Η πάθηση εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια της 20ης εβδομάδας κύησης, όταν το υπερηχογράφημα έδειξε ότι η Tessa είχε ένα ασυνήθιστα επίπεδο προφίλ προσώπου.
Η μικρή Tessa γεννήθηκε με μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση που ονομάζεται πλήρης εγγενής αρινία, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει μύτη.
Οι γιατροί στην Ιρλανδία, που την εξέτασαν καθώς μεγάλωνε, διαπίστωσαν πως δεν υπήρχε καμία άλλη ανωμαλία στο πρόσωπο και το μόνο που έλειπε ήταν η μύτη. Αποφάσισαν με τη βοήθεια ενός τρισδιάστατου εκτυπωτή (3D) να δημιουργήσουν ένα ρινικό μόσχευμα, το οποίο θα το τοποθετήσουν στη θέση της μύτης.
Μια σπάνια αλμπίνο φάλαινα- δολοφόνος, που οι επιστήμονες φοβόντουσαν, ότι μπορεί να έχει πεθάνει, εντοπίστηκε για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια.
Το θαλάσσιο θηλαστικό, που ονομάζεται Παγόβουνο, δεν είχε δώσει σημεία ζωής από την άνοιξη του 2012.
Μόλις, μια στις 10.000 φάλαινες- δολοφόνους, γνωστές και ως όρκες, είναι τελείως λευκές. Οι ερευνητές είχαν θορυβηθεί από την μεγάλη απουσία του Παγόβουνου.
Πρόσφατα, το Παγόβουνο εθεάθη ανοιχτά των ακτών των νησιών Κουρίλες στην Ρωσία από τον Αμερικανό ερευνητή, Έριχ Χόιτ.
Το Παγόβουνο, η λευκή φάλαινα- δολοφόνος, εθεάθη τελευταία φορά πριν από 4 χρόνια. Οι ερευνητές προσπαθούσαν για πολύ καιρό να επιβεβαιώσουν αν ήταν ζωντανός.
Το Παγόβουνο ήταν περίπου 16 ετών, όταν τράβηξε την προσοχή των ερευνητών.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης τον είχαν δει για πρώτη φορά στον βόρειο Ειρηνικό, τον Αύγουστο του 2010.
Εκείνη την εποχή ζούσε μαζί με άλλα 12 μέλη της οικογένειάς του.
Μόλις, μια στις 10.000 φάλαινες- δολοφόνους είναι εντελώς λευκή και το Παγόβουνο έχει χαρακτηριστεί “απίστευτα όμορφος.”
Όταν είχε πρωτοβρεθεί το Παγόβουνο, ο Χόιτ είχε πει: “Αυτή είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια εντελώς λευκή αρσενική όρκα. Είναι ένα απίστευτα όμορφο ζώο.”
H θέα του ραχιαίου πτερύγιου του Παγόβουνου, που φτάνει τα 2 μέτρα, έχει προκαλέσει ενθουσιασμό στους επιστήμονες.
“Το Παγόβουνο είναι τελείως κοινονικοποιημένο. Ξέρουμε, ότι αυτές οι φάλαινες μένουν μαζί με τις μητέρες τους όλη τους την ζωή και από όσο μπορούμε να δούμε είναι ακριβώς πίσω από την μητέρα του, πιθανόν μαζί με τους αδερφούς του”, αναφέρει ο Χόιτ.
Οι ερευνητές είχαν χάσει τα ίχνη του Παγόβουνου για 4 χρόνια.
“Θέλουμε να μάθουμε πολλά για το Παγόβουνο και συγκεκριμένα πως επιβιώνει ως λευκή όρκα”, αναφέρει ο Χόιτ.
Ο ερευνητής Έριχ Χόιτ περιγράφει το Παγόβουνο ως “απίστευτα όμορφο.”
Το 22χρονο Παγόβουνο φωτογραφήθηκε από τους ερευνητές κοντά στα νησιά Κουρίλες στον Δυτικό Ειρηνικό.
Όταν το Παγόβουνο εντοπίστηκε για πρώτη φορά, οι ερευνητές πίστευαν, ότι ήταν μέλος μια οικογένειας 12 φαλαινών.
Η εκ νέου ανακάλυψη της εξαιρετικά σπάνιας και λευκής φάλαινας δολοφόνου είναι μια τεράστια πηγή ενθουσιασμού για τον θαλάσσιο κόσμο.
Μετά την αναφορά της άσπρης φάλαινας στο βιβλίο Moby-Dick του Herman Melville, μια πραγματική άσπρη φάλαινα ήρθε στην επιφάνεια και έγινε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος για πολλούς ανθρώπους. Ονομάζεται Migaloo και εντοπίστηκε πρώτη φορά το 1991. Από τότε είναι η μόνη γνωστή άσπρη φάλαινα στον κόσμο και έχει γίνει ένα είδος διασημότητας. Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι τώρα.
Χάρης στη συμβουλή ενός τουρίστα, ο πιλότος ενός drone και κάμεραμαν Anton Schutte πρόσφατα απαθανάτισε εναέρια πλάνα μιας άλλης σπάνιας φάλαινας αλμπίνο στο Western Cape της Νότιας Αφρικής. Πόσο σπάνια είναι άραγε αυτά τα πλάσματα;
Οι φάλαινες αλμπίνο αποτελούν μόνο το 2% όσων γεννιούνται κάθε χρόνο, σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Λόγω του χρώματός τους, οι φάλαινες αυτές αντιμετωπίζουν πολλούς κινδύνους στο φυσικό τους περιβάλλον καθώς δεν διαθέτουν κανένα χρώμα. Στο παρακάτω βίντεο που ακολουθεί θα εντυπωσιαστείτε μόλις δείτε αυτή την απίστευτη άσπρη φάλαινα με την κανονικού χρώματος μητέρα της να μένουν δίπλα δίπλα.
Όταν βγαίνουμε για ψώνια, το βασικό βήμα για να μπούμε σε κάποιο μαγαζί, είναι να ρίξουμε μια ματιά στη βιτρίνα. Αν βρούμε κάτι ενδιαφέρον, μπαίνουμε για να ρωτήσουμε ή να το δοκιμάσουμε. Όλοι βέβαια κλεινόμαστε στα δοκιμαστήρια για να φορέσουμε κάτι και να δούμε αν μας πηγαίνει.
Όλοι είπα; Όχι. Δεν το κάνουν όλοι. Η Μελίσσα Φλέντζερις, μια Ελληνοαυστραλή, αποφάσισε να κάνει μια βόλτα, όχι στο μαγαζί στο σύνολο, αλλά μόνο στη βιτρίνα του. Δε δίστασε μάλιστα να κάνει και τις δοκιμές της μπροστά στους περαστικούς, κάνοντας πως δεν τους βλέπει.
