Δεν επέλεξα να βιαστώ. Δεν επέλεξα να γίνω μητέρα ή να κάνω έκτρωση στα 13 μου. Δεν είχα επιλογές. Ο πατέρας μου, γιατρός στο επάγγελμα, με βίαζε από τότε που ήμουν 8 ετών μέχρι τα 12 μου.
Όταν έμεινα έγκυος ζήτησε από ένα συνάδελφό του να μου κάνει έκτρωση, ενώ ήμουν 4 μηνών έγκυος. Μετά τον κανονικό βιασμό, ήρθε ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός βιασμός.
Όλες οι αποφάσεις πάρθηκαν από τον πατέρα μου και από εκείνο το γιατρό, ο οποίος ήταν πεπεισμένος ότι ήμουν μία χαζή 12χρονη που παρασύρθηκε και ο πατέρας μου ο σωτήρας που θα με γλίτωνε από την ταπείνωση.
Ήμουν ένα αντικείμενο που μετατράπηκε σε ένα πρόβλημα που έπρεπε να λυθεί.
Τα λόγια της μητέρας μου χρόνια μετά με σόκαραν και εξακολουθούν να με σοκάρουν: «Πάντα θα μετανιώνω γι’ αυτό που σε έβαλα να κάνεις. Ήταν ενάντια στο θέλημα του Θεού και τώρα κοίτα που δεν μπορείς να κάνεις παιδιά. Θα μπορούσες να είχες έστω ένα παιδί». Δεν ήξερε τι μου συνέβαινε όλα εκείνα τα χρόνια.
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου για να φύγουν τα πολλά δάκρυα που με τύφλωναν και δεν με άφηναν να οδηγήσω. Την πήγαινα στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι της. Είχε έρθει να μας δει και είχε μείνει μία ολόκληρη εβδομάδα. Πιο πολύ χάρηκε που την είδε η κόρη μου, με την οποία μπορεί να μην μοιραζόμαστε τα ίδια γονίδια, αλλά αγαπιόμαστε πολύ.
Η μητέρα μου, μου είπε επίσης: «Ο, τι σου συνέβη, σου συνέβη για κάποιο λόγο. Μάλλον ο Θεός ήξερε ότι μπορούσες να το χειριστείς».
Να χειριστώ το παιδί του πατέρα μου, που θα γεννιόταν στα 13 μου; Ένιωσα την ευθύνη της μητρότητας να βαραίνει τους ώμους μου. Ανησυχούσα για το πως θα μεγάλωνε αυτό το μωρό τη στιγμή που δεν μπορούσα να προστατέψω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Όλα αυτά τα χρόνια αισθανόμουν περισσότερο σαν αντικείμενο παρά σαν άνθρωπος και η μητέρα μου με τα λόγια αυτά με έκανε να νιώσω ξανά σαν πιόνι.
Πάντα φοβόμουν να παραδεχτώ ότι ένιωσα μητέρα αυτού του μωρού και ότι ένιωσα την ψυχή του να μεγαλώνει μέσα μου κι όμως άφησα να με επηρεάσει η άποψη πολλών ότι ένα έμβρυο δεν είναι μωρό ή ανθρώπινο ον, άρα δεν χρειάζεται να νιώθω τύψεις για την έκτρωση.
Δεν είμαι αφελής. Ξέρω καλά τι ένιωσα. Δεν μπορώ να σας πω ποια επιλογή θα είχα κάνει τότε αν είχα επιλογή. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι έκλαψα γι’ αυτό το μωρό, το οποίο ο γιατρός όταν το σκότωσε και το έβγαλε από μέσα μου, μου το έδειξε και μου είπε «να πάρω το μάθημά μου και να μην το αφήσω να συμβεί ξανά».
Το μόνο μάθημα που πήρα είναι αυτό: στο τέλος η ζωή βρίσκει το δρόμο της. Αυτή η μικρή ψυχή που μεγάλωνε μέσα μου για 16 εβδομάδες βρήκε το δρόμο της σε αυτή τη ζωή, όχι μέσα από το σώμα μου αλλά ξέρω ότι βρήκε ένα τρόπο να ζήσει.
