Καλησπέρα. Είμαι μαμά της Ιουλίας που είναι 5 ετών και θεία αλλά και μαμά της Χριστίνας 7 ετών. Η μοίρα τα έφερε έτσι να μεγαλώνω μόνη μου, κόρη και ανιψιά. Ο άντρας μου έφυγε με την αδερφή μου και κανείς από τους δύο δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω του.

Με τον άντρα μου ήμασταν μαζί από το Λύκειο. Παντρευτήκαμε από μεγάλο έρωτα όταν ήμουν 25 και αυτός 27. Η αδερφή μου, μεγαλύτερη από εμένα, εννοείται τον γνώριζε από τη πρώτη μέρα, βγαίναμε όλοι μαζί, μαζί σε τραπέζια, γλέντια, γιορτές και στενοχώριες. Δεν ταιριάζαμε σαν χαρακτήρες αλλά δεν είχαμε κόντρες, δεν ήταν δηλαδή ότι με ζήλευε ή τη ζήλευα. Τίποτα δεν έδειχνε ότι θα πέρναγα από τη κόλαση.

Όλα ξεκίνησαν όταν η αδερφή μου έχασε τον αρραβωνιαστικό της σε τροχαίο και την άφησε πίσω με ένα κοριτσάκι 5,5 ετών τότε, την ανιψιά μου. Πέσαμε όλοι πάνω της να της σταθούμε, ειδικά ο άντρας μου, έκανε λες και ήταν δική του αδερφή. Σχεδόν κάθε μέρα την είχαμε σπίτι μας δεν δυσανασχέτησα το θεώρησα φυσικό. Οι γονείς μας ζουν στην επαρχία, δεν μπορούσαν να έρθουν στην Αθήνα να αναλάβουν.

Άρχισα λίγο να ενοχλούμαι όταν ξεκίνησαν να βγαίνουν οι δυο τους σινεμά ή βόλτα και εμένα να μην μου λένε γιατί πχ είχα τα παιδιά ή ήμουν στη δουλειά αλλά δεν πονηρεύτηκα. Πώς να το χωρέσει ο νους; Άρχισα να παρατηρώ αλλαγές στη συμπεριφορά του άντρα μου. Έκοψε το σεξ και ήταν όλο νεύρα. Νόμιζα είχε να κάνει με τη δουλειά του. Έπιασα βλέμματα στον αέρα και πάλι ενοχλήθηκα αλλά δεν είπα τίποτα. Δεν γινόταν να πιστέψω κάτι τέτοιο, ένιωθα και ενοχές η χαζή ότι τους παρεξηγούσα.

Μια μέρα ήρθε και μου μίλησε μια συνάδελφος που ήξερε την οικογένειά μου είχαμε βγει πολλές φορές όλοι μαζί. Ο Θεός να την έχει πάντα καλά. Μου είπε πως τους είδε να φιλιούνται στο πάρκινγκ ενός σούπερ μάρκετ. Νόμιζα πως θα σωριαστώ. Ήξερα μέσα μου αλλά δεν ήθελα να το δεχτώ, δεν γίνεται να δεχτείς κάτι τέτοιο. Και πάλι σκέφτηκα ήταν καπρίτσιο, αυτή μόνη της με ένα παιδί, ο άντρας μου παντρεύτηκε μικρός ενθουσιάστηκε, θα το ξεχάσει. Χαζομάρες για να σώσω την οικογένεια μου, που δεν σωζόταν με τίποτα. Εγώ την αγκάλιασα και την έβαλα σπίτι μου να τη βοηθήσω κι αυτή έβαζε βόμβες στα θεμέλια.

Ένα μήνα έκανα τη χαζή. Έξω μου γελούσα και μέσα πέθαινα, έκλαιγα κρυφά τα βράδια μόνη μου. Θα περάσει έλεγα, θα τους περάσει. Και πέθαινα βλέποντας τα βλέμματα, τα τυχαία αγγίγματα. Μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Σε μια γιορτή έγινε ο χαμός, τους έπιασα στη κουζίνα να έχουν πλησιάσει μεταξύ τους, σε απόσταση αναπνοής είχα πιει και δυο ποτήρια και άρχισα να φωνάζω και να τα σπάω μπροστά σε όλους. Τους πέταξα έξω, έπαθα νευρικό κλονισμό.

