Είμαι 30 χρονών και είμαι Θεσσαλονικιά. Είμαι παντρεμένη με έναν άντρα που μέχρι σήμερα, πίστευα πως ήταν το jack pot της ζωής μου. Καλός, ήρεμος, τυπικός στις υποχρεώσεις του και μέχρι πριν λίγες ημέρες δεν είχε δώσει σημεία να αμφισβητήσω ή να αναρωτηθώ αν μου κρύβει κάτι.

Η ζωή μας κυλούσε ήρεμα. Το πρωί πηγαίναμε ο καθένας στις δουλειές του, μιλούσαμε ενδιάμεσα κάποιες φορές και ξανασυναντιόμασταν το βράδυ. Και οι δύο μας ανεξάρτητοι, με ενδιαφέροντα και κάποιους φίλους προσωπικούς που βλέπαμε ο καθένας μόνος του. Μια ζωή γεμάτη ενδιαφέροντα, άγχη και χαρές που τα αντιμετωπίζαμε από κοινού, όπως όλα τα ζευγάρια του κόσμου.

Η ερωτική μας ζωή τα πρώτα χρόνια της σχέσης μας ήταν φλογερή αλλά αυτήν την περίοδο σα να περνούσε μια κάμψη. Την απέδωσα στα χρόνια και στις κρίσεις που όλα τα ζευγάρια αντιμετωπίζουν. Άλλωστε όπως σας είπα δεν μου είχε δώσει λαβές, ούτε και είχα παρατηρήσει κάτι ύποπτο με άλλες γυναίκες. Οι ερωτικές μάς συνευρέσεις ήταν  άλλοτε παθιασμένες και άλλοτε πιο χαλαρές και αδιάφορες. Μέχρι που ανακάλυψα πριν από 4 ημέρες πως ήμουν έγκυος. Ο κύκλος μου δεν ήταν τόσο σταθερός και γι’ αυτό δεν έδινα μεγάλη βάση στη συνέπεια της περιόδου.  Όπως αντιλαμβάνεστε έκλεισα ραντεβού με το γυναικολόγο μου ώστε να επιβεβαιώσω πως το τεστ που ήταν θετικό δεν ήταν αποτέλεσμα πλάνης αλλά πράγματι θα γινόμασταν γονείς. Το γυναικολόγο τον είχα γνωρίσει μέσω του ανδρός μου, άλλωστε ήταν προσωπικοί φίλοι χρόνια τώρα.

Είπα στον άντρα μου να με ακολουθήσει στο ραντεβού που έκλεισα για την επομένη και εκείνος αρνήθηκε πεισματικά. Αντί μάλιστα να χαρεί όσο εγώ περίμενα σα να διέκρινα μια σκιά στα μάτια του.  Τι να κάνω δεν μπορούσα να το αποφύγω και έτσι πήγα μόνη.

Τα λόγια του γυναικολόγου μου έφεραν απελπισία. Με ρώτησε αν θέλω να κρατήσω το μωρό και αν ο άντρας μου συμφωνεί να γίνει πατέρας. Τα λεγόμενα του, έδωσαν μια δυνατή γροθιά στην φαινομενικά τέλεια οικογενειακή ζωή μου. «Μα ποιον κοροϊδεύω;», ξανασκέφτηκα σιωπηλά.

Τα σημάδια πως  ο άντρας μου δεν ήθελε σαν τρελός παιδιά  υπήρχαν απ’ την αρχή αλλά εγώ το μόνο που έκανα ήταν να θάβω ακόμα πιο βαθιά το κεφάλι μου στην άμμο. Η εξέταση αυτή δεν μου άφηνε περιθώριο για άλλες αυταπάτες. Ο άντρας μου, αντιμετώπιζε με αδιαφορία και ίσως και άρνηση το ενδεχόμενο οικογένειας. Αφού ο γυναικολόγος ολοκλήρωσε την εξέταση και μου είπε πως είμαι δύο μηνών αναρωτήθηκα αν έφτασε η στιγμή να σταθώ απέναντι στην πραγματικότητα και να κάνω μαζί το Μιχάλη μια διεξοδική κουβέντα.

Πήγα στον άνδρα μου με τα αποτελέσματα των εξετάσεων στο χέρι και ένα κουτί μπακλαβαδάκια που του αρέσουν. Σκέφτηκα πως αν του μιλούσα με το καλό και του έδειχνα πως η αγάπη μου γι’ αυτόν δε θα άλλαζε λόγω του επικείμενου μωρού, θα ηρεμούσε και θα αποδεχόταν το γεγονός με χαρά.

