Εστία διάδοσης της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού λειτουργεί στο δημοτικό σχολείο του Ανατολικού Τζαμπούβου (Jabuvu East Primary School), στην περιοχή του Σοβέτο, στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, χάρη στις άοκνες και σε εθελοντική βάση προσπάθειες της εκπαιδευτικού Άβας Παπαθεοφίλου.
«Τους κάνουμε τα ελληνικά με τραγουδάκια, με παιχνίδια» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Παπαθεοφίλου, προσθέτοντας ότι χρησιμοποιεί την ελληνική φιλοσοφία και τη μυθολογία, την οποία τα παιδιά παραλληλίζουν με τη δική τους.
Μάρτυρας αυτών των προσπαθειών έγινε ο πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος, όταν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο σχολείο, οι μαθητές τον υποδέχθηκαν, κρατώντας ελληνικές σημαίες και τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της χώρας μας.
Στην εκδήλωση, οι μαθητές απήγγειλαν ποιήματα και στα ελληνικά, ενώ, όπως είπε η κ. Παπαθεοφίλου, ο αναπληρωτής του υπουργού Παιδείας μίλησε με ενθουσιασμό για την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, επισημαίνοντας ότι “είναι η βάση όλων των επιστημών, είναι ο τρόπος για να μπορέσουν τα παιδιά, οι γενιές του μέλλοντος να ζήσουν μια καλύτερη ζωή”, και παρότρυνε τα παιδιά να σπουδάσουν ελληνικά.
Οι μαθητές έχουν την επιλογή στο Λύκειο να διαλέξουν τα ελληνικά ως μάθημα επιλογής, ενώ στο πανεπιστήμιο του Γιοχάνεσμπουργκ λειτουργεί έδρα ελληνικών σπουδών.
Υπάρχει ενδιαφέρον και από άλλα σχολεία για επέκταση του προγράμματος και, σύμφωνα με την κ. Παπαθεοφίλου, αυτό θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσα από τη συνεργασία της Ελλάδας με τη Νότια Αφρική, που θα είχε ως αποτέλεσμα να βρουν δουλειά εκπαιδευτικοί και των δύο χωρών. Η ίδια προσθέτει ότι ύστερα από 30 χρόνια προσφοράς, στην αρχή στα ελληνικά σχολεία και μετά στους καλλιτέχνες και στα παιδιά της Νότιας Αφρικής, πρέπει να παραδώσει τη “σκυτάλη” στους νεότερους.
Η κ. Παπαθεοφίλου πήγε στη Νότια Αφρική το 1982, εν μέσω Απαρτχάιντ, όταν οι φυλετικές ομάδες ζούσαν ξεχωριστά. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος, το 1993, ξεκίνησε να εκπαιδεύει Νοτιοαφρικανούς δασκάλους πάνω στην προσέγγιση των παιδιών του Σοβέτο, μέσω της τέχνης.
«Δίδασκα τους δασκάλους για να ανεβάζουν θεατρικά έργα, να κάνουν εκθέσεις ζωγραφικής, δημιούργησα πλατφόρμα για να δείξουν τη δουλειά τους» είπε. Μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, απομακρύνθηκαν τα παιδιά του Σοβέτο από τις συμμορίες που τους παρέσυραν σε εγκληματικές ενέργειες, δημιουργήθηκαν βιβλιοθήκες, πολιτιστικά κέντρα, αλλά και ένα ετήσιο παιδικό «καλλιτεχνικό πανηγύρι».
Η κυρία Παπαθεοφίλου υπογράμμισε ότι οι Νοτιοαφρικανοί είναι πάρα πολύ φιλέλληνες, κάτι που ίσχυε τόσο για τον Νέλσον Μαντέλα όσο και για τους σημερινούς πολιτικούς, σε όποια παράταξη και αν ανήκουν.
Η ίδια έχει αποκομίσει πολύ θετικές εμπειρίες από τα παιδιά που διδάσκει και τους εκπαιδευτικούς με τους οποίους συνεργάζεται εδώ και 20 χρόνια. «Είναι πολύ ενθαρρυντικό το να έχουμε πολύ καλούς φίλους, μας αγαπάνε, μας εκτιμάνε, μας ανοίγουν τις πόρτες», πρόσθεσε.
Όσο για αυτούς που τυχόν αντιμετώπισαν το έργο της με επιφύλαξη επισήμανε: «Δεν θα καθίσω να προσπαθώ να πείσω κάποιον ότι δεν έχει δίκιο που βλέπει τα πράγματα διαφορετικά από εμένα. Καθένας προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, σαν εκπαιδευτικός προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για τα παιδιά, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή και θρησκεία».
Η «τιραμισού» (tiramisu) είναι ένα από τα πιο διάσημα ιταλικά γλυκά. Η πιο διαδεδομένη εκδοχή για την ιστορία του γλυκού λέει πως γεννήθηκε στη Siena το 17ο αιώνα, όταν επισκέφθηκε την πόλη ο αρχιδούκας της Τοσκάνης Cosimo III.
Οι ζαχαροπλάστες θεώρησαν ότι έπρεπε να φτιάξουν ένα γλυκό που να αρμόζει σε έναν ευγενή μεν, αλλά ταυτόχρονα με απλά υλικά. Το όνομά της στα ιταλικά σημαίνει «τράβα με ψηλά».
Πάμε να δούμε μια κλασσική συνταγή με εγγυημένη επιτυχία.
Υλικά
24 μπισκότα σαβαγιάρ
1 φλιτζάνι του τσαγιού δυνατό καφέ φίλτρου
3 κουταλιές της σούπας λικέρ του καφέ (Kalhua κ.λπ.)