Από τότε ζουν τον έρωτα τους τα πιτσουνάκια μου, πάει ένας χρόνος. Η ίδια μου η αδερφή μου πήρε τον άντρα και εγώ πήρα τη κόρη της υπό τη προστασία μου για να μην ζει στα ιδρύματα αφού την άφησε στους γονείς μου στην επαρχία αλλά εκείνοι είναι μεγάλοι και άρρωστοι και δεν μπορούν να τη μεγαλώσουν. Έκανα δικαστήριο για επιτροπεία και περιμένω να την υιοθετήσω και νόμιμα. Δεν πήραν ποτέ ένα τηλέφωνο τα παιδιά ούτε αυτός ούτε αυτή. Εξαφανιστηκαν από τη ζωή τους απο τη μια μερα στην άλλη, καμιά φορά παίρνει η αδερφή μου τους γονείς μου και ρωτάει.

Ένα χρόνο από τότε δεν μπορώ να σας περιγράψω. Τέτοιο κακό να μην βρει κανέναν. Έπαθα κολικό του εντέρου από τη στενοχώρια μου, γέμισε το κεφάλι μου άσπρες τρίχες σε δυο νύχτες. Έγινα λύκαινα, άλλαξα, σκλήρυνα, δεν εμπιστεύομαι τη μάνα μου. Κάνω ψυχοθεραπεία, στην αρχή έκανα και αγωγή με χάπια για να μπορώ να κοιμάμαι και να μην κλαίω όλη μέρα. Στα παιδιά είπα πως οι γονείς τους τα αγαπούν αλλά η δουλειά του γονέα είναι σκληρή και δεν την αντέχουν όλοι. Όπως και τη δουλειά του ανθρώπου. Δεν την αντέχουν όλοι.

Το κακό που μου κάνατε, να μην σας το κάνουν ποτέ.
Χτίσατε την ευτυχία σας, πάνω στη δική μου δυστυχία.
Χωρίς να σας πειράξω, χωρίς να σας έχω κάνει τίποτα κακό.
Μόνο καλό σας έκανα και να το ευχαριστώ.
Πώς μπορείτε να ζείτε έτσι; Πώς μπορείτε και κοιμάστε τα βράδια ήσυχοι όταν ζείτε μακριά από τα παιδιά σας; Όταν με προδώσατε και εμένα και αυτά με τον πιο απάνθρωπο τρόπο;

Έφη

Με απάτησε. Μου είπε ψέματα. Με χρησιμοποίησε με το χειρότερο τρόπο. Με παράτησε για μία άλλη. Δύο χρόνια μετά, έχω κάνει μεγάλη πρόοδο και σε καμία περίπτωση τα συναισθήματά μου δεν είναι τόσο δυνατά, όσο ήταν κάποτε. Ένα μέρος μου εξακολουθεί να τον αγαπά και πάντα θα το κάνει, μιας και έχουμε δύο παιδιά μαζί. Έχω διατηρήσει πολύ καλές σχέσεις μαζί του. Κατάφερα το αδύνατο και βρήκα τον τρόπο να τον συγχωρέσω και να τον συμπονέσω.

Αλλά, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Όπως πολλές στην κατάστασή μου, όταν με εγκατέλειψε, δεν μπορούσα να βρω διέξοδο από την απόγνωση και την απελπισία, που είχα βυθιστεί. Ήμουν γεμάτη οργή και είχα την αίσθηση, ότι μου είχε κλέψει την ευτυχισμένη, σταθερή και ήρεμη ζωή, που δικαιούμουν.

Βγήκα με άλλους άντρες, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το επόμενο βήμα. Κάθε καινούργιος άνθρωπος, που ήθελε να μπει στη ζωή μου ήταν ένα ακόμη τσιρότο στις βαθιές πληγές μου. Δεν νιώθω περηφάνια, που άθελα μου πλήγωσα άλλους ανθρώπους, που δεν μου έφταιγαν σε τίποτα. Θυμάμαι ακόμα τη φρίκη, που ένιωσα, όταν ένας από εκείνους μου είπε «σ’ αγαπώ» και εγώ σηκώθηκα και άρχισα να τρέχω.

