Γεια σας, ας πούμε με λένε Ιωάννα και είμαι 35 ετών. Είμαι ομορφη σε γενικές γραμμές και πάντα είχα πολλές κατακτήσεις. Και ακόμη με προσέχουν αλλα δε με νοιάζει γιατι πανω απο ολα η οικογένεια μου.

Με τον άντρα μου καψουρευτηκαμε πριν 14 χρόνια. Τότε ήμουν και κορμάρα. Τωρα με 2 παιδιά 9 και 4 ετών  ,ε δεν έχω το σώμα που είχα. Παντα οταν έπαιρνα 1,2 κιλά τόσο ο άντρας μου όσο και η μάνα μου ,μου έκαναν παρατηρήσεις. Ειδικά η μάνα μου σκάει άνθρωπο .100 φορές τη μέρα πως έγινες ετσι θα πει κ πολλες κακίες… Τέλος πάντων… ας έρθω στο σημερα… είμαι 1.68 ύψος και πηρα 9 κιλά τον τελευταίο χρονο απο 57 πήγα 66. Πηρα κιλα λογω κακης ψυχολογιας ολη μερα σε μια δουλειά που περνούσα άσχημα ,μετα σπίτι διάβασμα το παιδί το μεγάλο που έχει και διάσπαση προσοχής ,δραστηριοτητες, δουλειες σπιτιού, ,κακο κυκλοφοριακο εντερου και φλεβικη ανεπάρκεια, μετα καραντίνα, μετα χειρουργείο φλεβιτη ,ακινησία, τα έπαιξα κ αυτα τα κιλά μαζεύτηκαν σταδιακά σε 1,5 χρονο.  Προσπαθουσα κατα διαστηματα ,εχανα 2 ,επαιρνα 3 γιατι με πρηζανε κ ξεσπουσα στο φαγητο τις νυχτες με κλαματα.Όσο κ αν είπα σταματήστε να μου το λέτε ,δε με βοηθάτε ,τόσο εκει να με ζαλίζουν. Κ φτάσαμε στο λόγο που σας γράφω σημερα.

Ο άντρας μου τελευταια μου μετράει τις μπουκιές κ μου λεει για τα κιλά μου συνέχεια. Έφτασε να μου το πει και πανω στο σεξ ,που είναι σπάνιο γιατι δε του αρέσει που πηρα κιλά… ε λογικο δεν είναι να φρικαρω κ να το διακόψω; Θέλω να χωρίσω ,νιωθω ότι δε με σέβεται, με αντιμετωπίζει μονο ως σάρκα . Με κάνει να σκέφτομαι να πάω με άλλον ,νιωθω τόσο άσχημα. Κ αυτός θεωρεί ότι τα λέει επειδη Μ αγαπάει κ με θελει σέξι οπως παλια κ ότι μου είναι πιστός αλλα κατι πρέπει να κάνω. Θεωρείται ότι είμαι εγωίστρια κ πρέπει να του κάνω το χατίρι ή να τον διώξω να βρω κάποιον να με σέβεται? Εγώ γιατι τον σέβομαι και δε του λέω κάτι που θα τον πληγώσει? Δεν αντέχω άλλο αλλά σκέφτομαι τα παιδιά μου. Γι αυτόν ετσι ομως μου μιλάει, νιωθω ότι δεν τον θελω άλλο στη ζωή μου ,όπως και τη μάνα μου .Μου θυμίζει τη μάνα μου…Θέλω να τους διώξω κ τους δύο απο τη ζωή μου είναι πολύ τοξικοι.

Είμαι χωρισμένη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Όταν χώρισα τα παιδιά μου ήταν πολύ μικρά και όταν τελείωσε ο γάμος μου θυμάμαι ότι ένιωθα σαν να στέκομαι μπροστά από ένα τεράστιο βουνό, το οποίο έπρεπε να ανέβω μέχρι την κορυφή. Σε κάθε μου βήμα κοίταζα κάτω για να δω αν πατάω γερά γιατί ένα στραβοπάτημα αρκούσε για να επιστρέψω πάλι εκεί που ήμουν, δηλαδή στην αρχή.

