Στην πρώτη της συνέντευξη μετά την απόφαση των βελγικών αρχών να της αφαιρεθεί το ηλεκτρονικό βραχιολάκι παρακολούθησης προχώρησε η Εύα Καϊλη. Η Ελληνίδα ευρωβουλευτής μίλησε στην γαλλική Libération για την δική της εκδοχή στην υπόθεση του Qatargate.
Ειδικότερα, η κ. Καϊλή περιγράφει με λεπτομέρειες το τι συνέβη την ημέρα της σύλληψής τόσο της ίδιας όσο και του Φραντσέσκο Τζόρτζι. «Είχα παραλύσει από τρόμο» τιτλοφορείται η συνέντευξη, ενώ μεταξύ άλλων αναφέρει: «Με έβαλαν στη φυλακή για κάτι στο οποίο δεν ήμουν μπλεγμένη. Δεν αναφέρθηκα ποτέ στις συζητήσεις μεταξύ Πάντσέρι και Τζόρτζι τις οποίες η αστυνομία άκουγε για ένα χρόνο. Όλα τα χρήματα ήταν δικά τους και το είπαν στον δικαστή. Είναι τόσο προφανές ότι δεν έχω κανέναν ρόλο σε αυτή την υπόθεση».
Σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι δεν γνώριζε τίποτα για τα χρήματα που βρέθηκαν σπίτι της και μίλησε και για τον Φραντσέσκο Τζόρτζι.
«Τον εμπιστεύτηκα απόλυτα (τον Φ.Τζόρτζι). Έχω ζήσει σχέσεις όπου στις οποίες δεν υπήρχε εμπιστοσύνη. Δεν εμπιστευόμουν και δεν το ήθελα αυτό μαζί του. Δεν είχα δει ποτέ αυτά τα χρήματα». Επίσης, η Εύα Καϊλή είπε στην εφημερίδα ότι «δεν υπάρχουν λογαριασμοί στο εξωτερικό, στη Ρωσία, την Κύπρο ή τον Παναμά. Δεν έχω τίποτα να κρύψω, όλα δηλώνονται. Και έλεγξαν και ξαναήλεγξαν. Και τα δακτυλικά μου αποτυπώματα δεν υπήρχαν στα χαρτονομίσματα».
Οι συνήγοροί της Μιχάλης Δημητρακόπουλος και Σβεν Μαρί είχαν δηλώσει τις προηγούμενες ημέρες ότι «έχει κινηθεί η νομική διαδικασία για να καταργηθούν οι περιοριστικοί όροι, ιδιαίτερα της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, γιατί επιθυμεί να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου στο Στρασβούργο. Με διάταξη του ανακριτή έχει επιτραπεί στον σύντροφο της Φρατζέσκο Τζιόρτζι να διαμένει στην κοινή κατοικία».
Μια αναπάντεχη… επίσκεψη είχαν οι λουόμενοι στην παραλία Καλάμια της Κορίνθου, καθώς είδαν μπροστά στα πόδια τους ένα νεαρό δελφίνι που είχε χάσει τον προσανατολισμό του.
Παρά τις προσπάθειες των λουόμενων, τόσο στην παραλία Καλάμια, όσο και στην παραλία 5Φ νωρίτερα, να το μεταφέρουν στα βαθιά, αυτό επιστρέφει στα ρηχά.
Λιμενικοί του λιμεναρχείου Κορίνθου, καθώς ναυαγοσώστες της παραλίας επιχείρησαν να το απομακρύνουν με ασφάλεια.
Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Δέσποινα και είμαι 52 ετών. Έχω δυο γιους 20 και 25 ετών και έχασα τον άντρα μου πριν από 6 μήνες σε ηλικία 57 ετών από ανακοπή.
Ήταν ενα σοκ για όλους μας γιατί ήταν υγιέστατος, δεν είχε θέματα με την καρδιά του, δεν είχε παραπονεθεί ποτέ και έκανε κάθε χρόνο εξετάσεις. Πέθανε στον ύπνο του, πήγε ο γιος μας να τον ξυπνήσει και τον βρηκε πεθαμένο. Ακόμα δεν έχουμε συνέλθει ψυχολογικά και σωματικά, ακόμα παλεύω με τη γραφειοκρατία γιατί ο άντρας μου είχε μια εταιρία που δεν πήγαινε καλά και έπρεπε εγώ να κάνω το κλείσιμο και ό,τι άλλο χρειαζόταν. Μόνο που ο άντρας μου αποδείχτηκε ότι δεν είχε μόνο εταιρία. Είχε και παιδί από εξωσυζυγική σχέση.
Μια μέρα πριν από ένα μήνα, πήγα τα σακάκια του στο καθαριστήριο, τώρα που έρχεται χειμώνας, για να τα χαρίσω στους φτωχούς. Μόλις πήγα να τα πάρω, ο άνθρωπος στο καθαριστήριο μου είπε ότι σε ένα από τα σακάκια του, βρήκε στην τσέπη του μια φωτογραφία. Σε αυτή τη φωτογραφία δεν ήμουν εγώ ή τα παιδιά μας. Ήταν μια άγνωστη γυναίκα με ένα κοριτσάκι ΟΛΟΙΔΙΟ αυτός.