500 γρ. φρέσκο τυρί κρέμα (mascarpone ή ricotta ή Philadelphia)
5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη άχνη
2 κρόκοι αυγών και 4 ασπράδια
λίγο κακάο σκόνη για το πασπάλισμα
Εκτέλεση
Σ’ ένα μπολ ανακατεύετε τον καφέ φίλτρου με το λικέρ του καφέ. Βυθίζετε εκεί τα μισά σαβαγιάρ για λίγο και τα τοποθετείτε σε βαθύ ταψάκι το ένα δίπλα στο άλλο μέχρι να καλυφτεί ο πάτος.
Χτυπάτε στο μίξερ το τυρί κρέμα μέχρι να αφρατέψει καλά. Ρίχνετε τη ζάχαρη άχνη και συνεχίζετε το χτύπημα μερικά λεπτά. Προσθέτετε έναν έναν τους κρόκους των αυγών, ενώ συνεχίζετε το χτύπημα. Με τα ασπράδια των αυγών ετοιμάζετε σφιχτή μαρέγκα χτυπώντας στο μίξερ με λίγο αλάτι και την ενσωματώνετε στο μείγμα του τυριού με απαλές κινήσεις.
Απλώνετε τη μισή κρέμα πάνω από τα σαβαγιάρ και επαναλαμβάνετε βάζοντας μια στρώση σαβαγιάρ και άλλη μια στρώση κρέμα. Αφήνετε το γλυκό στο ψυγείο αρκετές ώρες για να σφίξει. Πασπαλίζετε με κακάο και σερβίρετε.
Συμβουλή
Πολλές παλιές συνταγές αλλά και αρκετές γαλλικές ή ιταλικές συνταγές ζαχαροπλαστικής χρειάζονται ωμό αυγό.
Επειδή στις μέρες μας ακούγονται πολλά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που συστήνουν να περνιούνται τα αυγά από μπεν μαρί στους 70-75 βαθμούς Κελσίου.
Οι καλλιτέχνες Lou Hamou – Lhadj και Andrew Coats εργάζονται εδώ και χρόνια animators στη θρυλική πλέον Pixar και τα βιογραφικά τους περιλαμβάνουν δουλειές όπως το “Toy Story 3”, το “Wall-E”, το “Brave” και πολλά άλλα.
Και για τους δύο, η μοίρα βοήθησε έτσι ώστε η δουλειά τους να είναι το χόμπι τους, κάνοντας τις ώρες εργασίας λίγο πιο εύκολες και διασκεδαστικές, την πίεση από τις προθεσμίες λίγο πιο ανεκτή και το χαμόγελο στο πρόσωπο κάπως πιο συχνό από κάποιους άλλους.
Τα τελευταία 5 χρόνια οι δυο τους αφιέρωσαν τον ελεύθερο χρόνο τους για το ίδιο ακριβώς αντικείμενο, τα κινούμενα σχέδια. Φεύγοντας από τη δουλειά, επέστρεφαν στη «δουλειά», έχοντας βοήθεια από καλούς συνεργάτες και σαν όνειρο τη δική τους ταινία, το δικό τους όραμα για το ποιό θα πρέπει να είναι το μέλλον της τέχνης τους.
Το αποτέλεσμα της πενταετούς «κρυφής» δουλείας τους ονομάστηκε “Borrowed Time” (Δανεισμένος χρόνος). Μια ταινία που απευθύνεται σε ενήλικο κοινό, 6 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα γεμάτα δράση, έντονα συναισθήματα, καταιγισμό μηνυμάτων μέσα από τις εικόνες και ένα σύνολο που θα ζήλευε ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης.
Ένας σερίφης που έχει πλέον αποσυρθεί επιστρέφει στον τόπο ενός ατυχήματος που προσπαθούσε να ξεχάσει σε ολόκληρη τη ζωή του. Κάθε βήμα που κάνει προς τα εκεί φέρνει όλο και περισσότερες σφοδρές αναμνήσεις. Αντιμέτωπος με τα λάθη του για ακόμη μια φορά πρέπει να βρει το θάρρος και τη δύναμη να συνεχίσει.
Πόσο όμορφο θα ήταν να ζεις σε κάποιο μέρος, όπου θα μπορούσες να βλέπεις καθημερινά αυτά τα πανέμορφα πλάσματα να τρέχουν ελεύθερα.
Σε πολλά μέρη της Ευρώπης, το θέαμα αυτό δεν είναι ασυνήθιστο, όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω βίντεο το οποίο γυρίστηκε στο Gower της Νότιας Ουαλίας. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει πρόβλημα, όταν τα φανταστικά αυτά ζώα χτυπήσουν, αρρωστήσουν ή βρεθούν σε μπελάδες, και δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος τριγύρω για να τα βοηθήσει.
Στο παρακάτω βίντεο, βλέπουμε κάποιους ήρωες από την RSPCA U.K. (Βασιλική Κοινότητα για την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Ζώων), την παλαιότερη φιλανθρωπική οργάνωση στο κόσμο, να προσπαθούν να βοηθήσουν μια πανέμορφη λευκή φοράδα και το νεαρό πουλάρι της. Ένα από τα πίσω πόδια της μπλέχτηκε στην χαίτη της, ρίχνοντας την στο έδαφος. Η φοράδα δε μπορεί να ελευθερωθεί όσο και αν προσπαθεί και το πουλάρι τρέχει τρομαγμένο γύρω της.