Κάθε φορά που έκανα ένα βήμα κοίταζα την κορυφή αναστενάζοντας και απορώντας τι πρέπει να κάνω για να μη χρειαστεί να φτάσω μέχρι εκεί. Όταν έχεις δύο παιδιά και το ένα μάλιστα μωράκι έχεις τόσες πολλές πόρτες να περάσεις στο ταξίδι σου αυτό. Σε κάθε πόρτα στέκεσαι μόνη. Για την ακρίβεια στέκεσαι μόνη γιατί ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος κάποτε ορκίστηκε να μη σε αφήσει ποτέ, αρνείται πλέον να σταθεί στο πλευρό σου, αλλά και στα ίδια σας, τα παιδιά.

Θυμάμαι ένα χρόνο αφού μας άφησε για μία άλλη γυναίκα… Ο παιδικός σταθμός που πήγαινε ο γιος μου οργάνωνε μία παιδική παράσταση όπου το παιδί μου συμμετείχε. Ήταν ένα από τα πρώτα επίσημα γεγονότα που δεν θα πηγαίναμε μαζί. Όταν παλιότερα ο γάμος μας δεν ήταν και στα καλύτερά του, δεν υπήρχε εκδήλωση που να αφορούσε τα παιδιά και να μην είχαμε παρευρεθεί, ωστόσο πάντα νιώθαμε αμήχανα να καθόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον και να υποκρινόμαστε ότι είμαστε καλά. Όταν τα πράγματα άλλαξαν και το διαζύγιο ήταν καθοδόν, μπορεί να πήγαμε και οι δύο στην παράσταση αυτή ωστόσο την παρακολουθήσαμε σαν δύο ξένοι, καθισμένοι μακριά ο ένας από τον άλλον. Δεν μιλήσαμε καθόλου. Δεν κοιταχτήκαμε καν. Η δασκάλα του παιδιού προσπάθησε να μιλήσει και στους δυο μας για το παιδί, αλλά εκείνος αρνήθηκε να μιλήσει η δασκάλα και στους δυο μας ταυτόχρονα. Εκείνο το απόγευμα έφυγα κλαίγοντας. Ήμασταν γονείς δύο παιδιών και όμως αντιμετωπίζαμε ο ένας τον άλλον σαν να ήμασταν ξένοι. Εκείνη την ημέρα καταντράπηκα. Ήταν τόσο εξευτελιστική αυτή η εμπειρία. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο, ίσως γι’ αυτό το πήρα τόσο κατάκαρδα. Τα επόμενα χρόνια το συνήθισα. Αν θέλαμε να ρωτήσουμε οτιδήποτε τη δασκάλα πηγαίναμε χωριστά.

Η πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση επηρέασε πολύ τον γιο μας. Ντρεπόταν κάθε φορά που η δασκάλα του ανακοίνωνε στην τάξη ότι την τάδε ημερομηνία θα έχουν ενημέρωση γονέων. Αγχωνόταν γιατί ήξερε. Επίσης ντρεπόταν κάθε φορά που οι φίλοι του, του έλεγαν ότι στις γυμναστικές επιδείξεις, σε κάποιον αγώνα ή σε κάποια θεατρική παράσταση θα έρθουν και οι δυο τους γονείς. Τη συζήτηση αυτή και με το γιο και με την κόρη μου την κάναμε πολλές φορές τα χρόνια που ήρθαν.