Έφυγα από το καθαριστήριο σαν χαμένη. Είπα να μην σκεφτώ πονηρά, μήπως ήταν κάποια ξαδέρφη του με το παιδί της, κάποια συγγενής τέλος πάντων που δεν γνώριζα. Αλλά γιατί να είχε τη φωτογραφία της, στο σακάκι του; Αποφάσισα να το ψάξω. Λεφτά για ντετέκτιβ δεν είχα, ρώτησα όμως την αδερφή του. Στην αρχή έκανε την ανήξερη ύστερα μου τα είπε όλα.
Όταν τα παιδιά μας ήταν στην εφηβεία, ο άντρας μου είχε σχέση με μια γυναίκα από τη Μυτιλήνη για δύο χρόνια. Ήταν πολύ έντονος έρωτας και σκόπευε να με χωρίσει για να είναι μαζί της. Επειδή όμως στην πορεία δεν το έπαιρνε απόφαση, εκείνη του ζήτησε να χωρίσουν ενώ ήταν έγκυος στο παιδί τους. Το παιδάκι γεννήθηκε, αναγνωρίστηκε, έχει το επίθετό του. Μου έχει κάνει εντύπωση που όχι μόνο ποτέ κανείς δεν είδε τίποτα στα πράγματά του ή στα χαρτιά του, αλλά δεν εμφανίστηκε καν αυτή η γυναίκα να διεκδικήσει κληρονομιά ή οτιδήποτε.
Εκτός από το σοκ που έχω πάθει και πλέον θεωρώ ότι όλος μου ο γάμος ήταν ένα ψέμα και τον έχω εντελώς ακυρώσει ως σύζυγο, τίθεται ένα ζήτημα: Πώς θα μιλήσω στα παιδιά μου, τί θα πω; Να πω κάτι; Να μην πω τίποτα; Έχουν μια μικρή αδερφή 10 ετών. Να κάνω πως δεν υπάρχει;
Η κόρη μου είναι τώρα 17 χρονών. 8 μηνών διαγνώστηκε με ένα σοβαρό αυτοάνοσο.
Ο πατέρας της τότε (μόλις έγινε η διάγνωση κ την έμαθε) εξαφανίστηκε για 6 μήνες.. Ούτε τηλ σήκωνε κ φυσικά ποτέ δε βρέθηκε στο πλευρό του παιδιού του στο νοσοκομείο, που μπαινόβγαινε..κ.. μετά από τους 6 μήνες που – κατά κάποιο μαγικό τρόπο- βρέθηκε..το..”απολωλός πρόβατο” στο εξωτερικό.. έκλαιγε στο τηλέφωνο κ μου έλεγε ότι λυπάται πολύ και….μπλα, μπλα, μπλα… Εν τω μεταξύ χρήματα… ποτέ..
Άντε κάνα δωράκι για την κόρη του τα Χριστούγεννα κ στα γενέθλια της..η κόρη μου 7 χρονών καθηλώθηκε σε αμαξίδιο.. Πάντα (στο τηλέφωνο) “έκλαιγε” για..την “κόρη του”.. αλλά καμιά βοήθεια..σε τίποτα..
Να μην σας τα πολυλογώ τώρα η κόρη μου είναι 17 χρονών σε αμαξίδιο,την μεγαλώνω τελείως μόνη μου κ είμαι τόσο μα τόσο περήφανη για το παιδί μου. Είναι μια πανέξυπνη έφηβη (γιατί νοητικά είναι φυσιολογική) κ – αν κ ξέρει φυσικά σχεδόν όλη την αλήθεια για τον “πατέρα της”- προσπαθώ να της “μεταφέρω” ότι έχει πατέρα κ ότι δεν είναι η μόνη που μεγαλώνει χωρίς μπαμπά..κ ότι καμία φορά οι άνθρωποι ( κ ειδικά οι μπαμπάδες) για κάποιο λόγο- ίσως επειδή φοβούνται στα .. δύσκολα – κάνουν πίσω..κ ότι αν μπορεί κ θέλει να έχει μια κάποια επικοινωνία μαζί του.
Η απόφαση πλέον είναι δική της.
Στην αρχή σκέφτηκα να κινηθώ νομικά για κάποια χρηματική βοήθεια κ ήμουν πάρα πολύ στενοχωρημένη κ νευριασμένη μαζί του..
Αποφάσισα όμως (μετά από πολύ σκέψη κ ψάχνοντας το καλά – λόγω του ότι είναι στο εξωτερικό) να το προσπεράσω, γιατί τελικά αυτός είναι ο..χαμένος.