Προφανώς η κοπέλα δεν είναι τόσο αφελής, απλά σκάρωσε μια φάρσα. Ήθελε να κάνει τους περαστικούς, αλλά και τους ίδιους τους υπαλλήλους των καταστημάτων, να απορήσουν με τα κατορθώματά της!
O βρετανικός Independent δημιούργησε μία λίστα με τα πιο εύστοχα σχόλια που έχουν ακουστεί ανά τους αιώνες
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να απαντήσεις όταν σε προκαλούν είναι με μία έξυπνη ατάκα με δολοφονικό χιούμορ, που είναι πιο δυνατή κι από την πιο βαριά προσβολή.
Ανά τους αιώνες, πολλοί πνευματώδεις άνθρωποι και λαοί έχουν δώσει δείγματα παρόμοιων απαντήσεων, τις οποίες θυμόμαστε μέχρι σήμερα ως τα πιο καυστικά και απολαυστικά σχόλια που έχουμε ακούσει.
O βρετανικός Independent δημιούργησε μία λίστα με τα πιο εύστοχα σχόλια που έχουν ακουστεί ανά τους αιώνες. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η απάντηση που έδωσαν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες, όταν τους απείλησε ο Φίλιππος της Μακεδονίας! Απολαύστε τα…
1. Σπάρτη
Βασιλιάς Φίλιππος ο Β’ της Μακεδονίας: Αν κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα.
Σπαρτιάτες: Αν…
2. Dorothy Parker (Αμερικανίδα ποιήτρια και κριτικός)
Μεθυσμένος: «Δεν μπορώ να συλλάβω την ηλιθιότητα».
Dorothy Parker: «Προφανώς η μητέρα σου μπορούσε».
3. Stephen Hawking (Βρετανός θεωρητικός φυσικός-κοσμολόγος)
John Oliver (Κωμικός): «Εχετε δηλώσει ότι πιστεύετε πως υπάρχει άπειρος αριθμός από παράλληλα σύμπαντα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο σύμπαν εκεί έξω, όπου είμαι εξυπνότερος από εσάς;».
Stephen Hawking: «Ναι. Οπως επίσης και ένα σύμπαν όπου είσαι αστείος».
4. Mahatma Gandhi (Ινδός επαναστάτης-ακτιβιστής)
Ρεπόρτερ: «Τι πιστεύετε για τον Δυτικό Πολιτισμό;».
Mahatma Gandhi: «Πιστεύω ότι θα ήταν μια πολύ καλή ιδέα».
5. Κόμης του Σάντουιτς
Κόμης του Σάντουιτς: «Κύριε, δεν ξέρω αν θα πεθάνετε στην κρεμάλα ή από ανεμοβλογιά»
John Wilkes: «Αυτό εξαρτάται από το έαν θα ασπαστώ τις αρχές διακυβέρνησής σου ή την σύζυγό σου».
6. Abraham Lincoln (16ος Πρόεδρος ΗΠΑ)
Η απάντησή του σε κάποιον που τον χαρακτήρισε διπρόσωπο: «Αν είχα δύο πρόσωπα, λες να «φορούσα» αυτό;».
7. Winston Churchill (Βρετανός πολιτικός)
George Bernard Shaw: «Σου στέλνω δύο εισιτήρια για την πρεμιέρα του νέου μου θεατρικού έργου. Φέρε έναν φίλο σου… Αν υπάρχει».
Winston Churchill: «Δεν θα μπορέσω να έρθω στην πρώτη σου παράσταση. Θα έρθω στη δεύτερη. Αν υπάρξει».
8. Edna Ferber (Αμερικανίδα συγγραφέας)
Noel Coward : «Εντνα, μοιάζεις κάπως σαν άνδρας».
Edna Ferber: «Και συ».
9. Wolfgang Amadeus Mozart (Αυστριακός συνθέτης)
Θαυμαστής: «Χερ Mozart, σκέφτομαι να γράψω συμφωνική μουσική. Μπορείτε να μου δώσετε μερικές συμβουλές πώς να ξεκινήσω;».
Mozart: «Η συμφωνική είναι μια ιδιαίτερα σύνθετη μουσική φόρμα. Ισως θα έπρεπε να αρχίσετε με κάτι πιο απλό και να φτάσετε σιγά σιγά στη συμφωνική μουσική».
Θαυμαστής: «Μα, Χερ Mozart, εσείς γράφατε συμφωνίες, από 8 ετών!».
Mozart: «Ναι, αλλά ποτέ δεν ρώτησα κανέναν, πώς».
10. Elizabeth Taylor
Σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ποιοι ήταν οι αγαπημένοι της συμπρωταγωνιστές: «Μερικοί από τους πιο αγαπημένους μου ήταν κάποια σκυλιά και άλογα».
Δούκισσα Νομικού: Με φλοράλ φόρεμα και εντυπωσιακό μακιγιάζ εμφανίστηκε το μοντέλο
Τα βλέμματα μαγνήτισε η Δούκισσα Νομικού με την εκθαμβωτική της εμφάνιση στο κόκκινο χαλί. Το μοντέλο εμφανίστηκε στο φεστιβάλ των Καννών, καθώς ήταν καλεσμένη μεγάλου brand ομορφιάς και εμφανίστηκε στο φεστιβάλ άκρως εντυπωσιακή. Φόρεσε ένα φλοράλ φόρεμα δημιουργία της Celia Kritharioti, ενώ τα συνδύασε με κοσμήματα Kessaris. Το μακιγιάζ της, επιμελήθηκε ο Παντελής Τουτουντζής.
Η ίδια κέρδισε τις εντυπώσεις με την εκθαμβωτική της εμφάνιση και τράβηξε όλα τα φλας των φωτογράφων πάνω της.
Μάλιστα, η Ελληνίδα καλλονή δημοσίευσε φωτογραφίες της από τη μαγική βραδιά στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram και όπως ήταν αναμενόμενο τα like και τα σχόλια έπεσαν βροχή.
Δούκισσα Νομικού: Εικόνες από την εκθαμβωτική της εμφάνιση στο κόκκινο χαλί
Η Μελίνα Γαλεάδη ζει και εργάζεται στη Στοκχόλμη σε διευθυντική θέση στον τομέα του στρατηγικού μάρκετινγκ. Πρόσφατα έλαβε τη σουηδική υπηκοότητα και γράφει στο Andro την προσωπική της εμπειρία από τη χώρα όπου οι πεζοί έχουν προτεραιότητα, οι γονεϊκές παροχές είναι πλουσιοπάροχες, οι νέοι έχουν εξασφαλισμένη δουλειά από το κράτος και οι πολίτες σέβονται ο ένας τον άλλο.