«Γιατί δεν πιάνεις το μπαμπά να μιλήσετε; Γιατί δεν συναντιέστε να λύσετε τα προβλήματά σας; Γιατί δεν ρίχνετε λίγο νερό στο κρασί σας; Γιατί ο ένας δεν θέλει ούτε να βλέπει τον άλλον;», με ρωτούσαν τα παιδιά με δικά τους πάντα λόγια. Αλήθεια τώρα. Πώς εξηγείς σε ένα παιδί κάτι τέτοιο;

Ο γιος μου είχε τις παραπάνω απορίες για πολλά χρόνια μέχρι που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο. Όταν πήρε το πτυχίο του ο πατέρας του δεν ήρθε καν. Την ημέρα εκείνη ένιωσα πιο ταπεινωμένη από πότε και όλος ο θυμός που είχα για εκείνον επέστρεψε. Ταπείνωση δεν έπρεπε να νιώσω εγώ, εκείνος έπρεπε. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η βολή του έπρεπε πάντα να προηγείται των άλλων.

Ο πατέρας μου πάντα μου έλεγε το εξής: «Δεν θα μπορέσεις ποτέ να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου αν δεν πάψεις να ασχολείσαι μαζί του».

Αποφάσισα να ανοίξω ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου όταν πέθανε ο πατέρας μου. Μία μέρα που τον επισκέφτηκα στο νεκροταφείο είπα δυνατά κοιτάζοντας τη φωτογραφία του: «Αυτή η μέρα ήρθε. Δεν θα ξανασχοληθώ. Ήρθε η ώρα να φτιάξω και πάλι τη ζωή μου».

Πραγματικά δεν με ενδιέφερε. Έπαψα να ασχολούμαι και να στεναχωριέμαι για το αν θυμήθηκε τα γενέθλια των παιδιών, αν τα έπαιρνε τηλέφωνο να τους ευχηθεί, αν τα θυμόταν σε γιορτές ή σε οποιαδήποτε σημαντική μέρα της ζωής τους. Έπαψε να με νοιάζει, τα παιδιά όμως τα ένοιαζε και τα παραένοιαζε. Τους έκανα το χατίρι κάθε φορά που ήθελαν όπως κάθε παιδί να έχουν και τους δύο τους γονείς στο πλευρό τους σε κάποιο γεγονός-ορόσημο στη ζωή τους και τον έπαιρνα τηλέφωνο ούσα πάντα προετοιμασμένη για την αρνητική του απάντηση και κάθε φορά έπρεπε να τα προετοιμάζω εξαρχής για ό, τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Κάθε φορά. Ήξερα τι θα γίνει, τα παιδιά όμως ήλπιζαν και δεν είχα κανένα δικαίωμα να τους στερήσω την ελπίδα αυτή.

Είκοσι χρόνια μετά το διαζύγιό μας απελευθερώθηκα. Το κεφάλαιο αυτό έκλεισε για μένα. Οικονομικά συμμετέχει και είναι τυπικότατος, ηθικά όμως είναι απών. Το οικονομικό είναι το μοναδικό κομμάτι που μας κρατά ακόμα ενωμένους. Κατά τα άλλα νιώθω μία παράξενη αίσθηση απελευθέρωσης.

Είκοσι χρόνια μετά κοιτάζω πίσω και θυμάμαι τόσες πολλές νύχτες φόβου και δακρύων, αβεβαιότητας και μοναξιάς, τρόμου και άγχους. Τα χρήματα του τι να τα κάνω; Τα παιδιά δεν θέλουν λεφτά, αγάπη θέλουν και τους δύο τους γονείς στο πλευρό τους. 20 χρόνια μετά, όλα αυτά τελείωσαν. Πλέον είμαι δυνατή, έχω αυτοπεποίθηση, πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και για πρώτη φορά βλέπω μέσα μου ένα φως να καίει που δεν υπήρχε εδώ και δύο δεκαετίες.

Πλέον είμαι 60 χρονών και μόνη από επιλογή. Θυσίασα τον εαυτό μου για να μεγαλώσω δύο παιδιά όσο καλύτερα μπορούσα. Στόχος μου ήταν να τους προσφέρω ασφάλεια και ας ήταν εις βάρος της δικής μου. Αυτό δεν κάνουν οι περισσότεροι γονείς; Κοιτάζουν τα παιδιά τους και βλέπουν την πραγματική εικόνα του εαυτού τους. Πάντα πίστευα ότι η πραγματική κληρονομιά που αφήνουμε βρίσκεται στις ζωές αυτές που φέρνουμε στον κόσμο.