Μόλις όμως οι άνθρωποι έφτασαν και βοήθησαν τη μητέρα του, το πουλάρι άρχισε να τρέχει πέρα δώθε από χαρά.
Πόσο όμορφη είναι αυτή η στιγμή! Παρακαλούμε κοινοποιήστε το βίντεο αυτό αν συμφωνείτε!
Πόσο όμορφο θα ήταν να ζεις σε κάποιο μέρος, όπου θα μπορούσες να βλέπεις καθημερινά αυτά τα πανέμορφα πλάσματα να τρέχουν ελεύθερα.
Σε πολλά μέρη της Ευρώπης, το θέαμα αυτό δεν είναι ασυνήθιστο, όπως μπορείτε να δείτε και στο παρακάτω βίντεο το οποίο γυρίστηκε στο Gower της Νότιας Ουαλίας. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει πρόβλημα, όταν τα φανταστικά αυτά ζώα χτυπήσουν, αρρωστήσουν ή βρεθούν σε μπελάδες, και δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος τριγύρω για να τα βοηθήσει.
Στο παρακάτω βίντεο, βλέπουμε κάποιους ήρωες από την RSPCA U.K. (Βασιλική Κοινότητα για την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Ζώων), την παλαιότερη φιλανθρωπική οργάνωση στο κόσμο, να προσπαθούν να βοηθήσουν μια πανέμορφη λευκή φοράδα και το νεαρό πουλάρι της. Ένα από τα πίσω πόδια της μπλέχτηκε στην χαίτη της, ρίχνοντας την στο έδαφος. Η φοράδα δε μπορεί να ελευθερωθεί όσο και αν προσπαθεί και το πουλάρι τρέχει τρομαγμένο γύρω της.
Μόλις όμως οι άνθρωποι έφτασαν και βοήθησαν τη μητέρα του, το πουλάρι άρχισε να τρέχει πέρα δώθε από χαρά.
Πόσο όμορφη είναι αυτή η στιγμή! Παρακαλούμε κοινοποιήστε το βίντεο αυτό αν συμφωνείτε!
Όταν η Βασίλισσα Σοφία έφτασε στο γάμο της Θεοδώρας και του δικηγόρου Μάθιου Κουμάρ βίωσε την απόλυτη αποθέωση από τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι δε σταμάτησαν στιγμή.
Η Βασίλισσα Σοφία αποθεώθηκε από τον κόσμο που βρέθηκε στο γάμο της Θεοδώρας και του δικηγόρου Μάθιου Κουμάρ, ενώ μια γυναίκα από το πλήθος φώναξε την ώρα της αποθέωσης: «Γεια σου Βασίλισσά μου».
Αποθέωση για την Βασίλισσα Σοφία – «Γεια σου Βασίλισσά μου», έλεγε ο κόσμος
Βασίλισσα Σοφία – Στραμμένα στη Μητρόπολη Αθηνών ήταν όλα τα βλέμματα, το απόγευμα του Σαββάτου 28 Σεπτεμβρίου με αφορμή τον γάμο της Θεοδώρας με τον δικηγόρο Μάθιου Κουμάρ.
Οι γαλαζοαίματες αφίξεις δεν είχαν τέλος και όταν έφτασε η ώρα της εισόδου της Βασίλισσας Σοφίας συνέβη κάτι το μοναδικό. Ο κόσμος δε σταμάτησε να φωνάζει και να χειροκροτεί. Ανάλογος ήταν ο ενθουσιασμός και κατά την αναχώρηση της με αποκορύφωμα μία γυναίκα από το πλήθος η οποία φώναξε: «Γεια σου βασίλισσα μου».
Το μυστήριο τελέστηκες από τον μητροπολίτη Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου Δωρόθεο, παρουσία στενών συγγενών και φίλων της οικογένειας και του ζευγαριού. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β’ δεν έδωσε το «παρών» λόγω της προγραμματισμένης επίσκεψής του στην Ιερά Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου.
Κουμπάροι και παράνυμφοι στο ζευγάρι ήταν, μεταξύ άλλων, τα αδέλφια Παύλος, Νικόλαος, Φίλιππος και τα ανίψια Μαρία-Ολυμπία και Αχιλλέας-Ανδρέας αλλά και η Arrietta Morales de Grecia.
Οι προετοιμασίες για την τελετή του γάμου ήταν πυρετώδεις. Η είσοδος της Μητρόπολης έχει στολιστεί με λευκά άνθη, ενώ τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια.
Δείτε το παρακάτω βίντεο:
Από τις πιο καλοντυμένες παρουσίες ήταν η βασίλισσα Σοφία στον γάμο της Θεοδώρας.
Μια συγκινητική οικογενειακή περίσταση έφερε τη βασίλισσα Σοφία στην Ελλάδα: ο γάμος της ανιψιάς της Θεοδώρας με τον Matthew Kumar. Τη βασιλική οικογένεια της Ισπανίας εκπροσώπησαν επίσης οι δύο κόρες της Infanta Elena και Infanta Christina καθώς και τα παιδιά της δεύτερης, Juan, Miguel και Irene Urdangarin. Αίσθηση προκάλεσε η απουσία του βασιλιά Felipe και της βασίλισσας Letizia. Ωστόσο, η επίτιμη βασίλισσα της Ισπανίας δεν έχασε καθόλου την καλή της διάθεση.
Για τη γαμήλια τελετή προτίμησε να φορέσει ένα φούξια σύνολο που φέρει την υπογραφή του Ισπανού σχεδιαστή Alejandro de Miguel -σχέδιό του είχε επιλέξει και για το pre-wedding δείπνο. Το συνδύασε με ασημένια τσάντα clutch και ασορτί παπούτσια. Ιδιαίτερη λεπτομέρεια ήταν η καρφίτσα σε σχήμα φιόγκου που επέλεξε να προσθέσει στο φόρεμά της.
