Έχω 4 παιδιά και είμαι υπεύθυνη μητέρα. Φροντίζω για την υγεία, την ευημερία τους, την αγωγή τους και την υπευθυνότητά τους, αν και γενικά τις παρατυπιούλες μου τις κάνω. Και το απέξω μας τρώμε, και καμιά φορά μέχρι αργά στην τηλεόραση καθόμαστε και στον υπολογιστή παραπάνω ώρα τα αφήνω απ’ ότι πρέπει, αλλά γενικά κανείς δεν μπορεί να πει ότι είμαι αμελής ή κακιά μητέρα.

Όλα αυτά πριν από μερικά καλοκαίρια, όταν έκανα το πιο ηλίθιο και απρόσεκτο πράγμα του κόσμου: Ξέχασα το παιδί μου κατακαλόκαιρο στο αυτοκίνητο.

Εκείνος ο Ιούνιος ήταν πραγματικά καυτός. Περπατούσες και ένιωθες σαν κοτόπουλο από τη ζαλάδα. Η μητέρα μου είχε αφήσει το χωριό και είχε έρθει στην πρωτεύουσα για λίγες μέρες για να μας βοηθήσει και να δει τα παιδιά που τα έβλεπε μία φορά το χρόνο.

Για να γιορτάσουμε την άφιξή της, κάναμε το πρώτο σαββατοκύριακο στο σπίτι ένα πάρτι στην αυλή. Ο άντρας μου ανέλαβε το μπάρμπεκιου και τα 4 παιδιά μου παίζανε με τη γιαγιά τους.

Πάνω που ο άντρας μου άρχισε να ψήνει, συνειδητοποιήσαμε ότι μας είχαν τελειώσει τα λεμόνια. Ψητά χωρίς λεμόνι γίνεται; Όχι, δεν γίνεται. «Πετάγομαι στο σούπερ μάρκετ να πάρω μερικά. Δεν θα αργήσω πολύ. Σου αφήνω τα παιδιά και έρχομαι». «Το μωρό πάρτο μαζί σου. Δεν μπορώ να έχω το νου μου σε 4 παιδιά και στο ψήσιμο. Δεν μπορώ να τα κάνω όλα μαζί».

Έβαλα τη μικρή μου κόρη στο παιδικό κάθισμα στην πίσω θέση και ξεκινήσαμε για το σούπερ μάρκετ, που ήταν 10 λεπτά από το σπίτι μας. Δίπλα μου καθόταν η μητέρα μου. Σε όλο το δρόμο γελάγαμε και συζητούσαμε. Φτάσαμε στο σούπερ μάρκετ, παρκάραμε και κατεβήκαμε να πάρουμε λεμόνια. Είχε απίστευτη ζέστη έξω και μας τρέχανε τα σάλια σκεπτόμενες τα ψητά στο σπίτι που μας περιμένανε. Κλείδωσα το αμάξι, πήγαμε κατευθείαν στα ψυγεία και έκπληκτη είδα ότι τους είχαν τελειώσει τα λεμόνια. Είχαν μείνει κάτι σάπια μόνο.

Η μάνα μου από δίπλα έβριζε, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά. 3 λεπτά πιο κάτω ήταν άλλο σούπερ μάρκετ. Δεν μπορεί να μη βρίσκαμε ούτε εκεί.

Βγήκαμε έξω βρίζοντας, ξεκλείδωσα το αυτοκίνητο και φύγαμε για την επόμενη στάση μας. Έβαλα πάλι μουσική, φουλ το κλιματιστικό και ξεκινήσαμε. Κάποια στιγμή εκεί που μιλάγαμε βλέπω τη μάνα μου να με κοιτάζει έκπληκτη και πανιασμένη και να μη μιλάει. Ήταν λες και έφαγε φλασιά. Και όντως είχε φάει: όση ώρα ήμασταν στο σούπερ μάρκετ και ψάχναμε λεμόνια, είχαμε ξεχάσει και οι δυο μας το μωρό στο αυτοκίνητο.
Μου πήρε καιρό να το συνειδητοποιήσω και να βρω το θάρρος να γράψω αυτά που σας γράφω. Ακόμα και τώρα, καιρό μετά η καρδιά μου σφίγγεται από τον πανικό, όταν ξαναζώ το ίδιο σενάριο. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς έκανα ένα τέτοιο λάθος, που θα μπορούσε να είχε βάλει σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μου. Και όχι μόνο εγώ, αλλά και η ίδια μου η μητέρα. Τελικά είναι πιο εύκολο απ’ ότι νόμιζα.