Με το που άνοιξα την πόρτα, τον άκουσα να μιλά στο τηλέφωνο και έβλεπα τη σιλουέτα του να πάλλεται νευρικά. Ευτυχώς για εμένα ήταν τόσο απορροφημένος από τη συζήτηση που δεν με άκουσε. Έτσι άφησα τα γλυκά στο τραπεζάκι του διαδρόμου  και έστησα αυτί…

Μιλούσε με τον Σταύρο το γυναικολόγο μου!!!!! Από τα συμφραζόμενα του  κατάλαβα πως αυτοί οι δύο είχαν μια συζήτηση για να μην πω καυγά. Λίγα λεπτά μετά ο Μιχάλης άρχισε να κλαίει και τον άκουσα να μονολογεί: «μη μου το κάνεις αυτό δε θα το αντέξω».  Έτσι πλησίασα προς αυτόν και αφού τον χαιρέτησα με ένα ξερό «γεια» τον ρώτησα τι συμβαίνει.

Τον είδα να γίνεται κάτωχρος και να με κοιτά αποσβολωμένος. Καταλαβαίνετε τι ένοιωσα. Αηδία, θυμό και απέραντη λύπη….

Ο γάμος μας τώρα βρίσκονταν σε τεντωμένο σκοινί και έπρεπε να πάρω τις αποφάσεις μου.

Τον ρώτησα με μια ψυχρή φωνή τι συμβαίνει…  Αρνήθηκε οποιαδήποτε κατηγορία. Άρχισε να φωνάζει και να λέει: «Δεν έκανα τίποτα απολύτως».  Λίγες μέρες μετά και ενώ βλέπαμε τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού μας μού αποκάλυψε περισσότερα από όσα ήθελα ποτέ να μάθω. Κατά τη διάρκεια του γάμου μας είχε παράλληλη ερωτική σχέση με το γυναικολόγο μου!  Ένα κύμα ανατριχίλας και ναυτίας με κατέκλυσε καθώς συνέχισε την αγωνιώδη απολογία του.

Ήμασταν υποτίθεται το τέλειο ζευγάρι. Όμορφοι και οι δύο, με καλές σπουδές, δικές μας δουλειές και υποτίθεται ερωτευμένοι….

Συνειδητοποίησα όμως ότι η οικογενειακή ζωή μου βασίστηκε σε ένα απαίσιο ψέμα. Υπάρχουν τόσα πολλά ερωτήματα για μια σύζυγο σαν και εμένα: Δεν το είχα καταλάβει ότι ο άντρας μου ήταν by sexual; Είχα αγνοήσει τα σημάδια; Και αν είχα υποψίες γιατί δεν τον αντιμετώπισα νωρίτερα; Υποθέτω ότι πάντα είχα υποψίες αλλά ήμουν σε άρνηση.

Ο γάμος μας τώρα βρίσκονταν σε τεντωμένο σκοινί και έπρεπε να πάρω τις αποφάσεις μου.

Με ρώτησε την επομένη το πρωί αν θα πάρουμε διαζύγιο ή θα πάμε σε σύμβουλο γάμου… Δε σταμάτησε να μου λέει πως  πάντα ήταν αφοσιωμένος σε εμένα και απορούσε γιατί  δεν μπορούσα από εδώ και πέρα να αποδεχτώ τη σεξουαλικότητά του.

Η συγκαλυμμένη ομοφυλοφιλία όχι μόνο θα έθετε σε κίνδυνο το γάμο μας αλλά και το παιδί που θα ερχόταν 8 μήνες μετά, στο σπιτικό μας.  Έτσι, αποφάσισα να τα τινάξω όλα στον αέρα. Του πέταξα τη βέρα στο τραπέζι της κουζίνας, μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα σε μια φίλη μου.

Ο Μιχάλης (ο άντρας μου) δε σταμάτησε να με πολιορκεί. Μου ζήτησε μια δεύτερη ευκαιρία και μου είπε να κρατήσουμε το παιδί. Συνεχώς δηλώνει πως με αγαπά αλλά γεννήθηκε με την επιθυμία αραιά και που να πηγαίνει με άντρες.

Τώρα που σας γράφω δεν ξέρω τι να κάνω… Να τα τινάξω όλα στον αέρα ή να το αποδεχτώ;

Το παρακάτω βρήκαμε στην ομάδα Τμήμα Προσωπικού Δράματος και με την άδεια της συντάκτριάς του, το αναδημοσιεύουμε σήμερα γιατί υπάρχουν και αυτοί οι εργοδότες!

Ο άντρας μου σκοτώθηκε πριν 7 χρόνια σε εργατικό ατύχημα.