Εγώ νιώθω πολύ τυχερή που έχω αυτό το παιδί δίπλα μου. Αυτόν τελικά τον λυπάμαι. Είναι μόνος του, εκεί που βρίσκεται, δεν έχει άλλα παιδιά κ η ηλικία του.. λίγο πριν τα 60…
Μπορεί κάποιοι μπαμπάδες να ισχυρίζονται πως έχουν τρομερό δέσιμο, με τις κόρες τους. Το ίδιο και κάποιες μητέρες με τους γιους τους. Ωστόσο, οι επιστήμονες διατείνονται πως η σχέση ανάμεσα στη μητέρα και στην κόρη είναι η πιο δυνατή στην οικογένεια.
Σύμφωνα με το Journal of Neuroscience αυτή η σχέση είναι τόσο ισχυρή, που πολύ σπάνια μπορεί να σπάσει.
Η συγκεκριμένη άποψη προέκυψε από μια έρευνα που έγινε σε δείγμα 35 οικογενειών. Οι επιστήμονες έκαναν μαγνητικές τομογραφίες σε μαμάδες και κόρες και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το τμήμα του εγκεφάλου τους που ελέγχει τα συναισθήματα της μαμάς, έχει παρόμοια ανατομία με αυτό της κόρης και τούμπαλιν. Μάλιστα, παρατήρησαν, πως πολύ δυνατά συναισθήματα, αλλά και διαταραχές όπως το άγχος και η κατάθλιψη, περνούν από τη μητέρα στην κόρη.
Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης έρευνας δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση τη σημαντικότητα των σχέσεων μεταξύ όλων των μελών της οικογένειας. Απλώς εξηγείται γιατί το δέσιμο ανάμεσα σε μια μητέρα και σε μία κόρη, δεν συγκρίνεται, με τίποτα στον κόσμο.
Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές.
Πόσο γεμάτη ζωή με τόσους ανθρώπους, σκέφτεσαι και χαμογελάς αθώα.
Προχωράς δυο βήματα και νιώθεις πως το τσουβάλι σα να έχει ελαφρύνει. Ανοίγεις και βλέπεις πως κάποιοι λείπουν, πως κάποιοι έχουν φύγει ή τους έχεις διώξει και εσύ. Όχι μην ανησυχείς δε σε κακολογούν, ούτε τους κακολογείς, απλά έτσι είναι οι άνθρωποι, απλά χάνονται, απλά δε συνεχίζουν, απλά δεν ταιριάζουν.
Κλείνεις το τσουβάλι ανέκφραστα, έχεις τόσους πολλούς που δε σε νοιάζει.
Προχωράς άλλα τρία βήματα. Κοντοστέκεσαι ξάφνου. Σα να έχει ελαφρύνει και άλλο το άτιμο. Το ανοίγεις και τι να δεις… Ούτε οι μισοί. Μα σαν να προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι, λίγοι, όχι πολλοί. Μα τι στην ευχή; Εσύ θα έπαιρνες όρκο ότι κάποιοι θα ήταν μέσα και κάποιοι άλλοι δε θα έμπαιναν ποτέ. Κλείνεις συλλογισμένος το τσουβάλι και προχωράς άλλα τέσσερα βήματα.
Μα το τσουβάλι το νιώθεις πιο ελαφρύ από ποτέ, επικίνδυνα ελαφρύ θα έλεγε κανείς. Σταματάς να δεις μήπως τρύπησε το τσουβάλι και άδειασε μονομιάς, αλλά μια χαρά το βλέπεις.
Ξεμπλέκεις τα δεμένα κορδόνια του και κοιτάς μέσα. Μα τους εκατό κλέφτες σκέφτεσαι, τι έχει γίνει; Που εξαφανιστήκαν όλοι; Ψάχνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, λίγους νοματαίους βλέπεις.
Προχωράς άλλο ένα βήμα μικρό, όχι μεγάλο και πλέον είσαι σίγουρος ότι το τσουβάλι έχει τρυπήσει. Το κοιτάς από κάτω και όντως είναι τρύπιο. Αναθεματίζεις για ώρα από εδώ και εκεί, μέχρι που προσέχεις πως κάποιοι λίγοι έχουν γαντζωθεί τριγύρω και με κόπο κρατιούνται, αλλά δεν παραιτούνται. Δεν είναι πολλοί. Μια χούφτα άνθρωποι, οι δικοί σου άνθρωποι.
Τους κοιτάς και τους αναγνωρίζεις. Είναι αυτοί που και η απουσία τους καμιά φορά ήταν ορατή μόνο στο μάτι, γιατί ήξερες πως είναι κάπου στο εκεί. Είναι αυτοί που και στο δικό τους τρύπιο τσουβάλι της φιλίας, είσαι αυτός που γαντζώθηκε, που δεν παραιτήθηκε. Μπαλώνεις χαρούμενος το τσουβάλι, το ρίχνεις στις πλάτες και το προσέχεις σαν τα μάτια σου. Δε φοβάσαι πια μήπως αδειάσει, αλλά μήπως και γεμίσει, γιατί επιτέλους νιώθεις πιο γεμάτος από ποτέ.