Ήμασταν τόσο απορροφημένες από τη συζήτησή μας που δεν το σκέφτηκα καν. Συνήθως όταν πηγαίνω κάπου με τα παιδιά ή έχω και τα 4 μαζί ή κανένα. Τώρα είχα το ένα, το οποίο ήταν ήσυχο καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής μας. Δεν μίλησε καθόλου, δεν κουνήθηκε, δεν φώναξε, δεν ακούστηκε, για να μας υπενθυμίσει ότι ήταν εκεί. Γι’ αυτό την αφήσαμε στο αυτοκίνητο μέσα στον καύσωνα με κλειστά τα παράθυρα και 40 βαθμούς έξω.

Ως εκ θαύματος δεν βρήκαμε στο συγκεκριμένο κατάστημα λεμόνια γι’ αυτό και αποχωρήσαμε. Πάνω από 3 λεπτά δεν κάναμε. Τί θα είχε συμβεί όμως αν είχαμε βρει λεμόνια και χρειαζόταν να τα βάλουμε στην τσάντα, να τα ζυγίσουμε και να τα πάμε στο ταμείο να τα πληρώσουμε; Τί θα είχε συμβεί, αν κάναμε ένα γρήγορο γύρο με τη μάνα μου ψάχνοντας τί άλλο μπορούσε να μας λείπει; Τί θα συνέβαινε αν στο ταμείο είχε ουρά;
Η θερμοκρασία στην καμπίνα ενός αυτοκινήτου μπορεί να φτάσει τους 60 βαθμούς μέσα σε λίγα λεπτά ακόμη και με ελαφρώς ανοιχτά παράθυρα και η θερμοκρασία σώματος ενός παιδιού αυξάνεται 3-5 φορές γρηγορότερα απ’ ότι η θερμοκρασία στο σώμα ενός ενήλικα. Στην Αμερική μόνο πεθαίνουν κάθε χρόνο 40 παιδιά επειδή οι γονείς τους τα ξέχασαν κατακαλόκαιρο στο αμάξι. Όσο σκέφτομαι ότι το παιδί μου θα μπορούσε να είναι το 41ο, αρρωσταίνω. Θα μπορούσε να είχε πεθάνει και θα έφταιγα εγώ γι’ αυτό και η μητέρα μου, το άτομο που μας αγαπά περισσότερο στον κόσμο από οποιονδήποτε άλλο.

Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου μαζί σας όχι για να λυτρωθώ, επειδή είμαι κακιά μαμά, αλλά για να μάθετε ότι το κακό μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολα απ’ ότι νομίζετε. Θέλησα να σας προειδοποιήσω, για να ξέρετε ότι μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε. Ακόμα και σε μένα. Ακόμα και σε σένα.

Ακόμα και αν πιστεύεις ότι είναι απολύτως αδύνατο και δεν θα συμβεί ούτε στα 5 εκατομμύρια χρόνια, πίστεψέ με, έτσι έλεγα και εγώ. Εάν αυτό το δυνητικά τραγικό σενάριο μου έδωσε ένα πολύτιμο μάθημα, αυτό είναι το εξής: Δεν χρειάζεται να είσαι αμελής, ανίκανος, μεθυσμένος ή χαζός, για να συμβεί το κακό. Το ότι είσαι άνθρωπος είναι αρκετό.

Της Μαρίας Δεδούση από το προφίλ της στο fb

Ήρθε ο Μάκης να βάψει.

Το σπίτι μου δεν ήθελε βάψιμο, πεντακάθαρο ήταν, αλλά εγώ ήθελα απελπισμένα να το βάψω, για τους δικους μου λόγους.