Στα πρώτα 2 χρόνια τελείωσαν όλα τα γραφειοκρατικά ζητήματα ( δικαστήρια ,αποζημιώσεις ).Από την μέρα του ατυχήματος η στάση της επιχείρησης απέναντι σε μένα και τα παιδιά μου ,μέχρι και σήμερα που σας γράφω ,είναι η εξής : Κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα δίνει δώρο στα παιδιά ένα αξιοσέβαστο ποσό .

Μου τηλεφωνούν και με ρωτάνε άμα τα παιδιά χρειάζονται το οτιδήποτε ( από ανακαίνηση δωματίων , υπολογιστές ,ποδήλατα και ότι ενδεχομένος να θέλει ένα παιδί ).

Οποτε θελήσουμε έχουμε μία θέση εργασίας στην επιχείρηση σεβόμενοι πάντα ότι μπορούμε πλέον να διαχειριστούμε το ψυχολογικό κομμάτι .Ολα αυτά για όσο η επιχείρηση θα είναι ενεργή και υγιής .Μέχρι στιγμής δεν έχουμε κάνει κατάχρηση της καλοσύνης τους και της προσφοράς τους ( ίσως γίνει και αυτό αν και κάποτε όντως τους χρειαστούμε ).

Δεν έχω λόγια για αυτούς τους ανθρώπους ,γιατί για ανθρώπους μιλάμε και νιώθω τυχερή μέσα στην ατυχία μου ……………….

Μπέτυ

Ο άντρας μου γενικά ήταν πάντα σύμφωνος με τις θεωρίες συνομωσίας, ότι όσοι εξαφανίζονται τους παίρνουν εξωγήινοι, ότι η γη είναι επίπεδη, ότι μας παρακολουθούν και μας ψεκάζουν. Καλά ως εδώ.

Ομως εδω και ένα χρονο εχει ξεφύγει και πιστευει ό,τι θεωρια συνομωσίας υπαρχει και δεν υπαρχει.

Τώρα που πλησιάζει Πάσχα έχει αρχίσει άλλο τροπάριο ότι το Άγιο Φως το ανάβουν με αναπτήρα και πώς γίνεται να ανάβει μόνο του στους Αγιους Τόπους και επίτηδες μας τα λένε αυτά για να μας υπνωτίζουν και δεν θέλει λέει να πάμε στην Ανάσταση να πάρουμε φως απο τον αναπτήρα.

Με αποκαλεί συνέχεια πρόβατο που τα πιστεύω όλα και με θεωρεί χαζή. Έχουμε ένα αγοράκι και δεν θέλω να γίνει βλήμα σαν εκείνον.

Να τον χωρίσω να τελειωνουμε ή να κάνω υπομονή μπας και συνέλθει; Τι να κάνω;

Καλημέρα σας,

Είμαι από τις τυχερές μαμάδες που εργάζονται (έστω και με ημιαπασχόληση) από το σπίτι. Αυτό γινόταν πολύ πριν την πανδημία, το ίδιο συμβαίνει και τώρα, ενώ ο σύζυγός μου έχει μία τυπική δουλειά γραφείου και εργάζεται και εκείνος από το σπίτι από το Μάρτιο. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ εργάζομαι 5ωρο, εκείνος 9ωρο και η δική μου δουλειά απαιτεί συγκέντρωση ενώ η δική του όχι και τόσο. Παρόλο που δουλεύω τις μισές ώρες από εκείνον δεν το κουνάω ρούπι. Εκείνος από τη μεριά του έχει το περιθώριο και διαλείμματα να κάνει όποτε θέλει και να σηκωθεί και να πάει τουαλέτα και να κάτσει στην τηλεόραση, είναι με λίγα λόγια πολύ πιο χαλαρός από εμένα.

Δεν θα σύγκρινα τις δουλειές μας ούτε το πόσο εργάζεται ή πόσο ξεκουράζεται ο καθένας αν ο άντρας μου δεν ήταν της λογικής ότι «κάθε φορά που τα παιδιά θέλουν κάτι, είναι η μάνα αυτή που πρέπει να τρέχει». Έχουμε δύο παιδάκια ηλικίας 4 και 2 ετών και σύμφωνα με τον άντρα μου «εργάζομαι λιγότερο και εκείνος περισσότερο άρα δεν είναι υποχρεωμένος να βοηθάει με τα παιδιά». Η λογική του τεμπέλη και του «βαριέμαι να κουνήσω τον πισινό μου» λέω εγώ.