Ο άντρας μου κάποτε όταν παντρευτήκαμε μου είπε ότι αυτό που αγαπούσε περισσότερο σε μένα ήταν η προσωπικότητά μου. Είκοσι χρόνια μετά αυτή η προσωπικότητα έχει αλλάξει ολοκληρωτικά. Τόσα χρόνια είχα χάσει τον εαυτό μου, αλλά με πολλή προσπάθεια και δουλειά μπόρεσα να ξαναβρώ ένα μέρος του μέσα από την αγάπη και την υποστήριξη που έχω από την οικογένειά μου, τους φίλους μου ακόμα και τους γείτονές μου, ακόμα και από τον εργοδότη μου που με στήριξε και δεν με απέλυσε στα δύσκολα. Όλα τα καλά του Θεού έρχονται σε εκείνους που έχουν πίστη και εγώ πιστεύω. Τα καλύτερα έρχονται και ανυπομονώ να δείξω το νέο μου εαυτό στο νέο σύντροφο που θα καταφέρει να με κερδίσει.

Έχω μάθει ότι αν επιλέξουμε να βαδίσουμε στο φόβο και να ανησυχούμε, κλέβουμε από τον εαυτό μας την πραγματική ουσία της ζωής. Κάποτε ήμουν ευτυχισμένη μέχρι που έγινα μία φοβισμένη, ανήσυχη και εξαντλημένη προσωπικότητα. Είχα χάσει την ευτυχία και την ανεμελιά μου, αλλά θα τα ξαναβρώ. Ο, τι μου προκάλεσε τόσο μεγάλο πόνο το διαγράφω.

Δεν μπορείς να ξεκινήσεις ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή σου, αν συνεχίσεις να διαβάζεις το προηγούμενο.

Σταμάτα να νοιάζεσαι για εκείνον, σταμάτα να ασχολείσαι μαζί του. Έτσι είναι και έτσι θα ‘ναι. Με τον τρόπο του θα συνεχίσει να πληγώνει και εσένα και πιο πολύ τα παιδιά σας. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς δίπλα στα παιδιά σου και να προσπαθήσεις να τους απαλύνεις τον πόνο.

Εύχομαι σε όλους το καλύτερο με προσδοκίες για τίποτα λιγότερο παρά χαρά, γαλήνη και πίστη ότι θα βρείτε κάποτε το άλλο σας μισό, αυτό που δεν θα σας προδώσει ποτέ.

Πηγή: divorcedmoms.com

Ήταν ερωτευμένος μαζί μου από το Γυμνάσιο. Τελικά τα βρήκαμε αρκετά χρόνια αργότερα και γίναμε ένα πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Κάναμε ένα πανέμορφο κοριτσάκι και το μεγαλώσαμε όμορφα, ήρεμα και μαζί. Ήταν εκπληκτικός πατέρας και σύζυγος.

3 χρόνια αργότερα αναγκάστηκε να φύγει αρκετά μακριά για να δουλέψει. Λόγω της δουλειάς του δεν μπορούσα να τον επισκέπτομαι συχνά και εκείνος ήταν δύσκολο να έρχεται. Την πρώτη φορά, που πήγα να τον βρω μετά από μήνες, έμεινα έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου. Χαρήκαμε και οι δύο ΠΟΛΥ!

Έπειτα από τρεις μήνες μια κοπέλα, η οποία ήταν ανώτερή του στη δουλειά ανέβαζε με τον άντρα μου συνέχεια φωτογραφίες στα social media με αποτέλεσμα να έρθουμε σε ρήξη αρκετές φορές! Μέσα μου ήξερα. Όλες ξέρουμε.

Όταν γύρισε, ήταν άλλος άνθρωπος, ειρωνικός, επιθετικός, κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Ήμουν πεντε μηνών έγκυος. Ένα βράδυ τον έπιασα, όταν εκείνη του έστελνε σαν να μην την ένοιαζε, τη μια φώτο μετά την άλλη. Εξαφανιζόταν συνέχεια, δεν μας έδινε σημασία, αλλά ήξερα ότι θα τον πιάσω. Κι έγινε. Έπαθα σοκ.

