Το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ανακοινώνει, μέσω του δικηγόρου του, ο πρώην υπουργός Γιάννος Παπαντωνίου.
«Δεν είναι πολύ μακριά η ώρα του αποχαιρετισμού» αναφέρει η ανακοίνωση που έδωσε στη δημοσιότητα ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος στην οποία σημειώνεται ότι είναι «βάλσαμο στις πληγές η ομόφωνη αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών».
Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:
Ο Γιάννος Παπαντωνίου, ως δημόσιο πρόσωπο και πρώην Υπουργός, αισθάνεται την ανάγκη να ανακοινώσει στους συμπολίτες του, που υπηρέτησε για πολλά χρόνια από θέσεις ευθύνης, ότι δεν είναι πολύ μακριά η ώρα του αποχαιρετισμού.
Ο Γιάννος προσεβλήθη από επιθετικό καρκίνο του προστάτη, που συνδυάστηκε με σοβαρό πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη, το οποίο τον οδήγησε σε πολύωρες διαδοχικές χειρουργικές επεμβάσεις και σε αναπηρική καρέκλα, ελπίζουμε προσωρινά.Αναλγητικό στους πόνους του είναι η σκέψη ότι κατέρρευσε η πολιτικά χειραγωγούμενη ποινική δίωξη σε βάρος του, το 2017. Βάλσαμο στις πληγές η ομόφωνη αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Η ιστορία θα γράψει ότι ο Γιάννος Παπαντωνίου ήταν ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, όταν η χώρα μας υιοθέτησε ως εθνικό νόμισμα το Ευρώ, που θωράκισε ιστορικά την οικονομία μας.
Η Ελληνική Δικαιοσύνη καταδίκασε τους πολιτικούς καθοδηγητές των ποινικών διώξεων εκείνης της ζοφερής περιόδου. Η άφθονη πολιτική λάσπη εκείνης της εποχής εξαφάνισε τους παραγωγούς της».
Όλοι βλέπουν ένα χαριτωμένο σκυλί, αλλά σχεδόν κανείς δεν παρατηρεί το λάθος στη φωτογραφία
Φανταστείτε έναν σκύλο σε ένα χιονισμένο τοπίο. Είναι ένα ειδυλλιακό σκηνικό, έτσι δεν είναι; Αλλά κάτι δεν πάει καλά. Μπορείτε να εντοπίσετε το λάθος που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν;
Με την πρώτη ματιά, όλα φαίνονται φυσιολογικά: ένας χαρούμενος σκύλος περπατάει με τον ιδιοκτήτη του μέσα σε ένα χιονισμένο τοπίο. Έχουν μαζέψει ξύλα και τώρα επιστρέφουν στο σπίτι.
Αλλά κοιτάξτε πιο προσεκτικά και θα παρατηρήσετε ότι κάτι δεν πάει καλά. Τι θα μπορούσε να είναι; Αυτή η εικόνα όχι μόνο τραβάει την προσοχή σας, αλλά δοκιμάζει και την παρατηρητικότητά σας. Αυτό που φαίνεται απλό στην αρχή αποδεικνύεται μια πραγματική πρόκληση, τόσο για τα μάτια σας όσο και για το μυαλό σας.
Έχουμε την απάντηση, αλλά μπορείτε να την λύσετε πρώτα;
Πριν τα παρατήσετε, ρίξτε μια άλλη προσεκτική ματιά. Αν ακόμα δεν μπορείτε να εντοπίσετε το λάθος, θα αποκαλύψουμε την απάντηση. Αλλά να είστε προσεκτικοί η λύση μπορεί να σας εκπλήξει και μάλιστα να σας κάνει να χαμογελάσετε!
Η βασική λεπτομέρεια; Τα ίχνη στο χιόνι. Ενώ ο σκύλος έχει αφήσει αποτυπώματα από τις πατούσες του, ο ιδιοκτήτης δεν έχει αφήσει καθόλου ίχνη. Δεν υπάρχουν σημάδια από τα παπούτσια του στο χιόνι—ένα προφανές και μάλλον κραυγαλέο λάθος.
Ο Δημήτρης Σειρηνάκης, που το όνομά του αποτελεί την «υπογραφή» πολλών ελληνικών σκληρών ερωτικών ταινιών, εκ των οποίων και αυτή που έκανε πριν από χρόνια η Τζούλια Αλεξανδράτου, έριξε «βόμβα» για την άλλοτε μούσα του.
Είναι η ταινία της Τζούλιας Αλεξανδράτου μια από τις αγαπημένες σου;
«ΗΤζούλιαμας έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα και της το αναγνωρίζω. Όμως δεν ήταν ταινία. Ήταν sex tape. Για αυτό και δεν μπορείς να κρίνεις την Τζούλια στο σεξ. Άκουσα πολλούς να λένε «η Τζούλια ήταν απαράδεκτη». Ήταν η πρώτη της φορά και ήταν πολύ καλή».
Κατέστρεψε την καριέρα της αυτό το sex tape;
«Όχι φυσικά. Είδες τη καριέρα της Paris Hilton, ή της Kim Kardashian, που έκαναν το ίδιο, να καταστρέφεται; Δεν φταίει το sex tape αν καταστράφηκε η καριέρα της Τζούλιας, παρά μόνο οι επιλογές της».
Της έδωσες όντως ένα εκατομμύριο ευρώ για να γυρίσει το sex tape;
«Όχι βέβαια. Δεν θα σου πω πόσα πήρε. Τα ξέρει όλα η εφορία».
Δημήτρης Σειρηνάκης: «Καμία δεν παίζει σε τσόντα μόνο για τα λeφτά»
Το ραντεβού είναι κλεισμένο για το πρωινό της περασμένης Τετάρτης. Ο καιρός δεν συναινεί, σαν καθωσπρεπισμός που βροντάει κι αστράφτει, πάνω στην προσπάθειά μου να φτάσω χωρίς καθυστέρηση στην αυστηρά προκαθορισμένη μας συνάντηση. «Μην αργήσεις, έχω προγραμματίσει ένα ταξίδι και είναι αδύνατον να καθυστερήσω», μου είχε πει στο τηλέφωνο.
Πατάω γκάζι, δρόμος ολισθηρός, ακατάλληλη στροφή, απότομο φρενάρισμα, τετακέ σκέψεων, αυτοκίνητο εκτός πορείας, ένας οδηγός ουρλιάζει: «Πού πας, μωρή τρελή;». «Στον Σειρηνάκη», του απαντώ. «Εχεις γύρισμα;» συνεχίζει. «Οχι εγώ, εκείνος», του φωνάζω. Δεν του λέω ψέματα, η αλήθεια άλλωστε είναι πάντοτε ζήτημα οπτικής.
Παρκάρω όπως-όπως το μικροσκοπικό μου αυτοκίνητο παρέα με την πελώρια φαντασία μου. Τα ενδιάμεσα, άλλωστε, δεν τα γούσταρα ποτέ. Εχω τρία λεπτά ακόμη στη διάθεσή μου. Δεν του χτυπάω το κουδούνι. Θέλω να εκμεταλλευτώ τον χρόνο ρίχνοντας πάνω του το βλέμμα της εικασίας. Το πρόσωπό του δεν το έχω δει ποτέ, μπορώ όμως να το σχηματίσω βάσει επαγγέλματος: παραγωγός και σκηνοθέτης ερωτικών ταινιών. Ο μοναδικός στην Ελλάδα. Βαριά φωνή, μάτσο στυλ, ντύσιμο σινιέ, χρυσό ρολόι στο χέρι, καδένα στον λαιμό, γραφείο στολισμένο με γυμνή σάρκα, μυρωδιά οινοπνεύματος, καπνός από πούρο, εικόνα θολή που παλεύει να ξεκαθαρίσει το τοπίο σαν τους υαλοκαθαριστήρες που χτυπάνε ακόμη ρυθμικά στο παρμπρίζ. Κλείνω τη μηχανή, κλειδώνω την πόρτα, μία άλλη ξεκλειδώνει, πίσω της ο Δημήτρης Σειρηνάκης, μπροστά μου η διάψευση. Στον λαιμό και τον αριστερό καρπό δεν λάμπει ίχνος χρυσού, δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν μιλάει βαριά, το γυμνό ίσα που ξεχωρίζει μέσα σ’ έναν χώρο όπου πρωταγωνιστούν ένας πελώριος πύθωνας, ο Διογένης, ένας κροκόδειλος, ο Οίστρος, και η «Πολιτεία» του Πλάτωνα.
Καθόμαστε αντικριστά, η φιγούρα του οικεία από τα χρόνια της εφηβείας στο Παλαιό Φάληρο, στα «ανοδικά» σκαλοπάτια της Παναγίτσας ή σε εκείνα τα «κατηφορικά» που οδηγούσαν στο μοναδικό video club της περιοχής. «Τα καλύτερά μας χρόνια», λέει γελώντας, «σε ποιο σχολείο πήγαινες;». Δεν πηγαίναμε στο ίδιο, το δικό μου το κυνηγούσε για χαβαλέ ανεβασμένος με τους φίλους του πάνω σε μηχανάκια. Διασταυρώνουμε δρόμους και παρέες, οι μνήμες πέφτουν σε αδιέξοδο, κι όμως «δίπλα στο σπίτι σου μεγάλωσα», παρατηρεί σερβίροντας espresso, έναν για τον καθέναν μας. Το ταξίδι στο παρελθόν έχει μόλις ξεκινήσει: «Οταν ήμουν ενός έτους δεν περπατούσα απλώς, κλωτσούσα μια μπάλα. Στα δύο μου έκανα ποδήλατο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, είχαν έρθει επισκέπτες στο σπίτι, έπεσα, το χέρι μου κόλλησε πάνω σε ένα αναμμένο τσιγάρο κι εγώ δεν έβγαλα άχνα», αφηγείται την ώρα που του λέω πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. «Κι όμως, θυμάμαι», συνεχίζει, «ήμουν ένα ιδιαίτερα παρατηρητικό και σκληρό παιδί. Ενας ξανθός διάβολος που δεν άφηνε κανέναν να τον παίρνει αγκαλιά, να τον κανακεύει και να τον φιλάει. “Μη μ’ αγκαλιάζεις, ρε μαμά! Είμαι άντρας! Δεν είμαι μωρό!” έλεγα στη μάνα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Παράπονο έχει ακόμη για τις αγκαλιές που της στέρησα. Μεγαλώνοντας όλοι κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με ένα παιδί με τάσεις αρχηγικές. Δεν υπήρχε περίπτωση να παίξω κάποιο επιτραπέζιο και να μην κερδίσω. Επαιζα μανιωδώς Monopoly, λάτρευα να παίρνω ρίσκα, να βρίσκομαι στην κόψη του ξυραφιού, κι ύστερα να αντεπιτίθεμαι και να τα παίρνω όλα πίσω». Αναρωτιέμαι αν ήταν έτσι και στη μετέπειτα ζωή του. Κουνάει το κεφάλι καταφατικά και συνεχίζει: «Ετσι ήμουν. Ολα οριακά τα πήγα. Οι άνθρωποι μέχρι τα πέντε πλάθονται. Μετά είναι κόπια εκείνου του εαυτού…».