Κλαίει το παιδί; Άννα, τρέχα. Πεινάει το παιδί; Άννα, σήκω να μαγειρέψεις. Βαριέται το παιδί; Άννα, σήκω βάλτου κανένα παιδικό να ξεχαστεί. Κλείνεται στο δωμάτιό μας που το έχει μετατρέψει σε γραφείο γιατί όπως λέει «θέλει το χώρο του» και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά παρόλο που το ωράριο του είναι ξεκάθαρα πιο χαλαρό από το δικό μου και δουλεύει παραπάνω ώρες. Με λίγα λόγια τις 5 ώρες που εργάζομαι πρέπει να είμαι απίκο και να ικανοποιώ και κάθε ανάγκη των παιδιών με ελάχιστη έως καθόλου βοήθεια από εκείνον.

Φταίω εγώ που έχω απηυδήσει; Φταίω εγώ που μου έρχεται να σηκωθώ και να φύγω για μία ολόκληρη μέρα να δει τη γλύκα; Ξέρω ότι δεν θα δουλεύει για πάντα από το σπίτι και κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε στο πρόγραμμά μας όπως το γνωρίζαμε αλλά με εκνευρίζει πολύ η στάση του. Τα παιδιά δεν τα έκανα μόνη μου και από τη στιγμή που είναι και εκείνος σπίτι οφείλει να βοηθήσει και όχι να βγάζει την ουρά του απέξω. Στο ένα και μοναδικό μου διάλειμμα κάθομαι και παίζω μαζί τους ενώ εκείνος ξαπλώνει στον καναπέ, αλλάζει κανάλια, μπορεί αν προλάβει να πάρει και έναν υπνάκο λες και δεν υπάρχουμε στο σπίτι. Τραγικός. Να κοιτάξει να αλλάξει μυαλά αλλιώς δεν μας βλέπω καλά.

Άννα

Είμαι χήρα για πάνω από 20 χρόνια. Ο σύζυγός μου πέθανε στα 47 του από ανακοπή σαν σήμερα, ανήμερα των γενεθλίων του.

Είμαι δασκάλα και όπως κάθε πρωί σηκώθηκα να πάω στο σχολείο. Όταν σχόλασα πέρασα από το ανθοπωλείο να πάρω λουλούδια να στολίσω το σπίτι, πήρα την τούρτα που του είχα παραγγείλει, αγόρασα γλυκά για τους καλεσμένους μας και πήγα και σούπερ μάρκετ και κρεοπώλη για να προμηθευτώ όλα όσα χρειαζόμουν για να οργανώσω την τέλεια βραδιά που είχα στο μυαλό μου.

Όταν έφτασα στο σπίτι ομολογώ ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο ήσυχα απ’ ότι περίμενα κάτι που μου κίνησε την περιέργεια. Ο άντρας μου ήταν ένας πολύ κοινωνικός άνθρωπος και ανήμερα των γενεθλίων του το τηλέφωνο χτυπούσε κυριολεκτικά όλη μέρα. Δεν προλαβαίναμε να το κλείσουμε και ξαναχτυπούσε. Είχαμε φτάσει σε σημείο να μας καλούν και μία και δυο μέρες μετά για να ευχηθούν επειδή όπως έλεγαν, έπαιρναν ανήμερα και δεν μπορούσαν να πιάσουν γραμμή.

Η εικόνα που αντίκρισα όταν γύρισα στο σπίτι δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα που αντίκριζα τις προηγούμενες χρονιές. Η ησυχία αυτή με τάραξε. Τον φώναξα για να δω αν ήταν σπίτι αλλά απάντηση δεν πήρα. Να έλειπε αποκλείεται. Ψάχνοντας ένα-ένα τα δωμάτια τον βρήκα στο υπνοδωμάτιο να κοιμάται. Είχε αφήσει το παράθυρο ανοιχτό και φυσούσε ένα πολύ γλυκό αεράκι. Προς στιγμήν εκνευρίστηκα με την αναισθησία του (αν περίμενε να τα ετοιμάσω όλα αυτά μόνη μου ήταν γελασμένος) και του έβαλα τις φωνές μπας και ξυπνήσει. Δεν κουνήθηκε. Του ξαναφώναξα και πάλι δεν ξύπνησε. Τον άγγιξα στον ώμο για να τον σκουντήσω και παρατήρησα ότι ήταν παγωμένος. Πώς πιάνεις ένα κούτσουρο, έτσι ήταν η αίσθηση. Τινάχτηκα στον αέρα και έκανα τρία βήματα πίσω. Άρχισα να ουρλιάζω αλλά και πάλι δεν ξύπνησε. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον τραβολογάω πανικόβλητη. Δεν μπορεί. Έπρεπε να ξυπνήσει. Πίεσα το στήθος του και από το στόμα του πετάχτηκε με δύναμη αίμα. Ούρλιαζα «βοήθεια». Αυτό χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή. Κάποιον να με βοηθήσει. Κάποιον να τον συνεφέρει. Ήταν τα γενέθλιά του. Δεν μπορεί να ήταν νεκρός.