Τον ρώτησα πού έχω κάνει λάθος και δεν ήξερε να μου απαντήσει! Είχα τις ορμόνες μου, γκρεμίστηκε κι ο κόσμος μου και τον έδιωξα με αποτέλεσμα να πάει να τη βρει και να συζήσουν. Έλεγε ψέματα σε όλους μας, εγώ όμως ΗΞΕΡΑ! Ήρθε η ώρα να γεννήσω και τον έβλεπα να της μιλάει στο τηλέφωνο, που όποτε ήταν κοντά μου, δεν σταματούσε ποτέ να χτυπάει. Πήγα 39 κιλά και δεν επέτρεπα ούτε η κόρη μου να με δει έτσι, όπως ήμουν. Προσπαθούσα να το παίξω καλά. Όταν γέννησα το γιο μου, 3 μέρες τον παρακαλούσα να την αφήσει και να γυρίσει και εκείνος μου έστελνε ένα ξέρο: «Είμαι ερωτευμένος μαζί της». Δεν το έκρυψαν ούτε από τα social media.

Όλα αυτά που κατά καιρούς διαβάζω ήρθε η ώρα που συνέβησαν και σε εμένα.

Μετά από 25 χρόνια γάμου και τρία παιδιά μου ζήτησε διαζύγιο. Ή μάλλον όχι ζήτησε. Απαίτησε με έντονο ύφος σαν να μου έλεγε «Έλα τελείωνε, και πολύ που κράτησε, άντε άδειασέ μας τη γωνιά να κάνουμε και εμείς τη ζωή μας». Είχα καταλάβει από καιρό ότι κάτι συνέβαινε με μία μικρότερη στη δουλειά αλλά από τη στιγμή που δεν ήμουν σίγουρη δεν μπορούσα ούτε να πω ούτε να κάνω κάτι. Δεν σεβάστηκε όλα αυτά τα χρόνια που του αφιέρωσα που ήμουν πάντα στο πλευρό του και τον στήριξα στα πάντα, δεν σεβάστηκε ούτε τα παιδιά μας και πήγε και τα έφτιαξε με μία της ηλικίας τους. Δεν μου άξιζε ένα τέτοιο φινάλε. Πάνω-κάτω ήξερα ότι κάτι συμβαίνει οπότε όταν μου ζήτησε το διαζύγιο δεν με βρήκε και τελείως απροετοίμαστη. Απροετοίμαστη με βρήκε η αντίδραση και η συμπεριφορά του. Είχα κάνει κάποια σενάρια με το μυαλό μου, σενάρια τα οποία θα βάλω μπρος.

Αν νομίζει ότι μετά από 25 χρόνια θα με πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι είναι πολύ γελασμένος. Την περιουσία αυτή που έχτισε τον βοήθησα και εγώ να τη χτίσει οπότε αν νομίζει και εκείνος και η γκόμενά του ότι θα τα φάνε μαζί είναι πολύ γελασμένοι. Θα τον τρέξω στα δικαστήρια και δεν θα του αφήσω φράγκο. Θα διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν.

Ο άντρας μου ήθελε από νωρίς παιδιά, παιδιά τα οποία μεγάλωνα εγώ όσο εκείνος δούλευε ώρες ατελείωτες για να φτιάξει την περιουσία που έχει σήμερα. Τουλάχιστον τα μισά μου ανήκουν και θα τα πάρω. Να δούμε τότε. Η γκόμενά του τον θέλει για τα ωραία του τα μάτια ή για τα λεφτά του; Θα τον θέλει τώρα θα τον αφήσω άφραγκο; Αποκλείεται. Αυτές οι μικρούλες μόνο για τα λεφτά νοιάζονται ή για να πάρουν καμιά προαγωγή. Μυρίστηκε λεφτά και δεν χαμπάρισε ούτε γυναίκα ούτε παιδιά. Γιατί να τη νοιάξει άλλωστε; Μας ήξερε και από χτες; Ο σκοπός αγειάζει τα μέσα. Αλλά θα τη φτιάξω και αυτή καλά.