Ψάχνω τις «ρίζες» του, τους ανθρώπους που τον μεγάλωσαν, τις συμβουλές που του έδωσαν, τα «όχι» που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του και τα «ναι» που καθόρισαν τις αντισυμβατικές επιλογές του. Ο παππούς του διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα και λάτρης της γιόγκα, ο πατέρας του τραπεζικός υπάλληλος. Ο άλλος παππούς μεγαλοκτηματίας, η μητέρα του απόγονος μιας από τις καλύτερες οικογένειες των Αθηνών. Οταν η οικονομική καταστροφή τούς χτύπησε την πόρτα, στον Δημήτρη δεν είχαν να δώσουν τίποτα παραπάνω πέρα από αγάπη. «Θυμάμαι το ψυγείο άδειο, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους που νοιάζονται για σένα. Οταν η οικογένεια είναι δεμένη σαν γροθιά, το στομάχι αντέχει για πολύ», λέει. «Η μάνα μου ήταν πάντα άγρυπνος φρουρός κι εκείνο που την ένοιαζε ήταν να γίνω καθαρός άνθρωπος. Τη θυμάμαι να λέει: “Στη ζωή σου να κάνεις ό,τι θες. Ποτέ να μην ντραπείς για οτιδήποτε αποφασίσεις να κάνεις. Αν όμως κοροϊδέψεις άνθρωπο, εγώ η ίδια θα σε βάλω στη φυλακή. Αν πάλι σου κάνει κάποιος κακό, θα τον σκοτώσω και βάλτε με φυλακή για να διαβάζω τα βιβλία που τόσο αγαπώ”. Στο σπίτι λοιπόν κυριαρχούσαν τα βιβλία, μπορεί να μην ήμουν καλός μαθητής, αλλά η Ιλιάδα, η Οδύσσεια και οι σπουδαίοι φιλόσοφοι βρίσκονταν στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις κι από μικρός πίστευα πως ένας άντρας για να ’ναι ευτυχισμένος στη ζωή του πρέπει να ’χει αρετές. Ναι, εγώ έχω. Είμαι ειλικρινής, δεν θα σου πω ποτέ ψέματα. Εχω απαγορευτικές γραμμές, δεν μπορεί να υπάρξει ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς αυτές. Και είμαι απόλυτος στις θέσεις και τις αξίες μου. Ακόμη και οι μαλακίες που έκανα ως πιτσιρικάς είχαν μια κόκκινη γραμμή. Θεωρώ ξεφτίλα τα ναρκωτικά, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν έκανα ποτέ κακό στον εαυτό μου ή στους άλλους. Μεγάλωσα ζόρικα, αλλά η παιδεία που πήρα από το σπίτι μου με έκανε καλό πολεμιστή».
Ετών 23, απόλυτος κυρίαρχος του ποpνό
Στα χρόνια της εφηβείας ο Δημήτρης έχει έναν μεγάλο έρωτα κι ακόμη έναν μεγαλύτερο στόχο: ο πρώτος ακούει στο όνομα «πυγμαχία», ο δεύτερος, να γίνει κάποτε παραγωγός ερωτικών ταινιών. Τον πρώτο ο κοινωνικός περίγυρος μπορεί να τον κατανοήσει, ενίοτε και να τον επικροτήσει, πόσο μάλλον όταν οι διακρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Τον δεύτερο του επισημαίνω ότι είναι σχεδόν αδύνατον να τον χωνέψει σε μια χώρα «παραγεμισμένη» με συντηρητισμό. Συμφωνεί, επισημαίνοντας ωστόσο ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο έζησε δεν ήταν εκείνο των πολλών άλλων: «Ο Τζον Λένον είχε πει μια ατάκα που μου έλεγαν και οι δικοί μου: “Οταν μεγαλώσεις δεν θέλω να γίνεις επιτυχημένος, αλλά ευτυχισμένος”. Τους άκουσα και έγινα. Ηθελα να κάνω ό,τι γουστάρω και ποτέ δεν κοίταξα πόσο χρήμα θα βγάλω. Σιχαίνομαι το βύσμα και την αναξιοκρατία, στον στρατό μπορούσα να πάω όπου γούσταρα, κι επέλεξα τις Ειδικές Δυνάμεις. Προτιμούσα να είμαι οκτώ μήνες στα βουνά παρά πίσω από ένα γραφείο. Οχι γιατί μου αρέσει ο πόλεμος, τον σιχαίνομαι, αλλά επειδή αγαπώ την περιπέτεια. Μέσα λοιπόν σε αυτή τη χώρα της αναξιοκρατίας και της γραφειοκρατίας επέλεξα να αναμετρηθώ με τις όποιες δυσκολίες και να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα».
Η αναμέτρηση με τις δυσκολίες ξεκινά λίγο μετά τον στρατό. Οι σπουδές του πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων του εξασφαλίζουν εργασία σε κάποια πολυεθνική, το πόστο του ωστόσο στο Τμήμα Πωλήσεων δεν θα τον κρατήσει για πολύ: «Ξέρασα όταν είδα πώς παίζεται το νταραβέρι κι ένα πρωί σηκώθηκα κι έφυγα. Την ίδια μέρα πήρα δανεικά από φίλους, έβαλα και κάποιες δικές μου οικονομίες και ταξίδεψα για το εξωτερικό με σκοπό να βρω τους πιο δυνατούς παραγωγούς στο ερωτικό κομμάτι. Ηξερα ότι η βιντεοκασέτα πέθαινε και ότι η αγορά θα γύριζε σε DVD. Συνάντησα πρώτα στη Γαλλία τον Μαρκ Ντορσέλ κι ύστερα τον Hustler, κολοσσούς στις ερωτικές ταινίες, και τους είπα: “Είμαι ο Δημήτρης Σειρηνάκης και θέλω να πάρω την αντιπροσωπία των ταινιών σας στην Ελλάδα. Πήρα και τις δύο αντιπροσωπίες. Σκεφτόμουν ότι η Γαλλική Επανάσταση λόγω πορνογραφίας ξεκίνησε… Οταν έβγαλαν φυλλάδιο με τους άρχοντες να πηδάνε τον λαό, ξεσηκώθηκαν όλοι. Είχα κάνει κι εγώ την επανάστασή μου. Μέσα σε οκτώ μήνες, η αγορά στην Ελλάδα του DVD γύρισε, όπως το είχα προβλέψει, και στα 23 μου ήταν όλη δική μου. Μετά από αυτό πήρα τα πάντα στο ερωτικό κομμάτι», λέει και συνεχίζει: «Λίγα χρόνια αργότερα, όταν είδα ότι πεθαίνει και το DVD και πως το μέλλον θα είναι Pay TV, Internet και video demand, αποφάσισα να κάνω τις δικές μου παραγωγές. Σε όποια επιχειρηματική κίνηση κάνω βλέπω το ντόμινο που θα ακολουθήσει μετά από πέντε κινήσεις. Δεν ξέρω αν είναι χάρισμα. Ετσι πάντως γεννήθηκα». Κάπως έτσι, το 2000, ιδρύει τη Sirina Entertainment, την πρώτη ελληνική εταιρεία ερωτικών ταινιών με διεθνή απήχηση, ενώ το 2007 προχωρά στην παραγωγή και τη σκηνοθεσία ερωτικών ταινιών με Ελληνίδες πρωταγωνίστριες… Η πρώτη ταινία του είχε τίτλο «Μια παρθένα στα μπουζούκια» και πρωταγωνίστρια «μια Ελληνίδα που γνώρισα σε κάποια παρέα». Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσουν 200 ακόμη Ελληνίδες.