Μπορεί μία εικόνα να αλλάξει τον κόσμο; Μάλλον όχι, όμως μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα και να κινητοποιήσει τους πολίτες και όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτές τις εικόνες, οι «χίλιες λέξεις» μοιάζουν λίγες και ανίκανες να την περιγράψουν.
Ο Άρης Μεσσήνης είναι «υπεύθυνος» για πολλές από αυτές τις εικόνες που μας κάνουν να προβληματιζόμαστε, να σκεφτόμαστε διαφορετικά και μας αναδεικνύει συναισθήματα που πολλές φορές ίσως να θεωρούσαμε ότι τα έχουμε χάσει ή έχουν «βυθιστεί» σε σκοτεινά δωμάτια της συνείδησής μας.
Ο διεθνούς φήμης φωτογράφος, σε αντίθεση με αυτό που έχει συνηθίσει να κάνει, τις τελευταίες ημέρες έχει γίνει αυτός το «θέμα». Ο βραβευμένος με το Bayeux-Calvados, φωτορεπόρτερ του γαλλικού πρακτορείου (AFP), Άρης Μεσσήνης, κατά τη διάρκεια κάλυψης μιας άφιξης προσφύγων στη Λέσβο, κρέμασε τη μηχανή στον ώμο για να βοηθήσει ένα μικρό παιδί να πατήσει στη στεριά.
photo: EPA / Yannis Kolesidis
Η φωτογραφία έχει γίνει θέμα σε πολλά διεθνή Μέσα. Ο Άρης Μεσσήνης, όμως, έχει «πρωταγωνιστήσει» σε πολλές άλλες συναδέλφων του, καθώς δεν ήταν η πρώτη φορά που βοήθησε μετανάστες και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. «Όταν έρθει εκείνη η στιγμή και πρέπει να βοηθήσεις έναν πρόσφυγα ή έναν μετανάστη ξεχνάς με ποια ιδιότητα βρέθηκες εκεί. Εκείνη τη στιγμή είσαι άνθρωπος και οποιοσδήποτε άνθρωπος με την έννοια που το λέω θα έκανε το ίδιο», είπε στο altsantiri.gr, από τη Λέσβο όπου βρίσκεται τις τελευταίες μέρες.
«Τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες εβδομάδες στη Λέσβο δεν μπορούν εύκολα να αποτυπωθούν σε μια φωτογραφία», υπογράμμισε και συνέχισε: «Το προσφυγικό ζήτημα έχει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που αναφέρονται στα Μέσα και σίγουρα πρέπει να βρεθούν λύσεις για αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στην Ελλάδα με βάρκα τους την… ελπίδα».
Όταν έφτασε η βάρκα με τους μετανάστες που φαίνεται στη φωτογραφία δεν υπήρχαν στην περιοχή ούτε διασώστες, ούτε εθελοντές για να βοηθήσουν. «Δεν γίνεται σε όλα τα σημεία που έρχονται οι βάρκες να υπάρχουν διασώστες και εθελοντές. Κάποια σημεία είναι βραχώδη και πολλές φορές τυχαίνει να είμαστε εκεί μόνο φωτογράφοι. Τι θα κάνεις; Θα τους αφήσεις να πνιγούν για να βγάλεις φωτογραφίες; Εκεί θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος και κάνεις το αυτονόητο. Απλά τώρα έτυχε μια σχετική φωτογραφία να δει το φως της δημοσιότητας», τόνισε χαρακτηριστικά και συνέχισε: «Τις προάλλες βοήθησα δύο μωρά, σχεδόν νεογέννητα, να μην πνιγούν».
O Άρης Μεσσήνης έχει δει με τα μάτια του και έχει φωτογραφίσει την προσφυγιά σε όλες τις διαστάσεις της σε πολλές χώρες και όχι μόνο στην Ελλάδα. Εκτός από το βραβείο Bayeux-Calvados (2012), το οποίο αφορά στους πολεμικούς ανταποκριτές, κατακτά κι άλλο ένα. Αυτό του ανθρώπου (με την έννοια που το εννοεί ο ίδιος).
Ο Άρης Μεσσήνης μας κάνει να νιώθουμε ξανά άνθρωποι και για αυτό τον λόγο τον να τον ευχαριστήσουμε είναι λίγο, ίσως και αδιάφορο. Οι πράξεις του στέλνουν ένα μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο και είναι σύμπτωση που αυτή η φωτογραφία κυκλοφόρησε ένα μήνα μετά την κατάπτυστη συμπεριφορά της εικονολήπτριας ουγγρικού καναλιού που κλώτσησε και έβαλε τρικλοποδιές σε μετανάστες, στα σύνορα μεταξύ Ουγγαρίας και Σερβίας. Και λίγες ώρες μετά την επίσης απάνθρωπη συμπεριφορά του Έλληνα αστυνομικού που κλωτσάει μετανάστες στη Λέσβο. Το «νόμισμα» δυστυχώς έχει δύο απόψεις, αλλά είτε το θέλουν είτε όχι οι εκφραστές του μίσους, ενέργειες σαν του Άρη Μεσσήνη, θα είναι αυτές που θα κερδίζουν το θαυμασμό και την εκτίμηση της μεγάλης πλειοψηφίας των «ανθρώπων».