Εάν υπάρχει Θεός που υποτίθεται ότι είναι παντογνώστης τότε έβλεπε τι γινόταν και έβλεπε την έκτρωση που ερχόταν. Ίσως να δημιούργησε την έκτρωση ως έναν ασφαλή τρόπο για να δείξει το έλεός του στο μωρό αυτό. Αν υπάρχει Θεός η έκτρωσή μου ήταν το πιο γενναιόδωρο δώρο που μπορούσε να κάνει στο παιδί αυτό.
Ο πατέρας μου ήταν γιατρός και ο φίλος του έκανε την άμβλωση στο ιατρείο του, μία Κυριακή πρωί, όπου κανείς δεν ήταν εκεί.
Επειδή ο πατέρας μου ήταν γιατρός είχε χρήματα και πρόσβαση στα πάντα, η άμβλωση θα γινόταν είτε ήταν νόμιμη είτε όχι και κανείς δεν θα είχε κυρώσεις.
Το κίνημα κατά των εκτρώσεων δεν είναι απλώς ένας πόλεμος εναντίον των γυναικών, αλλά ένας πόλεμος εναντίον των φτωχών και ανήμπορων γυναικών.
Τον γνωρίζω τρία χρόνια, από τότε που ήταν 12 χρονών. Πριν παντρευτώ προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα ήταν τα πράγματα, όταν θα αποκτούσα οικογένεια. Τα παιδιά μου, το φαγητό μαζί με όλη την οικογένεια, τα βράδια μας στον καναπέ να βλέπουμε τηλεόραση και να παίζουμε επιτραπέζια… όλα αυτά. Μου φαινόταν ιδανικό και ανυπομονούσα να έρθει εκείνη η στιγμή. Τα είχα σκεφτεί όλα εκτός από ένα πράγμα. Αν ο άντρας που θα παντρευόμουν είχε ήδη παιδί;
Την πρώτη φορά που συνάντησα τον σύζυγό μου ήμασταν σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Δεν είχα καμία όρεξη να πάω, αλλά οι φίλοι μου με κυνηγούσαν για μέρες. Η καλύτερη μου φίλη ήταν αυτή που μας σύστησε. Είχα ακούσει ήδη πάρα πολλά για εκείνον και είχα μεγάλη περιέργεια να τον γνωρίσω αν και δεν ήμουνα πολύ θετική στο να βγω με έναν μόνο μπαμπά.
Εκ πρώτης όψεως δεν μου γέμισε το μάτι. Κάποια στιγμή έσκυψε προς το μέρος του γιου του, κάτι είπανε και με κοίταξαν και οι δύο με ένα πλατύ χαμόγελο.
Την επόμενη φορά που είδα ξανά το παιδί ήταν κάποιες εβδομάδες αφού είχα αρχίσει να βγαίνω με το μπαμπά του. Ο μπαμπάς του με σύστησε ως η κοπέλα του. Ήμουν ήδη τρελά ερωτευμένη μαζί του και βλέποντας πόσο κοντά ήταν με το γιο του ήθελα και εγώ να τον γνωρίσω καλύτερα και να χτίσουμε σιγά-σιγά μια όμορφη σχέση. Είχα ανάγκη την έγκριση του παιδιού. Ήθελα να ξέρω οτι με συμπαθεί, ότι ήθελε να συνεχίσω να είμαι με τον μπαμπά του και ότι ήθελε να γίνω μέρος της οικογένειας τους.