«Ποιος είσαι εσύ, ρε Σειρηνάκη, που δεν θα πήγαινες με την Τζούλια;»
Οση ώρα μιλάει τον παρατηρώ προσεκτικά. Οχι τόσο αυτό που είναι, αλλά αυτά που λέει. Κάτι σαν κράμα παιδικής αφέλειας και σερνικής ντομπροσύνης. «Αυτό το συγκεκριμένο δεν σ’ το λέω για να το γράψεις. Θα μείνει μεταξύ μας», επαναλαμβάνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα – άραγε τόσο καλά «διαβάζει» τις γυναίκες, τόσο σωστά «ζυγίζει» το βάρος της εχεμύθειάς τους; Μάλλον ναι. Σίγουρα ναι. Η κουβέντα φτάνει στο έτος 2010 και στο όνομα Τζούλια Αλεξανδράτου. Αποφασίζω να ανοίξω το πολυσυζητημένο αυτό κεφάλαιο όχι με ερώτηση, αλλά με ένα περιστατικό που μου είχε διηγηθεί κάποτε μια φίλη: παραμονές γυρισμάτων του επίμαχου DVD με πρωταγωνίστρια την Τζούλια, ο Δημήτρης Σειρηνάκης βρίσκεται μαζί της σε κάποιο καφέ των βορείων προαστίων. Σε κάποια στιγμή, η ξανθιά καλλονή τού λέει: «Οποιον άντρα έχω γνωρίσει μου την έχει πέσει. Εσύ τι ζόρι τραβάς;», για να λάβει την απάντηση: «Είσαι η πιο ωραία γυναίκα στην Ευρώπη, αλλά σε σεξουαλικό επίπεδο δεν είσαι του γούστου μου». Η Τζούλια σηκώνεται απότομα και φωνάζει στο κατάμεστο από κόσμο μαγαζί: «Ποιος είσαι εσύ, ρε Σειρηνάκη, που δεν θα πήγαινες με την Τζούλια;»… «Με ρωτάς;» λέει γελώντας. «Σε ρωτάω», του απαντώ. «Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι ποτέ δεν πούλησα τον εαυτό μου για κανένα ποσό, για καμία γυναίκα και για καμία επιτυχία. Για να κάνω κάτι πρέπει να το γουστάρω πολύ». Η έμμεση απάντηση χτυπάει στο άμεσο ερώτημα «Πώς ξεκίνησαν όλα;». «Από ένα πιάτο φακές», μου απαντά και συνεχίζει: «Θυμάμαι, ήταν μεσημέρι κι έτρωγα φακές σε κάποια θεία μου. Η θεία έβλεπε τηλεόραση και μονολογούσε για την κατάντια της TV όταν γύρισα και της είπα: “Θεία, αν είμαι αρσενικός, θα κάνω μία μπίζνα που θα βγάλω μέσα σε μία μέρα εκατομμύρια και θα βάλω το πορνό στο σπίτι όλων των Ελλήνων. Αν πείσω την Τζούλια Αλεξανδράτου να παίξει σε ταινία μου, θα έχω πείσει κι εσένα να δεις τσόντα μου”. Λίγο μετά μίλησα με την Τζούλια, δεν άργησε να πει το “ναι”, το πορνό μπήκε μαζικά στα σπίτια των Ελλήνων, όσα ακολούθησαν στη συνέχεια είναι ανάξια λόγου. Η Τζούλια έλεγε τα δικά της, εγώ έχω να πω ότι ήμουν στα πάντα νομιμότατος και κύριος πέρα από κάθε φαντασία». Σχεδόν παράλληλα γυρίζει με την «άψογη στη συνεργασία» Μαριάννα Ντούβλη το «Sex in the City of Athens», οι πωλήσεις χτυπάνε κόκκινο, ο Δημήτρης Σειρηνάκης είναι πλέον ο βασιλιάς του εγχώριου πορνό. Σήμερα, πέρα από την εταιρεία παραγωγής, έχει στην κατοχή του το συνδρομητικό site, sirina.tv, καθώς και το πρώτο ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι SIRINA TV, το οποίο περιλαμβάνεται στο πακέτο «Adult Pack» του ΟΤΕ TV, ενώ στις αρχές Ιανουαρίου του 2020 θα διεκδικήσει από τη θέση του φαβορί μία βράβευση στα Oscar Porno: «Πώς νιώθω; Σαν να κατεβαίνω σε Formula 1, εγώ με τρακτέρ, οι άλλοι με Ferrari, και να βγαίνω πρώτος. Για να κάνεις αυτή τη δουλειά στην Ελλάδα πρέπει να έχεις πολλά guts».
«Καμία δεν παίζει σε τσόντα μόνο για τα λeφτά»
Δεύτερος espresso πριν από το πέρασμα σε πιο «ακατάλληλες» ερωτήσεις. Ποιες μπορούν να πέσουν στο κρεβάτι του πορνό; Τι είναι αυτό που διαγράφει τις αναστολές με τρία ΧΧΧ; Υπάρχουν κόκκινες γραμμές; Πώς προτείνεις σε μια γυναίκα να παίξει σε τσόντα; Χαμόγελο, μια γουλιά καφέ, ένας καταρράκτης λέξεων ικανός να ξεπλύνει κάθε απορία: «Καταρχάς, ποτέ δεν πρότεινα σε γυναίκα να παίξει σε ταινία μου. Oλα μέχρι σήμερα έγιναν διά της μαιευτικής μεθόδου του Σωκράτη, υπό την έννοια ότι δεν γέννησα εγώ την ιδέα, αλλά έβγαλα από την εκάστοτε γυναίκα την αλήθεια της. Και η αλήθεια της ήταν ότι κατά βάθος γούσταρε να γυρίσει πορνό. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω, αν καθίσω σε ένα τραπέζι με πέντε γυναίκες, μπορώ να σου πω τα πάντα για την καθεμία: ποια έχει οργασμό, ποια κερατώνει τον άντρα της, ποια έχει ξεχάσει το σεξ, ποια θα τα έκανε όλα γι’ αυτό, ποια θα έπαιζε σε τσόντα και ποια όχι. Υπήρχε κοπέλα που πέρασε να πιούμε έναν καφέ και λίγο μετά γύρισε ταινία με τρεις άντρες. Υπάρχουν γυναίκες που αν τους έλεγα να μπουν σε προσφυγικό καταυλισμό και να πάνε με όλους θα το έκαναν. Υπάρχει μάνα που μου ζήτησε να το κάνει η κόρη της με 50 στη σειρά για να… ξεχωρίσει από τον συρφετό. Καμία δεν παίζει σε τσόντα μόνο για τα λεφτά, και αυτά είναι παραμύθια. Οσες παίζουν, το γουστάρουν, παρότι είναι ένα πολύ σκληρό επάγγελμα. Από κει και πέρα υπάρχουν κάποια όρια», λέει και συνεχίζει: «Εχει έρθει να με βρει για να παίξει σε ταινία μου άντρας τόσο επώνυμος που αν δεχόμουν θα έβγαζα ένα εκατομμύριο σε μία μέρα. Αυτόν τον έδιωξα γιατί κατάλαβα ότι ήθελε να το κάνει για να κοντράρει τον πατέρα του. Επίσης, δεν εκμεταλλεύομαι ποτέ την ανάγκη του άλλου, γι’ αυτό και έχω διώξει, δίνοντάς της χρήματα, γυναίκα που σε κατάσταση υστερίας ήρθε και μου είπε πως θέλει να κάνει πορνό για να ταΐσει το παιδί της. Οταν δω άνθρωπο σε απόγνωση ή σε εξάρτηση, τον διώχνω την ίδια κιόλας στιγμή. Με ρωτάς αν θα έπαιζα σε ταινία πορνό. Η απάντηση είναι “όχι” γιατί δεν μου ταιριάζει, όπως ακριβώς δεν θα μου ταίριαζε να ήμουν δικηγόρος ή γιατρός».
Περηφάνια και προκατάληψη
Στροφή από το σεξ στις σχέσεις. Οικογενειακές και φιλικές. Και ύστερα, πάλι στην ευθεία μιας κουβέντας που δεν θέλω να τελειώσει, ίσως επειδή η οργιώδης φαντασία μου απέναντι στο πρόσωπό του δεν είχε καμία σχέση με την οριοθετημένη πραγματικότητά του: «Πώς νιώθει για μένα η οικογένειά μου; Περήφανη. Δεν κορόιδεψα, δεν έκλεψα, δεν εξευτέλισα, δεν πρόδωσα. Στο σημείο αυτό θέλω να σε ρωτήσω κάτι: πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε φυσιολογική την εικόνα ενός σκοτωμένου παιδιού από τη Συρία ή το Ιράκ ή μία σκηνή θρίλερ όπου ο ένας τρώει την καρδιά του άλλου και την ίδια στιγμή να χαρακτηρίζουμε αφύσικο, ντροπιαστικό και κατακριτέο μία γκόμενα που γλείφει το βυζί μιας άλλης; Δεν υποστηρίζω ότι το πορνό πρέπει να είναι παντού χύμα, αλλά δεν ανέχομαι την υποκρισία και την αρρωστημένη προκατάληψη», λέει και συνεχίζει: «Για ποια πράγματα νιώθω περήφανος; Για το ότι στη δουλειά αυτή, που κατά καιρούς έπεσαν να με φάνε, υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν νερό στο όνομά μου. Κάποια στιγμή στο παρελθόν χρειάστηκα πολλά λεφτά και τα ζήτησα από ανταγωνιστή μου. Οταν έφερα δικηγόρο για να υπογράψουμε τα συμβόλαια, γύρισε και είπε: “Τι κάνεις ρε; Δεν θέλω συμβόλαια, αφού μιλάω με τον Σειρηνάκη, ο λόγος του είναι συμβόλαιο”. Σε αυτόν τον άνθρωπο δεν έδωσα ό,τι πήρα, αλλά για οκτώ ολόκληρους μήνες τού έδινα τα μισά απ’ όσα έβγαζα και, πίστεψέ με, ήταν πολλά. Οταν ο άλλος σου φέρνει στην έρημο ένα ποτήρι νερό δεν θα του το ξεπληρώσεις με ένα ποτήρι νερό, αλλά με ό,τι έχεις και δεν έχεις, γιατί αυτός σε κράτησε ζωντανό. Νιώθω περήφανος γιατί στη ζωή μου έκανα ό,τι μου καύλωσε, έτσι να τη γράψεις τη λέξη, κι αν αύριο το πρωί γκρεμιστεί το σπίτι μου δεν θα κάτσω να κλαφτώ, αλλά θα πω: “Κοίτα, ρε μπαγάσα, τι ωραίο οικόπεδο που έχεις. Πάμε να χτίσουμε ένα καλύτερο σπίτι”. Τέλος, είμαι περήφανος γιατί θεωρώ πως είμαι ένας καλός πατέρας για τα δυο μου αγόρια. Από μικρό παιδί ήξερα ότι θα κάνω γιους και σχεδίαζα όσα θα λέμε και όσα θα κάνουμε παρέα. Από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου ήταν ένα καλοκαίρι στα Σφακιά: εγώ ανεβασμένος με τον μεγάλο σ’ ένα τζιπ. Ξάφνου άρχισε να βρέχει. Φορέσαμε κάτι σακούλες σκουπιδιών για να μη βρεχόμαστε και μέχρι να βραδιάσει μιλούσαμε για τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο… Αυτό είναι ευτυχία».
