Πριν από 9 περίπου χρόνια ο πρώην άντρας μου, μου αποκάλυψε την εξωσυζυγική του σχέση με μία συνάδελφό του. Τα παιδιά μου τότε ήταν 4, 5 και 7 ετών. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Στεκόμουν όρθια στην πόρτα του δωματίου τους κοιτάζοντάς τα και ξέροντας καλά ότι αυτά είναι η αιτία που θα προσπαθήσω να τα ξαναβρώ με το μπαμπά τους και να σώσουμε το γάμο μας. Δεν υπήρχε περίπτωση να τα υποβάλω σε μια τέτοια διαδικασία. Ήταν όλη μου η ζωή και θα έκανα το οτιδήποτε για να διατηρήσω τον κόσμο τους αναλλοίωτο και να μην τους προκαλέσω κανένα πόνο.

Όσο σκληρά και αν προσπάθησα τελικά χωρίσαμε. Υπήρξαν καλές στιγμές μεταξύ μας αλλά και οι δύο συμφωνήσαμε ότι τα παιδιά ήταν ο μόνος λόγος που μείναμε μαζί άλλα έξι χρόνια μετά την απιστία του. Αυτός ο γάμος δεν μπορούσε να λειτουργήσει πλέον. Η δυσαρέσκεια που νιώθαμε είχε αρχίσει να «απλώνεται» και στις δικές τους ζωές και έγινε γρήγορα εμφανές ότι τους κάναμε περισσότερη ζημιά παραμένοντας μαζί απ’ ότι θα τους κάναμε αν αποφασίζαμε να χωρίσουμε.

Δεν θα σας πω ψέματα. Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να τους πω ότι για όλα έφταιγε ο πατέρας τους, ο προδότης, ο άπιστος, ο ανεύθυνος και ακόμα μπαίνω ειδικά όταν τα βλέπω να του δείχνουν αδυναμία, να ρωτάνε επίμονα πότε θα έρθει να τα πάρει, όταν με κατηγορούν ότι ήμουν κακιά απέναντί του ή όταν κατηγορούν ΕΜΕΝΑ για το διαζύγιό μας.

Πολλές φορές ένιωσα την απιστία του σαν μία πέτρα δεμένη στο πόδι μου που με τραβούσε στο βυθό και η μοναδική μου σωτηρία μου θα ήταν να πω στα παιδιά μου: «Δεν ξέρετε. Μακάρι να ξέρατε ότι δεν είναι δικό μου το λάθος. Εκείνος έφταιγε. Εκείνος μας πρόδωσε. Αυτός μας έφερε μέχρι εδώ», δεν χρειάζεται όμως να ξέρουν. Αυτά είναι πράγματα που κανένα παιδί δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να γνωρίζει.

Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι όσο εμείς ήμασταν σπίτι και περιμέναμε να έρθει ο μπαμπάς για να φάμε όλοι μαζί νομίζοντας ότι ήταν στη δουλειά εκείνος ήταν με κάποια άλλη.

Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι ο πατέρας τους δεν ήταν παρών στα πάρτι τους όχι γιατί έπρεπε να παρευρεθεί σε κάποια επαγγελματική συνάντηση όπως μας είχε πει, αλλά γιατί ήθελε να τη δει.

Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι στη θέση που κάθονται εκείνα στο αυτοκίνητο ο πατέρας τους έκανε σεξ με κάποια άλλη ούτε ότι μετά την εξομολόγησή του ότι κάποια άλλη έχει μπει στη ζωή του κοιμήθηκε στον καναπέ ενώ η μητέρα τους έμεινε ξάγρυπνη να αναρωτιέται τι θα κάνει στη ζωή της.

Από τότε που παντρεύτηκα δεν επέτρεψα ποτέ σε κανέναν άντρα να με πλησιάσει περισσότερο απ’ ότι έπρεπε, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι ακόμα κι αν κάποιος έπαιρνε το θάρρος, δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω κάτι τέτοιο. Δεν θα πρόδιδα ποτέ τον άντρα μου ούτε τα παιδιά μας, την οικογένειά μας.

Ένα μέρος μου πιστεύει ότι εξαπάτησε όχι μόνο εμένα αλλά και τα παιδιά μας, όμως ακόμα και έτσι θα τον καλύψω αν ποτέ μάθουν ή ρωτήσουν. Θα τους πω ψέματα. Θα πάρω το μυστικό στον τάφο μου αρνούμενη ότι ο πατέρας τους είχε ποτέ σχέση με άλλη γυναίκα αν το μάθαιναν και αυτό για χάρη τους όχι για χάρη του.

Τα παιδιά μου λατρεύουν το μπαμπά τους. Είναι καλός πατέρας και άνθρωπος και έχει ήδη πληρώσει για το λάθος του με ένα διαζύγιο και με το μισό χρόνο που βλέπει τα παιδιά του.

Του λείπουν όταν δεν είναι μαζί του. Τα μαθαίνει να κάνουν ποδήλατο και τα αγόρια να παίζουν ποδόσφαιρο. Θα έκανε τα πάντα για τα παιδιά του. Το ξέρουν και το ξέρω ότι λόγω της αγάπης και της αφοσίωσης του σε αυτά έχουν μία αυτοπεποίθηση που δεν θα είχαν αν η σχέση μου μαζί του ήταν τεταμένη και αυτό είναι κάτι που δεν θα τολμούσα ποτέ να ρισκάρω.