Ο Άρης Μεσσήνης είναι επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Ελλάδα. Είναι γιος του επίσης διακεκριμένου φωτορεπόρτερ Δημήτρη Μεσσήνη (από τον λογαριασμό του οποίου προέρχονται και οι φωτογραφίες) και πριν από τη βράβευσή του στον θεσμό «Bayeux – Calvados for War Correspondents» έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, και στα «Days Japan 2012», «Fotoweek 2011» και «NPPA». Είναι παντρεμένος και έχει τρία κορίτσια.
H ιστορία πίσω από την πιο διάσημη φωτογραφία ταυρομαχίας που σόκαρε τον πλανήτη και σάρωσε τα βραβεία.
(H πολύ σκληρή φωτογραφία και το video είναι στην συνέχεια του κειμένου)
O Julio Aparicio, δεν είναι κάποιος τυχαίος ταυρομάχος. Στα 41 του και στα είκοσι και πλέον χρόνια της καριέρας του έχει σκοτώσει εκατοντάδες ταύρους μέσα στην αρένα. Ο παππούς του ταυρομάχος. Ο πατέρας του το ίδιο. Ο τελευταίος είχε παντρευτεί μία πανέμορφη χορεύτρια του φλαμέγκο και είχαν λατρευτεί στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 από τα λαϊκά στρώματα της Ισπανίας.
Στην σύγκριση με τον πατέρα του ο Julio έχανε κατά κράτος. Δεν ήταν κάποιος θεαματικός ταυρομάχος και δεν ήταν λίγες οι φορές που τα γιουχαΐσματα από την κερκίδα απειλούσαν να βάλουν ένα ντροπιαστικό τέλος στην καριέρα του.
Αυτός ήταν και ο λόγος που μέχρι τον Μάιο του 2010 είχε κληθεί μόνο σε τέσσερις ταυρομαχίες, τρεις τον Μάρτιο και μία τον Απρίλιο. Στην τελευταία, στην γαλλική πόλη Nimes, οι αποδοκιμασίες από τους ντόπιους ήταν ότι πιο αποκαρδιωτικό μπορούσε να συμβεί.
Σκεφτείτε το, οι Γάλλοι να αποδοκιμάζουν έναν Ισπανό ταυρομάχο, κάποιον που θεωρείτε εξπέρ στο είδος και που είχε κληθεί για να προσφέρει το καλύτερο δυνατό θέαμα.
21 Μαϊου 2010. Στην Ελλάδα Κωνσταντίνου και Ελένης, στην Μαδρίτη όμως κρατούσαν καλά οι εορτασμοί του Αγίου Ισίδωρου, του πολιούχου της πόλης. Στην αρένα της πόλης, την Las Ventas, o κόσμος ήταν αρκετός αν και η ισπανική πρωτεύουσα ζούσε στους ρυθμούς του τελικού του Champions League.
Στο Santiago Bernabeu η Μπάγιερν θα αντιμετώπιζε την Ίντερ προς μεγάλη ανακούφιση τον Μαδριλένων που είδαν τους Ιταλούς να αποκλείουν την Μπαρτσελόνα. Όπως και να έχει ποδόσφαιρο και ταυρομαχίες μπορούν να συνυπάρχουν άνετα.
Το πρώτο είναι το αγαπημένο άθλημα των Ισπανών και το δεύτερο μία γιορτή, ένα στοιχείο της παράδοσης της Ισπανίας που μέσα από τις κατακρίσεις και τις πιέσεις των οργανώσεων για τα δικαιώματα των ζώων καταφέρνει να επιβιώσει.
Πίσω στην αρένα Las Ventas όπου η μεγάλη ξύλινη πόρτα ανοίγει για να εισβάλει ο Opiparo, o 530 κιλών ταύρος που επιλέχθηκε για να ταλαιπωρηθεί μέχρι θανάτου από τον Aparicio.
O ταυρομάχος κρατά στο δεξί του χέρι την κάπα και με το αριστερό όπου έχει το έμβολο προσπαθεί να πετύχει τα πρώτα πλήγματα στον ταύρο. Μπορεί το θέαμα που πρόσφεραν να μην ήταν κάτι που θα ξεσήκωνε το κοινό όμως η «διαδικασία» προχωρούσε. Ο ταυρομάχος χωρίς να παίρνει μεγάλα ρίσκα είχε καταφέρει να έχει τον ταύρο υπό έλεγχο.
Σε μία στροφή του Aparicio μία επιθετική κίνηση του Opiparo ήταν αρκετή να ανατρέψει την έως τότε εικόνα αλλά και τον ίδιο τον ταυρομάχο. Τα κέρατα μπλέχτηκαν μέσα στην κάπα και στην προσπάθεια του Julio να κάνει ένα βήμα πίσω το πόδι του μπλέχτηκε με αυτό του ταύρου με αποτέλεσμα να πεδικλωθεί και να πέσει κάτω.
Εκεί έκανε ένα ολέθριο λάθος που δεν δικαιολογούσαν τα 41 χρόνια του, η εμπειρία που είχε απο τα 18 στις αρένες της Βαλένθια, και η οικογενειακή παράδοση στο «άθλημα»: προσπάθησε να σηκωθεί αμέσως από το έδαφος. Αν κάτι μαθαίνουν πρώτα στους νεαρούς ταυρομάχους είναι ότι αν βρεθείς κάτω θα πρέπει να μείνεις εκεί ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητες να σε σκοτώσει ή να σε τραυματίσει ο ταύρος.