Εαν σας ρώταγε κάποιος ποιες λέξεις έρχονται στο νου σας όταν ακούτε «Σουηδία», τι θα απαντούσατε; Το brand Σουηδία είναι συνώνυμο με την καινοτομία, το design, την ασφάλεια και γενικότερα αφορά μια χώρα προηγμένη με πολλές κοινωνικές παροχές, σωστά; Τι συμβάλλει όμως στο να λειτουργεί ομαλά η καθημερινότητα σε αυτή τη χώρα που συχνά επικαλούμαστε αλλά ελάχιστα γνωρίζουμε;
Στη βάση της κοινωνίας βρίσκεται ο νόμος του Jante που χαρακτηρίζει αρνητικά όποιον δεν συντάσσεται με το κοινό συμφέρον και έχει προσωπικές φιλοδοξίες. (Περισσότερες πληροφορίες για τους Αγγλομαθείς, εδώ). Αντίθετα, οι Σουηδοί μαθαίνουν από μικροί να είναι σεμνοί, ολιγαρκείς και ότι κανείς τους δεν είναι καλύτερος από τον άλλον. Δεν ενδιαφέρει κανέναν αν ο πλανήτης ασχολείται με τη χώρα του όπως βαυκαλιζόμαστε στην Ελλάδα, αν οι τάδε εικόνες «κάνουν το γύρο του διαδικτύου», και λοιπά. Ο μέσος Σουηδός δεν ασχολείται ούτε με το τι κάνει ο διπλανός του, και ποτέ δεν σχολιάζει τον άλλο αρνητικά σε επαγγελματικό χώρο. Κάπως έτσι η κοινωνία είναι επίπεδη, δεν υπάρχει ιδιαίτερη ιεραρχία και οι Σουηδοί δεν μπαίνουν στη διαδικασία να συγκριθούν με άλλους, εντός ή εκτός των τειχών.
Τι σημαίνει λοιπόν να είσαι πολίτης αυτής της χώρας; Ζώντας τα τελευταία χρόνια εδώ -και έχοντας προσφάτως αποκτήσει την Σουηδική υπηκοότητα- θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές καθημερινές αλλά και άκρως διδακτικές για εμένα ιστορίες.
Στη Σουηδία κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο ή πιο έξυπνο από τους άλλους.
Συνάντηση στο γραφείο του Δ/Σ στην προ covid εποχή. Είναι σύνηθες ένας γονιός να φέρνει τα παιδιά του στο γραφείο αν δεν έχουν πάει σχολείο για κάποιο λόγο.
1. Μια φίλη έχει συνταξιδέψειμε τον ιδιοκτήτη της (σουηδικής) εταιρείας Η&Μ σε low cost πτήση, από αυτές που δεν κάνει πίσω η καρέκλα για να χωράνε όσες περισσότερες σειρές γίνεται. Ένας άλλος πολυεκατομυριούχος, απόγονος μεγάλης επιχειρηματικής οικογένειας, μετακινείται στο κέντρο καθημερινά με ποδήλατο. Ο πρωθυπουργός της χώρας μετακινείται με τα πόδια μεταξύ του γραφείου του και του κοινοβουλίου με 1-2 άτομα της προσωπικής του φρουράς που βρίσκονται διακριτικά στο πλάι του. Κανείς δεν θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο ή πιο έξυπνο από τους άλλους. Ξαναδιαβάστε αυτό το τελευταίο.
2. Σε μια -σχεδόν- δεκαετία που ζω εδώ, έχω πάει 2 φορές στην εφορία. Την πρώτη για να αποκτήσω τον μοναδικό προσωπικό αριθμό με τον οποίο είναι τα πάντα συνδεδεμένα -τράπεζα, σύστημα υγείας, φορολογικά- και μια κόμα φορά για να παραλάβω την προσωρινή μου ταυτότητα. Την πρώτη χρονιά που έκανα τη φορολογική μου δήλωση, για να μην γίνει μπέρδεμα με αυτή της Ελλάδας, ανατέθηκε σε εφοριακό η «υπόθεση» μου και μου απέστειλαν ενημέρωση με το όνομά του, το τηλέφωνό του και το email του για να μπορώ να έρθω σε απευθείας επαφή μαζί του. Μου ζήτησε το εκκαθαριστικό της Ελλάδας και όταν τον ρώτησα πού θα μπορούσα να το μεταφράσω πριν το στείλω, μου απάντησε «αυτό είναι δική μας ευθύνη» (!).
Οι πεζοί είναι οι απόλυτοι άρχοντες της διασταύρωσης, και το γνωρίζουν.
Δίπλα σε κάποια δημόσια πάρκα υπάρχουν κάτι σαν παιδικοί σταθμοί οι οποίοι είναι ανοιχτοί για όλους όλη την εβδομάδα. Έχουν ένα χώρο όπου διαθέτουν κάποια βασικά όπως παιδική τροφή, καφέ. Μπορεί κάποιος να πάρει ένα σνακ ή ένα ρόφημα και να πληρώσει με το τηλέφωνό του. O χώρος δεν φυλάσσεται.
3. Μια μέρα έλαβα ενημέρωση από το διαχειριστή του κτηρίου μου ότι θα ερχόταν ένα συνεργείο να καθαρίσει τους σωλήνες και ότι τη συγκεκριμένη ημέρα θα έπρεπε να παραδώσω τα κλειδιά του διαμερίσματος μου στο συνεργείο. Ενημέρωσα την προϊσταμένη μου ότι εκείνη την ημέρα θα δούλευα από το σπίτι για τον λόγο αυτό, όμως εκείνη δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Μου είπε ότι είναι πάρα πολύ σύνηθες να αφήνει ο κόσμος τα κλειδιά σε κάποιο συνεργείο για να μπει στο διαμέρισμα να κάνει τη δουλειά του. Είναι σχεδόν προσβλητικό να βρίσκεται κάποιος παρών γιατί έτσι υπαινίσσεται ότι δεν εμπιστεύεται τον συνάνθρωπο του.
4. Πρόσφατα παρατήρησα ότι δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά σήματα STOP στο δρόμο. Υπάρχει ενίοτε το ανάποδο τρίγωνο, που δίνει προτεραιότητα. Εδώ γίνται εμφανέστατη η ατομική ευθύνη για την οποία πολύς λόγος γίνεται τελευταία και στη χώρα μας: Όταν φτάνει ο οδηγός σε μια διασταύρωση ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει, το έχει μάθει και το τηρεί ευλαβικά.