Και αν σου πουν πως φταις εσύ που τους έβαλες όλους στο ίδιο τσουβάλι, να τους πεις πως το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς μα στο τέλος κρατάει λίγους.
Η Νόνικα Γαληνέα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της και τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Η ηθοποιός υπήρξε παντρεμένη με τον νευρολόγο Νίκο Μουτούση, με τον οποίο απέκτησαν τρεις κόρες. Τις δίδυμες Αλεξία και Αριέττα και την Αμαλία.
Μεγάλη της αδυναμία η εγγονή της που κληρονόμησε και το όνομά της, Νόνικα Τσαπέλα, κόρη της Αλέξιας Μουτούση,
Τον Ιούνιο του 2019 η οικογένεια βίωσε μια από τις ομορφότερες στιγμές με την ηθοποιό Νόνικα Γαληνέα να αποκτά δισέγγονο, αφού η εγγονή της Νόνικα έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί.
Η 30χρονη σήμερα Νόνικα Τσαπέλα έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της στο Θέατρο στο Παρίσι, ενώ έχει ασχοληθεί και με το modeling. Η ζωή της άλλαξε ολοκληρωτικά μετά τον ερχομό του πρώτου της παιδιού.
Στο παρελθόν μάλιστα η όμορφη Νόνικα είχε συνοδεύσει σε αρκετές εκδηλώσεις και θεατρικές βραδιές την γιαγιά της. Οι δυο τους μάλιστα είχαν ποζάρει αρκετές φορές στο φωτογραφικό φακό με την σπουδαία ηθοποιό να καμαρώνει για την εγγονή της.
Δείτε παρακάτω σχετικές φωτογραφίες:
Τον Νοέμβριο του 2014 η Νόνικα Τσαπέλα είχε μιλήσει στην εκπομπή «Μία» με την Τατιάνα Στεφανίδου, περιγράφοντας την σχέση της με τη Νόνικα Γαληνέα την οποία απέφευγε να αποκαλεί γιαγιά, καθώς οι δυο τους τα έλεγαν όλα μεταξύ τους, σαν δυο καλές φίλες…
«Δεν μπορούσα να την αποκαλώ γιαγιά, είναι πολύ σημαντικό για μένα που την έχω. Τη θυμάμαι μια ζωή να προσπαθεί να μου μαθαίνει να περπατάω και να κινούμαι σωστά. Να ντύνομαι σωστά και τα μαλλιά μου να είναι επιμελημένα. Η γιαγιά μου πάντα ήθελε να ξέρει και να μαθαίνει τα πάντα, ειδικά για τους έρωτές μου»,δήλωνε η εγγονή της ηθοποιού.
Λίγες ώρες μετά τον θάνατό της Νόνικας Γαληνέα, ο σύζυγος της κόρης της Αμαλίας, μίλησε στον ANT1: «Ήταν πραγματικά σπουδαία σε όλα της. Πάρα πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος, σε όλα της είχε χιούμορ. Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, ταλαιπωρήθηκε το τελευταίο διάστημα αρκετά», ήταν η πρώτη δήλωση από το οικογενειακό περιβάλλον της ηθοποιού.
Είμαι 25 ετών και το Μάρτιο λίγο πριν ξεκινήσει η καραντίνα έκανα σχέση με έναν άντρα 29 ετών, παντρεμένο και με παιδιά όπως αποδείχτηκε. Εργάζομαι ως μπαρίστα και εκείνος ως ιδιωτικός υπάλληλος. Τον ξέρω από το μαγαζί που δουλεύω γιατί κάθε μέρα εγώ του φτιάχνω τον καφέ του. Κάθε φορά που με έβλεπε με κάρφωνε με τα μάτια του, μου χαμογελούσε και μου έκανε διάφορα αστειάκια, όχι ότι εμένα μου πέρναγε απαρατήρητος. Όποτε τον έβλεπα να πλησιάζει ένιωθα πεταλούδες στο στομάχι. Κατόπιν εορτής έμαθα ότι οι συνάδελφοί του είχαν καταλάβει τι συνέβαινε μεταξύ μας και του έλεγαν αστειευόμενοι ότι αν η γυναίκα του μάθαινε την αλήθεια, θα μας κρέμαγε και τους δύο ανάποδα.