Τα ραντεβού με νέους άντρες έγιναν το «μαξιλαράκι» μου. Ήταν το μόνο, που μπορούσα να κάνω, για να μη χάσω τον εαυτό μου. Δεν είχα καμία όρεξη για σχέσεις, ήθελα μόνο να ξεφύγω από τη θλιβερή μου πραγματικότητα. Ο ένας και μοναδικός, που ήθελα, δεν με ήθελε, γι’ αυτό άφηνα τους άλλους, που δεν μου άρεσαν και τόσο, να με πηγαίνουν μέχρι το κρεβάτι και μετά τέλος. Δεν ήθελα πολλά πολλά.

Εν τω μεταξύ, η νέα σχέση του πρώην μου δεν πήγαινε καλά.

Η συμβίωση με την άλλη γυναίκα αποδείχθηκε δύσκολη και η συνειδητοποίηση του ότι σιγά σιγά η σχέση τους κατέρρεε τον έκανε μέρα με τη μέρα να «πέφτει» πιο πολύ.

Η άλλη γυναίκα τον παράτησε και έφυγε. Έχασε τη δουλειά του. Δεν μπορούσε οικονομικά να κρατήσει ένα σπίτι μόνος του, γι’ αυτό και μετακόμισε στη μητέρα του. Η μοίρα τον πλήρωνε με το ίδιο νόμισμα. Πίστευα, ότι θα ευχαριστιόμουν την κατρακύλα του, ότι θα χαιρόμουν και θα ένιωθα νικήτρια, αλλά αντίθετα, ένιωθα θλίψη για έναν άνθρωπο, που η ζωή του τα έφερε τόσο ανάποδα. Περίεργο, αλλά ένιωθα συμπόνια για εκείνον.
Εκείνη την εποχή, ζητούσε απεγνωσμένα να γυρίσει κοντά σε μένα και τα παιδιά. Δεν είχε σπίτι, δεν είχε κανέναν και μου έκανε τα γλυκά μάτια, για να τον συγχωρήσω και να τον αφήσω να γυρίσει. Ήταν, όμως, πολύ αργά. Είχα από καιρό αποφασίσει, ότι ποτέ δεν θα έβαζα ξανά τον εαυτό μου και τα παιδιά μου σ’ αυτή τη δοκιμασία. Τον αγαπούσα ακόμα, αλλά το ένστικτο της επιβίωσης ήταν πιο έντονο. Είχα ζήσει ολόκληρη τη ζωή μου πιστεύοντας, ότι «η αγάπη τα νικάει όλα», αλλά τώρα ήξερα, ότι αυτό δεν συμβαίνει πάντα.

Ήμουν ευγενική απέναντί του, φιλική και διαθέσιμη να τον βοηθήσω σε ό, τι ήθελε.

Υπέμεινα πολλά εξαιτίας του: τη διάθεσή του, που ήταν μια έτσι, μια αλλιώς, τη στάση του απέναντί ​​μου, που άλλαζε με το παραμικρό κι, όμως, δεν είπα ποτέ μπροστά στα παιδιά ούτε μια άσχημη κουβέντα για τον πατέρα τους. Πάντα ήμουν κοντά του, αλλά αρνήθηκα ευγενικά να μιλήσω για μας. Το διαζύγιό μας και ο διαχωρισμός των περιουσιακών μας στοιχείων προχωρούσαν γρήγορα και ανώδυνα. Κράτησα ένα επίπεδο και παρά τα όσα μου είχε κάνει, εξακολουθούσα να είμαι ευγενική απέναντί του. Αυτό με βοήθησε να είμαι ευγενική και με τον εαυτό μου. Το μίσος, δεν ήταν ένα συναίσθημα, που μου «πήγαινε» και, ειλικρινά, δεν ήμουν διατεθειμένη να το εντάξω στη ζωή μου.

Και το έκανα. Έψαξα βαθιά μέσα μου, βρήκα, τί δεν πήγαινε καλά και το διόρθωσα. Τακτοποίησα το παρελθόν μου και έπαψα να είμαι το θύμα. Τώρα πια, ήμουν εγώ η ηρωίδα. Άλλαξα τα πάντα. Ενεργούσα πλέον διαφορετικά. Διάβαζα φιλοσοφία, περί θρησκείας και πολλά ακόμη βιβλία, οτιδήποτε με βοηθούσε να καταλάβω το νόημα της ζωής.