Το Μάκη δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, είναι φίλος φίλης, όπως γίνονται πάντα οι δουλειές δλδ.
Μου έκανε μια καλή προσφορά, μού λέει μπορώ Πέμπτη-Παρασκευή, λέω οκ, Πέμπτη-Παρασκευή εγώ ζω στη ζώνη του Λυκόφωτος από δουλειά, αλλά κάπως θα το καταφέρω.
Να σας πω σ’ αυτό το σημείο, οτι το βάψιμο ενός σπιτιού εν λειτουργία είναι η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή που μπορεί να συμβεί σε ένα σπίτι.
Μετά από εφηβικό πάρτι ίσως.

Έρχεται, λοιπόν, ο Μάκης την Πέμπτη, επτά το πρωί, ΟΛΑ τα έπιπλα και τα αντικείμενα στοιβαγμένα στο κέντρο των δωματίων, τα ‘σερνα όλο το βράδυ, εντυπωσιασμένη για μια ακόμη φορά με το πόσο αδιανόητα πολλά πράγματα έχουμε γύρω μας.
Μου λέει να βάλω μουσική; Να βάλεις λέω, παρότι τους τελευταίους μήνες προτιμώ τη σιωπή.
Ευτυχώς έβαλε Red.

Έβαφε δύο μέρες ο Μάκης, τα παιδιά πηγαινοέρχονταν, εγώ έγραφα, όποιος δίψαγε έπρεπε να κάνει ανώμαλο δρόμο μέχρι τη βρύση, όποιος κατουριόταν έπρεπε να κάνει αναρρίχηση ως το μπάνιο, εγώ έγραφα, ο Μάκης τραγουδαγε Λεντ Ζέπελιν μαζί με το Red, τα παιδιά ηθελαν ταυτόχρονα να φάμε γαριδες σαγανάκι ΚΑΙ να κάνουμε γενική ανακατάταξη στα δωμάτιά τους την Πέμπτη το βράδυ, ΕΛΕΟΣ λέω, δεν υπάρχει έλεος όταν είσαι 13 και 15, όλα τα κάναμε, πάρα πολύ χαρουμενα τα παιδιά, σε τεύχη εγώ, γενικά ωραία περάσαμε.
Σήμερα το απόγευμα τελειώνει ο Μάκης, λέω μισό πετάγομαι με τη Λάουρα στην τράπεζα να πάρω τα λεφτά και να πάρουμε και κιμωλίες που ήθελε για τον τοίχο της που τον βάψαμε μαυροπίνακα.

Γυρίζω, δίνω τα λεφτά που είχαμε συμφωνήσει στο Μάκη και μου δίνει πίσω ένα πενηντάρικο.
Τον κοιτάω.
«Εντάξει μωρέ, βγήκε εύκολα η δουλειά», λέει κάπως αμηχανα.
Του λέω «Μάκη, εμένα μου κάνει διαφορά το πενηντάρικο, σ’ ευχαριστώ».
«Το ξέρω», μου απαντάει. «Το είδα».
Δεν ξέρω τι είδε ο Μάκης δύο μέρες, ξέρω ότι λογικά εκείνη τη στιγμή είδε στο βλέμμα μου μια πολύ συγκεκριμένη σκέψη:

Είναι πολύ δυσάρεστο όταν σε αδειάζουν οι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι. Είναι κάτι που μπορεί να σε αλλάξει σαν άνθρωπο.
Είναι πολύ δυσάρεστο όταν δεν σε σκέφτονται ή δεν νοιάζονται εκείνοι που θα όφειλαν (αδόκιμη λέξη το «‘οφειλαν» αλλά δεν μου ΄ρχεται άλλη). Είναι κάτι που σε κάνει να αναθεωρείς ακόμη και τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και τους ανθρώπους γενικά.
Είναι πολύ δυσάρεστο όταν διαπιστώνεις πόσο φρικαλέα εγωπαθείς είναι οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω σου. Σε κάνει να χάνεις την πίστη σου στο είδος.