Είπα στο παιδί «Σ’ αγαπώ» τα Χριστούγεννα ένα χρόνο μετά. Ήταν για την ακρίβεια παραμονή Χριστουγέννων στο εορταστικό τραπέζι. Τα κεράκια γύρω μας έλαμπαν με τις μικρές φωτίτσες τους και η λάμψη αντανακλούσε στο πανέμορφο δαχτυλίδι αρραβώνων που μου είχε φορέσει ο μπαμπάς του. Με κοίταξε, αλλά δεν μου απάντησε. Ίσως να μην ένιωθε άνετα. Ίσως να μην το ένιωθε γενικά. Ίσως να με θεώρησε υπερβολική και ότι βιαζόμουν. Σημασία είχε ότι δεν μου επέστρεψε το «Σ’ αγαπώ» που του είπα. Ήξερα ότι το παιδί αυτό δεν είναι δικό μου, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήταν παιδί του άντρα μου και το έβλεπα σαν παιδί μου. Το αγαπούσα όχι γιατί ήμουν υποχρεωμένη, αλλά επειδή έτσι ένιωθα.
Λίγες εβδομάδες αργότερα γλίστρησε έξω στο πεζοδρόμιο, καθώς γυρνούσε απ’ το σχολείο. Έκανε πάρα πολύ κρύο και το νερό στο πεζοδρόμιο είχε παγώσει με αποτέλεσμα να γυρίσει κλαίγοντας και γεμάτος μώλωπες. «Μην κλαις, πάω να σου φέρω πάγο», του είπα.
Μήπως τον πονούσα; Αναρωτιόμουν. Ήταν εντάξει; Έκανα προς τα πίσω και παρακολουθούσα κάθε μορφασμό του μήπως τον πονούσα και δεν μου το έλεγε. Όλη την υπόλοιπη μέρα προσπαθούσα να μην καρφωθώ. Είχα κολλήσει τα μάτια μου πάνω του προσπαθώντας να βρω τυχόν σημάδια δυσφορίας που θα με έκαναν να το πάρω αμέσως και να πάμε στο νοσοκομείο.
Λίγους μήνες μετά , ήταν τα γενέθλιά μου. Το απόγευμα ενώ ήμουν στο νεροχύτη και έπλενα κάτι πιάτα άκουσα μια μικρή φωνή δίπλα μου. «Χρόνια πολλά». Γύρισα και είδα το γιο του άντρα μου. «Τι είπες;», τον ρώτησα. «Χρόνια πολλά», μου ξαναείπε. Δεν ήξερα τι να κάνω. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα σαπουνάδες και έτρεμαν. Το νερό εξακολουθούσε να τρέχει και εγώ είχα μείνει να τον κοιτάζω. Του χαμογέλασα και μου χαμογέλασε.
Πριν από τρεις μήνες ο άντρας μου μετατέθηκε σε άλλη υπηρεσία αρκετά μακριά από τον τόπο κατοικίας μας. Το παιδί έμεινε πίσω με τη μαμά του κάτι που μου στοίχισε περισσότερο απ’ ό,τι στοίχισε στο μπαμπά του. Έρχεται όσο πιο συχνά μπορεί, αεροπορικώς πάντα, αλλά πηγαίνουμε κι εμείς να το δούμε.
Την πρώτη φορά που ήρθε, τον πήρα εγώ από το αεροδρόμιο και τον ξαναπήγα όταν έπρεπε να φύγει. Μέσα στο αεροδρόμιο τον άφησα να κάνει βόλτες για να δει πως είναι και να ξέρει όταν μεγαλώσει και ταξιδεύει μόνο του πως είναι ένα αεροδρόμιο. Ευτυχώς μου έδωσαν την άδεια και πήγα μαζί του μέχρι την πύλη. Ήταν νευρικός, γιατί ήταν η δεύτερη φορά που έμπαινε σε αεροπλάνο.
Περιμέναμε μια περίπου ώρα μέχρι να αρχίσει η επιβίβαση και μόλις οι επιβάτες άρχισαν να μπαίνουν στο αεροπλάνο, ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να τον αποχαιρετήσω. Κρατήθηκα με το ζόρι να μη βάλω τα κλάματα. Έδειξε το εισιτήριό του και έσκυψε το κεφάλι για να μπει στη φυσούνα και από κει στο αεροπλάνο. Με πόνεσε η καρδιά μου.