Έκανα πολλά ταξίδια, ελεύθερη επιτέλους και χωρίς ενοχές. Άνοιξα το μυαλό και τους ορίζοντές μου σε νέες πραγματικότητες και βρήκα τρόπους να κοιτάζω τα πράγματα με άλλο μάτι και αισθάνθηκα φανταστικά γι’ αυτό.

Άρχισα να χαίρομαι τη δουλειά μου και το χρόνο μου με τα παιδιά. Και το σημαντικότερο; Σταμάτησα να βγαίνω με τον κάθε τυχάρπαστο και τους τελευταίους έξι μήνες είμαι με έναν καταπληκτικό άνθρωπο, που εκτιμώ αφάνταστα.

Ποτέ δεν πίστευα, ότι θα το πω, αλλά είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι το μέλλον, αλλά να ζω το παρόν και να είμαι ικανοποιημένη απ’ όσα έχω.

Πηνελόπη

Τον Μάιο που μας πέρασε κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η υγεία κάποιου όχι τόσο η σωματική αλλά και η ψυχική. Πέρασα κατάθλιψη… Διάγνωση… αγχώδης διαταραχή με κατάθλιψη. Είχα τραπέζι στο σπίτι μου κ ένιωθα έναν κόμπο στο λαιμό..

Κάτι σαν να με σφίγγει και να με πνίγει…Εκλαιγα συνέχεια… χωρίς αιτία..Όλα γύρω μου μαυρα. Δεν ήθελα να βλέπω ούτε το παιδί μου ούτε τον άντρα μου ούτε κανέναν. Ήθελα να κοιμάμαι.. να μην σηκωθώ από το κρεβάτι.

Ο άντρας μου δεν με στήριξε ούτε με στηριζει” Πεταμένα λεφτά στους γιατρούς”. Έπρεπε να φτάσω να βάλω τέλος στη ζωή μου για να καταλάβει την κρισιμοτητα του προβλήματος; Από τη μια πήγαινε από την άλλη δίνεις τα λεφτά εκεί. Ποια λεφτά; Που δουλεύω πιο πάνω από το σύνηθες; Που στο σπίτι τα χουμε μισά μισά; Που κάθε μήνα έρχεται και μου λέει είναι η σειρά σου για τις πάνες του παιδιού. Που φοβάμαι ότι αν χωρίσουμε θα με καταστρέψει; Που με απειλεί; Που πήρα 6 κιλά και ξαφνικά έγινα ασχημη; Που δεν θέλω να κάνω έρωτα μαζί του; Που προσπαθώ να σωσω το γάμο μου; Που όλα αυτά τα χρόνια ζουσα ένα άρρωστο περιβάλλον και με τη μάνα μου;

Την ψυχή μου ποιος θα την σώσει… Ποιος θα έρθει να να με σηκώσει από αυτό τον βούρκο; Για εκεινον είμαι άχρηστη γιατί δουλεύω 48ωρες την εβδομάδα, άχρηστη που βγάζω 3 πτυχίο, άχρηστη που δεν πρόλαβα 1 φορά την εβδομάδα να μαγειρέψω… όταν είμαι στο δρόμο από τη δουλειά για το σπίτι με πιάνουν κρίσεις.. Σκέφτομαι “Χριστέ μου τι θα μου πει κ αυτός και η μάνα μου”.

Κόβεται η ανάσα μου… δε μπορώ να καταπιώ..Κάνω θεραπείες για να σωθω από την δολοφονία που μου ασκούν κάθε μέρα. Έχω ένα παιδί και είμαι δυστυχισμένη…. δυστυχισμένη…. δυστυχισμένη… Με σώζει που δουλεύω και μπορώ και τρέχω για τον εαυτό μου…

Από την κόλαση πως θα βγω;

Μαρίνα

Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένοι 8 χρόνια και έχουμε τρία παιδιά. Είμαι 34 ετών ενώ εκείνος 36.

Παντρευτήκαμε λίγους μήνες αφού γνωριστήκαμε. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, δύο αδερφές ψυχές που η μοίρα έφερε κοντά για να μείνουν μαζί για πάντα. Κάθε μέρα ήταν για μας γέλια, διασκέδαση, αστεία και αγάπη. Τα παιδιά μας ολοκλήρωσαν την ευτυχία μας και οι φίλοι μας (λες και μας μάτιασαν) εύχονταν να βρουν κάποτε αυτό που έχουμε εμείς.

Όλα άλλαξαν τον Αύγουστο που είχαμε πάει διακοπές. Εκεί γνώρισε μία άλλη γυναίκα και με απάτησε μαζί της. Ήταν απολύτως ειλικρινής απέναντί μου και μου ζήτησε να τον συγχωρέσω αλλά δεν δέχτηκα. Πήρα τα παιδιά μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές και φύγαμε από το σπίτι.

Εκείνος δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε να μου στέλνει λουλούδια και να με παίρνει τηλέφωνο παρακαλώντας να τον συγχωρέσω κάτι που τελικά έκανα. Κάνει ό, τι περνάει από το χέρι του για να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη μου αλλά η απιστία του είναι αγκάθι μέσα μου που δεν φεύγει. Εξακολουθώ να σκέφτομαι αυτό που έκανε κάτι που δεν με αφήνει να προσπαθήσω να ξαναφτιάξω τη σχέση μου μαζί του.

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι όλοι με κρίνουν και με κοροϊδεύουν που τον συγχώρεσα και τον δέχτηκα πίσω. Όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει. Μπήκε ποτέ κανείς απ’ όλους αυτούς στη θέση μου να δει πώς είναι; Αν δεν είχαμε παιδιά, δεν υπήρχε περίπτωση να τον συγχωρέσω. Οι δύο βασικότεροι λόγοι που τον δέχτηκα πίσω ήταν επειδή τον αγαπώ και επειδή έχουμε μαζί τρία παιδιά, τα οποία δεν φταίνε σε τίποτα να πληγωθούν έτσι. Ευτυχώς που είναι μικρά και δεν έχουν πολυκαταλάβει τι γίνεται. Εγώ όμως που μία χαρά καταλαβαίνω, τι να κάνω; Από τη μία θέλω να το παλέψω από την άλλη βρίσκω μπροστά μου συγγενείς και φίλους που με τα λόγια και τις πράξεις τους με κάνουν να πιστεύω ότι έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου που τον συγχώρεσα. Μου λένε συνέχεια ότι όποιος το κάνει μία φορά, σίγουρα θα το ξανακάνει και με αποκαλούν ηλίθια επειδή αρνούμαι να δω την αλήθεια.

Μήπως όντως είμαι χαζή που τον συγχώρεσα;

Λίζα

Η Άτζελα, 35 ετών, θα μπορούσε να είχε μείνει με τον άπιστο σύζυγό της μετά τη γέννηση του μωρού τους. Αντ ‘αυτού, επέλεξε να μεγαλώσει το μωρό της μόνη της ως ανύπαντρη μαμά. Αυτή είναι η ιστορία της:

Ο σύζυγός μου, ο Αντρέας και εγώ, ήμασταν ενθουσιασμένοι όταν ανακαλύψαμε ότι πρόκειται να γίνουμε γονείς. Προσπαθούσαμε για μερικά χρόνια να κάνουμε παιδί, φυσικά και πλησιάζαμε στο να τα παρατήσουμε, μέχρι να ανακαλύψουμε ότι επρόκειτο να γίνουμε γονείς μέσα στον επόμενο χρόνο!

Αλλά η ευτυχία μου σταμάτησε όταν ήμουν μόλις οκτώ μηνών έγκυος και έμαθα ότι ο σύζυγός μου είχε παράλληλη σχέση.

Λίγο καιρό αφότου ανακάλυψα ότι περίμενα παιδί, η σεξουαλική μας ζωή σταμάτησε να υπάρχει. Παρόλο που ήξερα ότι ήταν ασφαλές να κάνουν σεξ οι έγκυες, δεν ήθελα να κάνω στην εγκυμοσύνη μου, γι ‘αυτό και απέφευγα το σεξ μαζί του στην αρχή, και μέχρι τον τέταρτο μήνα, δεν ήθελα καθόλου και το απέφευγα εντελώς.

Μέχρι τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης μου, ο σύζυγός μου και εγώ είχαμε να κάνουμε σεξ πάνω από τέσσερις μήνες. Παρατήρησα επίσης ότι φαινόταν απόμακρος αλλά το απέδωσα στο άγχος.

ADVERTISEMENT

Λίγες εβδομάδες πριν από τη γέννα, μια γειτόνισσα μου είπε ότι είδε τον Αντρέα. Ψώνιζε με μια γυναίκα που σαφώς δεν ήμουν εγώ. Τρελάθηκα. Όταν της είπα ότι θα ‘ταν μάλλον κάποιος που θα του έμοιαζε, απάντησε ότι ο σύζυγός της είχε τραβήξει φωτογραφίες του ζευγαριού.

Είπε ότι δεν ήθελαν να ασχοληθούν με τα συζυγικά μου ζητήματα, αλλά στην πραγματικότητα είχαν δει τον Αντρέα περισσότερο απο 3-4 φορές με την ίδια γυναίκα να κυκλοφορεί απροκάλυπτα. Επέμεινε ότι δεν υπήρχε κανένα λάθος γι ‘αυτό. Όταν μου έδειξε τις φωτογραφίες στο τηλέφωνό της, ένιωσα τόσο αδύναμη που έπρεπε να καθίσω.

Όταν του μίλησα για το συμβάν, έκανε σαν να μην είχε ιδέα για το ποιό πράγμα μιλούσα, αλλά μετά του είπα ότι είχα φωτογραφικά στοιχεία δικά του να ψωνίζει και τρώει μαζί με μια άλλη γυναίκα.

Αυτό προκάλεσε κάτι στον Αντρέα που με εξέπληξε. Αντί να αναλάβει την ευθύνη για την απαίσια συμπεριφορά του, μου έριξε την ευθύνη! Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Μου είπε ότι αφού άρχισα να φουσκώνω, δεν ένιωθε πλέον σεξουαλική έλξη απέναντί μου. Με κατηγόρησε επίσης ότι αγνόησα τις σεξουαλικές του ανάγκες. Ένιωσε ότι νοιαζόμουν περισσότερο για το αγέννητο μωρό μας από αυτόν και, εξαιτίας του θυμού, αποφάσισε να προχωρήσει με μια τυχαία γυναίκα που συνάντησε σε ένα μπαρ. Είπε ότι τον έκανε να αισθάνεται σαν άντρας. Ήμουν έξαλλη.

Ήταν τέτοια η σύγχιση, που άρχισα να βιώνω συσπάσεις, οι οποίες με ανάγκασαν να γεννήσω νωρίτερα από το αναμενόμενο. Ανησυχούσα μη χάσω το μωρό μου, αλλά οι γιατροί με διαβεβαίωσαν ότι θα ήταν εντάξει.

Όταν γέννησα το κοριτσάκι μου, μόνο η μαμά και η αδελφή μου ήταν μαζί μου. Δεν ήθελα ο Αντρέας να ναι εκεί και του είπα για την κόρη μας λίγες μέρες μετά τη γέννησή της.

Υπέβαλλα αίτηση διαζυγίου από τον Αντρέα λίγο μετά τον τοκετό. Δεν το περίμενε. Το μόνο που ήθελε ήταν να βλέπει την κόρη του τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα και να είναι μέρος της ζωής της.

Ακόμα κι αν και εκείνος ήταν άπιστος, του δέχτηκα αυτά τα αιτήματα. Ήταν ο πατέρας της. Ο Αντρέας μου ζήτησε πολλές φορές να τον συγχωρέσω, υποσχόμενος ότι θα ήταν καλύτερος σύζυγος.

Θα μπορούσα να πω ότι το εννοούσε, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Γνωρίζω τον εαυτό μου και ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να τον εμπιστευτώ ποτέ ξανά όσο ζω. Πώς μπορείς να μείνεις παντρεμένος με ένα άτομο που δεν εμπιστεύεσε;

Με βοηθά οικονομικά, αλλά έχω επιλέξει να μεγαλώσω μόνη μου την κόρη μας. Δεν θέλω να βλέπει τους γονείς της να μαλώνουν όλη την ημέρα εξαιτίας κάτι που συνέβη πριν γεννηθεί.

Ελπίζω επίσης να της δείξω ότι μια γυναίκα δεν χρειάζεται να μείνει με έναν εξαπατημένο σύζυγο για χάρη των παιδιών τους.

Αυτό δεν πρέπει να υπάρχει σε έναν γάμο.

Μακάρι ο Αντρέας να μην το είχε κάνει, αλλά το έκανε, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να συγχωρήσω ή να ξεχάσω.

Πηγή: badmoms.gr

Θα ήθελα να σας πω και εγώ την ιστορία μου… Με τον άντρα μου είμαστε μαζί πολλά χρόνια. Δώσαμε μάχες για να είμαστε μαζί και να κρατήσουμε την οικογένεια μας και τα παιδιά μας έχοντας κάνει ήδη μια έκτρωση αν και ανήλικη (η μητέρα του με πήγε σε δικό της γιατρό).

Ένα μήνα μετά την έκτρωση ξαναέμεινα έγκυος. Αν και 15 χρονών αρνήθηκα να κάνω κι άλλη. Τα έβαλα με όλους κι όλα, δέχτηκα απειλές, τα κατάφερα όμως. Η κόρη μου είναι 14 χρονών σήμερα! Προβλήματα είχαμε όπως όλοι και πιστεύω μόνο λόγω ηλικίας το δέχθηκα την πρώτη φορά που σήκωσε χέρι… Το προσπέρασα. Η μάνα μου (αν μπορεί να λέγεται έτσι) του έλεγε ότι ήθελα να χωρίσουμε γιατί το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να χορεύω στις μπάρες! Για τους δικούς της λόγους δεν ήθελε να χωρίσουμε ακόμη κι όταν έκανε ό, τι έκανε.

Ο καιρός πέρασε. Υποχώρησα και στον κόσμο που ζούσα πίστευα ότι είναι ο άνθρωπος που θα είμαστε μαζί για πολλά χρόνια και έτσι έγινε! Δέχτηκα και τις απιστίες και τα ψέματα και τις κατηγορίες ότι εγώ ήμουν η άπιστη… Είμαι σίγουρη ότι στη θέση μου είναι πολλές… Έχοντας έρθει στο αμήν μου του ζητάω να χωρίσουμε οριστικά (είμαστε σε διάσταση). ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΤΗΚΕ! Κλάμα, κακό, νοσοκομεία, λιποθυμίες…

Με ένα μαγικό τρόπο μόλις είπα τέλος μέσα μου άλλαξα. Είδα τον έξω κόσμο πως το λένε; Είδα και εκείνον… Εκείνον που μου έδειξε πως είναι να χαμογελάς, να είσαι ευτυχισμένη. Είδα την ειλικρίνεια στα μάτια του για όσο και να ήταν αυτό… Τίποτα κακό, μόνο καλές αναμνήσεις έχω! Ξέρετε τι είχα πει βλέποντας μια ταινία ένα βράδυ… Πώς είναι άραγε να ζήσεις τον έρωτα; Τον αληθινό έρωτα; Να λιώνεις… Πώς; Μακάρι και εγώ να μπορούσα να το ζήσω αυτό… Και έτσι έγινε…
Ο σύζυγος βέβαια δεν είχε πρόθεση να το δεχτεί… Είχε ξεχάσει όμως να μου πει κάτι… Είχε ξεχάσει να μου πει για την εξωσυζυγική του σχέση σχεδόν 2 χρόνια πριν ακόμη μπούμε σε διάσταση…Όχι ότι δεν το περίμενα, δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε…

Αυτή τη στιγμή δίνω την τελευταία μου ευκαιρία σ’ αυτό το γάμο, αν μπορείς να το πεις κι έτσι. Δεν έχω τη δύναμη να φύγω, δεν έχω άλλη δύναμη, έχω παραιτηθεί… Σας έχει συμβεί αυτό; Εγώ νιώθω ότι μου έχουν κοπεί τα πόδια… Πέρα από τα παιδιά μου δεν βλέπω τίποτα άλλο θετικό… Κι εκείνος ξέρει ότι αν δεν ήταν τα παιδιά ούτε λόγος για επανένωση… Α, και για να μη γίνω άλλο κουραστική, έχει πάλι εξωσυζυγική σχέση αλλά ξέρετε τι; ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ… ΣΤΟΥΣ ΤΟΣΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΔΕΙΟΣ…

Αναστασία