Μετά τον θάνατο του ανθρώπου η ψυχή που ζωογονούσε το σώμα αποχωρίζεται απ’ αυτό. Κατά τον Μ. Αθανάσιο η ψυχή είναι αυθυπόστατος και αυτοκίνητη, δηλαδή και μετά το χωρισμό της από το σώμα εξακολουθεί να ζει και να κινείται.
Η ψυχή δεν πεθαίνει αλλά το σώμα, όταν αναχωρήσει η ψυχή απ’ αυτό. Η ψυχή είναι η πνοή του Θεού μέσα μας, γι’ αυτό και είναι αθάνατη. Είναι το πνευματικό δημιούργημα, ενώ το σώμα το υλικό δημιούργημα.
Μόλις η ψυχή βγει από το σώμα του ανθρώπου με το γεγονός του θανάτου ζει αμέσως μια συνειδητή νέα φάση ζωής που συνδέεται με την προηγούμενη ζωή της. Αυτό το βεβαιώνουν αγιογραφικές μαρτυρίες. Ο Κύριος είπε στον ληστή που τον παρακάλεσε «μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» ότι «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω». Με το «σήμερον», ο Κύριος, προσδιόριζε άμεση συνέχιση της ζωής της ψυχής του ληστή, χωρίς να μεσολαβήσει κανένα διάστημα, είτε υπνώσεως, είτε μετάβασης σε κατάσταση ασυνείδητης υπάρξεως. Στη Μεταμόρφωση του Κυρίου βλέπουμε να εμφανίζονται οι δύο Προφήτες Μωυσής και Ηλίας. Στην Παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου οι ψυχές ζουν μετά τον θάνατο υπό διαφορετικές συνθήκες.
Ο Απόστολος Πέτρος αναφέρει ότι ο Κύριος κατά την διάρκεια της τριήμερης Ταφής Του κατέβηκε στον Άδη και κήρυξε στις ζωντανές ψυχές των κοιμηθέντων ευσεβών ανθρώπων.
Οι ψυχές αυτές ζούσαν και άκουσαν το κήρυγμά του και όπως λένε οι Πατέρες, όσες πίστεψαν στον Χριστό σώθηκαν.
Το ότι η ψυχή πηγαίνει κάπου αλλού όπου και παραμένει το βλέπουμε στις διηγήσεις Αναστάσεως ορισμένων νεκρών. Στην Π. Διαθήκη όταν ο Προφήτης Ηλίας προσευχήθηκε μπροστά στο νεκρό σώμα του παιδιού της χήρας της Σιδώνος επέστρεψε η ψυχή του στο σώμα και ζωοποιήθηκε. Άρα η ψυχή που ήταν κάπου αλλού, άκουσε τον Προφήτη και ξαναγύρισε στο νεκρό σώμα.
Πού πηγαίνουν όμως οι ψυχές στο διάστημα που μεσολαβεί από το θάνατο μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου;
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η απάντηση στο ερώτημα, όπως λέει ο Μέγας Αθανάσιος είναι «ξένον και φοβερόν και παρά ανθρώποις αποκεκρυμμένον μυστήριον». Είναι δηλαδή μυστήριο το πού πηγαίνουν οι ψυχές. Με βάση την Αγία Γραφή και την Πατερική μας Παράδοση, ας ψάξουμε τον δρόμο που ακολουθούν οι ψυχές μετά τον θάνατο του σώματος.
Η Αγία Γραφή αναφέρει τον Άδη, ένα τόπο που βρίσκονται οι ψυχές των αμαρτωλών. Είναι τόπος που επικρατεί σκοτάδι. Βέβαια η Αγ. Γραφή κάνει λόγο και για τον Παράδεισο, τόπο παραμονής των δικαίων μετά την Δευτέρα Παρουσία. Ο Μ. Αθανάσιος, μας λέει: «Των αμαρτωλών οι ψυχές βρίσκονται στον Άδη, των δε δικαίων κοντά στον Θεό και μετά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, θα βρίσκονται στον Παράδεισο». Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας πληροφορεί ότι «με τον θάνατο, οι ψυχές οδηγούνται σε κάποιον χώρο». Ποιός άραγε να είναι αυτός ο χώρος; Η έννοια του χώρου είναι εγκόσμια. Ο Θεός όμως είναι αχώρητος. Οι ψυχές όμως δεν έχουν σχήμα και δεν καταλαμβάνουν χώρο. Στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου ο ίδιος ο Κύριός μας λέει, ότι η ψυχή του πτωχού Λαζάρου βρισκόταν στους κόλπους του Αβραάμ. Αυτό είναι μία ανθρωποπαθής έκφραση, δηλαδή οι ψυχές βρίσκονταν σ’ έναν καλό τόπο. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει, ότι οι ψυχές «είναι εκεί που βρίσκεται ο μόνος αιώνιος και μόνος αθάνατος, ο ποιητής των ψυχών και των σωμάτων, εκεί που είναι ο Θεός» και περιμένουν την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας. Ο φιλόσοφος και μάρτυρας Ιουστίνος λέει ότι οι ψυχές των ευσεβών παραμένουν σε καλύτερο τόπο, οι δε ψυχές των αμαρτωλών σε κάποιο χειρότερο τόπο αναμένοντας τον χρόνο της ελεύσεως του Χριστού. Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης μάς συμβουλεύει: «Τον Άδη μη φοβηθείς ως ένα τόπο, αλλά ως κατάσταση ζωής ασωμάτου», δηλαδή ζωής χωρίς συγκεκριμένο σχήμα. Αυτή η κατάσταση αναμονής ονομάζεται μέση κατάσταση των ψυχών.
Μέση κατάσταση
Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά της μέσης καταστάσεως. Μετά το θάνατο γίνεται η μερική κρίση. Στη παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου γίνεται λόγος ότι μόλις πέθαναν κρίθηκαν και τοποθετήθηκαν στο κατάλληλο τόπο. Ο μεν πλούσιος στη γέενα του πυρός και απέναντί του ο πτωχός Λάζαρος μέσα στους κόλπους του Αβραάμ. Η κρίση αυτή είναι προσωρινή και αναμένεται η μεγάλη και οριστική κατά την Δευτέρα Παρουσία όταν θα αναστηθούν τα σώματα και θα ενωθούν με τις ψυχές και θα εμφανιστούν μπροστά στον Κριτή. Στην μερική κρίση κρίνεται μόνο η ψυχή και όχι το σώμα που έχει παραδοθεί στη φθορά. Η προσωρινή λοιπόν κρίση είναι το πρώτο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως.
Δεύτερο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως είναι μία κατάσταση αναμονής. Οι ψυχές αναμένουν την τελική κρίση, μπορούν όμως, όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, να καλυτερεύσουν την θέση τους κατά το μέγα έλεος του Κυρίου και υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Θα πει κάποιος. Μα «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια». Πώς λοιπόν τώρα είναι δυνατόν να περιμένουν, οι ψυχές κάποια βελτίωση της θέσεώς τους; Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι όλοι πιστεύουμε στο μέγα Έλεος του Θεού. Ο Θεός είναι πολυεύσπλαχνος, φιλάνθρωπος και πολυέλαιος, δεν περιορίζεται από κανέναν και από τίποτε.
Η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία με μία σειρά σοβαρών Αγιογραφικών συλλογισμών, καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι δικαιούται να απευθύνει για τους κοιμηθέντες πιστούς δεήσεις προς τον Θεό και μνημόσυνα. Αυτά έχουν αποτελεσματικότητα, μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι πίστευαν στον Χριστό, αλλά για λόγους ανεξάρτητους της θελήσεώς τους, είτε δεν πρόλαβαν να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους, ενώ θα το ήθελαν, είτε δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να εκδηλώσουν την μετάνοιά τους, προσερχόμενοι στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως.
Οι Δογματικοί θεολόγοι της Εκκλησίας μας ισχυρίζονται ότι οι αμετανόητες ψυχές, σε τίποτε δεν ωφελούνται από τις δεήσεις και τις προσευχές της Εκκλησίας μας. Ο Καθηγητής κ. Ανδρέας Θεοδώρου γράφει: «Δεν μπορούν οι δεήσεις και τα μνημόσυνα που γίνονται, να σώσουν την αμετανόητη ψυχή, η οποία στην μέση κατάσταση, βρίσκεται στον προθάλαμο της κολάσεως και βασανίζεται στο μέτρο της κρίσεως που της επέβαλλε ο Θεός».
Όμως ποιός άνθρωπος μπορεί με βεβαιότητα να αποφανθεί για κάποιον συνάνθρωπό του, ότι ήταν άπιστος, ή έφυγε αμετανόητος. Μόνον ο Θεός γνωρίζει τα εσωτερικά της ψυχής του καθενός. Μόνον Εκείνος ξέρει αν κάποιος είναι συνειδητός άπιστος, ή άθεος. Πολλές φορές πέφτουμε έξω. Γι’ αυτό λοιπόν η Εκκλησία μας και διότι δεν γνωρίζουμε τα ενδότερα της ψυχής κάθε ανθρώπου, αλλά και διότι είναι μητέρα φιλεύσπλαχνη, η οποία ενδιαφέρεται για τα παιδιά της, προσεύχεται και κάνει μνημόσυνα σε όλους τους κεκοιμημένους, εμπιστευόμενη στα χέρια του Θεού την εξέλιξη κάθε ανθρώπου.
Το τρίτο χαρακτηριστικό της μέσης καταστάσεως είναι ότι αποτελεί πρόγευση, είτε αμοιβής, είτε κολάσεως. Δηλαδή η μερική κρίση που γίνεται μετά τον θάνατό μας, δίνει στις ψυχές την δυνατότητα να προγεύονται, είτε την χαρά της αμοιβής που θα λάβουν κατά την Δευτέρα Παρουσία, είτε την λύπη της τιμωρίας την οποία περιμένουν.