Και μετά έρχεται ενας Μάκης και σου δίνει πίσω ένα πενηντάρικο, επειδή κάτι «είδε» και λες μλκ μου για τον κάθε σπάνιο Μάκη αξίζει να κερδίζεις εσύ και όχι όλοι αυτοί.
Να συνεχίσεις να προσπαθείς να είσαι καλύτερος άνθρωπος.
Ευχαριστώ ρε Μάκη.
Όχι για το πενηντάρικο.

Με λένε Ράνια και αποφάσισα να σας πω την ιστορία μου.

Είμαι 60 ετών έχω μια κόρη και ένα εγγονάκι. Με τον άντρα μου χωρίσαμε πριν 25 χρόνια όμως έχοντας κάνει το λάθος να αγοράσουμε σπίτι μαζί, μετά τον γάμο.

Ενώ όλα ήταν υπέροχα και ήμασταν ευτυχισμένοι με το που έμεινα έγκυος, άλλαζε γκόμενες σαν τις κάλτσες του. Ξενυχτούσε, έβγαινε, είχε κάνει το σπίτι ξενοδοχείο και εγώ λεχώνα με ένα μωρό, να έχω τα ορμονικά και τα ξενύχτια μου, να έχω και τις απιστίες του.

Έτσι χωρίσαμε. Ήθελε να φύγω από το σπίτι αλλά φυσικά δεν γινόταν διότι το μισό ήταν δικό μου και δεν υπήρχε περίπτωση μετά από όλα όσα πέρασα εξαιτίας του, να του το αφήσω συν ότι συμφωνήσαμε να παραιτηθώ για να μεγαλώσω το παιδί και να εργάζεται αυτός, οπότε δεν είχα και χρήματα δικά μου για να φύγω.

Συμφωνήσαμε λοιπόν να μένουμε στο ίδιο σπίτι, το χωρίσαμε κάπως για να μπορεί ο καθένας να κινείται μέσα σε αυτό και βάλαμε και κανόνες φυσικά, κανείς να μην φέρνει σύντροφο μέσα. Το γράψαμε στο παιδί μας και έτσι πορευόμαστε εδώ και 25 χρόνια.

Δεν μιλάμε, δεν έχουμε επαφή καμία απολύτως, εκείνος πληρώνει λογαριασμούς και εγώ προσφέρω εργασία, πλένω μαγειρεύω σκουπίζω.

Όταν φέρνω φίλες στο σπίτι απομονώνεται στο δωμάτιό του το ίδιο κι εγώ όταν φέρνει εκείνος φίλους του.

Σας φαίνονται όλα αυτά μοιρασμένα και τακτοποιημένα αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς.

Δεν ξέρω πώς έγινε αυτή η σιωπηρή συμφωνία, διότι από κάποιο σημείο και μετά σιωπηρή ήταν,ξέρω μόνο ότι από τη μία είναι μια κάποια λύση για να μην ξεβολευτούμε όμως από την άλλη, είναι τρομερά ψυχοφθόρο. Δεν σας κρύβω πως όποτε φεύγω διακοπές στο χωριό μου νιώθω ελεύθερη, ανασαίνω, δεν χρειάζεται να τον βλέπω, δεν χρειάζεται να περιορίζομαι.

Κι όταν γυρίζω πίσω, πρέπει να τον ανέχομαι.

Διαζύγιο δεν έχουμε πάρει για ευνόητους λόγους ώστε ο ένας να εξασφαλίσει τον άλλον, όποιος φύγει πρώτος από τη ζωή.

Όμως θέλω να συμβουλέψω τις νεότερες να μην κάνουν το λάθος και αγοράζουν σπίτια και αυτοκίνητα και να μην χτίζουν περιουσίες μετά τον γάμο.

Ό,τι κάνετε πριν ή με συμφωνητικό σε συμβολαιογράφο πριν τον γάμο, τί ανήκει στον καθένα.

Ακούγεται πεζό και ψυχρό όμως κοιτάξτε σήμερα σε τί θέση βρίσκομαι και τί πίεση υφίσταμαι και θα καταλάβετε γιατί είναι αναγκαίο.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

Ράνια