5. Οι πεζοί είναι οι απόλυτοι άρχοντες της διασταύρωσης και το γνωρίζουν. Είναι τέτοια η εμπιστοσύνη στους συμπολίτες οδηγούς, που διασχίζουν χωρίς καν να κοιτάξουν δεξιά και αριστερά, για διερχόμενα αυτοκίνητα. Κάντε το λίγο εικόνα αυτό…
Μια φορά το χρόνο μαζεύονται όλοι οι ένοικοι ενός κτηρίου ή ενός συμπλέγματος κατοικιών με σκοπό να καθαρίσουν.
6. Οι γονεϊκές παροχές είναι γνωστό παγκοσμίως ότι είναι εξαιρετικά γενναιόδωρες. Ο βασικός λόγος είναι ότι οι γονείς έχουν την συνολική ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών τους και δεν έχουν καμία εξωτερική βοήθεια (νταντάδες, γιαγιάδες, παππούδες κλπ.). Μια συνάδελφος που ήταν σε άδεια, ήρθε στο γραφείο μια ημέρα για μια συνάντηση με τον διευθύνοντα σύμβουλο (πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, καθώς συνήθως δεν ενοχλούν κάποιον σε άδεια). Πολύ απλά, έφερε και το μωρό της μαζί στο οποίο έστρωσε να παίξει δίπλα τους, όσο συζητούσαν. Κάποια στιγμή το μωρό άρχισε να κλαίει. Σηκώθηκε ο διευθύνων σύμβουλος, το πήρε στην αγκαλιά του και το ντάντευε όσο του μιλούσε η συνάδελφος, για να μην χρειαστεί να διακόψει τον ειρμό της σκέψης της. Ο ίδιος ισχυρός άνδρας -ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι ένας από τους πλουσιότερους πολίτες της χώρας- φτιάχνει καθημερινά τον καφέ του και πολλές φορές φέρνει καφέ και στη βοηθό του, όπως μου εξήγησε η συνάδελφος μου.
Αίθουσα αναμονής στην εφορία. Τα πάντα γίνονται ηλεκτρονικά.
7. Μια φορά το χρόνο μαζεύονται όλοι οι ένοικοι ενός κτηρίου ή ενός συμπλέγματος κατοικιών με σκοπό να το καθαρίσουν. Όπερ σημαίνει: Καθαρισμός της αίθουσας που φυλάσσονται τα ποδήλατα, τα παιδικά καρότσια, του περιβάλλοντος χώρου, της παιδικής χαράς, των αποθηκών και του σταθμού ανακύκλωσης, ξεχορτάριασμα του γρασιδιού, των παρτεριών και λοιπά. Περιττό να αναφέρω ότι τον υπόλοιπο χρόνο, σε εβδομαδιαία βάση υπάρχει κηπουρός και καθαριστής, και ενίοτε περνάει και ο δήμος.
Όλοι οι νέοι μεταξύ 16-18 ετών, κάθε καλοκαίρι έχουν εξασφαλισμένη εργασία από το κράτος.
8. Μια ημέρα είχα την εξής στιχομυθία με έναν μαθητή λυκείου:
– Τα σχολικά βιβλία τα αγοράζετε;
-Τα δανειζόμαστε για τη χρονιά και τα επιστρέφουμε.
– Φαντάζομαι πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση όταν τα επιστρέφετε.
– Τι εννοείς; (Δεν κατανοεί την έννοια του καταστρέφω ένα βιβλίο).
– Υποθέτω πως μπορείτε να τα σκίσετε ούτε να γράψετε στις σελίδες τους.
– Αν γράψει κάποιος μέσα, θα πρέπει να το σβήσει πριν το επιστρέψει. Αλλά δεν το κάνει κανείς. Ούτε ελέγχει κανείς όταν το βιβλίο επιστρέφεται. Δεν χρειάζεται…
Αυτή είναι μια μικρή δανειστική βιβλιοθήκη στο δρυμό δίπλα από το σπίτι μας. Μέσα έχει διάφορα βιβλία σχετικά με την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, όπως επίσης και βιβλία που αφήνουν περαστικοί. Τα παιδιά που πάνε εκδρομή στο δρυμό, μπορούν να διαβάσουν πληροφορίες και να επιστρέψουν το βιβλίο τους όταν τελειώσουν.
9. Όλοι οι νέοι μεταξύ 16-18 ετών, κάθε καλοκαίρι έχουν εξασφαλισμένη εργασία από το κράτος, και πιστέψτε με, όλοι τους επιλέγουν να εργαστούν. Οι δουλειές περιλαμβάνουν καθαρισμό δημοσίων χώρων (πάρκα, χώρους πρασίνου στους αυτοκινητόδρομους, οίκους ευγηρίας, νηπιαγωγεία), βάψιμο προβλητών και παγκακίων, ή προπόνηση μικρών παιδιών σε κατασκηνώσεις.
Υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στις αρχές, στον συνάδελφο, τον επαγγελματία ότι όλα θα λειτουργήσουν υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος.
10. Και τέλος, κρατηθείτε: Πριν πάει κάποιος το αυτοκίνητο στο συνεργείο, το πλένει ως ένδειξη σεβασμού στους μηχανικούς (!).
Γείτονας άφησε το αλογάκι έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας του με ένα σημείωμα ότι το πουλάει. Αν το θέλει κάποιος μπορεί να το πάρει και να στείλει χρήματα στο τηλέφωνο του ιδιοκτήτη που αναγράφεται στο χαρτί.
Θα μου πείτε, είναι όλα ρόδινα; Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι αυτό, υπάρχουν και εδώ προβλήματα όπως σε όλες τις χώρες. Τα δυο βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την κοινωνία όμως είναι αυτά που αποτελούν τη βάση κάθε υγιούς σχέσης: Σεβασμός και εμπιστοσύνη. Υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στις αρχές, στον συνάδελφο, τον επαγγελματία ότι θα λειτουργήσουν υπέρ του κοινωνικού συμφέροντος και θα βάλουν σε δεύτερη μοίρα το προσωπικό τους όφελος. Ακόμα, ο στόχος στις συζητήσεις είναι πάντοτε να συγκλίνουν οι απόψεις και να υπάρξει συμβιβασμός από όλες τις πλευρές και όχι να προσπαθήσει η μία πλευρά να επιβληθεί στις άλλες. Σας θυμίζει κάτι;
Όταν μιλούν οι Σουηδοί, πολύ συχνά τελειώνουν την πρόταση τους με το διαζευκτικό «ή» (φανταστείτε το σαν το «or» στα αγγλικά ας πούμε). Περίεργο δεν ακούγεται; Στην αρχή νόμιζα ότι αυτό μαρτυρούσε έλλειψη αυτοπεποίθησης. Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτή είναι μια έμμεση πρόσκληση για τον συνομιλητή να παραθέσει τη δική του άποψη.
Πολιτισμός δεν είναι μόνο η ιστορία και τα μνημεία. Πολιτισμός είναι ο σεβασμός.
Το αποτέλεσμα; Μια κοινωνία που ατενίζει το μέλλον, με έμφαση στη καινοτομία και την εξωστρέφεια, την ανάπτυξη των ιδεών, των επιστημών και του επιχειρείν, ανεκτική στη διαφορετικότητα, με συνέπεια, με αξιοκρατία. Κάθε χρόνο στηρίζονται εκατοντάδες πρωτοβουλίες και επιστημονικές έρευνες που προσφέρουν λύσεις σε καίρια προβλήματα της ανθρωπότητας όπως νέα δομικά υλικά, εναλλακτικές πηγές ενέργειας, μείωση της σπατάλης, σωστή διαχείριση πόρων και ούτω καθ’εξής.
Πολιτισμός δεν είναι μόνο η ιστορία και τα μνημεία. Πολιτισμός είναι ο σεβασμός. Προς το περιβάλλον, προς τους πολίτες, προς το κράτος, προς τους θεσμούς και τις αρχές που διέπουν την κοινωνία. Α, και προς την ιστορία, και προς τα μνημεία.
7 χρόνια σπουδές, 2 πτυχία, 19 εξεταστικές, 62 μαθήματα, δυο διπλωματικές, αμέτρητες εργασίες. Για την Τίνα όλα αυτά δεν ήταν αρκετά. Ούτε η Ελλάδα ήταν αρκετή. Και κάπως έτσι, πήρε τα διπλώματα και τα όνειρά της και μετακόμισε στη Δανία.
Το 2016, η έρευνα που πραγματοποίησε για τέταρτη χρονιά το Πανεπιστήμιο Columbia για λογαριασμό του ΟΗΕ, ανέδειξε τη Δανία ως την ευτυχέστερη χώρα στον κόσμο. Η Τίνα Κατίκα, μια πολιτικός μηχανικός που τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται εκεί, διηγείται πως είναι πραγματικά η ζωή στην πρωτεύουσα της, την Κοπεγχάγη.
«Με λένε Τίνα. Είμαι δρομέας, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ζώων, παθιασμένη με τη διατροφή και τον υγιεινό τρόπο ζωής, επιστήμονας και ερευνήτρια και τις περισσότερες ώρες της ημέρας κρύβομαι πίσω από τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας στο πρόγραμμα όπου εργάζομαι στην Κοπεγχάγη. Δεν παύω ούτε για μια στιγμή όμως να σκέφτομαι τους φίλους και την οικογένεια μου.
Μεγάλωσα στην Ιτέα και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μού αρέσουν τα μαθηματικά και οι αριθμοί. Ναι είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα πάντα στη ζωή μας κινούνται γύρω από τους αριθμούς.
Σπούδασα Πολιτικός Μηχανικός στην Πάτρα και, το 2010, αφού ορκίστηκα, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου.
7 χρόνια σπουδές, 2 πτυχία, 19 εξεταστικές, 62 μαθήματα, δυο διπλωματικές, αμέτρητες εργασίες, δεν μου φαινόντουσαν αρκετά και ίσως δεν ήταν κιόλας αν όντως ήθελα ένα καλύτερο μέλλον. Και κάπως έτσι, δύο χρόνια αργότερα, έχοντας τελειώσει και με το μεταπτυχιακό, πήρα τη μεγάλη απόφαση: Να κάνω διδακτορικό, αλλά όχι στην Ελλάδα (εξάλλου η Ελλάδα δεν έχει χρήματα). Στο εξωτερικό.
Μετά από πολλές αιτήσεις, συνεντεύξεις και πήγαινε-έλα, πήρα την πολυπόθητη θετική απάντηση. Θα ξεκινούσα διδακτορικές σπουδές στο Λονδίνο (εκεί ζούσε ήδη και η αδερφή μου) σε ένα θέμα που δεν καταλάβαινα ούτε τον τίτλο! Ο supervisor είχε επιλέξει εμένα και τα greeklish αγγλικά μου για να συνεργαστούμε για τα επόμενα 4 χρόνια. Κι ενώ είχα ήδη αγχωθεί καθώς σκεφτόμουν τη ζωή σε μια μεγαλούπολη όπως το Λονδίνο με 11 γραμμές στο μετρό (όταν εγώ χάνομαι στο μετρό της Αθήνας κι ας έχει μόνο 3), μου ήρθε μέιλ από τη Δανία! Άλλη μια από τις αιτήσεις μου είχε γίνει δεκτή.
«Μας άρεσε η αίτηση σας και σας καλούμε για συνέντευξη στην Κοπεγχάγη», έγραφε το μέιλ που έλαβα. Αφού με διαβεβαίωσαν ότι θα μου πλήρωναν εισιτήρια και διαμονή, πήγα για τρεις ημέρες, αφενός για να τους ανακοινώσω ότι από 1η Σεπτέμβρη θα είμαι Λονδίνο, αφετέρου γιατί μετά από τόσες «ταλαιπωρίες» με τις αιτήσεις, ένιωσα ότι μου άξιζε ένα ταξίδι αναψυχής. Αυτό που δεν φανταζόμουν όταν πήγαινα, είναι ότι δε θα ξαναέφευγα ποτέ.
Ερωτεύτηκα τα πάντα σε αυτή την πόλη: Το πράσινο, τα ποδήλατα, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα περίεργα σάντουιτς με μόνο μία φέτα ψωμί, τις παράξενες σος που βάζουν παντού, τη μικροσκοπική γοργόνα, τους ποδηλατόδρομους, το σαρκαστικό χιούμορ των Δανών που όλοι είναι πολύ πολύ ξανθοί, με γαλάζια μάτια και μιλούν μια γλώσσα πιο δύσκολη κι από τα γερμανικά. Η ακατανόητη γλώσσα τους, στην αρχή, μου ακούγονταν σαν λευκός θόρυβος στα αυτιά μου ο οποίος με έκανε να χάνομαι ακόμα πιο βαθιά στις σκέψεις μου και. Το είχα πάρει απόφαση: Αυτή θα ήταν η πόλη που θα ξεκινούσα το διδακτορικό μου, από την 1η Ιουλίου 2012.