Όταν η βοήθεια αυτή που είχα τόση ανάγκη ήρθε προσπάθησαν να με απομακρύνουν από κοντά του αλλά δεν τα κατάφεραν. Ήθελα να μείνω εκεί, στην αγκαλιά του. Ήταν τα γενέθλιά του. Είχαμε γιορτή και έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι και όχι λυπημένοι. Έμεινα στην αγκαλιά του μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο. Όλοι όσοι είχαν ακούσει τα ουρλιαχτά μου και είχαν έρθει έκλαιγαν αλλά εγώ όχι. Είχαμε γιορτή όχι κηδεία.

Εκείνη τη στιγμή δεν συνειδητοποίησα ότι μόλις είχα χηρέψει. Ήμουν μόλις 40 χρονών, δεν μπορεί να ήμουν χήρα. Στα παιδιά; Τι θα έλεγα στα παιδιά που είχαν πάει στο σπίτι μιας φίλης τους και περίμεναν από εμένα να τελειώσω τις ετοιμασίες για να γιορτάσουμε το βράδυ όλοι μαζί με αγαπημένους φίλους και συγγενείς; Ότι ο μπαμπάς τους έφυγε για το τελευταίο του ταξίδι την ημέρα που γεννήθηκε;

Από τότε έχουν περάσει 30 χρόνια και δεν ξαναπαντρεύτηκα. Μετά το τραγικό συμβάν κατέρρευσα και έκανα πολλά χρόνια να συνέλθω. Επισκέφτηκα και επισκέπτομαι ψυχολόγο και ομολογώ πως με έχει βοηθήσει αρκετά, αλλά ο πόνος αυτός δεν έφυγε ποτέ οριστικά από μέσα μου… Κάθε χρόνο στα γενέθλιά του εξακολουθώ και του πηγαίνω μία τούρτα μόνο που τη σβήνω μόνη μου, είμαι ευτυχισμένη όμως γιατί κάθε μα κάθε χρόνο τον νιώθω να κάθεται δίπλα μου και να τραγουδάμε μαζί το Happy Birthday To You…

Αναστασία

Είμαι 45 ετών με μία κόρη 15. Σας θαυμάζω για όλη τη στήριξη και την αγάπη που δίνετε στους μονογονείς.

Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε όταν δούλευα σε ραδιοταξί, εγώ ήμουν στο τηλεφωνικό κεντρο και αυτός οδηγός. Αγαπηθήκαμε αμέσως και μετά από 3 παντρευτήκαμε.

Μεγάλος έρωτας, πολύ ωραίος άντρας ο ίδιος δεν περνούσε απαρατήρητος γι’ αυτό κι εγώ ζήλευα παραπάνω.

Κάναμε την κόρη μας και η ζήλια μου μεγάλωσε διότι είχα παχύνει, είχα κλειστεί στο σπίτι με το μεγάλωμα του παιδιού, στη συνέχεια παραιτήθηκα κιόλας γιατί δεν είχαμε ποιος να την κρατήσει οπότε όσο εκείνος δούλευε το ταξί εγώ ημουν μόνη στο σπίτι. Δεν ξέρω πραγματικά πώς και δεν πήρα χαμπάρι ότι ειχε σχέση με τη νονά της κόρης μας.

Εκείνη τη μέρα είχα αφήσει τη μικρή στο σχολείο (πήγαινε έκτη δημοτικού τοτε) και θα πήγαινα σε συνεντευξη για δουλειά, είχα αποφασίσει να εργαστώ ξανά να πάρω τα πανω μου. Στον δρόμο με παίρνει τηλέφωνο η μάνα μου “Λίτσα τρέχα σπίτι, ο Θοδωρής!”. Δεν καταλάβαινα τί έλεγε από τα κλάματα και τα ουρλιαχτά, γύρισα επί τόπου πίσω στο σπίτι.

Ο Θοδωρής γυμνός, του είχαν ρίξει ένα σεντόνι. Μα εγώ τον είχα αφήσει ντυμενο έτοιμο να πάει για δουλειά. Πώς βρέθηκε σπίτι και μάλιστα γυμνός; Δεν καταλάβαινα τί γινόταν.