Θράσος εκείνος; Αντεπίθεση εγώ. Όχι που θα κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια. Δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει οι δυο τους αλλά ο πόλεμος τώρα ξεκινά. Ευτυχώς που έχω τα παιδιά μου με το μέρος μου. Βλέπουν και εκείνα όπως εγώ το άδικο και από την πρώτη στιγμή είναι στο πλευρό μου.

Δεν θα πληρώσω εγώ τον γεροντοέρωτα κανενός. Έχει κάθε δικαίωμα να είναι με όποια θέλει αλλά πρώτα θα τον γονατίσω και αν τα καταφέρει και επιβιώσει, ας περάσει καλά…

Αναστασία

Η Lindsey Donnelly είναι μητέρα δύο παιδιών που δουλεύει από το σπίτι ως social media manager. Έγινε viral με μια ανάρτηση στο TikTok που τους άφησε όλους έκπληκτους, καθώς οι περισσότεροι χρήστες ταυτίστηκαν μαζί της.

Ο σύζυγος της Donnelly της τής είπε ότι δεν κάνει τίποτα στο σπίτι, οπότε κι εκείνη σταμάτησε να καθαρίζει. «Ο σύζυγός μου έκανε ένα σχόλιο για το ότι δεν κάνω τίποτα στο σπίτι, οπότε για δύο ημέρες, πραγματικά δεν έκανα τίποτα γύρω από το σπίτι», ανέφερε το κείμενο στην ανάρτηση της Donnelly στο TikTok. Στο video η γυναίκα πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο, βιντεοσκοπώντας ό,τι έβλεπε αφού σταμάτησε να κάνει δουλειές του σπιτιού.

Τα σακίδια των παιδιών της ήταν στη μέση του δαπέδου της κουζίνας, περιτριγυρισμένα από παιχνίδια και παπούτσια. Υπήρχαν βρώμικα πιάτα στους πάγκους και στο νεροχύτη. Περισσότερα πιάτα στην τραπεζαρία και καλάθια γεμάτα άπλυτα στο σαλόνι. Στο τελευταίο πλάνο της ανάρτησής της, η Donnelly βιντεοσκόπησε το μπάνιο, όπου υπήρχαν παιχνίδια μπάνιου στη μπανιέρα, σωροί από ρούχα στο πάτωμα και ένας νιπτήρας γεμάτος με προϊόντα μαλλιών. Η Donnelly έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησης: «Μετά έφυγα από την πόλη για ένα ταξίδι με κορίτσια» και χρησιμοποίησε το hashtag #marriagehumor.

Πολλά από τα σχόλια κάτω από την ανάρτησή της προέρχονταν από άλλες γυναίκες, οι οποίες είτε επαινούσαν τη Donnelly είτε ανέφεραν μια παρόμοια εμπειρία με τους δικούς τους συζύγους. «Είσαι τόσο αληθινή», σχολίασε μια γυναίκα, προτού ευχαριστήσει τη Donnelly για την ανάρτηση.

Η Donnelly επέστρεψε στο TikTok με τον σύζυγό της δίπλα της, εξηγώντας ότι ζήτησε συγνώμη για την προσβολή του. Στην επόμενη ανάρτηση, η Donnelly λέει στον σύζυγό της για το αρχικό video στο TikTok που έγινε viral. Γύρισε προς το μέρος του και του είπε: «Ξέρεις πώς μου είπες κάτι που με έκανε να νιώσω κάπως. Είπες ότι δεν έκανα τίποτα στο σπίτι, ότι δεν καθάριζα. Και έτσι δεν έκανα τίποτα για δύο μέρες, μόνο και μόνο για να σου δείξω τι συμβαίνει όταν όντως δεν κάνω τίποτα. Το παρακολούθησαν πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι».