Ο θάνατος και η ζωή παραμένουν ένα μυστήριο. Κάθε άνθρωπος τα αντιλαμβάνεται, τα φαντάζεται και τα αντιμετωπίζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Έχουν παρουσιαστεί δεκάδες διαφορετικές εικασίες και σίγουρα κάθε μια είναι ξεχωριστή αλλά παραμένει άγνωστο αν πλησιάζει την πραγματικότητα ή όχι.
Στο παρόν βίντεο, θα δείτε από μια άλλη οπτική, μια ψυχή να διαπραγματεύεται με τον θάνατο λίγο πριν υποκύψει. Πρόκειται για ένα βίντεο κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που δημιουργήθηκε από ένα μικρό στούντιο με το όνομα «And Maps And Plans» στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
Μέχρι στιγμής έχει σαρώσει τα βραβεία με καλές κριτικές και είναι ακόμη υποψήφιο για τα 87 ετήσια Academy Awards. Ο τίτλος του είναι «Coda» (μέρος) και ταιριάζει απόλυτα με το περιεχόμενό του.
Το εστιατόριο Nammos ίσως είναι ένα από τα πιο χλιδάτα της Ελλάδας, αλλά ο τιμοκατάλογος δημιουργεί ίλιγγο και προκαλεί.
Δείτε απόδειξη από το γνωστό εστιατόριο και κλάψτε. Δύο ξαπλώστρες μετά ομπρέλας 200 ευρώ. Ένα μπουκαλάκι νερό αν διψάσετε, 8 ευρώ, τιμή σαμπάνιας! Τρία ψωμάκια για τη λιγούρα 21 ευρώ, μεγάλη η χάρη τους. Ένα ταρτάρ τόνου 28 ευρώ, έχει ο Θεός. Η φάβα οικονομική, στα 18 ευρώ και ένα ρεβύθι δώρο.
Η αχινοσαλάτα 25 ευρώ, μόνο μη μας κάτσει στο λαιμό. Το ριζότο το άγριο 44 ευρώ, να μην μπορείς να του κουνηθείς.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε 452 ευρώ λογαριασμός για ένα ζευγάρι που πήγε στην παραλία το μεσημέρι και έφυγε μετά από επτά ώρες.
Η φωτογράφος Julie Willson απαθανατίζει την χαρά και την ομορφιά σε πολλές οικογένειες, από αρραβώνες και γάμους μέχρι νεογέννητα και σημαντικές στιγμές στη ζωή των παιδιών.
Γνωρίζει καλά πως κάθε οικογένεια και το κάθε παιδί έχει τη δική του ομορφιά και ιδιαιτερότητα αλλά μερικές φορές οι άνθρωποι αδυνατούν να το δουν αυτό αν το παιδί έχει γεννηθεί με κάποιο είδος ανικανότητας ή προβλήματος.
Η αδερφή της φωτογράφου, η Dina έχει γεννηθεί με σύνδρομο Down. Καθώς οι άνθρωποι την έβλεπαν ως ένα απλό παιδί με κάποια ανικανότητα, η οικογένεια της Willson και η ίδια ήξεραν καλύτερα και την έβλεπαν ως το μοναδικό άτομο που ήταν.
Πολλοί άνθρωποι με αυτό το σύνδρομο έχουν διάφορες περιπέτειες με την υγεία τους και αυτός είναι ο σκοπός που η οικογένεια της Dina έκανε τα πάντα για να απολαύσει τον χρόνο που είχε στη διάθεσή της.
Πριν 4 χρόνια, η Dina απεβίωσε και η αδερφή της αποφάσισε πως χρειάζεται να βοηθήσει άλλους ανθρώπους να δουν την ομορφιά των παιδιών με σύνδρομο Down. Έτσι ξεκίνησε ένα project φωτογραφιών για να δείξει στον κόσμο πόσο ιδιαίτερα είναι αυτά τα παιδιά.
Δείτε παρακάτω τις πραγματικά όμορφες και γεμάτες συναισθήματα φωτογραφίες.
Η Julie Willson, που έβγαλε αυτές τις φωτογραφίες, μεγάλωσε με μια αδερφή, την Dina, που είχε σύνδρομο Down. Η ίδια αναφέρεται στην Dina ως: «Το καλύτερο που θα μπορούσε να έχει συμβεί στην οικογένειά μας».