Ζω μόνη μου εδώ και καιρό. Είμαι ελεύθερη χωρίς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις και πίστευα ότι έτσι ήταν και εκείνος. Όταν τα φτιάξαμε δεν ήξερα την αλήθεια, αλλά ένα βράδυ που είχαμε βγει για φαγητό μου είπε ότι ήταν παντρεμένος, αλλά με τη γυναίκα του ήταν σε διάσταση. Το δέχτηκα και δεν έκανα τίποτα για να αλλάξω την κατάσταση. Μπορεί να ήταν παντρεμένος, αλλά μαζί του έκανα το καλύτερο σεξ που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και αυτό δεν θα το έχανα με τίποτα. Μου υποσχέθηκε ότι το διαζύγιο θα βγει σύντομα και μετά θα μπορούμε να είμαστε και επισήμως μαζί. Ξέρω ότι είναι λάθος να είναι παντρεμένος και παράλληλα να είναι μαζί μου, αλλά περνάγαμε τόσο καλά και πίστευα ότι είχαμε μέλλον. Καθόλη τη διάρκεια της καραντίνας μέναμε μαζί και παρά τις δυσκολίες που βιώναμε λόγω Κορονοϊού και λόγω των οικονομικών προβλημάτων λόγω αναστολής εργασίας μπορώ να πω ότι ήταν μία από τις πιο όμορφες περιόδους της ζωής μου.
Την περασμένη εβδομάδα ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος. Δεν ξέρω γιατί σοκαρίστηκα τόσο πολύ. Φταίει το γεγονός ότι ποτέ δεν πίστευα ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα.
Του έστειλα μήνυμα και του είπα να έρθει αμέσως σπίτι γιατί είχα κάτι σημαντικό να του πω. Σκέφτηκα ότι θα ενθουσιαστεί μόλις μάθει το νέο αλλά το αντίθετο. Είπε ότι έχει παιδιά και ότι δεν θέλει άλλα. Αυτό πρώτη φορά το άκουγα. Ήξερα ότι ήταν παντρεμένος αλλά δεν μου είχε πει ποτέ ότι είχε και παιδιά!
Το παιδί αυτό μπορεί να μην το περίμενα αλλά το θέλω πολύ, φοβάμαι όμως ότι του αξίζει ένας καλύτερος πατέρας απ’ αυτόν που μπορώ να του προσφέρω. Τώρα πια είναι αργά. Είμαι έγκυος και πατέρας είναι αυτός. Λυπάμαι πολύ που ήρθαν έτσι τα πράγματα και δεν ξέρω τι να κάνω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το παιδί θα το κρατήσω. Με τον πατέρα του δεν ξέρω τι θα κάνω. Καμία ιδέα;
Οι γονείς μου ήταν παντρεμένοι πάνω από 30 χρόνια. Το Φεβρουάριο που μας πέρασε ο μπαμπάς μου μας ανακοίνωσε ότι η μητέρα μας γνώρισε κάποιον άλλον και έφυγε μαζί του. Αυτό που διαπίστωσε είναι ότι η μάνα μου σκόπευε από καιρό να φύγει μαζί του, γιατί ήθελε να κάνουν μία προσπάθεια οι δυο τους.
Γνωρίζω ότι ο πατέρας μου και η μητέρα μου είπαν βαριές κουβέντες ο ένας στον άλλον και πέρασαν περίεργες κατά καιρούς φάσεις. Το έβλεπα και εγώ και οι αδερφές μου από καιρό ότι πήγαινε για διαζύγιο η κατάσταση και δεν μας πολυένοιαζε. Καλύτερα να χώριζαν παρά να κάθονται και να τρώγονται όλη την ώρα.
Αυτό που με ενόχλησε πραγματικά όμως είναι ότι η μητέρα μου σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να πει το παραμικρό σε εμάς, τα παιδιά της. Ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε που μένει. Δεν μπήκε καν στον κόπο να μας πάρει ένα τηλέφωνο να μας πει πού βρίσκεται. Τηλεφωνεί μόνο στον πατέρα μου, μόνο και μόνο για να τον κατηγορήσει και να τον βρίσει για όσα έζησε πλάι του όλα αυτά τα χρόνια. Το μόνο που κάνει είναι να τον καθιστά υπεύθυνο για όλα τα προβλήματα στο γάμο τους. Τον κατηγορεί ότι κατέστρεψε τη σχέση της μαζί μας και ότι εμείς είμαστε εκείνοι που δεν την παίρνουμε ούτε ένα τηλέφωνο.
Σάμπως και πού την παίρνουμε τηλέφωνο το σηκώνει; Πολλές φορές προσπάθησα, αλλά δεν τα κατάφερα. Μία χτυπάει, μία δείχνει κατειλημμένο, μία είναι κλειστό. Πώς να επικοινωνήσω με κάποια που δεν θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου; Είναι δική μου δουλειά και των αδερφών μου να προσπαθήσουμε να σώσουμε τη σχέση μας με τη μητέρα μας;
Υπάρχει μία στιγμή στη ζωή μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν. 1975. Ήμουν έφηβος. Η τηλεόραση έπαιζε στο σαλόνι, οι γονείς μου ξεκουράζονταν στον καναπέ και εγώ καθόμουν σε μία καφέ καρό πολυθρόνα. Παρακολουθούσαμε τη Barbara Walters να παίρνει συνέντευξη από την Annita Bryant, εξέχουσα μορφή εκείνης της εποχής και πολέμια των ομοφυλοφίλων.