Ο Μέγας Αθανάσιος μάς διαβεβαιώνει, ότι οι Δίκαιοι άνθρωποι, μετά τον θάνατό τους, δοκιμάζουν «μερική απόλαυση», οι δε αμαρτωλοί «μερική κόλαση». Ο βασιλιάς λέει, προσκαλεί κάποιον σε ένα δείπνο και του λέει, την τάδε βραδιά σε περιμένω να έλθεις στα ανάκτορα όπου θα σου παραθέσω ένα δείπνο. Ο άνθρωπος που έλαβε την πρόσκληση, αισθάνεται μία εσωτερική χαρά, μία ικανοποίηση. Περιμένει πότε θα πάει εκεί και να νιώσει αυτή την δόξα και την τιμή να παρακάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον βασιλιά. Αυτή είναι η μία περίπτωση, όπου γίνεται πρόγευση της χαράς.
Από την άλλη μεριά, έκανες κάτι κακό και σε συνέλαβαν και πρόκειται να δικαστείς. Σε φυλακίζουν Κάι σου λένε πως πρέπει να περιμένεις για να έρθει ο δικαστής. Αυτό το διάστημα που περιμένεις αισθάνεσαι μία λύπη– προγεύεσαι δηλαδή το κακό που έρχεται. Η πρόγευση αυτή ποικίλλει κατά περίπτωση. Ο Μέγας Βασίλειος λέει «Η απόλαυση των Δικαίων θα έχει διάφορα σκαλοπάτια, θα είναι σε διάφορα επίπεδα, άλλους δηλαδή ο Θεός θα τους τιμήσει πολύ και άλλους λιγότερο».
Οι ψυχές των Δικαίων —μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος— σκέπτονται και προγεύονται την μακαριότητα. Ο Άγιος Ιουστίνος, ο φιλόσοφος και μάρτυρας, λέει «οι ψυχές των Δικαίων μένουν σ’ ένα καλύτερο μέρος, ενώ οι ψυχές των αμαρτωλών μένουν σ’ ένα χειρότερο μέρος, εν αναμονή της μεγίστης κρίσεως, η οποία πρόκειται να επακολουθήσει.
Αφιέρωμα στην Ταϋγέτη Μπασούρη: Η σχέση με τον Βέγγο και ο θάνατος που δεν ξεπέρασε ποτέ
Έμεινε στην εξορία τέσσερα χρόνια, αρνούμενη να υπογράψει δήλωση μετανοίας
H Ταϋγέτη Μπασούρη συχνά καλούταν να ενσαρκώσει ρόλους που σχετίζονταν με την εξωτερική της εμφάνιση και τον αυτοσαρκασμό.
Η ηθοποιός, έγινε γνωστή και πολύ αγαπητή μέσα από τους κωμικούς, κυρίως, ρόλους της κακιάς και της άσχημης που ερμήνευε, ενώ κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η ευγένια, το χιούμορ και η ζωντάνια που τη διέκρινε ως άνθρωπο.
“Πάντα μου έδιναν ρόλους κακιάς ή άσχημης. Δε με πείραζε. Μου έφταναν τα γέλια που έκανε ο κόσμος από κάτω, το χειροκρότημα. Αυτό ήταν η ζωή μου.”
Η Ταϋγέτη συγκαταλέγεται, μαζί με τη Γεωργία Βασιλειάδου και την Αθηνά Μερτύρη, στις «άσχημες» του ελληνικού κινηματογράφου. Μάλιστα, η ίδια η Γεωργία Βασιλειάδου, συνήθιζε να λέει αστειευόμενη ότι έαν γινόντουσαν καλλιστεία για άσχημες, η ίδια θα έβγαινε Σταρ Ελλάς και η Ταϋγέτη Μις Ελλάς.
Ποια ήταν η Ταϋγέτη Μπασούρη
Η Ταϋγέτη γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1914
Σπούδασε στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο «Εθνικό Ωδείο»
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1944 με τον θίασο του Γ. Λουκούλη
Τη δεκαετία του 1980 συμμετείχε στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Χάσαμε τη θεία στοπ»
Το 1984, με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο, με σκοπό να συμπληρώσει τα συντάξιμά της έτη
Έγινε δημοφιλής από τους κωμικούς της ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου
Συνεργάστηκε σε πολλές ταινίες με τον Θανάση Βέγγο, ο οποίος της έδειχνε πολλή εμπιστοσύνη
Έγινε γνωστή στον χώρο του κινηματογράφου και του θεάτρου με το μικρό της όνομα
Απεβίωσε σε ηλικία 89 χρόνων.
Δείτε το βίντεο:
Η σύλληψη και η εξορία
Η Ταϋγέτη είχε ενεργό συμμετοχή στο ΕΑΜ Θεάτρου και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση συνελήφθη και εξορίστηκε στη Χίο, στη Μακρόνησο, στο Τρίκερι και στον Αϊ-Στράτη.
Όπως είχε δηλώσει η ίδια: «Η ιδεολογία είναι πάνω από την οικογένεια. Οι γονείς μου δεν ήταν αριστεροί, εγώ όμως έβλεπα γύρω μου την αδικία και ένιωθα ότι κάτι έπρεπε να κάνω, έτσι μπήκα από μικρή στο Κομμουνιστικό Κόμμα». Επίσης, ήταν της άποψης ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να υπερασπίζεται τα πιστεύω του μέχρι το τέλος: «Τέσσερα χρόνια κάθισα στην εξορία επειδή αρνιόμουνα να υπογράψω ότι δεν είμαι κομμουνίστρια».
Σε συνεντευξή της στο παρελθόν, είχε αποκαλύψει ότι: «Συχνά οι άνθρωποι γίνονται σκληροί χωρίς τη θέλησή τους. Θυμάμαι, στην εξορία, κάτι κακόμοιρα δεκαεννιάχρονα φανταράκια που τα υποχρέωναν να με χτυπάνε. Δεν μπορούσαν να το κάνουν, έβαζαν τα κλάματα και με παρακαλούσαν να προσποιούμαι ότι φωνάζω από πόνο, γιατί διαφορετικά θα τις έτρωγαν εκείνα».
Ενώ αναφέρθηκε και στη σωματική βία που υπέστη εκείνα τα χρόνια: «Άμα πιστεύεις σε κάτι με όλο σου το είναι, αντέχεις και τον πόνο και όλα. Το ξύλο που έτρωγα στη Μακρόνησο με πεισμάτωνε ακόμα πιο πολύ».
Ταϋγέτη: Ο Θανάσης Βέγγος, της είχε ιδιαίτερη αδυναμία και πίστευε στο ταλέντο της
Ένας από τους πιο ανθρώπους που βοήθησαν την Ταϋγέτη στη λαμπρή επαγγελματική της πορεία ήταν ο Θανάσης Βέγγος, ο οποίος πίστευε πολύ στο ταλέντο της και της έδειχνε πολλή εμπιστοσύνη ως επαγγελματία. Γι’ αυτό και έπαιξαν μαζί σε πάρα πολλές ταινίες.
Η Ταϋγέτη συμμετείχε συνολικά σε 50 κινηματογραφικές ταινίες. Οι τελευταίες εμφανίσεις της ήταν οι: «Δυο τρελοί και ο ατσίδας», «Μη μου άπτου» και «Το 24ωρο ενός παλιατζή».
Έπειτα αποφάσισε να σταματήσει την υποκριτική, έως το 1984 όπου, με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη, επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο για να συμπληρώσει τα συντάξιμά της έτη. Παρέμεινε εκεί έως το 1992.
Ο θάνατος που δεν ξεπέρασε ποτέ και το μοναχικό τέλος
Η Ταϋγέτη λόγω της απώλειας της μητέρας της σε νεαρή ηλικία, ανέλαβε εκείνη τη φροντίδα της αδελφή της και όταν το 1993 την έχασε, ήταν κάτι που τη συνέτριψε. Δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει ποτέ.
Δεν παντρεύτηκε και δεν έγινε ποτέ μητέρα, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής της έπασχε από άνοια. Τη φροντίδα της ανέλαβε μια ξαδέρφη της έως το 2003, όταν η αγαπημένη ηθοποιός «έφυγε» από τη ζωή από εγκεφαλικό, έπειτα από νοσηλεία αρκετών ημερών.
Όσο γέλιο και εάν πρόσφερε μέσα από τις ταινίες της η Ταϋγέτη στην πραγματική της ζωή υπήρξε πολύ μοναχική, κλειστή και αντικοινωνική. Χαρακτηριστικό είναι πως ποτέ δεν έλεγε την ηλικία της και ποτέ δεν ακολουθούσε τους συναδέλφους της στα στέκια των καλλιτεχνών.
Παρ’ όλα αυτά, είχε αποκαλύψει ότι είχε αρκετά φλερτ στη ζωή της: «Φλερτ είχα πολλά σαν κοπέλα. Μεγάλο έρωτα, όμως, δεν είχα. Δεν υπέφερα και δεν έσκασα για κανέναν άντρα. Ο γάμος περιορίζει τη γυναίκα. Τι να τον κάνεις τον γάμο, αν ο άντρας σου σε απατά και δεν αισθάνεται αγάπη για σένα; Δε στερήθηκα την αγάπη στη ζωή. Μέχρι σήμερα την έχω κοντά σε δικούς μου ανθρώπους».
Δείτε το βίντεο:
Στο Εθνικό Θέατρο συμμετείχε στις εξής παραστάσεις:
Τα οράματα της Σιμόν Μπασάρ (1976)
Νεφέλες (1984)
Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν (1985)
Η σονάτα των φαντασμάτων (1986)
Εκκλησιάζουσες (1987)
Οι στρατιωτες (1987)
Ο θάνατος του Περικλέους – Η κόρη του παντοπώλου – Η βεγγέρα (1988)
Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1989)
Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι (1991).
Ταϋγέτη: Η δικές της αλήθειες
Κακιά εγώ δεν ήμουνα, αλλά στις κακές έριχνα δίκιο, τις καταλάβαινα. Έγιναν στρίγκλες επειδή ορισμένοι δεν τους φέρθηκαν καλά
Η κακία ξεκινάει από την ανέχεια. Αν φέρεσαι καλά, ακόμα κι αγρίμι να είναι ο άλλος, αργά ή γρήγορα θα τον φέρεις στα δικά σου νερά
Η ομορφιά δεν είναι αρκετή. Άμα δεν έχεις καλό χαρακτήρα, οι άλλοι θα απομακρυνθούν
Το χιούμορ και η τσαχπινιά είναι για τους άντρες εξίσου σημαντικά με την εμφάνιση. Ίσως γι’ αυτό δεν μου έλειψαν ποτέ τα φλερτ
Οι γονείς είναι η μεγαλύτερη αγάπη. Η πρώτη και η τελευταία
Άλλο η ιδεολογία και άλλο η πολιτική
Οι θεατρίνοι είμαστε ευαίσθητοι, γι’ αυτό βασανιζόμαστε σε όλη μας τη ζωή
Ο κόσμος δεν ξεχνάει αυτούς που τον έχουν κάνει να γελάσει. Ακόμα και σήμερα, με σταματούν στον δρόμο και μου λένε ότι μ’ αγαπούν
Η μόρφωση είναι το παν. Ξυπνάει τον άνθρωπο, τον μαθαίνει να φέρεται, τον κάνει να καταλαβαίνει για ποιο λόγο βρίσκεται στη γη
Οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι δεν δίνουν σημασία στα πλούτη και στη δόξα. Το χρήμα δεν έχει κάνει ποτέ κανέναν ευτυχισμένο. Το μόνο που μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο είναι η αγάπη
Το πάθος δεν ενδείκνυται για να στήσει κανείς πάνω του σπίτι και οικογένεια
Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεφτιλίζονται για το στεφάνι. Αμάν ντε, παντρεύτηκες. Τι έγινε πια! Σπουδαίο πράγμα!
Ο ρομαντισμός χρειάζεται μέτρο. Το ίδιο και ρεαλισμός
Τι να την κάνεις την οικογένεια, αν ο άντρας σου δεν σε υπολογίζει και σε απατά;
Το να πηγαίνεις στην εκκλησία είναι χάσιμο χρόνου. Δεν παίρνεις ένα βιβλίο να διαβάσεις καλύτερα; Οι προσευχές είναι άχρηστες. Κι εγώ που προσευχόμουνα να γίνει η αδερφή μου καλά, τι κατάφερα; Τελικά την έχασα
Να προσέχουμε τους ανθρώπους, ν’ ακούμε τις στενοχώριες τους, να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους ελαφρώσουμε. Αυτό είναι το καλό.
Είναι μια συνηθισμένη παρανόηση ότι μόνο η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ προκαλεί ηπατική ανεπάρκεια.
Στην πραγματικότητα, ακόμη και άνθρωποι που δεν καταναλώνουν ποτέ αλκοόλ μπορούν να αναπτύξουν σοβαρά ηπατικά προβλήματα λόγω κακών διατροφικών συνηθειών. Πρόσφατα ιατρικά περιστατικά και έρευνες δείχνουν ότι ορισμένες τροφές, όταν καταναλώνονται καθημερινά χωρίς μέτρο, μπορούν σιωπηλά να καταστρέψουν το συκώτι με την πάροδο του χρόνου.
Ένα περιστατικό που σήμανε συναγερμό
Γιατροί ανέφεραν πρόσφατα την περίπτωση ενός άνδρα που δεν έπινε ποτέ αλκοόλ, αλλά πέθανε από ηπατική ανεπάρκεια. Μετά από έρευνα, διαπιστώθηκε ότι η καθημερινή του διατροφή περιλάμβανε αρκετές τροφές βλαβερές για το συκώτι. Αυτή η τραγική ιστορία αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση: η προστασία του ήπατος δεν αφορά μόνο την αποφυγή του αλκοόλ — αλλά τη διατήρηση μιας ισορροπημένης, φιλικής προς το συκώτι διατροφής.
4 τροφές που μπορεί να βλάψουν το συκώτι αν καταναλώνονται πολύ συχνά και χωρίς μέτρο
1. Επεξεργασμένα Κρέατα
Μπέικον, λουκάνικα και αλλαντικά περιέχουν υψηλά επίπεδα συντηρητικών, νατρίου και ανθυγιεινών λιπαρών. Αυτές οι ουσίες αυξάνουν το οξειδωτικό στρες και τη φλεγμονή, επιταχύνοντας την εμφάνιση λιπώδους διήθησης και ίνωσης του ήπατος.
2. Τηγανητά και Λιπαρά Φαγητά
Οι τροφές που είναι πλούσιες σε τρανς λιπαρά και οι τηγανητές λιχουδιές επιβαρύνουν το συκώτι με περίσσεια λίπους. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό οδηγεί σε μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος (NAFLD), φλεγμονές και ουλές.
3. Ζαχαρούχα Ροφήματα και Γλυκά
Αναψυκτικά, γλυκά και άλλες τροφές πλούσιες σε ζάχαρη αυξάνουν τον κίνδυνο για αντίσταση στην ινσουλίνη και παχυσαρκία. Η υπερβολική ζάχαρη προάγει τη συσσώρευση λίπους στο συκώτι, μειώνοντας την ικανότητά του να λειτουργεί σωστά.
4. Υπερβολικό Αλάτι
Η διατροφή με πολύ αλάτι συμβάλλει στην ίνωση του ήπατος και στην υπέρταση, επιβαρύνοντας περιττά το συκώτι. Σνακ, κονσέρβες και φαγητά ταχυφαγείου αποτελούν κοινές κρυφές πηγές υπερβολικού νατρίου.
Πώς να Προστατεύσετε το Συκώτι σας
Καταναλώνετε ισορροπημένη διατροφή πλούσια σε φρούτα, λαχανικά, δημητριακά ολικής άλεσης και άπαχες πρωτεΐνες.
Περιορίστε τα επεξεργασμένα, τηγανητά, ζαχαρούχα και αλμυρά τρόφιμα.
Ενυδατωθείτε σωστά και ασκηθείτε τακτικά για να στηρίξετε τη λειτουργία του ήπατος.
Κλείνετε τακτικά ραντεβού για εξετάσεις ώστε να παρακολουθείτε την υγεία του ήπατος.
Συμπέρασμα
Δεν χρειάζεται να πίνετε αλκοόλ για να αναπτύξετε ηπατικά προβλήματα. Οι καθημερινές διατροφικές επιλογές παίζουν τεράστιο ρόλο στην υγεία του ήπατος. Αποφεύγοντας την υπερβολική κατανάλωση επεξεργασμένων κρεάτων, τηγανητών τροφών, ζαχαρούχων ροφημάτων και αλμυρών γευμάτων, μειώνετε τον κίνδυνο ηπατικής βλάβης και προστατεύετε ένα από τα πιο ζωτικά όργανα του σώματός σας.
Ηπατική ανεπάρκεια δεν προκαλείται μόνο από αλκοόλ. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν πίνουν και όμως εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα στο συκώτι (π.χ. μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος – NAFLD), η οποία σχετίζεται με διατροφή, παχυσαρκία, διαβήτη, υπέρταση και καθιστική ζωή.
Δεν σημαίνει ότι αν φάει κάποιος λίγο μπέικον, γλυκό ή τηγανητά θα “καταστρέψει το συκώτι του”και θα πάθει ανεπάρκεια. Αυτό συμβαίνει σε περιπτώσεις χρόνιας, συστηματικής κακής διατροφής σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες (π.χ. παχυσαρκία, έλλειψη άσκησης, γενετική προδιάθεση).
Ναι, η υπερβολική κατανάλωση επεξεργασμένων κρεάτων, τηγανητών, ζάχαρης και αλατιού μπορεί να επιβαρύνει το συκώτι.
Όχι, δεν θα πάθει κάποιος ηπατική ανεπάρκεια απλά επειδή τρώει περιστασιακά αυτές τις τροφές
Το συκώτι είναι ανθεκτικό όργανο, αλλά θέλει ισορροπημένη διατροφή, κίνηση και περιορισμό βλαβερών συνηθειών.
Σοβαρή καταγγελία για τον γιατρό Ηλία Θεοδωρόπουλο: Τι υποστηρίζει γυναίκα για επίσκεψη στο ιατρείο του
Μια ιδιαίτερα σοβαρή καταγγελία για τον γιατρό Ηλία Θεοδωρόπουλο ήρθε στο φως μέσα από την εκπομπή «Αποκαλύψεις» του ΑΝΤ1. Γυναίκα περιέγραψε στη δημοσιογράφο Μιλένα Μπαχαρνίκου όσα, κατά τους ισχυρισμούς της, συνέβησαν το 2018, όταν τον επισκέφθηκε για ένα γυναικολογικό πρόβλημα.
Δείτε το βίντεο:
Η μαρτυρία της συνδέθηκε δημοσιογραφικά με την έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Όσα ανέφερε αποτελούν δικούς της ισχυρισμούς και δεν έχουν κριθεί από τη Δικαιοσύνη.
Το πρώτο ραντεβού της ασθενούς στο ιατρείο
Σύμφωνα με την καταγγέλλουσα, η πρώτη επίσκεψή της πραγματοποιήθηκε παρουσία μιας φίλης της και δεν συνέβη κάτι που να της προκαλέσει ανησυχία. Όπως είπε, είχε απευθυνθεί στον γιατρό επειδή αντιμετώπιζε πρόβλημα με τον κύκλο της.
«Είχα πρόβλημα με τον κύκλο μου. Μου έδωσε κάποιες βιταμίνες και ένα διατροφικό πλάνο που έπρεπε να ακολουθήσω και μου είπε να πάω την επόμενη εβδομάδα για να μελετήσει εκτενέστερα την περίπτωσή μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η γυναίκα υποστήριξε ότι ο γιατρός τής ζήτησε να επιστρέψει στο ιατρείο, προκειμένου να εξετάσει πιο αναλυτικά την κατάστασή της. Το δεύτερο ραντεβού, ωστόσο, φέρεται να ορίστηκε αργά το βράδυ και εκτός του συνηθισμένου ωραρίου λειτουργίας.