Ποιο ήταν το case μου; Να βρω έναν τρόπο να αυξηθεί η ποσότητα πετρελαίου που εξορύσσεται από τη Βόρεια θάλασσα. Θα πήγαινε μια πετρελαϊκή εταιρία στα βάθη της θάλασσας, θα μου έφερνε δείγματα εδάφους, πετρελαίου και νερού και θα έστηνα στο εργαστήριο τη δική μου μικρογραφία. Θα είχα στη διάθεση μου μαγνητικούς τομογράφους, μηχανήματα για να σπάω πέτρες, να τους κάνω ηλεκτροσόκ, και άλλα πολλά παιχνίδια που, σίγουρα, χρειαζόντουσαν τη συναίνεση ενηλίκου πριν τη χρήση! Τρία χρόνια έρευνας, 6 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, 14 ομιλίες σε διεθνή συνέδρια, 3 συνεντεύξεις σε περιοδικά. Δε θα προσποιηθώ ότι όλα έγιναν όπως ακριβώς «έπρεπε», αλλά το Νοέμβριο του 2015 είχα στα χέρια μου το χαρτί του διδακτορικού.
Ήταν η πρώτη φορά που ήμουν τόσο μακριά από τους γονείς μου. Τον πρώτο χρόνια της ξενιτιάς πήρα 12 κιλά. Τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει ένα σωρό σπίτια, έχω αποχαιρετήσει φίλους και αγαπημένους και έχω την εφορία να μου τρώει το μισθό χωρίς να καταλαβαίνω πως γίνεται.Παράλληλα όμως, έχω κάνει φίλους από όλο τον κόσμο, έχω ταξιδέψει σε Αυστραλία, Αμερική και Ασία, έχω μάθει σερφ, έχω ζήσει για μερικούς μήνες στο Κολοράντο, έχω δουλέψει σε πολλά διεθνή εργαστήρια, έχω κάνει το γύρο της γης με αεροπλάνο σε 6 μήνες, έχω χωρίσει, ερωτευτεί και ξεπαγιάσει (μετά από τόσα μπουφάν, ακόμα κρυώνω!).
Πέρυσι, τέτοια εποχή, κι ενώ είχα αποφασίσει να συνεχίσω την έρευνα, η πραγματικότητα (γι’ άλλη μια φορά) μου απέδειξε ότι είχε άλλα σχέδια. Μια πρόταση που «έσκασε» στο linkedin μου, με έκανε να δω τα πράγματα αλλιώς. «Είσαι παθιασμένη μηχανικός; Αγαπάς να διδάσκεις επιστήμη σε φοιτητές και μαθητές κάθε επιπέδου, τη γιαγιά σου, και τυχαίους ανθρώπους στη μέση του δρόμου; Σε εξιτάρει ο κόσμος της εικονικής πραγματικότητας; Νιώθεις ότι ο τομέας της εκπαίδευσης χρήζει αναδιαμόρφωσης; Τότε αυτή είναι η δουλειά των ονείρων σου!». Είχαν πέσει διάνα.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Christian Ove Carlsson
Εδώ κι ένα χρόνο δουλεύω σε μια start up επιχείρηση στην οποία συνεργαζόμαστε με πανεπιστήμια όλο τον κόσμο με σκοπό να εισάγουμε την εικονική πραγματικότητα σε προγράμματα διδασκαλίας τόσο σε προπτυχιακό, όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Σχεδιάζουμε προσομοιώσεις εικονικής πραγματικότητας, χάρη στις οποίες, οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να «μπαίνουν» σε εργαστήρια και να κάνουνπειράματα και πρακτική, αντί να βρίσκονται σε μια μονότονη αίθουσα με ένα καθηγητή κι ένα μαυροπίνακα.
Η σχέση μου με τη δανέζικη γλώσσα συνεχίζει να είναι ανύπαρκτη (κοινώς, δεν έμαθα ποτέ). Κι επειδή δουλεύω σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους απ’ όλες τις εθνικότητες τα ελληνικά μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ταξιδεύω παντού με ένα μικρο σακίδιο και ποτέ με βαλίτσες και κάθε δυο μήνες έρχομαι στην Αθήνα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνον τον Ιούλιο του 2012! Γιατί όσους, και απ’ όσα μέρη του κόσμου, φίλους κι αν χωράει η καρδιά σου (από Ρωσία, Ιταλία, Γερμανία, Ιραν, Σκόπια), δεν πρέπει να ξεχνάς και αυτούς που έμειναν πίσω και σε στηρίζουν! Όλα τα μηνύματα του κόσμου δε συγκρίνονται με τον πρώτο καφέ στην Αθήνα! Κάθε φορά είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που τους είδα και κάθε φορά προσποιούμαι οτι τα πιο σημαντικά γεγονότα και αλλαγές στη ζωή μου έγιναν μόλις 2 μέρες πριν τους ξαναδώ μόνο και μόνο για να μη νιώθω ότι δεν είμαι μέρος της ζωής τους και εκείνοι της δικής μου!
Τι έχω μάθει μετά από αυτά τα χρόνια στην Κοπεγχάγη; Οτι το ψωμί παχαίνει, ιδίως αν το συνδυάσεις με λιγο κεικ. Ότι το να μιλάς αγγλικά στο φροντιστήριο της γειτονιάς σου, δε συγκρίνεται με την πρώτη φορά που θα χρειαστεί να μιλήσεις αγγλικά στη εφορία μιας ξένης χώρας. Ότι για να κάνεις φίλους μετά το σχολείο πρέπει να προσπαθήσεις πολύ (ένα απλό «θέλεις να γίνουμε φίλοι;» δεν αρκεί). Ότι, τελικά, στη ζωή δεν είναι όλα αριθμοί: Μια σχέση εξ΄αποστάσεως, είτε πρόκειται για τη μαμά σου, το μπαμπά σου, την αδερφή σου, τους φίλους σου, τον έρωτα σου, το σκύλο σου δεν είναι καταδικασμένη! Και το πιο σημαντικό; Οτι η καρδιά σου δε χρειάζεται να εχει μόνιμη διεύθυνση για να είσαι ευτυχισμένη. Η δικη μου, για παράδειγμα, ειναι καπου μεταξυ Λονδινου, Κοπενχαγης και Αθηνας! Το μελλοντικό μου όνειρο; Μια μέρα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να γίνω μια από εκείνες τις βαρετές θείες που, με κάθε ευκαιρία, θυμούνται τα νιάτα τους. «Τότε που ζούσα στη Δανία…» θα ξεκινάω και θα διηγούμαι την Οδύσσεια μιας ξενιτεμένης που ήθελε να κάνει διδακτορικό!”
