια του και με πήγαινε στο κρεβάτι μου. Ήταν αυτός ο άντρας που σκότωνε με αστραπιαίες κινήσεις όποια κατσαρίδα έβλεπα στο μπάνιο μας (παλιές οι σωληνώσεις!!!) και μου έκανε αστείες γκριμάτσες, πριν προλάβω να βάλω τα κλάματα. Ήταν αυτός ο άντρας που μ’ έμαθε να κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές και να κάνω βουτιές στη θάλασσα, χωρίς να κρατάω τη μύτη μου. Ήταν αυτός που με βοηθούσε με τις ασκήσεις των μαθηματικών και που μου έμαθε να παίζω ποδόσφαιρο. Ήταν αυτός ο άντρας που ξενυχτούσε στο πλάι της μητέρας μου, στα πρώτα μου ξενύχτια. Ήταν εκείνος ο άντρας που μετακόμισε στο σπίτι μας, στην καρδιά της μητέρας μου, αλλά και στη δική μου. Ήταν ο μπαμπάς που δεν είχα ποτέ.

Δεν ήταν όλα εύκολα. Ειδικά στην αρχή, μέχρι να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Το να ζεις με τη μητέρα σου και ξαφνικά να εισβάλει στη ζωή σας και στο σπίτι σας ένας τρίτος άνθρωπος δεν είναι τόσο απλό. Αυτή η αλλαγή, στην αρχή αντιμετωπίστηκε μάλλον αρνητικά από μένα, σύντομα όμως κατάλαβα πως αυτός ο άνθρωπος που είχε έρθει στη ζωή μας, είχε έρθει για να μείνει. Είχε έρθει για να μας αγαπήσει. Πρώτα εμένα και μετά τη μαμά μου, όπως συνήθιζε να μου λέει. Και το εννοούσε!

Μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου ή για να το θέσω πιο σωστά, μεγάλωσα χωρίς τον βιολογικό μου πατέρα, γιατί με τα χρόνια, ο Χρήστος κέρδισε επάξια τον τίτλο του «μπαμπά»κι ας μην τον είπα ποτέ έτσι. Τον Χρήστο, τον έλεγα πάντα με το όνομά του. Η λέξη «μπαμπά» δεν βγήκε ποτέ απ’ το στόμα μου. Δεν μου το ζήτησαν ποτέ. Δεν ήθελα ποτέ. Όλοι ήταν ok μ’ αυτό. Σημασία όμως δεν έχουν οι λέξεις, αλλά οι πράξεις, όπως πάντα μου έλεγε ο Χρήστος και στην πράξη τον αγάπησα και μ’ αγάπησε, πολύ περισσότερο από πολλούς μπαμπάδες – κόρες που γνωρίζω. Τον αγαπώ και τον ευχαριστώ διπλά, γιατί δεν είχε καμία «υποχρέωση» απέναντί μου κι όμως στάθηκε στο πλευρό μου όλα αυτά τα χρόνια με απόλυτη αφοσίωση.

«Μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου». Αυτή είναι μια φράση που έχω πει άπειρες φορές στη ζωή μου και συνήθως την ακολουθούν βλέμματα συμπόνοιας απ’ τους συνομιλητές μου. Μπορεί ο βιολογικός μου πατέρας να μην ήταν ποτέ μέρος της ζωής μου, στα μάτια του Χρήστου όμως, βρήκα τον μπαμπά που δεν γνώρισα. Έναν μπαμπά υπόδειγμα. Έναν τέτοιο μπαμπά θα ήθελα να έχουν και τα δικά μου παιδιά μεθαύριο.