Δυστυχώς, η Dina απεβίωσε πριν 4 χρόνια λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, κάτι κοινό σε ανθρώπους με το ίδιο σύνδρομο.
Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή που προκαλείτε από την παρουσία ενός έξτρα χρωμοσώματος. Μπορεί να επηρεάσει τον καθένα, αλλά χάρης στις ιατρικές εξελίξεις οι άνθρωποι με αυτό το σύνδρομο μπορούν να ζουν περισσότερο καιρό μια καλύτερη και υγιέστερη ζωή.
Λόγω της κατάστασης της καρδιάς της, η Dina δεν θεωρούνταν δυνατό να ζήσει πολύ. Η αγάπη και η βοήθεια της οικογένειάς της την έκαναν να διπλασιάσει το προσδόκιμο ζωής της.
Η Julie λέει πως χάρης στους γονείς της, η αδερφή της έζησε μια γεμάτη και χαρούμενη ζωή.
Η φωτογράφος περιγράφει την Dina ως μια «γλυκιά αλλά πεισματάρικη προσωπικότητα», που συνήθιζε να αγαπά άνευ όρων και δεν χαράμισε τη ζωή της ανησυχώντας.
Γνωρίζοντας και μεγαλώνοντας με ένα άτομο με σύνδρομο Down, η Julie θέλησε να βοηθήσει ανθρώπους να εκτιμήσουν τα άτομα με αυτό το σύνδρομο και να τους βοηθήσει αν τους δουν ως πρόσωπα με τη δική τους μοναδική προσωπικότητα.
Θέλει να γνωστοποιήσει στους γονείς πως αυτή η κατάσταση μπορεί να αποτελεί πρόκληση αλλά δεν προκαλεί φόβο μιας και δεν κάνει τη ζωή των γονιών ή των παιδιών άσχημη.
Επιπλέον, θέλει να δείξει στον κόσμο πως οι άνθρωποι με σύνδρομο Down έχουν να προσφέρουν τόσα όσα και οποιοδήποτε άλλος.
Ελπίζει πως αυτές οι φωτογραφίες θα βοηθήσουν τους ανθρώπους να δουν πως αυτά τα παιδιά έχουν πολλά να δώσουν.
Η Willson ελπίζει πως οι φωτογραφίες της θα βοηθήσουν τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων των γονέων, και θα τους αποδείξουν πως αυτό το σύνδρομο δεν είναι κάτι που θα τους καταστρέψει τη ζωή αλλά μια άλλη όψη των ανθρώπων.
Επίσης, εύχεται να κάνει τον κόσμο να ενδιαφερθεί για τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων ώστε να τους δοθούν δυνατότητες.
Όλα τα παιδιά πρέπει να αγαπιούνται και να γιορτάζουν για αυτό που είναι.!
Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε στη σελίδα της Julie Willson στο Facebook.
Έχουμε δει σε προηγούμενα άρθρα περίεργα αλλά και εντυπωσιακά κουρέματα. Αυτή την φορά θα δούμε ίσως κάποια πιο ακραία.
Στην φωτογραφική συλλογή που ακολουθεί θα δούμε διάφορα κουρέματα και χτενίσματα που πραγματικά κάποιοι και κάποιες μπήκαν μέσα σε ένα κομμωτήριο και τα ζήτησαν!
Όνειρο παιδικής ηλικίας η δημιουργία ενός καταφυγίου στα δέντρα, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των γονιών, να περνούν τα παιδιά μοναδικές στιγμές απομόνωσης παρέα με τους φίλους τους.
Από αυτό το όνειρο, λοιπόν, τα δεντρόσπιτα έγιναν μικρά έργα τέχνης και ξεχωρίζουν τόσο για το σχεδιασμό τους όσο και για την εσωτερική τους διακόσμηση.
Μικρά παλατάκια πάνω στα δέντρα ενσωματώνουν τους χρήστες στη φύση και προσφέρουν μοναδικές στιγμές χαλάρωσης και ηρεμίας ανάμεσα στα κλαδιά!
Αυτή την ανατροπή σίγουρα όμως δεν την περίμενε κανείς. Μία φωτογραφία κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η οποία αποδεικνύει… ότι μεγάλο φαβορί του ριάλιτι μαγειρικής είναι ήδη εκτός διαγωνισμού!
Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Συμεωνίδη, έναν παίκτη που όλοι περίμεναν ότι θα μπει στην τελική εξάδα και ότι θα μπορούσε να φτάσει στον τελικό…
Τον συγκεκριμένο παίκτη εντόπισε τηλεθεατής να τρώει σε γνωστό μαγαζί και δημοσίευσε την παρακάτω φωτογραφία, κάτι που αποδεικνύει ότι στις επόμενες αποχωρήσεις είναι μέσα και ο Κώστας Συμεωνίδης.
Ένας 24χρονος από το Ισραήλ, που ταξίδευε στην Ινδία, σκοτώθηκε σύμφωνα με τοπικά μέσα, την περασμένη Πέμπτη όταν έπεσε από τρένο στην προσπάθειά του να βγάλει μια αναμνηστική selfie.
Δυστυχώς, η συγκεκριμένη μόδα αποδεικνύεται απίστευτα επικίνδυνη, τόσο σε ψυχολογικό-όπως προειδοποιούν οι ειδικοί-, όσο και σε σωματικό επίπεδο!
Όπως αναφέρει ρεπορτάζ του Vocativ, όσο η μόδα των selfies γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλή, τόσο αυξάνεται και η επικινδυνότητά τους.
Το Εθνικό Συμβούλιο για την Ασφάλεια των Μεταφορών, ανέφερε ότι πριν λίγες ημέρες ο πιλότος ενός μικρού αεροσκάφους στο Ντένβερ, έχασε τον έλεγχο του αεροσκάφους του και αυτό συνετρίβη, σκοτώνοντας ένα άτομο, τη στιγμή που προσπαθούσε να βγάλει μια selfie!
Τον Νοέμβριο του 2014, ένας 23χρονος φοιτητής ιατρικής, προσπαθούσε να βγάλει την τελειότερη αυτοπροσωπογραφία από την γέφυρα Puente de Triana στη Σεβίλη της Ισπανίας, όταν έχασε την ισορροπία του και σκοτώθηκε.
Το περασμένο καλοκαίρι, ένας άντρας από το Μεξικό, κατά λάθος πυροβόλησε τον εαυτό του στο κεφάλι, τη στιγμή που επιχειρούσε να βγάλει μια selfie μαζί με το όπλο του.
Την ίδια περίπου περίοδο, και ένα ζευγάρι από τη Πολωνία, που έπεσε από ένα γκρεμό, την ώρα μιας –τι άλλο;-selfies.
Ένα εντυπωσιακό «τείχος» περιμετρικά του Βελλιδείου είχαν δημιουργήσει οι κλούβες των ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη χτες, εν όψει των εγκαινίων της ΔΕΘ και των συγκεντρώσεων που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη.
Οι κλούβες είχαν ουσιαστικά αποκλείσει το Βελλίδειο, με στόχο να μην επιτραπεί στους διαδηλωτές να προσεγγίσουν το χώρο, αλλά και να εμποδίσουν τυχόν συνάντηση πορειών ανάμεσα στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία και τη συγκέντρωση των αντιεξουσιαστών.
Μια φωτογραφία με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνω Καμμένο κάνει το γύρο των κοινωνικών δίκτυων. Οι δυο τους στο περίπτερο του υπουργείου στη ΔΕΘ μαζί με άλλα μέλη της κυβέρνησης φωτογραφήθηκαν πίσω από τους κομάντο των ειδικών δυνάμεων.
Η ζωή σπάνια μας προσφέρει τις πιο βαθιές της εκπλήξεις
Τις περισσότερες φορές φτάνουν σιωπηλά — απαλά, διακριτικά και εντελώς απρόσμενα. Για μένα, μια τέτοια έκπληξη ήρθε όχι με βροντή, αλλά με ένα ανεπαίσθητο φτερούγισμα. Ή μάλλον, εκατοντάδες από αυτά — ακριβώς έξω από την πόρτα μου.
Ξεκίνησε πριν από μερικές εβδομάδες. Παρατήρησα μια παράξενη, χάρτινη μάζα που ήταν προσκολλημένη στον τοίχο από τούβλα, ακριβώς κάτω από το φως της εισόδου μου. Έμοιαζε με ένα μικροσκοπικό, αποξηραμένο καρύδι — ιδιαίτερο, περίτεχνο και παράταιρο. Περίεργος, τράβηξα μια φωτογραφία και σύντομα έψαξα τι ήταν. Ήταν μια φωλιά από αλογάκια της Παναγίας με αβγά. Μέσα της, εκατοντάδες ζωές παρέμεναν αδρανείς, περιμένοντας την άνοιξη.