Ζώντας, μαζί με άλλες 180 εθνικότητες, σε μια χώρα που μοιάζει με τις δύο όψεις ενός νομίσματος – δηλαδή έχει τα καλά και τα κακά της.
Η ιστορία της Φωτεινής όπως την διηγήθηκε στη Δήμητρα Αθανασοπούλου.
Ήρθα στα Εμιράτα το 2006 αφού δέχτηκα πρόταση από το Canadian University of Dubai ως Marketing & Events Manager. Δεν ήμουν άνεργη τότε. Χρειαζόμουν όμως μια αλλαγή. Κατά την διάρκεια της κρίσης στο Ντουμπάι έμεινα χωρίς δουλειά αλλά μετά από κάποιο διάστημα επέστρεψα πάλι στα καθήκοντά μου. Σκέφτηκα να επιστρέψω στην Ελλάδα πολλές φορές, αλλά δυστυχώς λόγω της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα μας η επιστροφή μου μοιάζει δύσκολη έως αδύνατη. Δεν ξέρω καν αν θα υπάρξει επιστροφή. Το ότι εργάζομαι και ζω εδώ δε σημαίνει ότι νιώθω και απόλυτα ασφαλής εργασιακά. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να μείνω άνεργη και να είναι δύσκολο να επιβιώσω. Άλλωστε στα Εμιράτα δεν υπάρχει η έννοια του «δεν μπορώ να πληρώσω το ενοίκιο μου αυτό το μήνα». Εάν δεν μπορείς να καλύψεις τα έξοδά σου, θα έχεις σοβαρό πρόβλημα.
Ως γυναίκα στα Εμιράτα δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα, κυρίως επειδή προέρχομαι από τη Δύση Ζω σε κεντρικό σημείο του Ντουμπάι και νιώθω απόλυτα ασφαλής. Μπορώ να κυκλοφορώ οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και νύχτας χωρίς κανένα φόβο. Νιώθω αρκετά πιο ασφαλής από ότι στην Ελλάδα. Εδώ σέβονται τη γυναίκα στο χώρο της εργασίας. Δεν έχω νιώσει ποτέ άβολα στις συναναστροφές μου με τους Άραβες και με τους άλλους ξένους. Εδώ μας σέβονται περισσότερο από ότι οι Έλληνες της Ελλάδας.
Βέβαια δεν είναι εύκολες οι φιλίες. Ούτε είναι εύκολο για μια γυναίκα να κάνει σοβαρή σχέση εδώ. Ακόμα πιο δύσκολο έως αδύνατο είναι να κάνει σχέση με Εμιρατινό, εξαιτίας της διαφορετικής κουλτούρας.
Όλα ξεκίνησαν το 2006, τότε που τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Είχα έρθει σε μία πολύ πλούσια χώρα με πολλές δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης. Η κρίση του 2008 άγγιξε όμως και αυτή την περιοχή. Πολλοί αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Τα έργα σταμάτησαν, οι προσφορές εργασίες ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Σύντομα όμως, αργά αλλά σταθερά η χώρα βρήκε πάλι τους ρυθμούς της. Σε αυτό συνέβαλε πάρα πολύ η ανάθεση της Expo 2020 στο Ντουμπάι. Νέα έργα – κτίρια χτίζονται με την ελπίδα ότι τα Εμιράτα θα αποτελέσουν παγκόσμιο πόλο έλξης.
Η αλήθεια είναι ότι με την κρίση το κόστος ζωής μειώθηκε. Όμως τώρα όλα αλλάζουν. Τα ενοίκια αυξάνονται ραγδαία και το κόστος ζωής όλο και μεγαλώνει. Οι μισθοί δυστυχώς παραμένουν σταθεροί και αυτό κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Για παράδειγμα έρχομαι στην Ελλάδα δύο φορές το χρόνο και τα εισιτήρια είναι ιδιαίτερα ακριβά – το καλοκαίρι φτάνουν τα 800 ευρώ.
Οι Έλληνες του Ντουμπάι
Όταν ήρθα στο Ντουμπάι, ζούσαν εδώ 2.500 με 3.000 Έλληνες. Τώρα λένε πως φτάνουμε τους 7.000 με 8.000. Κάτι ανάλογο ισχύει και για άλλους Ευρωπαίους.
Η Ελληνική Κοινότητα είναι δραστήρια. Υπάρχει η ομάδα των Emirates Greeks η οποία διοργανώνει συναντήσεις μία φορά το μήνα. Από το 2010 έχει συσταθεί και το Ελληνικό Επιχειρηματικό Συμβούλιο (Dubai & Northern Emirates) που αποσκοπεί στην ενίσχυση των Ελληνικών Επιχειρηματικών Συμφερόντων στην περιοχή. Έχουμε ήδη 4 Ελληνικά εστιατόρια που ανήκουν σε Έλληνες επιχειρηματίες. Διοργανώνουμε πολλές εκδηλώσεις με στόχο την οικονομική ενίσχυση των συμπατριωτών μας που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση στην Ελλάδα.
Ένας Έλληνας μπορεί να βρει εργασία εδώ μόνο αν έχει πτυχίο και αρκετά χρόνια εμπειρίας. Η προσφορά εργασίας είναι μεγάλη αλλά το ίδιο και ο ανταγωνισμός.
Αρκετές ελληνικές εταιρίες επιδιώκουν να αναπτυχθούν στην περιοχή. Θα πρέπει όμως να κάνουν πρώτα έρευνα αγοράς για να δουν κατά πόσα τα προϊόντα ή οι προτάσεις τους είναι καινοτόμες και οι τιμές τους ανταγωνιστικές γιατί το κόστος επένδυσης εδώ είναι πολύ υψηλά. Στην ευρύτερη περιοχή έχουμε πολλές ελληνικές ναυτιλιακές και κατασκευαστικές εταιρείες.
Ισλάμ και καθημερινότητα
Όλοι οι ξένοι -υπάρχουν περίπου 180 διαφορετικές εθνικότητες- έχουμε εδώ μια αρκετά καλή ζωή. Όλοι οι ξένοι -με διαφορετικές κουλτούρες και συνήθειες- έχουμε όμως και ένα κοινό όνειρο: να γυρίσουμε πίσω στην πατρίδα μας κάποια στιγμή!