Με πήρε παραέξω η μάνα μου, την ωρα που περιμέναμε το γραφείο τελετών να τον πάρει. Την κάλεσε σε βοήθεια η νονά της κόρης μου, έκλαιγε και της έλεγε ότι έμεινε στον τόπο ενώ έκαναν σ#ξ και ότι δεν φταίει αυτή. Ναι έτσι ακριβώς. Δεν είχε μείνει μόνο ο Θοδωρής στον τόπο ειχα μείνει κι εγώ. Τί κατραπακιά ήταν αυτή και για ποιο να πρωτοκλάψω; Για το κέρατο; Που έμεινα μόνη με μικρό παιδι; Για την προδοσία της φίλης μου; Για τί απ’ όλα; Κάναμε ιατροδικαστική εξέταση, το πόρισμα ανακοπή καρδιάς.

Παίζει να ήμουν η μόνη χήρα που δεν έκλαψε στην κηδεία του άντρα της. Όλοι γύρω μου χτυπιόντουσαν εγώ δεν ξέρω…δεν μου έβγαινε. Ένιωθα ότι ειχα πεθανει εγω και δεν μου εβγαινε ούτε ένα δάκρυ. Η πεθερά μου με κοιτούσε με μίσος, όσοι δεν γνώριζαν με κοιτούσαν με μίσος. Εκείνη φυσικά και εξαφανίστηκε, ούτε στην κηδεία ήρθε ούτε καν στο σπίτι της δεν πήγε ξανά. Άνοιξε η γη και την κατάπιε, μέχρι και τηλέφωνο άλλαξε. Ηθική δεν άλλαξε βέβαια, την ίδια ανύπαρκτη έχει και σήμερα. Έμαθα πρόσφατα ότι έμεινε έγκυος από τον αδερφό του αρραβωνιαστικού της και τους έκανε κ#λο οικογενειακώς. Άμα είναι πόρνη στην ψυχή η γυναικα τί να κάνεις…

3 χρόνια τώρα, τη σύνταξή του δεν την κρατάω για το παιδί ή τα έξοδα του σπιτιού. Τα καλύπτω από τη δουλειά μου όλα αυτά. Τη σύνταξή του όμως κάθε ΣΚ την κάνω στα μπουζούκια φύλλο και φτερό, δεν μένει ούτε πενηντάλεπτο. Με το που μπαίνει στον λογαριασμό, τη βάζω στην τσέπη και την “καίω” πότε στον Κιάμο, πότε στον Γονίδη και πότε στη Θεοδωρίδου μέχρι να τελειώσει. Δεν ξέρω αν το κάνω από εκδίκηση αν μου έχει μείνει ψυχολογικό, οι φίλες μου λένε ότι πρέπει να δω ειδικό και ό,τι δεν είναι νορμάλ αυτό που κανω.

Ίσως…ισως να θέλω να γλεντήσω όλα αυτά τα χρόνια που όσο εγώ δεν πήγαινα ούτε μέχρι το περίπτερο και κοιτούσα μόνο την οικογένειά μας, εκείνος κοιτουσε τον κ#λο της κουμπάρας.

Ευτυχώς το παιδάκι μου είναι καλα και το πρροστατέψαμε όσοι το γνωρίζαμε, δεν έμαθε ποτέ τίποτα για τον μπαμπά και τη νονά της. Όταν ρώτησε που ειναι η νονά της είπαμε οτι έφυγε για δουλειά σε άλλη χώρα. Δεν την αναζήτησε και δε ξαναρώτησε. Ίσως το έντικστό της να ξέρει το γιατί.

ΖΗΣΤΕ! Μη θυσιάζεστε για κανένα μλκα. Να έχετε δική σας τσέπη, δική σας δουλειά, να προσέχετε ΠΟΛΥ ποιούς βάζετε στα σπίτια και στις ζωές σας και όταν θέλετε πολύ κάτι να το αγοράζετε, να το χαίρεστε, να το γλεντάτε.

Κανείς δεν θα το κάνει για εσάς!

Ευαγγελία

Στις 3 Μαρτίου, ημέρα Κυριακή και γύρω στις 10 το βράδυ ο σύζυγός μου ήταν στην κρεβατοκάμαρα, έβλεπε τηλεόραση, ο μικρός έπαιζε δίπλα του με τα αυτοκινητάκια του και ο μεγάλος ήταν στο μπάνιο. Εγώ ετοίμαζα τη βαλίτσα του μεγάλου μου γιου, ο οποίος θα έφευγε την άλλη μέρα για Ρώμη. Κάποια στιγμή που ήμουν στην κουζίνα στον κάτω όροφο κατέβηκε ο μικρός τη σκάλα μέχρι τα 3 πρώτα σκαλοπάτια και μου φωνάζει “Μαμά τρέξε, ο μπαμπάς κάνει μπρ μπρ και δεν με ακούει, κάτι έπαθε γρήγορα”.

Ανέβηκα γρήγορα και τον βλέπω να βγάζει βρόγχους. Άρχισα να τσιρίζω, έτρεξε ο μεγάλος, ήρθαν οι γείτονες, ήρθε το 166, όλα έγιναν πολύ γρήγορα . 2 ασθενοφόρα, κινητές μονάδες και η πυροσβεστική μήπως και τον κατεβάσουν από το μπαλκόνι γιατί η σκάλα είναι στρογγυλή. Σε 2 ώρες μας ανακοίνωσαν το τέλος του Στέλιου μου. Οδυρμός, τσιρίδες, φωνές, η κατάστασή μου σε σοκαριστική μορφή. Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι από κει και πέρα. Έλεγα πράγματα, έκανα πράγματα, ένα μούδιασμα, μια απεγνωσμένη κατάσταση. Πολύς κόσμος. Γύρω στα 100 άτομα περιφέρονταν γύρω μου. Εγώ ήμουν σε άλλο πλανήτη. Τσίριζα και φώναζα. Ήταν μόνο 46. Ούτε και από την κηδεία θυμάμαι πολλά. 3 γιατροί δεν μπορούσαν να με συνεφέρουν. Ούτε τα χάπια μπορούσαν να μου βάλουν στο στόμα. Τα έφτυνα. Ήμουν λένε σαν τέρας. Δεν με γνώριζε κανείς.

Οι μέρες που ακολούθησαν Γολγοθάς. Κόσμος πολύς μπαινοέβγαινε, κοιμόταν στο σπίτι. Εγώ τσίριζα. Δεν θυμόμουν ούτε να φάω, ούτε να πιω. Ούτε κρύωνα ούτε ζεσταινόμουν. Το μικρό τον ανέλαβε μια δασκάλα του σχολείου του. Ο μεγάλος έφερνε τις παρέες του για να μου συμπαραστέκονται. Φίλες, φίλοι, συγγενείς, γείτονες, γειτόνισσες, συνάδερφοι, συναδέρφισσες, όλοι κάθε μέρα έρχονταν. Τελικά η κουμπάρα μου με έστειλε σε έναν γνωστό της ψυχίατρο. Παράλληλα από τα χτυπήματα έσπασα και το χέρι μου. Τελικά ο γιατρός μου έδωσε Ζάναξ 0,5 πρωί, μεσημέρι, βράδυ και ένα αντικαταθλιπτικό χάπι το βράδυ. Επίσης πάω και σε ψυχολόγο – life coach που με βοηθάει, νομίζω.

Τον πρώτο καιρό είχα επαφή και με παιδοψυχολόγο για το μικρό αλλά παράλληλα υποστηριζόταν και από ψυχολόγο του σχολείου. Δεν έχασε ούτε μια μέρα από το σχολείο του. Δεν ξέρω αν κάνω κάτι λάθος.

Σίγουρα δεν μπορείτε να το καταλάβετε γιατί δεν μπορώ να σας μεταδώσω το πώς νιώθω. Συνεχίζω να νιώθω απαίσια, αλλά επέστρεψα στη δουλειά στις 43 μέρες. Όσο είμαι στη δουλειά είμαι λίγο καλύτερα. Στο σπίτι θέλω πάντα κόσμο. Δεν θέλω τη μοναξιά. Με τρομάζει η ζωή χωρίς αυτόν. Δεν τη θέλω. Τα παιδιά νιώθω ότι με έχουν ανάγκη αλλά δεν μπορούν να καλύψουν το κενό που νιώθω.

Ευχαριστώ για την ακρόαση. Περιμένω την απάντησή σας.

Απαντάει η Δρ. Στέλλα Καραπά-Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, MSc, PhD

Αγαπητή φίλη,

Καταρχάς να εκφράσω τα συλληπητήριά μου για την απώλειά σας και να ευχηθώ σε εσάς και την υπόλοιπη οικογένεια κουράγιο για τη συνέχεια. Κατανοώ από τα λεγόμενά σας τον πανικό αλλά και τη δύσκολη συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρίσκεστε. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό καθώς είναι μία ξαφνική απώλεια, εντός του σπιτιού και παρουσία των παιδιών, όταν η καθημερινότητα διακόπηκε βίαια από αυτό το τραγικό συμβάν. Θα ήταν βοηθητικό να γνωρίζω την ηλικία των παιδιών, καθώς το βίωμα της απώλειας του γονιού στους ανηλίκους ποικίλλει ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκονται.

Είναι πολύ νωρίς και όλα αυτά που μου περιγράφετε ότι έχετε ήδη κάνει, δείχνουν το πόσο υπερβαίνετε τον εαυτό σας να ανταποκριθείτε σε αυτή την τεράστια και δυσάρεστη αλλαγή. Το μέλλον τρομάζει όλους τους ανθρώπους, γιατί ακριβώς είναι άγνωστο, ενώ αυτό το συναίσθημα είναι απόλυτα λογικό να γίνεται πιο έντονο, όταν οι άνθρωποι χάνουν τις ‘‘σταθερές’’ τους. Το πένθος έχει πολλά στάδια και προφανώς ακόμη εσείς βρίσκεστε σε άρνηση, καθώς το συμβάν είναι πρόσφατο και ξαφνικό, το οποίο σημαίνει ότι δεν υπήρχαν περιθώρια ή ευκαιρία προετοιμασίας του εαυτού για μία τέτοια αλλαγή. Τις πρώτες αυτές δύσκολες στιγμές, κατανοώ ότι χρειάζεστε την παρουσία άλλων σημαντικών ανθρώπων στη ζωή σας για να σας στηρίξουν και να νιώσετε ότι δεν είστε μόνη εσείς και τα παιδιά.

Θα ήθελα να σκεφτείτε καλά πως στο πένθος δεν υπάρχουν σωστά και λάθη. Ο κάθε άνθρωπος το βιώνει διαφορετικά και ανακουφίζεται ή βρίσκει κάποιο νόημα σε αυτό με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό ισχύει και για τα παιδιά, τα οποία θα έχουν αναπτύξει τους δικούς τους τρόπους διαχείρισης της κατάστασης και προστασίας του εαυτού τους. Η αίσθηση της συνοχής, ότι έχουμε ο ένας τον άλλο αλλά και τη στήριξη ανθρώπων που μας αγαπάνε, η ελευθερία έκφρασης του συναισθήματος και άνεση συζήτησης των σκέψεων, είναι κάτι που βοηθά καθώς η απομάκρυνση ή το πάγωμα των συναισθημάτων μακροπρόθεσμα θα έχουν αρνητικές συνέπειες. Φυσικά, να αναμένετε αρκετές συναισθηματικές διακυμάνσεις αλλά και τους τρόπους με τους οποίους κάθε φορά θα αισθάνεστε έστω και υποφερτά καλύτερα για να συνεχίσετε παρακάτω. Σύντομα, ο πολύς κόσμος θα σας κουράσει και θα θελήσετε τον δικό σας χώρο και χρόνο για να επεξεργαστείτε αυτό που συνέβη. Με σεβασμό και αγάπη στον εαυτό και τις ανάγκες σας, θα πορευτείτε καλύτερα στο παρακάτω.

Καλό θα ήταν και τα δύο παιδιά να συνεχίσουν να έχουν επαφή με κάποιον ειδικό ώστε να είναι δυνατή η ανίχνευση τυχόν αλλαγών στη συμπεριφορά και τη λειτουργικότητα τους. Συζητήστε για την απώλεια, για τα συναισθήματά σας για αυτήν, αλλά προσπαθήστε και ιδιαίτερα τα παιδιά να μπείτε σε μία καθημερινότητα, η οποία βοηθά στην αποκατάστασή μας. Τώρα που είναι καλοκαιρινή περίοδος, εκμεταλλευτείτε τα θετικά που έχει η χώρα μας και προσπαθήστε να εστιάσετε στα απλά ερεθίσματα που παίρνουμε από τις πέντε αισθήσεις μας καθώς οι σκέψεις είναι συνεχείς και βαριές. Αποφύγετε υποθετικές σκέψεις και σενάρια, για το τι θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά «αν», όλες αυτές τις σκέψεις πρέπει να τις απωθείτε και να εστιάζετε στο εδώ και τώρα. Τέλος, για εσάς θα πρότεινα να συμβουλευτείτε κάποιον κλινικό ψυχολόγο, από τη στιγμή που υπάρχει και ταυτόχρονη λήψη αγωγής, καθώς το πένθος και οι διαστάσεις του είναι πιο απαιτητικές στην διαχείρισή τους.

Δρ. Στέλλα Καραπά
Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, MSc, PhD
Λέκτορας στο City College, Διεθνές Τμήμα του Πανεπιστημίου του Sheffield
Μητροπόλεως 26, Θεσσαλονίκη
Τ:6948303940, 2313006461