Το βραδινό ραντεβού χωρίς τις γραμματείς
Η ίδια ισχυρίστηκε ότι έφτασε στο ιατρείο στις 20:30. Όπως περιέγραψε, ο γιατρός είπε στις γραμματείς του ότι δεν τις χρειαζόταν άλλο και εκείνες αποχώρησαν.
«Την επόμενη εβδομάδα μου είχε κλείσει ραντεβού εκτός των ωρών του ιατρείου του. Πήγα στις 8:30, είπε στις γραμματείς του ότι δεν τις χρειαζόταν, μου είπε αν θέλω να μου προσφέρει αλκοόλ και του είπα ότι δεν πίνω. Άρχισα να φοβάμαι», δήλωσε.
Σε διαφορετική απόδοση της μαρτυρίας της αναφέρεται ότι ο γιατρός φέρεται να της πρότεινε ακόμη και κρασί χωρίς αλκοόλ, όταν εκείνη αρνήθηκε να πιει. Στη συνέχεια, σύμφωνα πάντα με την καταγγελία, της ζήτησε να περάσει σε ένα σαλόνι που βρισκόταν ανάμεσα στα δύο ιατρεία.
Η καφέ βαλίτσα και όσα καταγγέλλει ότι είδε
Η γυναίκα υποστήριξε ότι κάθισε στον καναπέ και τότε ο γιατρός έφερε μπροστά της μια καφέ δερμάτινη βαλίτσα. Όταν την άνοιξε, όπως ισχυρίζεται, αντίκρισε αντικείμενα που της προκάλεσαν φόβο και τα οποία εκείνος φέρεται να συνέδεσε με μια υποτιθέμενη «θεραπεία».
«Είχε δονητές σιδερένιους, είχε ψαλίδια, μεγάλες βελόνες, ένα σιδερένιο τσόκερ με αλυσίδα και καρφιά. Ζήτησε να προχωρήσουμε… να κάνει τη θεραπεία και να προχωρήσουμε σε σεξουαλική συνεύρεση. Ευτυχώς, είχα την εξυπνάδα, πάνω στον πανικό μου, να πω δεν μπορώ εκείνη τη στιγμή να κάνω κάτι μαζί του. Ότι θα το ήθελα πάρα πολύ, του είπα, αλλά με περιμένει κάτω ο σύζυγός μου», είπε στην εκπομπή του ΑΝΤ1.
Όπως εξήγησε, επικαλέστηκε την παρουσία του συζύγου της έξω από το κτίριο, προκειμένου να μπορέσει να αποχωρήσει από τον χώρο. Η ίδια παρουσίασε το περιστατικό ως μια εμπειρία που την έκανε να αισθανθεί φόβο και έντονη ανασφάλεια.
Αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ, είναι ότι ήταν θλιμμένος, είπε ο τραγουδιστής
Στον Γιώργο Μαζωνάκη και την προσπάθεια που είχε γίνει από ανθρώπους του περιβάλλοντός του να τον στηρίξουν αναφέρθηκε ο Νίκος Βέρτης, δηλώνοντας πως «πολλοί προσπαθήσαμε να τον βοηθήσουμε».
Δείτε το βίντεο:
Ο τραγουδιστής παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Πρώτος Καφές με τη Ζήνα» που προβλήθηκε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, μιλώντας μεταξύ άλλων για τον ξαφνικό θάνατο του καλλιτέχνη, σε ηλικία 54 ετών. Αναφερόμενος στην απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Νίκος Βέρτης σχολίασε ότι υπήρχαν πρόσωπα που προσπαθούσαν να τον στηρίξουν, εκφράζοντας παράλληλα τη λύπη του για το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να του σταθούν, όπως εκείνοι θα ήθελαν.
Πιο αναλυτικά, ο τραγουδιστής είπε: «Δεν ξέρω αν με λόγια μπορείς να περιγράψεις αυτό που νιώθεις. Δεν το δέχεσαι αυτό. Αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ είναι ότι ήταν θλιμμένος. Δεν μπορούσε να βρει από κάπου να αντλήσει θετική ενέργεια. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε, αλλά δεν βρέθηκε αυτό το σημείο και θεωρώ ότι αυτό που ένιωσαν όλοι μέσα τους θα ήταν “μακάρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε σε όλο αυτό το πράγμα, για να είναι καλά ο Γιώργος”».
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια, μιλώντας για την προσωπική του σχέση με τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο Νίκος Βέρτης εξήγησε πόσο σημαντική ήταν για εκείνον η παρουσία του, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνης, τονίζοντας πως το αποτύπωμά του στη μουσική θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό: «Εμένα θα μου λείψει πάρα πολύ, γιατί τον αγαπούσα πολύ και σαν καλλιτέχνη θεωρούσα και θεωρώ ότι ήταν μάγκας με όλη τη σημασία της λέξεως. Είχε τον δικό του χαρακτήρα και θα λείψει τόσο πολύ καλλιτεχνικά. Το στίγμα που θα αφήσει πίσω είναι τεράστιο. Τώρα θα δει ο κόσμος περισσότερο τι ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης».
Ο τραγουδιστής θυμήθηκε επίσης, τις φορές που επέλεγε να διασκεδάσει σε κέντρα που κατά καιρούς εμφανιζόταν ο Γιώργος Μαζωνάκης, εξηγώντας τι ήταν αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ως ερμηνευτής και γιατί αισθανόταν διαφορετικά όταν βρισκόταν εκεί. Συγκεκριμένα, είπε: «Η φωνή του, όταν έμπαινε πάνω σε ένα κομμάτι, ήταν χαρακτήρας. Γι’ αυτό και πήγαινα στον Γιώργο και περνούσα καλά. Εμένα θα μου λείψει. Και λέω τώρα “πού θα πάω;”. Αυτό έλεγα στην παρέα μου. Έχω φίλους να πάω, αλλά στον Γιώργο περνούσα αλλιώς. Χαλάρωνα, διασκέδαζα».
Μιλώντας για την παρουσία του τραγουδιστή πάνω στη σκηνή, ο Νίκος Βέρτης στάθηκε στη σκηνική του παρουσία και στην ικανότητά του να κερδίζει την προσοχή του κοινού: «Ήταν και σόουμαν ο Γιώργος. Έβγαινε στη σκηνή και ήταν ένας σταρ. Δεν μιλούσαμε μεταξύ μας. Όταν έβγαινε ο Γιώργος στη σκηνή, το βλέμμα ήταν εκεί πάνω».
Τέλος, αναφερόμενος στην αντίδραση του κόσμου μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη, ο Νίκος Βέρτης μίλησε για τη μεγάλη συγκίνηση που προκάλεσε η απώλειά του, συνδέοντάς την με αντίστοιχες περιπτώσεις αγαπημένων καλλιτεχνών που έφυγαν από τη ζωή: «Είδα ξαφνικά πόση αγάπη πήρε από τον κόσμο. Πόσο πολύ ο κόσμος συγκινήθηκε. Έκλαψε κόσμος που μπορεί να μην πήγαινε ποτέ να τον ακούσει. Το έζησα και με τον Βασίλη Καρρά. Το είδαμε και με τον Παντελή Παντελίδη, με τον Τόλη Βοσκόπουλο, με τον Αντώνη Βαρδή. Όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που είχαν ψυχούλα μέσα τους, πόσο πολύ ο κόσμος τους αγαπάει και αυτό είναι μαγικό».
«Το καταφύγιο» του Γιώργου Μαζωνάκη στην Κρήτη: Το χωριό που τον αγκάλιασε και οι βραδιές κάτω από την αιωνόβια πιπεριά
Δεν είναι τυχαίο που σήμερα στους Πεύκους της Σητείας τελείται μνημόσυνο για τον αδικοχαμένο Γιώργο Μαζωνάκη που άφησε την τελευταία του πνοή στις 9/9 στο ιατρείο του Κολωνακίου. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το χωριό της Κρήτης κλαίει για τον Μαζωνάκη.
Δείτε το βίντεο:
Συγγενείς και φίλοι, καθώς και κάτοικοι του χωριού ήθελαν να αποτίσουν τον δικό τους φόρο τιμής στον δικό τους άνθρωπο, γιατί έτσι αισθανόντουσαν, έτσι ένιωθαν για τον Γιώργο που λάτρεψαν. Το μνημόσυνο προγραμματίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στους Πεύκους και μετά την ολοκλήρωση της Θείας Λειτουργίας συγκεντρώθηκαν στην Πιπεριά, ένα εστιατόριο της περιοχής, για να πιουν στην υγειά του και να τον αποχαιρετίσουν όπως μόνο οι Κρητικοί ξέρουν να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις…
Η επιλογή των Πεύκων δεν έγινε τυχαία, καθώς ο τραγουδιστής είχε συνδεθεί στενά με όλο το χωριό και είχε επιλέξει να χτίσει εκεί το δικό του καταφύγιο, το ησυχαστήριό του. Μακριά από τις πίστες, τα φώτα και τη δημοσιότητα, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε δημιουργήσει στην Κρήτη έναν δικό του κόσμο, έναν δικό του Παράδεισο όπως τον είχε ονειρευτεί και που το γνώριζαν καλά οι άνθρωποι στους Πεύκους Λασιθίου που τον έβλεπαν να κάνει τις βόλτες του και να συζητάει μαζί τους.
Ένα μέρος για να ηρεμεί, να περπατά, να κολυμπά, να τρώει με άγνωστους αρχικά που στην συνέχεια έγιναν φίλοι και να ζει με τον τρόπο που αγαπούσε, χωρίς πολυτέλειες. Εκεί μπορούσε να απομονωθεί και να κάνει παρέα μόνο με απλούς ανθρώπους του χωριού που όταν τον έβλεπαν άνοιγαν μια ζεστή αγκαλιά για να τον κλείσουν μέσα.