H Walters ρώτησε τη Bryant τι θα έκανε αν το παιδί της, της έλεγε ότι ήταν ομοφυλόφιλο και η απάντησή της ήταν κοφτή και σκληρή: είπε ότι θα αποκλήρωνε το παιδί της.
Δεν θυμάμαι την ακριβή της απάντηση, πώς το έθεσε δηλαδή ακριβώς, θυμάμαι όμως τον πατέρα μου να λέει ειρωνικά αναφερόμενος στην παρουσιάστρια: “Πάω στοίχημα πως δεν κατάλαβε καν τι εννοεί“, εγώ όμως είχα καταλάβει: οι γονείς μου θα με αποκλήρωναν και αυτοί αν μάθαιναν ότι ήμουν γκέι. Οι γονείς μου δεν θα ήθελαν να με ξαναδούν αν μάθαιναν ότι είμαι γκέι. Αυτός είναι ο λόγος που κλείστηκα ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου και αποφάσισα να μην πω ποτέ και σε κανέναν το μυστικό μου.
Ήταν ιδιαιτέρως θρήσκοι, μόνο που πίστευαν ότι ο Θεός αγάπα τους πάντες εκτός από τους ομοφυλόφιλους. Για εκείνους οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες είναι το εξάμβλωμα της κοινωνίας. Δεν υπήρχε καμία σωτηρία για μένα ούτε φυσικά και αρκετή αγάπη για να με συγχωρήσουν για το τόσο μεγάλο λάθος μου!
Τελείωσα το σχολείο κρατώντας το μυστικό μου όσο καλύτερα κρυμμένο μπορούσα. Στο πανεπιστήμιο φοβόμουν και ντρεπόμουν. Καταπιεζόμουν και δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου συνέβαινε, σήμερα όμως χαμογελώ όταν σκέφτομαι πόσο αφελής ήμουν. Αν τότε ήμουν σίγουρος για το τι μου συνέβαινε και ήταν κάπως πιο ξεκάθαρα τα πράγματα μέσα μου, ίσως και να αντιδρούσα διαφορετικά.
Ήταν εκείνη η εποχή που άρχισα να πίνω. Πίστευα πως φαινόμουν πιο προχωρημένος και πιο σοφιστικέ όταν έπινα, το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι το ποτό με έκανε να σταματήσω να ανησυχώ για τη σεξουαλικότητά μου, τουλάχιστον για λίγο. Αυτή η αίσθηση ήταν το κάτι άλλο. Ένιωθα ότι βρήκα τη γαλήνη. Τελικά το μόνο που έκανε το αλκοόλ ήταν να με κάνει να συνεχίζω να καταπιέζω τη σεξουαλικότητά μου. Ήταν ένας νέος τρόπος να κρυφτώ από τον κόσμο και να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν μπορούσε να δει ποιος πραγματικά ήμουν.
Έπιασα πάτο όταν έκανα την πιο λάθος κίνηση της ζωής μου και παντρεύτηκα μία γυναίκα. Την αγάπησα πραγματικά, δεν είναι ότι δεν την αγάπησα. Ήταν και εξακολουθεί να είναι μία υπέροχη γυναίκα. Ζήσαμε μαζί για πολλά χρόνια, κάναμε τρία παιδιά και εγώ συνέχισα να πίνω μόνο που το ποτό δεν μου έφερνε πια χαρά ή ειρήνη, πραγματική ή προσποιητή.
Συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα χρόνια που έπινα «σκότωνα» τον εαυτό μου. Αυτοκτονούσα. Έπεσα τόσο χαμηλά που το μόνο που επιθυμούσα πια ήταν ο θάνατος, απλά δεν είχα το θάρρος να βάλω εγώ ο ίδιος τέλος στη ζωή μου, έτσι το 1998, στα 35 μου, αποφάσισα να πω τα πάντα στη γυναίκα μου και να χωρίσουμε.
Η γυναίκα μου αντέδρασε ψύχραιμα και με κατανόηση και έδειξε πόσο με αγαπούσε. Το μόνο που ήθελε από μένα ήταν να βρω τον εαυτό μου. Δεν είπε τίποτα στα παιδιά καθώς ήταν ακόμα μικρά εκείνη την εποχή και δεν θα καταλάβαιναν.