Το κράτος φροντίζει πολύ τους ντόπιους παρέχοντας τους ιδιαίτερα προνόμια διαβίωσης – προτεραιότητα στην προσφορά εργασίας και καλύτερους μισθούς.
Όσο για το Ισλάμ; Ζούμε σε μια μουσουλμανική χώρα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σεβόμαστε τα ήθη και τα έθιμά τους. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να ντυνόμαστε όπως στην Ελλάδα τους καλοκαιρινούς μήνες. Καλούμαστε να καλύπτουμε τους ώμους μας και να μην φοράμε προκλητικά ρούχα, όταν κυκλοφορούμε στα εμπορικά κέντρα.
Όσον αφορά στο νόμο της Σαρίας, δεν αγγίζει άμεσα τους υπηκόους άλλων χωρών που ζουν στα Εμιράτα καθώς έχει να κάνει με το κληρονομικό δίκαιο και τον καταμερισμό περιουσίας.
Η διασκέδαση δεν λείπει. Το Ντουμπάι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από μια άλλη μεγάλη πόλη του κόσμου. Το αλκοόλ βέβαια απαγορεύεται. Δεν μπορείς να οδηγήσεις αν έχεις πιει. Μπορείς όμως να μετακινηθείς με ταξί, το οποίο είναι κατά 80% πιο φθηνό από την Ελλάδα.
Η ελεύθερη συμβίωση εκτός γάμου απαγορεύεται, όπως και η κύηση εκτός γάμου. Και αυτό είναι πρόβλημα για εμάς που προερχόμαστε από μια πιο ανοιχτή κοινωνία.
Κατά την διάρκεια του ραμαζανιού είναι τα πράγματα λίγο πιο δύσκολα. Καλούμαστε να απέχουμε από την πόση νερού, την κατανάλωση φαγητού και από το κάπνισμα μπροστά σε άλλους, καθαρά από σεβασμό. Παράλληλα οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το ντύσιμό μας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Για όσους επιθυμούν, υπάρχουν ειδικοί χώροι σίτισης, ιδιαίτερα στο χώρο της εργασίας.
Οι Άραβες γηγενείς, οι οποίοι αποτελούν μόνο το 10% του πληθυσμού είναι γενικά ανοιχτόμυαλοι. Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.
Στο Ντουμπάι όπως και στο Άμπου Ντάμπι υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία την οποία μπορούμε ελεύθερα να επισκεπτόμαστε. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μαζευόμαστε εκεί όλοι οι ορθόδοξοι ανεξαρτήτως εθνικότητας. Η εκκλησία είναι αραβόφωνη και ο σταυρός δεν αναρτάται στο εξωτερικό του ναού. Δεν έχει όμως τίποτα να ζηλέψει από τους ναούς στην Ελλάδα.
Η άλλη πλευρά των Εμιράτων
Οι συνθήκες εργασίας είναι σε γενικές γραμμές καλές. Οι μισθοί έχουν σχέση με την προϋπηρεσία και την εξειδίκευση του κάθε ατόμου. Είναι όμως παράλληλα και μία χώρα όπου δίνονται χαμηλότατοι μισθοί στους εργάτες και υψηλότατοι σε στελέχη επιχειρήσεων.
Η δική μου δουλειά είναι πολύ απαιτητική και πολλές φορές δεν υπάρχει αρκετός προσωπικός χρόνος. Δουλεύω 9 ώρες την ημέρα, δικαιούμαι μια ώρα διάλειμμα που κάποιες φορές δεν μπορώ να κάνω. Υπάρχουν βέβαια φορές που ξεπερνάω το ωράριο μου, ενώ δουλεύω και τα σαββατοκύριακα. Δεν πληρώνομαι extra, αλλά μπορώ να πάρω κάποια ημέρα άδεια.
Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από την Ασία . Στην πλειοψηφία τους εργάτες από χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, οι Φιλιππίνες. Φτάνουν στα Εμιράτα κατά εκατοντάδες και εργάζονται κυρίως στις οικοδομές. Οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ δύσκολες δεδομένου πως καλούνται να δουλέψουν κάτω από εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες ιδίως τους θερινούς μήνες όπου φτάνει στους 48 βαθμούς Κελσίου. Εκείνες τις ημέρες οι εργασίες διακόπτονται για ορισμένες ώρες αλλά συνεχίζονται κατά την διάρκεια όλης της νύχτας. Έχουν σημειωθεί αρκετά εργατικά ατυχήματα.
Εκτός από τις οικοδομές, πολλοί εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί κυρίως γυναίκες από ασιατικές χώρες, σε σπίτια πλούσιων Εμιρατινών. Δυστυχώς έχουμε ακούσει αρκετές φορές πως συμβαίνουν κακοποιήσεις εις βάρος αυτών των γυναικών, ακόμη και από τις ίδιες τις γυναίκες.
Παρόλο που ζούμε σε μια μουσουλμανική χώρα όπου οφείλουμε να σεβόμαστε τα ήθη και τα έθιμα της, υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Στην περιοχή είναι έντονο το φαινόμενο της πορνείας. Δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει πολύ για να το διαπιστώσει. Μια βόλτα σε ένα μπαρ είτε ένα club, αρκεί για να βρει κάποιος ακριβοπληρωμένες ιερόδουλες. Γνωρίζουμε μάλιστα πως έρχονται ιερόδουλες κατά παραγγελία από την ανατολική Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική.
Για το τέλος
Στα Εμιράτα υπάρχουν υπερσύγχρονα νοσοκομεία και κλινικές, όχι όμως δημόσια. Για αυτό η παροχή νοσοκομειακής περίθαλψης από τον εργοδότη είναι απαραίτητη για τον εργαζόμενο.
Ακριβά είναι και τα δίδακτρα των Πανεπιστημίων και των σχολείων. Υπάρχουν όμως πολλά στην περιοχή. Τα μαθήματα παραδίδονται στην Αγγλική γλώσσα, αλλά ο μαθητής/φοιτητής έχει την δυνατότητα να μάθει και Αραβικά.
Από την άλλη δεν υπάρχει φορολογία εισοδήματος αλλά η παροχή υπηρεσιών, υγείας και συνταξιοδότησης επιβαρύνουν απευθείας τον εργοδότη και τον εργαζόμενο. Υπάρχουν βέβαια «φόροι» υπηρεσιών όπως για τα σπίτια που ενοικιάζουμε και για τους δρόμους που χρησιμοποιούμε.
Για έναν υπήκοο ξένης χώρας, μείζον είναι και το θέμα της συνταξιοδότησης. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι αποταμιεύουν/επενδύουν σε συνταξιοδοτικά προγράμματα.