Το «καταφύγιό» του τραγουδιστή ήταν στους Πεύκους, περίπου 6-7 χιλιόμετρα από τον Μακρύ Γιαλό, και το είχε αγοράσει πριν από μερικά χρόνια. Ήταν ένα παλιό εργοστάσιο που το ανακαίνισε και που ο ίδιος το διαμόρφωσε ανάλογα με το γούστο του, σε ένα λευκό σπίτι.
Το εργοστάσιο έγινε το σπίτι που ονειρεύτηκε
Το σπίτι του Γιώργου Μαζωνάκη
Η σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τους Πεύκους ξεκίνησε περίπου το 1995. Αρχικά ο καλλιτέχνης πήγαινε στην περιοχή για διακοπές, όμως επειδή η καταγωγή του ήταν από την Σητεία, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας του και σε μια επίσκεψή του εκεί αντίκρυσε έναν επίγειο Παράδεισο, περνώντας ο καιρός δέθηκε τόσο πολύ με το τοπίο και με τους κατοίκους, ώστε αποφάσισε να αγοράσει το δικό του ακίνητο.
Το παλιό εργοστάσιο, κοντά στο κέντρο του χωριού, άρχισε να μεταμορφώνεται σύμφωνα με το όραμά του, σε ένα υπέροχο σπίτι που του έδινε ηρεμία, χαλάρωση και απολάμβανε την υπέροχη τυρκουάζ θάλασσα μπροστά στα πόδια του που τόσο πολύ αγαπούσε και περνούσε αμέτρητες ώρες σε αυτήν. Οι άνθρωποι της περιοχής μιλάνε για έναν άνθρωπο ιδιαίτερα συνεπή τότε με τα συνεργεία που εργάστηκαν στο σπίτι και γενικότερα πολύ φιλικό με όλους τους κατοίκους.
Τα καλοκαίρια του που τα περνούσε, είτε με την οικογένειά του στο νησί, είτε με φίλους, είτε μόνος του πολλές φορές, είχαν διαφορετικό ρυθμό… Οι Πεύκοι πνιγμένοι στο πράσινο είναι ένα χωριό με ελάχιστους κατοίκους, περίπου 200. “Ήταν ο «θεραπότοπός του” έλεγε όταν βρισκόταν εκεί. Εκείνος ξυπνούσε νωρίς για να κατέβει στον Μακρύ Γιαλό για μπάνιο ή για να περπατήσει στην περιοχή και να απολαύσει τη φύση, να ξεκουραστεί και να παίρνει τις αποφάσεις του. Εκεί γνωρίστηκε και με την Ελένη Πετρουλάκη, την αδερφή της Νίκη και την μαμά της Μαρία που διατηρεί καφέ στο συγκεκριμένο χωριό. Εξάλλου ο Μακρύς Γιαλός βρίσκεται κοντά στα νότια παράλια του Λασιθίου, με τον οικισμό και την παραλία να απλώνονται μπροστά στο Λιβυκό Πέλαγος.
Ο Μαζωνάκης όποτε πήγαινε στην Κρήτη απέφευγε τις κοσμικότητες και προτιμούσε να περπατάει στα σοκάκια του χωριού, να πίνει καφέ και ρακή με τους ντόπιους, να είναι όλη μέρα στην θάλασσα, να κάνει περιπάτους στα καφενεία με τους μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους και να απολαμβάνει γύρω από ένα τραπέζι τις κουβέντες με τους κατοίκους ακούγοντας τις ιστορίες τους.
Οι βραδιές κάτω από την αιωνόβια Πιπεριά
Η ταβέρνα Πιπεριά
Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα που μεταφέρουν οι άνθρωποι του χωριού είναι εκείνη του Μαζωνάκη τα βράδια. Καθόταν μόνος κάτω από μια αιωνόβια πιπεριά, με ένα καραφάκι ρακή και κρητικούς μεζέδες. Οι άνθρωποι που τον φιλοξενούσαν θυμούνται την ιδιαίτερη αδυναμία του στην τοπική κουζίνα: τυροπιτάκια, χορτοπιτάκια, μαραθόπιτες, χοχλιούς και ψάρι. Ακόμη και όταν του πρόσφεραν αρνί ή αντικριστό, σύμφωνα με τη μαρτυρία, αστειευόταν λέγοντας: «πάλι σε πειρασμό με βάζετε». Αυτή η εικόνα — ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της χώρας να κάθεται ήσυχα κάτω από ένα δέντρο ενός μικρού κρητικού χωριού — ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τι σήμαιναν για εκείνον οι Πεύκοι.
Νηστεία και προσευχή
Οι κάτοικοι μιλούν επίσης για έναν άνθρωπο που συμμετείχε στη ζωή του χωριού. Πήγαινε στην εκκλησία, συναντούσε μικρούς – μεγάλους, αστειευόταν μαζί τους και περνούσε χρόνο χωρίς την απόσταση που συνήθως δημιουργεί η δημοσιότητα. Ο Μαζωνάκης όποτε κατέβαινε Πάσχα στο νησί, νήστευε και παρακολουθούσε τις ακολουθίες, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή επέλεγε να επισκέπτεται την Ιερά Μονή Καψά, ένα πανέμορφο μοναστήρι όπου έμενε εκεί για πολλές ώρες συνομιλώντας με τον Γέροντα της Εκκλησίας και αναζητώντας την ηρεμία, την γαλήνη και την κατάνυξη του τόπου.
Το μυστικό καταφύγιο του τραγουδιστή
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επενδύσει χρόνο και προσωπική φροντίδα στο σπίτι του στους Πεύκους για να το διαμορφώσει όπως εκείνος ήθελε, όμως, δυστυχώς δεν μπορούσε να το χαρεί όσο θα ήθελε, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων, οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις τον κράτησαν μακριά από την Κρήτη τα τελευταία δυο χρόνια.
Δείτε το βίντεο:
Το σπίτι στους Πεύκους δεν ήταν ένα ακόμη πολυτελές ακίνητο του διάσημου καλλιτέχνη, ήταν το δικό του καταφύγιο για να ηρεμεί από τα προβλήματα και το άγχος φεύγοντας από την βαβούρα της Αθήνας. Είχε τόσο πολύ δεθεί μάλιστα με τους κατοίκους του χωριού που, από την ημέρα της τραγικής είδησης για τον θάνατό του, εκείνοι θρηνούν τον Γιώργο τους, κουβαλώντας ο καθένας ξεχωριστά τις δικές του μνήμες.
Όλοι έχουν να κουβαλούν από μια, καθώς εκείνος περνούσε πολύ χρόνο μαζί τους και τους φώναζε με το όνομά τους έναν έναν προσωπικά, τους τραγουδούσε και τους έκανε να περνάνε καλά. Οι Πεύκοι δεν θρηνούν τον Μαζωνάκη, θρηνούν έναν δικό τους άνθρωπο και οι ντόπιοι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναπιούν ρακή και δεν θα ακούσουν τις απίστευτες ιστορίες του που συνήθιζε να τους λέει.
Δύο επαφές έχει πραγματοποιήσει η τραγουδίστρια με τον ΣΚΑΪ, χωρίς ακόμη να έχουν πέσει οι τελικές υπογραφές
Μία ιδιαίτερα φορτισμένη αλλαγή βρίσκεται πολύ κοντά στο να πραγματοποιηθεί στο The Voice, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ο οποίος επρόκειτο να βρίσκεται και φέτος σε μία από τις τέσσερις καρέκλες του μουσικού talent show.
Δείτε το βίντεο:
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γρηγόρη Μελά, η απόφαση του ΣΚΑΪ είναι το «The Voice» να συνεχίσει κανονικά με τέσσερις coaches και το πρόσωπο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή πολύ κοντά στο να καθίσει στην καρέκλα που προοριζόταν για τον Γιώργο Μαζωνάκη είναι η Πάολα.
Η δημοφιλής τραγουδίστρια και ο Γιώργος Μαζωνάκης διατηρούσαν στενή σχέση, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος στην επιλογή της. Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί δύο επαφές της Πάολας με το κανάλι και οι δύο πλευρές φέρονται να βρίσκονται πολύ κοντά σε συμφωνία. Ωστόσο, δεν υπάρχει ακόμη τελική υπογραφή και, συνεπώς, η συμμετοχή της δεν έχει οριστικοποιηθεί.
Η ιδιαίτερη επιθυμία της Πάολας
Ιδιαίτερη σημασία έχει και μία επιθυμία που, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, έχει εκφράσει η ίδια η Πάολα σχετικά με την παρουσία της στο talent show.
Εφόσον η συμφωνία ολοκληρωθεί και καθίσει τελικά στην καρέκλα του Γιώργου Μαζωνάκη, έχει ζητήσει να μη βρίσκεται μόνο το δικό της όνομα στην καρέκλα. Η επιθυμία της είναι να αναγράφονται μαζί τα ονόματα «Γιώργος – Πάολα», ως ένας συμβολικός τρόπος να παραμείνει παρών ο αγαπημένος της φίλος στο «The Voice».
Πρόκειται για μία κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, δεδομένου ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει στον νέο κύκλο του προγράμματος και ο αιφνίδιος θάνατός του ανέτρεψε τον αρχικό σχεδιασμό της παραγωγής.
Δείτε το βίντεο:
Με αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη ξεκινούν τα γυρίσματα
Τα γυρίσματα του «The Voice» ξεκινούν αύριο, ωστόσο το πρώτο γύρισμα δεν πρόκειται να ανοίξει με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια.
Αντί να περάσει απευθείας στη διαδικασία των blind auditions, η παραγωγή έχει προγραμματίσει ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τη μνήμη του ανθρώπου που επρόκειτο να αποτελέσει βασικό μέλος της φετινής ομάδας του talent show.
Δείτε το βίντεο:
Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει αναλάβει ο Γιώργος Καπουτζίδης, με την έναρξη του νέου κύκλου να αποκτά έτσι έναν διαφορετικό και ιδιαίτερα συγκινησιακό χαρακτήρα πριν αρχίσει κανονικά η διαδικασία των blind auditions.