Έτσι θέλω τα παιδιά μου να βλέπουν το μπαμπά τους. Τώρα και πάντα. Δεν θέλω όταν τον κοιτάζουν να βλέπουν έναν άντρα που ήταν άπιστος ανεξάρτητα από το πόσο πολύ θέλω να το μάθουν όταν με τη συμπεριφορά του με φτάνει στο αμήν. Ακόμα και αν μάθουν είναι σε μία ηλικία που δεν θα καταλάβουν και στην τελική δεν θα του άξιζε τα παιδιά του να μην του μιλάνε ή να του κρατήσουν κακία. Ο, τι συνέβη είναι ανάμεσα σε εμένα και εκείνον. Ο, τι προβλήματα είχαμε στο γάμο μας οφείλονται σε εμένα και τον πρώην σύζυγό μου.

Η απιστία του την εποχή που την έμαθα φαινόταν τεράστια σαν ένα βουνό και όντως ήταν αλλά προχώρησα ή μάλλον προχωρήσαμε και οι δύο και αξίζουμε την ευτυχία, αλλά για να την κατακτήσω έπρεπε να το αφήσω πίσω μου. Ξέρω ότι αν τα παιδιά μου το μάθουν ποτέ, θα είναι σαν να μετατρέπουμε μία πληγή που έχει επουλωθεί σε μία πληγή που αιμορραγεί γι’ αυτό προτιμώ να τους πω ψέματα, ακόμα και αν η ερωμένη του πρώην άντρα μου έρθει ποτέ και μου χτυπήσει την πόρτα για να μου κάνει σκηνή.

Τα παιδιά μου δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τι έκανε ο πατέρας τους. Το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζουν είναι ότι ο πατέρας τους τα αγαπά και ότι είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου. Αυτά αρκούν. Η απιστία του είναι ένα βάρος που πρέπει να κουβαλήσω εγώ και όχι εκείνα.

Όταν πριν από περίπου 6 χρόνια πήρα την απόφαση να χωρίσω, έπειτα από 15 χρόνια κοινής πορείας με τον άντρα μου, ένα γάμο και 2 παιδιά… η ζωή μου ένιωσα ότι πραγματικά είχε βουλιάξει.

Είχα αποτύχει και δεν ήξερα από πού έπρεπε να πιάσω το κουβάρι της νέας μου ζωής που με τόσες ανασφάλειες έπρεπε να συνεχίσω.

Με θυμάμαι να κάθομαι στο πάτωμα και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα να μείνω εκεί και να αφήσω τη ζωή να περάσει από πάνω μου και να με προσπεράσει. Ένιωθα θυμό κάθε φορά που κάποιος μου έλεγε “δεν σε φοβάμαι εσένα… θα τα καταφέρεις” ήθελα να του φωνάξω πως νιώθω εύθραυστη… μόνη και φοβάμαι πολύ!!! Κανένας όμως δεν θα μπορούσε να με βγάλει από τη δύσκολη θέση μου… ήταν το δικό μου μονοπάτι και έπρεπε να το περπατήσω μέχρι τέλους μόνη…

Έτσι και έγινε… τα κατάφερα.

Δούλεψα πολύ… και έκλαψα ακόμα περισσότερο… Κάθε βράδυ έπεφτα και κάθε πρωί ξυπνούσα πιο δυνατή για να συνεχίσω.

Με λένε Λίζα και είμαι 38 χρονών.

Πριν από ένα μήνα έπαθα μια ημιπαράλυση στην αριστερή πλευρά. Χέρι και πόδι… Είχα μουδιάσματα εδώ και χρόνια, αλλά ποτέ δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία.

Μπήκα στο νοσοκομείο και η διάγνωση βγήκε γρήγορα… «Λυπάμαι πολύ», μου είπε ο γιατρός… «Σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η νόσος που σας δημιούργησε το πρόβλημα».

Την γνώριζα καλά τη νόσο… απ’ έξω… από μακριά… τώρα είχε έρθει κοντά μου. Μπορούσα να την αγγίξω, να τη νιώσω… Ήταν ένα κομμάτι δικό μου!

Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα δόξα τω Θεώ… Θα μπορούσε να είναι κάτι μη αντιμετωπίσιμο… κάτι που δεν θα μου άφηνε χρόνο να σκεφτώ και να διορθώσω τα κακώς κείμενα της ζωής μου… Αυτό όμως μπορούσα να το σηκώσω και ήμουν αποφασισμένη να το κάνω…

Για τα παιδιά, τη μάνα μου και για όσους αγαπώ…

Έχει περάσει ένας μήνας και κάτι… Κάθε πρωί ανοίγω τα μάτια μου και τσεκάρω χέρια και πόδια να δω ότι λειτουργούν… «Όλα είναι καλά», σκέφτομαι… «Σήκω από το κρεβάτι, έξω μια υπέροχη μέρα σε περιμένει να τη ζήσεις!»

Σηκώνομαι πάντα με χαμόγελο και αισιοδοξία… Δεν βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να σκεφτεί τί θα γίνει αν….! Πόσες καταστροφές έζησα με το μυαλό μου που δεν ήρθαν ευτυχώς ποτέ!

Ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος που αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα γι’ αυτό και σας γράφω…

Θέλω να σας θυμίσω ότι η ζωή είναι υπέροχη με όσες δυσκολίες και αν έχει και ότι η κάθε μέρα είναι μια μικρή… ΟΛΟΚΛΗΡΗ ζωή που περιμένει να τη ζήσετε και όχι να την κλαίτε!!!

Λίζα