Μένεις κάτω και σε ελάχιστο χρόνο θα εισβάλουν στην αρένα οι βοηθοί για να αποσπάσουν την προσοχή του ζώου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι καλοί ματαντόρ δίνουν την μάχης τους στο κέντρο της αρένας ώστε να απέχουν αρκετά από τους βοηθούς. Για τους θεατές είναι ένα ακόμη δείγμα ανδρείας.
Πιθανόν, ο Aparicio σε κλάσματα δευτερολέπτου έκανε την λάθος σκέψη. Πίστεψε ότι έχει τον χρόνο να σταθεί ξανά στα πόδια και να δώσει την μάχη του. Καθήμενος στο χώμα προσπάθησε να αποφύγει τον ταύρο οπισθοχωρώντας λίγο ακόμη.
Ο Opiparo, o οποίος είχε δεχθεί αρκετά πλήγματα για περίπου ένα τέταρτο, γύρισε και επιτέθηκε στον ταυρομάχο. Χαμήλωσε το κεφάλι του, εισέπνευσε και σε μία στιγμή ήταν σε απόσταση αναπνοής από τον Aparicio.
To δεξί του κέρατο του διαπέρασε τον λαιμό του ταυρομάχου ακριβώς κάτω από το σαγόνι και βγήκε από το στόμα του. Η φωτογραφία του Gustavo Cuevas, που φιλοξενήθηκε στα εξώφυλλα των μεγαλύτερων εφημερίδων του πλανήτη και έγινε viral στα κοινωνικά δίκτυα, θυμίζει περισσότερο ζωγραφικό πίνακα από ταυρομαχίες παρά απαθανάτιση της στιγμής.
Το θαύμα, όπως το απεκάλεσαν αργότερα, ήταν ότι ο ταύρος σε αντίθεση με ότι αναμένονταν δεν άρχισε να περιφέρει το κεφάλι του κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα να διαλύσει το κρανίο του Aparicio. Έκανε ελάχιστα μπροστά με τον ταυρομάχο να κρέμεται σαν σφαχτάρι στον γάντζο, από το κέρατο του, και στην συνέχεια με μία κίνηση τον «αποδέσμευσε».
Οι έντρομοι βοηθοί, που δεν χάνουν δευτερόλεπτο από την δράση, μπήκαν μέσα, πραγματικά σε κλάσματα δευτερολέπτου, και ανέλαβαν την βρώμικη δουλειά. Όλα όμως συνέβησαν τόσο γρήγορα που αρκετοί από το κοινό δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έγινε. Οι περισσότεροι είχαν μείνει με την εντύπωση ότι ο ταύρος σήκωσε τον Aparicio από την στολή του. Μόνο δύο από τους θεατές που βρίσκονταν στις θέσεις κοντά στην αρένα – εκεί που οι τιμές ξεπερνούν τα 100 ευρώ – λιποθύμησαν από αυτό που αντίκρισαν.
«Έπρεπε να δράσουμε άμεσα» ανέφερε ο Maximo Garcia Padros, ο επικεφαλής χειρούργος της αρένας. «Είχαν τοποθετήσει ένα κομμάτι ύφασμα στον λαιμό του, και όταν το αφαίρεσα, το αίμα με πήρε από πάνω έως κάτω».
Στα 62 του o Padros και με μια προϋπηρεσία 34 χρόνων στην αρένα Las Ventas (σ.σ. ο πατέρας του επίσης ήταν γιατρός της αρένας) είχε αντιμετωπίσει ουκ ολίγα αντίστοιχα περιστατικά. Εδώ όμως είχε να κάνει με πραγματικό βομβαρδισμό. Ο ταυρομάχος έχανε πολύ αίμα.
Όλο το στόμα του ήταν τεμαχισμένο. Το κέρατο που είχε διεισδύσει από την κάτω αριστερή πλευρά του προσώπου είχε κόψει την γλώσσα στα δύο, είχε σμπαραλιάσει όλη την κάτω γνάθο, προκαλέσει σημαντικές φθορές στον ουρανίσκο ενώ πέντε δόντια ήταν σε κάθετη θέση χαλαρά πάνω στα ούλα.
Μόνο οι πρώτες βοήθειες διήρκεσαν μία ώρα στην αρένα με τον Padros να αναγκάζεται να κάνει τραχειοτομή και να διασωληνώνει τον ταυρομάχο για να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Στο πλευρό του στο ιατρείο της αρένας είχε άλλους τέσσερις γιατρούς και δύο αναισθησιολόγους.
Κατά την διάρκεια της επέμβασης εντόπισε στο στόμα του Aparicio ένα κομμάτι από το κέρατο του ταύρου. Το τοποθέτησε σε ένα επίδεσμο γάζας και αποφάσισε να το κρατήσει ως αναμνηστικό καλής τύχης.
Γνώριζε ότι μία διαφορετική κίνηση από τον ταύρο ή μία διαφορετική τοποθέτηση του ταυρομάχου θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε ακαριαίο θάνατο είτε σε μία σοβαρή εγκεφαλική βλάβη.
Λίγα μέτρα πιο εκεί και λίγες στιγμές νωρίτερα, ο φωτογράφος Gustavo Guevas πατούσε παρατεταμένα το πλήκτρο που ανοιγοκλείνει το κλείστρο της μηχανής του ώστε να έχει όσο περισσότερα στιγμιότυπα κάθε φορά που ο ταύρος έρχονταν σε επαφή με τον βασανιστή του.
Για την στιγμή που του χάρισε ένα βραβείο στα World Press Photos του 2011 αναφέρει ότι ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί τι ακριβώς είχε συμβεί αλλά δεν πίστευε στα μάτια του όταν στην συνέχεια ξεκαθαρίζοντας τις λήψεις εντόπισε το συμβάν. «Είδα τον ταύρο να ορμά αλλά δεν κατάλαβα τι ακριβώς είχε συμβεί. Κανείς δεν είχε καταλάβει. Νομίζαμε ότι ήταν ένα χτύπημα στο μέτωπο.