Την άφησα ανέγγιχτη, σαν μια σιωπηλή υπόσχεση στη φύση. Κάθε λίγες μέρες, έλεγχα τη φωλιά πίνοντας τον πρωινό καφέ μου. Έγινε ένα μικρό τελετουργικό — μια στιγμή ανάπαυλας μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας. Και μετά, την ξέχασα.
Μέχρι σήμερα το πρωί.
Βγήκα έξω κρατώντας την κούπα μου, έτοιμος για άλλη μια συνηθισμένη ημέρα. Αλλά κάτι είχε αλλάξει. Ο αέρας γύρω από την εξώπορτά μου έμοιαζε να τρεμοπαίζει, γεμάτος από ανεπαίσθητες κινήσεις. Πλησίασα, κρατώντας ασυναίσθητα την ανάσα μου.
Ήταν παντού.
Εκατοντάδες — ίσως χιλιάδες — μικροσκοπικά, τέλεια σχηματισμένα αλογάκια της Παναγίας έβγαιναν από τη φωλιά, όχι μεγαλύτερα από μια βλεφαρίδα. Σκαρφάλωναν στα τούβλα, γαντζώνονταν στο πλαίσιο της πόρτας, απλώνονταν στη βεράντα σαν εικόνα από όνειρο. Κάθε ένα ήταν ένα μικρό θαύμα: λεπτά πράσινα σώματα, απίστευτα μακριά πόδια, τριγωνικά κεφάλια με παρατηρητικά, εξωγήινα μάτια. Ζωντανά κοσμήματα που έλαμπαν στο πρωινό φως.
Γονάτισα μαγεμένος. Η καρδιά μου γέμισε με μια χαρά που δεν περίμενα. Έμοιαζε σαν ένα ήρεμο θαύμα που συνέβαινε μερικά εκατοστά από τα παπούτσια μου — μια σιωπηλή έκρηξη ζωής, όμορφη στην ευθραυστότητα και στο μέγεθός της. Κινούνταν με απαλό σκοπό, με το ένστικτο να τα οδηγεί από τη μια επιφάνεια στην άλλη. Υπήρχε κάτι αρχέγονο σε αυτό, σχεδόν ιερό.
Σε έναν κόσμο συχνά γεμάτο θόρυβο, επείγουσες ανάγκες και αβεβαιότητα, αυτό το μικρό γεγονός σταμάτησε τον χρόνο. Ήταν μια υπενθύμιση: το εξαιρετικό βρίσκεται πάντα κοντά μας, συχνά μεταμφιεσμένο ως καθημερινότητα. Και μερικές φορές, το μεγαλύτερο θαύμα συμβαίνει όταν απλά δίνεις προσοχή.
Πέρασα ώρες παρατηρώντας. Τράβηξα βίντεο. Φωτογράφισα. Ξέχασα τις δουλειές που έπρεπε να κάνω, το κινητό μου, ακόμα και τον καφέ μου που κρύωνε δίπλα μου. Οι γείτονές μου, αρχικά περίεργοι, με πλησίασαν. Τα πρόσωπά τους καθρέφτιζαν το δικό μου — μάτια ανοιχτά, σιωπηλοί, γεμάτοι θαυμασμό.
Αυτό δεν ήταν απλώς μια φωλιά εντόμων που εκκολάπτονταν. Ήταν κάτι διαφορετικό. Μια στιγμή σύνδεσης, μια κοινή αναπνοή μπροστά στην ομορφιά της νέας ζωής, ένας ανείπωτος σεβασμός για το πόσο υπομονετική είναι η φύση — και πόσο γενναιόδωρη όταν της δίνουμε χώρο.
Τελικά, τα τελευταία λίγα αλογάκια της Παναγίας εξαφανίστηκαν μέσα στον κισσό και το γρασίδι, ξεκινώντας τη σύντομη αλλά ουσιαστική ζωή τους. Και μαζί τους, κάτι άλλαξε μέσα μου. Τα τούβλα δίπλα στην πόρτα μου ήταν ξανά απλά τούβλα — αλλά ήξερα πως είχαν γίνει σκηνικό ενός θαύματος.
Αυτό το σημείο στον τοίχο, κάποτε απαρατήρητο, έγινε ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο. Μια υπενθύμιση πως ακόμη και στη σιωπή, η μαγεία μπορεί να περιμένει να αποκαλυφθεί.