Το 1999 γράφτηκα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς και ξεκίνησα την αποτοξίνωση. Ευχαριστώ πραγματικά το Θεό για την αγάπη και την υποστήριξη που βρήκα σε αυτές τις συναντήσεις. Αντιμετώπισα το ποιος πραγματικά ήμουν και με αποδέχτηκα. Όχι απλά με αποδέχτηκα αλλά άρχισα και να κάνω αστειάκια για την ομοφυλοφιλία μου. Είμαι γκέι! Πάντα ήμουν! Πίστευα ότι μπορούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου προσποιούμενος κάτι το διαφορετικό; Όχι. Είχα καταφέρει να ξεγελάσω πολλούς ανθρώπους μέχρι τότε, ακόμα και τον εαυτό μου μία εποχή, και ένιωθα επιτέλους ανακουφισμένος που δεν χρειαζόταν να ξοδέψω άλλο χρόνο και ενέργεια διατηρώντας αυτή τη «βιτρίνα». Την εποχή εκείνη που ήμουν στους Ανώνυμους Αλκοολικούς ανακάλυψα και το Alter Ego μου, τη drag queen Constance Havoc. Το 2000 πήραμε οριστικά διαζύγιο με την πρώην γυναίκα μου.
Το 2001 πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου και της είπα τα πάντα. Ακούστηκε τρομοκρατημένη. Δεν αναφέρθηκε καθόλου στο πως αυτό θα επηρέαζε τη σχέση μου με τον πατέρα μου και εκείνη, αλλά ήταν φανερά αναστατωμένη. Πάντα πίστευα ότι τα είχε πει όλα στον πατέρα μου αλλά ποτέ δεν τη ρώτησα ευθέως. Τα τελευταία 19 χρόνια πίστευα πως ο πατέρας μου γνώριζε ότι ήμουν ομοφυλόφιλος. Κάθε βδομάδα τηλεφωνιόμασταν κανονικά όπως πάντα, λέγαμε ό, τι λέγαμε πάντα, αλλά ποτέ δεν αναφέρθηκα σε κανέναν από τους άντρες που είχα σχέση. Σκέφτηκα ότι έτσι διατηρούσαμε ένα ήρεμο κλίμα μεταξύ μας και ότι αφού δεν έμπαινα στη διαδικασία να αναφερθώ στην προσωπική μου ζωή, δεν θα με ρωτούσε και εκείνος τίποτα.
Σε κάποια φάση συζούσα με έναν άντρα και η μητέρα μου τον ήξερε. Ήταν ευγενική μαζί του αλλά απόμακρη και κάθε φορά που τύχαινε να βρεθούν στο ίδιο δωμάτιο σχεδόν κρατούσε την ανάσα της λες και φοβόταν μήπως πει κάτι λάθος. Όπως και να έχει πάντα πίστευα ότι η μητέρα μου είχε πει τα πάντα στον πατέρα μου.
Πριν από δύο χρόνια η ανιψιά μου έδωσε στον πατέρα μου ένα iPhone και εκείνος ενθουσιασμένος ανυπομονούσε να μάθει να το χρησιμοποιεί για να μπορεί να βλέπει τις φωτογραφίες που του έστελναν τα αδέρφια μου με τα παιδιά τους. Πλέον ήταν θέμα χρόνου να φτιάξει λογαριασμό στο facebook και να ανακαλύψει το προφίλ μου, στο οποίο δεν έβλεπες τίποτε άλλο παρά έναν υπερήφανο γκέι άντρα.
Στις 4 Ιανουαρίου του 2020, στις 09:56 το πρωί, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ο πατέρας μου. Μόλις το σήκωσα μου είπε: «Είσαι ομοφυλόφιλος και αυτό η μητέρα σου και εγώ δεν μπορούμε να στο συγχωρέσουμε. Μην ξαναεπικοινωνήσεις μαζί μας».
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που πίστευα ότι θα βγει από το σώμα μου και θα πάει βόλτα. Τα μάτια μου θόλωσαν. Ένιωσα σαν να με χτυπούν 10 άτομα μαζί. Πριν κλείσει το τηλέφωνο πρόσθεσε: «Έγινα κατανοητός;». Απάντησα θετικά, εντελώς μηχανικά και μου έκλεισε το τηλέφωνο.
Ήμουν 56 ετών και ο πατέρας μου με αποκλήρωσε γιατί ήμουν ομοφυλόφιλος. Μία από τις κόρες μου που έτυχε να με επισκεφτεί εκείνη την ημέρα έβαλε τα κλάματα όταν της είπα τι συνέβη. Ανησυχούσε μήπως η ομοφυλοφιλία μου επηρέαζε τη σχέση της με τους παππούδες της. Ενημέρωσα τα υπόλοιπα παιδιά μου, τον ψυχίατρό μου και μερικούς ακόμη ανθρώπους που θεωρώ δικούς μου ανθρώπους. Όλοι τους με στήριξαν. Όλοι μου συμπαραστάθηκαν. Ο γιος μου στην αρχή δεν με πίστεψε. Η άλλη μου κόρη στεναχωρήθηκε και με διαβεβαίωσε ότι με αγαπούσε όποιος και αν ήμουν. Σε όποιον και αν είπα τι συνέβη, έπαθε σοκ αλλά όλοι μου ξεκαθάρισαν ότι δεν θα με εγκαταλείψουν ό, τι και να γίνει. Όλοι ήθελαν να ξέρω ότι παρά την απόρριψη των γονιών μου με αγαπούσαν και θα είναι στο πλευρό μου για ο, τι χρειαστώ.