Στην συνέχεια όταν κοίταζα τις εικόνες συνειδητοποίησα πόσο δυνατή εικόνα ήταν: Σαν ένας πύθωνας να βγαίνει από το στόμα του. Εκείνη την ώρα δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο- ούτε οι άνθρωποι στην εφημερίδα μου την El Pais – παρά μόνο ότι είχαμε να κάνουμε με μία πολύ δυνατή δημοσιογραφική εικόνα».
Εδώ ανοίγει μία μικρή παρένθεση. Ο συντηρητικός Τύπος της Ισπανίας ακόμη και σήμερα διαθέτει αρκετό χώρο στην ύλη του για να φιλοξενήσει νέα ταυρομαχιών, με φωτογραφίες και αναλυτικές περιγραφές που αρκετές φορές φιλοξενούνται δίπλα στις κριτικές θεάτρου. Κλείνει η παρένθεση.
«Δεν υπήρχαν σκέψεις για την τύχη του ταυρομάχου, δεν γνωρίζαμε αν επιβίωσε ή όχι. Αυτό το έκανα αργότερα. Εκείνο που σκέφτηκα ήταν ότι πρόκειται για ένα ισχυρό ντοκουμέντο που έπρεπε να φύγει προς την εφημερίδα το συντομότερο δυνατό. Δεν είχα καθόλου την αυτολογοκρισία στο μυαλό μου. Ο ταυρομάχος όταν μπαίνει στην αρένα γνωρίζει ότι παίζει με τον θάνατο».
Για καλή τύχη για τον Aparicio το ενδεχόμενο θανάτου απομακρύνθηκε ανέλπιστα γρήγορα. Μετά από έξι ώρες στο χειρουργείο – και κάποιες μικρές επιπλοκές που παρουσιάστηκαν τις επόμενες ημέρες – ανάρρωσε σε χρόνο ρεκόρ και επέστρεψε θριαμβευτής της ζωής στις αρένες μόλις 10 εβδομάδες μετά το τραγικό ατύχημα. Πλέον πιο διάσημος από τον πατέρα του, με το κασέ του πολλαπλάσιο και τις συμφωνίες να έρχονται πλέον η μία μετά την άλλη.
Όταν κατάφερε να μιλήσει ξανά βρήκε και τα λόγια για να περιγράψει αυτό που έζησε:«Είναι σαν να περνάει από πάνω σου ένα αυτοκίνητο με την μόνη διαφορά ότι το αυτοκίνητο θα περάσει μόνο μία φορά από πάνω σου».
Μία από τις πιο viral φωτογραφίες της περασμένης χρονιάς κρύβει πίσω της μία σκληρή ιστορία γραμμένη στα τροπικά δάση της Σουμάτρα.
Η Sandra Hoyn, στα 39 της σήμερα, έχει αφήσει εδώ και μία δεκαετία πίσω τις σπουδές στην ιδιαίτερη πατρίδα της το Αμβούργο και κινείται μεταξύ Ασίας, Αφρικής και Ευρώπης για να καλύψει κυρίως κοινωνικά θέματα, καθώς όπως λέει η ίδια «μου αρέσει να καταπιάνομαι με κατηγορίες που με αγγίζουν προσωπικά, που με κάνουν να θυμώνω».
Η νοτιοανατολική Ασία είναι ένας τόπος που ο θυμός μπορεί να σου έρθει αβίαστα και μπορείς να τον καταγράψεις με τον φακό σου πολύ εύκολα – όπως έκανε τα τελευταία χρόνια η Hoyn – είτε πρόκειται για την πορνεία, για τα εξάχρονα αγόρια που ματώνουν επάνω στα ρινγκ της Ταϊλάνδης είτε ακόμη για την μόλυνση και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος.
Η ίδια δεν τρέφει αυταπάτες για την δουλεία της: «Ξέρω ότι η φωτογραφία δεν έχει την δυνατότητα να αλλάξει τελείως τον κόσμο θέλω όμως με τις φωτογραφίες μου να ενημερώνω τους ανθρώπους τι ακριβώς συμβαίνει σε μία γωνιά του κόσμου.
Σε μία τέτοια γωνία του κόσμου, στην Ινδονησία, και συγκεκριμένα στα δάση της Σουμάτρα η Sandra κάθονταν αποσβολωμένη μπροστά στους αρσενικούς ουρακοτάγκους που με κινήσεις ακροβάτη πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο ή σε μητέρες που με τα μικρά τους στην αγκαλιά έτρεχαν μέσα στην ζούγκλα.
Μία ζούγκλα που μειώνεται δραματικά και μαζί με αυτή και ο αριθμός των ζώων που φιλοξενεί. Η αιτία, η όλο και αυξανόμενη ανάγκη της βιομηχανίας τροφίμων και καλλυντικών για φοινικέλαιο όπου το 85% προέρχεται από τα δάση της Ινδονησίας και της Μαλαισίας με την Ινδονησία να καλύπτει μόνη της το 50% της παγκόσμιας ζήτησης.
Για έξι εβδομάδες, την άνοιξη του 2014 τεκμηρίωνε με την φωτογραφική της μηχανή την καταστροφική για την ζωή των ουρακοτάγκων αποψήλωση των τροπικών δασών. Μέσα σε αυτό το διάστημα από τον φακό της «παρέλασαν» απειλούμενοι ελέφαντες και τίγρεις, τα μέλη της νομαδικής φυλής Orang Rimba, στρατιώτες να μάχονται με τις φωτιές που στο τροπικό δάσος που άναψαν από ανθρώπινο χέρι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τις φυτείες. Τα τελευταία χρόνια έχει αποψιλωθεί για τον πολύτιμο καρπό τα 4/5 του δάσους της Σουμάτρας και ο αφανισμός του συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς.
Οι ουραγκοτάγκοι, το σπανιότερο είδος των μεγάλων πιθήκων, και αναμφισβήτητα το πιο έξυπνο (σ.σ. το DNA τους είναι όμοιο με αυτό του ανθρώπου κατά 97% και σε πλήρη ανάπτυξη διαθέτουν νοημοσύνη παιδιού 6 ετών) είναι ένα από τα πιο μεγάλα θύματα αυτής της αποψίλωσης.
Ζουν σε άγρια κατάσταση σε δύο μόνο σημεία του πλανήτη, την Σουμάτρα και Βόρνεο. Και στις δύο περιοχές απειλούνται με εξαφάνιση, πολύ δε περισσότερο στην Σουμάτρα όπου ο αριθμός τους έχει πέσει σε 6.600 ενώ στο Βόρνεο ξεπερνούν τις 50.000.
Φτάνοντας στο τέλος του τροπικού δάσους η Hoyn επισκέφθηκε την μονάδα περίθαλψης άγριων ζώων του Εθνικού Πάρκου Gunung. Εκεί γνώρισε – και φωτογράφισε – τον 14χρόνο Angelo και τον μόλις ενός έτους Siboy.
H φωτογραφία του Angelo στην χειρουργική καρέκλα με τα μάτια ανοιχτά (σ.σ. μην σας γελάει το βλέμμα του, βρίσκεται σε φάση αναισθησίας) έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα viral της περσινής χρονιάς, ξεπερνώντας ακόμη και οικιακά τετράποδα, χωρίς όμως δυστυχώς να γίνει γνωστή και η ιστορία.
Ο Angelo χτυπήθηκε με αεροβόλα όπλα από εργαζόμενους σε φυτεία όταν αντιλήφθηκαν ότι έψαχνε για τροφή. Το ζώο θα πρέπει να θεωρείτε ιδιαίτερα τυχερό, όχι τόσο γιατί εντοπίστηκε και έτυχε νοσηλείας αλλά γιατί τις περισσότερες φορές οι καταπατητές της φύσης δείχνουν όλη τους την αγριότητα στα συγκεκριμένα ζώα. Είτε τους κόβουν τις άκρες των χεριών και των ποδιών είτε τα καίνε ζωντανά. Τα πιο μικρά αιχμαλωτίζονται και πωλούνται σε υπαίθριες αγορές ως κατοικίδια.
Μία τέτοια περίπτωση είναι ο Siboy. Βρέθηκε στην μονάδα περίθαλψης μετά από τον εντοπισμό του σε μία υπαίθρια αγορά. Οι ουρακοτάγκοι είναι ένα πολυπόθητο κατοικίδιο καθώς η πώληση τους είναι παράνομη και κρύβει συνήθως πίσω της μία ακόμη θλιβερή ιστορία: την θανάτωση της μητέρας ώστε να πάρουν το μικρό της. «Ο Siboy συμπεριφερόταν σαν ανθρώπινο μωρό» αναφέρει η Sandra Hoyn. «Παρατηρούσε τον χώρο και προσπαθούσε να παίξει με ότι έβλεπε τριγύρω του».
Οι εργαζόμενοι είχαν δημιουργήσει για τον μικρό τους επισκέπτη ένα παχνί με κλαδιά και υφάσματα και κάθε φορά που η νοσοκόμα προσπαθούσε να τον βάλει εκεί για να κοιμηθεί αυτός άρχισε να κλαίει μέχρι να τον πάρει ξανά στην αγκαλιά της.
Τις ημέρες που παρέμεινε στο κέντρο, κοντά στους ουρακοτάγκους η Hoyn παρατήρησε ότι είχε αναπτυχθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων. Τα πρώτα χρησιμοποιούσαν τον αντίχειρα ή γκριμάτσες για να δείξουν στους επιστάτες τους τι θα ήθελαν να φάνε το μεσημέρι.
Η Γερμανίδα φωτογράφος – η οποία για την λήψη με τον Αngelo απέσπασε φέτος το τρίτο βραβείο στην κατηγορία “φύση” στα World Press Photo – υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει καθώς θεωρεί ότι έκανε μέχρι σήμερα για τα δάση της Σουμάτρα αλλά και τους ουρακοτάγκους είναι μόνο η αρχή.
Στόχος της αυτή την φορά είναι να ασχοληθεί φωτογραφικά και με το εμπόριο άγριων ζώων. Παράλληλα να τεκμηριώσει το μέγεθος της καταστροφής μέσα από εναέρια πλάνα. Πρόθεση της είναι επίσης να γυρίσει ένα βίντεο ενώ στις σκέψεις της είναι και ένα σχετικό βιβλίο «ώστε να συνειδητοποιήσουν όλοι τι ακριβώς συμβαίνει στην Σουμάτρα.
Τι κρατάει για μπόνους από αυτό το νέο της ταξίδι; «Να περάσω λίγο περισσότερο χρόνο με αυτά τα καταπληκτικά ζώα. Θα έχω να θυμάμαι και να λέω ότι είδα από κοντά μερικούς από τους τελευταίους ουρακοτάγκους που ζουν στην άγρια φύση».