Σε λίγες μέρες παντρεύομαι και στην εκκλησία θα με συνοδέψει ο Χρήστος. Όταν του το ζήτησα, βούρκωσε και του είπα «Κλαίνε μωρέ Χρήστο οι γίγαντες; Σ’ ευχαριστώ για όλα!»…

Της Κικής Γιοβανοπούλου

πηγή: gynaikaeimai.com

Μεγαλώνει φυσικά, χωρίς πλαστικές: Ο Θορν του «Τόλμη και Γοητεία» στα 69 του χρόνια παραμένει ένας κούκλος

0

Η σαπουνόπερα “The Bold and the Beautiful” έκανε θραύση στην Ελλάδα, ως “Τόλμη και γοητεία”, στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Ο τηλεοπτικός Θορν Φόρεστερ αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της σειράς που άφησε ιστορία στην μικρή οθόνη.

Ο Θορν, που τον υποδύθηκε ο ηθοποιός Κλέιτον Νόρκρος για πάνω από μία δεκαετία, ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ριτζ Φόρεστερ και συχνά βρισκόταν στη μέση των πολλών διαφορών και αντιπαλοτήτων της οικογένειας.

935 1024x575 1

Από τότε που έφυγε από τη σειρά, ο Νόρκρος κράτησε σχετικά χαμηλό προφίλ.

Ωστόσο, έχει παραμείνει ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναρτώντας συχνά ενημερώσεις και φωτογραφίες από την προσωπική του ζωή.

69 968x1024 1

Ο Clayton Norcross έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1985 στην εφηβική κωμωδία Sky High , που ακολουθήθηκε από μικρούς ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένου ενός συμμετοχή στην ιταλική τηλεοπτική ταινία Cronaca nera του Faliero Rosati από το 1992.

101037202 867137110430741 7454373443830279320 n

Μετά το Beautiful , ο Norcross συνεχίζει να εργάζεται κυρίως ως τηλεοπτικός ηθοποιός συγκεντρώνοντας πολυάριθμες συμμετοχές, μεταξύ των οποίων θυμόμαστε τις δύο αργεντίνιες τηλενουβέλες The mystery woman και Milagros , την τηλεοπτική σειρά The explosive woman (εμπνευσμένη από την ομώνυμη ταινία ), Baywatch , JAG – Lawyers in στολή , Κάτω από τον ουρανό της Αφρικής , VIP , Ένας γιατρός ανάμεσα στις αρκούδες και την Πομπηία .

Το 1998 ο Norcross ενώθηκε με τη Sabina Guzzanti στη διεύθυνση της τηλεοπτικής εκπομπής La posta del cuore . Το 2005, πήρε μέρος στη δεύτερη έκδοση του ιταλικού ριάλιτι Canale 5 La Fattoria , από το οποίο αποκλείστηκε στο όγδοο επεισόδιο.

29739491 2098690583699710 6430088735336955904 n

12331781 1493305804307335 1841239718 n 30592960 168639723959061 2302033162768744448 n 40679491 270443790244160 5055866033969403573 n 101037202 867137110430741 7454373443830279320 n 1

Μεγαλώνει φυσικά, χωρίς επεμβάσεις: Έτσι είναι σήμερα στα 58 της η «Λόρα» από το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι»

0

Η εποχή που η Μελίσα Γκίλμπερτ, η «Λόρα» από το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» κυνηγούσε την χαμένη νιότη της έχει παρέλθει προ πολλού, αφού αποφάσισε να σταματήσει τα botox να μεγαλώσει φυσικα και πλέον δηλώνει πιο ευτυχισμένη παρά ποτέ.

Η 58χρονη ηθοποιός έγινε διάσημη μέσα από τον ρόλο της Laura Ingalls Wilder, που υποδύθηκε σε ηλικία 9 ετών, στην δημοφιλή τηλεοπτική σειρά «The Little House on the Prairie» [Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι], η οποία παιζόταν από το 1974 μέχρι το 1983.

Η «Λόρα» – Μελίσα Γκίλμπερτ σταμάτησε το botox και μεγαλώνει φυσικά

Μεγαλώνοντας συνέχισε την υποκριτική, πρωταγωνιστώντας σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, αλλά με τον καιρό άρχισε να αισθάνεται έντονα την ανάγκη να διατηρεί την νεανική εικόνα της.

«Μεγάλωσα σε μια βιομηχανία που εκτιμά την εξωτερική εμφάνιση περισσότερο από το εσωτερικό, και πιάστηκα στην παγίδα της προσπάθειας να παραμείνω νέα», λέει στο περιοδικό People.Μες στα χρόνια, η Μελίσα Γκίλμπερτ -το νέο της βιβλίο “Back to the Prairie: A Home Remade, A Life Discovered” κυκλοφορεί στις 10 Μαΐου- έκανε Botox, fillers και πλαστικές επεμβάσεις, αλλά όλα άλλαξαν όταν πέρασε «κρίση μέσης ηλικίας».

«Επιτέλους ξύπνησα και λέω, “Τι κάνω; Μοιάζω με καρότο και δεν είμαι χαρούμενη”. Το σκεπτικό μου ήταν: “Πρέπει να μείνεις αδύνατη. Πρέπει να σε βλέπουν στα σωστά μέρη, να φοράς τα σωστά παπούτσια και να οδηγείς το σωστό αυτοκίνητο”. Αυτό είχε εντρυφήσει τόσο πολύ μέσα μου, αλλά ποτέ δεν ήταν σωστό»

Μετά τον γάμο της με τον ηθοποιό Τίμοθι Μπάσφιλντ το 2013, μετακόμισε στο Μίσιγκαν, όπου υιοθέτησε έναν πιο φυσικό τρόπο ζωής.

«Έκοψα τα μαλλιά μου και σταμάτησα να κάνω Botox και όλα αυτά», λέει η Μελίσα Γκίλμπερτ, προσθέτοντας πως ο 64χρονος σύζυγός της στήριξε την απόφασή της. «Επίσης ξύπνησε ξανά μέσα μου η αγάπη για την φύση», λέει.

Έκτοτε το ζευγάρι κάνει μια απολύτως ήσυχη ζωή, σε ένα αγρόκτημα μες στο δάσος. «Πάντα προσπαθούσα πολύ σκληρά να ταιριάξω με ό,τι ήθελαν οι άλλοι. Επιτέλους νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Αισθάνομαι ευγνώμων, ανακουφισμένη και πολύ πιο ευτυχισμένη», καταλήγει.

Η ζωή της Μελίσα Γκίλμπερτ σε ένα…μικρό λιβάδι

Η Μελίσα Γκίλμπερτ, η ηθοποιός που ενσάρκωσε τον χαρακτήρα της Λόρα στη σειρά «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» μένει σε ένα μικρό σπίτι κοντά σε βουνό.

Σαράντα χρόνια μετά το τέλος της σειράς «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι», η Μελίσα Γκίλμπερτ ζει πλέον όντως στην εξοχή.

i lora apo to mikro spiti sto livadi aposyrthike apo ta fota toy theamatos etsi zei i 58chroni melisa gkilmpert 1070x602 1

Την υγειά της μακριά από τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, τις πλαστικές επεμβάσεις και τα botox βρήκε η ηθοποιός. Όπως φαίνεται, επέλεξε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και ζει σε ένα απομονωμένο μικρό σπιτάκι κοντά στο βουνό και μακριά από τα φώτα της υποκριτικής και του θεάματος.

Η νέα ζωή της τηλεοπτικής «Λόρα» κοντά στη φύση

i lora apo to mikro spiti sto livadi aposyrthike apo ta fota toy theamatos etsi zei i 58chroni melisa gkilmpert 3 768x575 1

Η 58χρονη εξομολογήθηκε στο αμερικανικό περιοδικό «People» ότι δεν έχει μετανιώσει που εγκατέλειψε την ψεύτικη λάμψη των «αστεριών» του Hollywood για να ζήσει κάτω από την φυσική λάμψη του έναστρου ουρανού στα όρη Κάτσκιλ της Νέας Υόρκης μαζί με τον 64χρονο σύζυγό της, Τίμοθι Μπάσφιλντ.

Μετακόμισαν σε αγρόκτημα 56 στρεμμάτων με ένα μικρό και λιτό σπίτι που αγόρασαν το 2018, μόλις για 94.000 ευρώ.

i lora apo to mikro spiti sto livadi aposyrthike apo ta fota toy theamatos etsi zei i 58chroni melisa gkilmpert 5 768x755 1

«Είναι κάτι το καινούργιο για εμένα, χωρίς βαφή μαλλιών, fillers, εμφυτεύματα ή botox» δήλωσε εξηγώντας ότι πλέον δεν νιώθει την ανάγκη να φαίνεται «τέλεια» κάθε στιγμή, όπως συνέβαινε όταν βρισκόταν στο Hollywood.

«Απλά φροντίζω τον εαυτό μου και πραγματικά απολαμβάνω το γεγονός ότι γερνάω λόγω αυτού» σημείωσε.

Τι εκμυστηρεύτηκε η «Λόρα» από «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι»

i lora apo to mikro spiti sto livadi aposyrthike apo ta fota toy theamatos etsi zei i 58chroni melisa gkilmpert 2 768x563 1

Μάλιστα, εκμυστηρεύτηκε ότι ύστερα από χρόνια άρχισε ξανά να απολαμβάνει την απλή ζωή, όπως την απολάμβανε ο χαρακτήρας της μικρής Λόρα που υποδύθηκε στη δημοφιλή σειρά «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι», η οποία παιζόταν από το 1974 έως το 1983.

«Οι ζωές μας είναι απλές τώρα και υπάρχει μια γλυκύτητα σε αυτή την απλότητα. Και με αυτήν την απλότητα έρχεται μια πραγματική αγάπη για την ηρεμία» είπε με φιλοσοφική διάθεση.

Περνάει την ημέρα της φροντίζοντας το κοτέτσι της, καλλιεργώντας τις δικές της φράουλες ή δημιουργώντας συνθέσεις από λουλούδια μαζί με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό σύζυγό της, με τον οποίο παντρεύτηκε το 2013. Λατρεύει να παίζει με τον σκύλο τους, ενώ συχνά πυκνά την επισκέπτονται οι δύο της γιοι από προηγούμενους γάμους.

i lora apo to mikro spiti sto livadi aposyrthike apo ta fota toy theamatos etsi zei i 58chroni melisa gkilmpert 4

Μεγαλώνει φυσικά, χωρίς επεμβάσεις και μακιγιάζ: Η Μαριάννα Τουμασάτου είναι κούκλα και ακομπλεξάριστη στα 55 της χρόνια

0

Μια από τις πιο αγαπημένες Ελληνίδες ηθοποιούς της ελληνικής τηλεόρασης, είναι η Μαριάννα Τουμασάτου. Εδώ και πολλά χρόνια είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Αλέξανδρο Σταύρου, που έχουν αποκτήσει μαζί μια κόρη.

Την έχουμε απολαύσει σε αμέτρητους ρόλους, που έχει ενσαρκώσει στην ελληνική τηλεόραση αλλά και στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια μοιράζεται συχνά τις απόψεις της για κοινωνικά θέματα στα social media και πολλές από αυτές κάνουν τον γύρο του διαδικτύου – με θετικό πρόσωπο.

Μεγαλώνει φυσικά χωρίς επεμβάσεις

Για τις πλαστικές επεμβάσεις και αν θα έκανε με τα χρόνια, είχε αναφέρει: «Θέλω να περνά ο χρόνος να μεγαλώσω κι αν γίνει να γεράσω. Δεν μπορώ να κάνω photoshop, είμαι ανίκανη να γράψω δύο λόγια κάτω από ένα ποστ. Με τις αισθητικές επεμβάσεις αν αυτό τους κάνει να νιώθουν καλά, επίσης δεν μου πέφτει λόγος. Δεν παίρνω εγώ τη νάρκωση. Αυτός που το επιλέγει και το έχει προτιμήσει, κάτι ξέρει καλύτερα από εμένα».




Για το αν χρησιμοποιεί καλλυντικά, είχε πει: «Νομίζω ότι ως την εφηβεία μου εξάντλησα όλα όσα είχαν να κάνουμε με την εμφάνισή μου και τα σχετικά. Μετά στράφηκα αλλού, σε πράγματα που μου ταίριαζαν πιο πολύ. Αλλά δεν κατηγορώ τις γυναίκες που ασχολούνται, ίσως να είναι και καλύτερο από αυτό που κάνω εγώ. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Εγώ αυτό αντέχω, αυτό κάνω. Προσωπικά τα βαριέμαι όλα αυτά: Βαριέμαι να βάλω σκουλαρίκια, κι άμα τα βάλω μπορεί να τα φοράω όλη μέρα, πέντε χρόνια (!), γιατί βαριέμαι να τα βάζω – βγάζω… Βαριέμαι να βαφτώ γιατί βαριέμαι να ξεβαφτώ. Εκτός δουλειάς θα βαφτώ μόνον για χατήρι της κόρης μου.

Κατά περιόδους ήθελα να κάνω παιδί, κατά περιόδους όχι. Δεν το σκεφτόμουν πάντα. Νομίζω ότι η κόρη μας δεν δίνει και τόση σημασία στην δουλειά μας όσο άλλα παιδάκια. Άλλωστε κι εμείς αντιμετωπίσαμε το επάγγελμά μας φυσιολογικά, κυρίως σαν κάτι που αγαπάμε πολύ. Έχει μάθει να κινείται ανάμεσα σε ηθοποιούς. Δεν της κάνει καμία εντύπωση. Είναι ένα παιδί που της αρέσουν γενικά οι τέχνες».

Για την αμφιβολία με το χρόνο είχε αποκαλύψει: «Δεν αγχώνομαι με το θέμα του χρόνου. Δεν ξέρω τι θα κάνω αν αρχίσει να με επηρεάζει. Τώρα θα με ρωτήσει κάποιος και πότε περιμένω… Προς το παρόν δεν έχω σκεφτεί το παραμικρό, αλλά δεν μπορώ και να αποκλείσω τίποτα. Είναι θέμα ψυχολογίας, πιστεύω. Προσέχω ωστόσο, αλλά χωρίς υπερβολές».

Μεγαλώνει φυσικά, έγινε γιαγιά και παραμένει μία κούκλα στα 57 της: Η σπάνια έξοδος της Βίκυς Φλέσσα που μαγνήτισε τα βλέμματα

0

Πριν από περίπου ένα μήνα μας γνωστοποιήθηκε ότι η Βίκυ Φλέσσα έγινε γιαγιά. Η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια καλωσόρισε το πρώτο εγγόνι της και πρόσφατα, μετά από αρκετό καιρό, παρουσιάστηκε σε μια σπάνια εμφάνιση.

Βίκυ Φλέσσα: Παραμένει μια κούκλα στα 57 της

Συγκεκριμένα, ο φωτογραφικός φακός την απαθανάτισε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, κατά τη διάρκεια της παράστασης “Μαντάμα Μπατερφλάι”, και μας άφησε όλους άναυδους με την πολύ εντυπωσιακή της εμφάνιση. Η Βίκυ Φλέσσα παραμένει μια εκθαμβωτική γυναίκα στα 57 της χρόνια και δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Από τότε που διέκοψε την εκπομπή της στη δημόσια τηλεόραση, η παρουσιάστρια δεν είχε πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση σε κάποιο event. Παρόλα αυτά τώρα που την είδαμε καταλαβαίνουμε πως, παρά τα 57 της χρόνια, είναι μια εξαιρετικά γοητευτική γιαγιά!

Φωτογραφίες από την σπάνια εμφάνιση της:

24 1597x2383 3 25 1482x2500 1 26 1709x2500 1