Κάποιες δυσκολίες που άλλοι ομοφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλες γυναίκες και άντρες αντιμετωπίζουν σε νεαρή ηλικία, εγώ τις αντιμετώπισα αρκετά μεγάλος. Η απογοήτευση αυτή ήταν ένα αφόρητο βάρος και ο μεγαλύτερος πόνος που έχω ζήσει.
Τις επόμενες εβδομάδες μετά το περιστατικό αυτό είχα εφιάλτες και όλοι αφορούσαν τον πατέρα μου. Πήρα μερικές μέρες άδεια από τη δουλειά και επισκεπτόμουν καθημερινά τον ψυχίατρό μου. Ξεκίνησα να πηγαίνω και πάλι στις συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών και όταν αποκάλυψα τι είχε συμβεί όλα τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μου συμπαραστάθηκαν και θέλησαν να με βοηθήσουν.
Στα τέλη του Απριλίου οι εφιάλτες σταμάτησαν. Έκανα σχέση με έναν άντρα και κατά τη διάρκεια της καραντίνας επικοινωνούσαμε καθημερινά. Συνέχισα να εργάζομαι αλλά από το σπίτι και το διάλειμμα αυτό μου έκανε πολύ καλό γιατί μπορούσα πια να δουλέψω με τους δικούς μου ρυθμούς. Η ζωή μου έμοιαζε να έχει βρει το δρόμο της.
Σαφώς και μέχρι και σήμερα τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Κάποια στιγμή η 24χρονη κόρη μου με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας και με ρώτησε αν θα την απέρριπτα ποτέ. Φοβόταν μήπως κάνει κάτι που θα με έκανε να σταματήσω να την αγαπώ. Καθώς μιλούσαμε άρχισα να κλαίω και εγώ και της εξήγησα ότι η αγάπη μου για εκείνη δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ και για κανένα λόγο. Ξέρω ότι η αντίδραση αυτή της κόρης μου οφείλεται καθαρά στους γονείς μου και δεν ξέρω αν θα τους συγχωρέσω ποτέ για το ψυχολογικό τραύμα που προκάλεσαν στα παιδιά μου.
Όπως αποδείχθηκε τα παιδιά μου ήταν το κλειδί της θεραπείας μου. Αυτή η εμπειρία μου κατέστησε σαφές ότι η σχέση που έχω μαζί τους είναι σαν μία γερή, ατσάλινη αλυσίδα που δεν πρόκειται ποτέ να σπάσει ό, τι κι αν γίνει. Τα παιδιά μου με δέχονται όπως είμαι και αισθάνομαι ευγνώμων που μπορώ να μοιραστώ τη ζωή μου και το ποιος πραγματικά είμαι μαζί τους. Τους μιλάω για την προσωπική μου ζωή και για τους άντρες με τους οποίους βγαίνω. Επίσης έχουν δει πολλές παραστάσεις μου ως drag queen και ό, τι τους συμβαίνει έρχονται σε μένα να το πουν. Έχουμε μάθει να μην κρίνουμε, αλλά να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να ξανασυναντηθώ με έναν πολύ καλό μου φίλο και του μίλησα για ό, τι συνέβη, ότι δηλαδή ο 90χρονος πατέρας μου αποκλήρωσε τον 56χρονο γιο του. «Είναι γελοίο», είπαμε και οι δύο ταυτόχρονα στο τέλος της συζήτησης. Είμαι ένας ανεξάρτητος ενήλικας με μία όμορφη, γεμάτη ζωή και μπορώ επιτέλους να μιλήσω ανοιχτά για αυτό που πραγματικά είμαι. Αν αυτό ο πατέρας μου το θεωρεί αποτυχία, είναι δικό του πρόβλημα.
Πριν από μερικές εβδομάδες συνέβη κάτι το εκπληκτικό. Η μητέρα μου που πάσχει από άνοια μου έστειλε κάρτα για τα 57α γενέθλιά μου. Ήταν προφανές ότι ο πατέρας μου δεν είχε καμία σχέση με αυτό. Στην κάρτα έγραφε: «Σε αγαπάμε». Καμία κριτική, κανένα κήρυγμα, κανένα μίσος. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που μου έδιναν αγάπη χωρίς να τη ζητήσω. Λόγω της άνοιας είχε ξεχάσει και στα 89 της μετατράπηκε στη στοργική μητέρα που δεν είχα ποτέ.
Δυστυχώς γνωρίζω καλά ότι δεν μπορώ πλέον να επικοινωνήσω μαζί της. Και να το ήθελα ξέρω ότι ο πατέρας μου δεν θα με άφηνε, θα κρατήσω ωστόσο την όμορφη κάρτα της ως υπενθύμιση ότι κάπου μέσα της με αγαπά και ότι ποτέ δεν είναι αργά για να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη.