«Αυτό ήταν;», σκέφτηκα. Τρία ολόκληρα χρόνια μαζί και τώρα ξαφνικά να πρέπει να μου φύγει; Ήξερα ότι δεν είμαι μαμά του, αλλά τον αγαπούσα πολύ και τα συναισθήματά μου γι’ αυτόν ήταν πολύ έντονα για να τα απαρνηθώ. Καθώς περπατούσε στο τούνελ που θα τον οδηγούσε στο εσωτερικό του αεροπλάνου, γύρισε και με κοίταξε. Μου χαμογέλασε και μου φώναξε δυνατά «Σ’ αγαπώ». Δεν περίμενε απάντηση. Γύρισε κατευθείαν και έφυγε.
Εκεί δεν κρατήθηκα. Έκλαψα για το παιδί αυτό τόσο όσο δεν είχα κλάψει τότε που γλίστρησε και έπεσε. «Εγώ να δεις πόσο σε αγαπάω», είπα από μέσα μου. «Μόνο να ‘ξερες πόσο».
Σωριάστηκα στην πρώτη πολυθρόνα που βρήκα μπροστά μου και με τρεμάμενα χέρια έπιασε το κινητό μου για να στείλω μήνυμα στον άντρα μου: Όλα καλά. Το παιδί ΜΑΣ μόλις μπήκε στο αεροπλάνο.
Η στιγμή που δεν θα έρθει ποτέ, είναι η στιγμή που ακόμα σε πονάει. Πονάς γιατί εσύ το επέτρεψες. Το θέμα είναι να βρεις την δύναμη να προχωράς σε ό,τι σε πληγώνει. Αφήνεις πίσω ό,τι πλήγωσε και βιώνεις αυτά που έρχονται στην συνέχεια της ζωής σου.
Όλα όσα αγαπάς, θα βρουν τον δρόμο τους. Δεν πεθαίνει τίποτα έτσι απλά, μόνο όταν το αφήσεις. Και όταν το αφήσεις, θα καταλάβεις πως δεν το εκτίμησες πριν όταν το είχες.
Δεν γυρίζει πίσω η ζωή, μην το ξεχνάς αυτό, προσπάθησε να δεις την ομορφιά της. Όσα άσχημα, όσα εσύ νομίζεις απίθανα, για σκέψου λίγο.. αν τα σκεφτείς καλύτερα θα αλλάξουν τα πράγματα.
Το μόνο που αξίζει, είναι να παλεύεις για σένα και να πιστεύεις στον εαυτό σου. Αυτό είναι η δύναμη σου και αυτό να λες καθημερινά για να το εμπεδώσεις.
Μην παρακαλάς κανένα. Όσοι θέλουν να είναι στον δρόμο σου, ξέρουν πού να σε βρουν. Θα ακούσεις, θα δεις και θα καταλάβεις πολλά. Το θέμα είναι εσύ. Αν υπάρχει αγάπη μέσα σου ίσως συγχωρέσεις.
Μα δεν μπορείς να συγχωρείς πάντα το ίδιο λάθος, ή ακόμα και τον ίδιο άνθρωπο!
Να δίνεις ευκαιρίες, μέχρι εκεί όμως που ξέρεις εσύ και μόνο εσύ. Ε, γιατί μετά, πάει!
Πού πήγε η αξιοπρέπεια σου; Δεν είναι θέμα να τα γράφουμε μόνο. Να τα γράφουμε και να τα στέλνουμε σε μηνύματα ξέρουμε! Να τα κάνουμε όμως μπορούμε; Αυτό είναι το ερώτημα.
Και για το τέλος, να θυμάσαι πως ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται, δείχνει και δίνει την αγάπη του αβίαστα!
Η Σοφία Αλιμπέρτη και ο Γιάννης Πάριος παντρεύτηκαν το 1996, με τον γάμο τους να αποτελεί πρώτο θέμα συζήτησης τότε.
Υπήρξαν ένα από τα πιο δημοφιλή και ευτυχισμένα ζευγάρια, που κατάφερε να πορευτεί για περισσότερα από δέκα χρόνια μαζί και να αποκτήσει δύο παιδιά.
Η φωτογραφία από τον γάμο Πάριου – Αλιμπέρτη που δεν θυμόταν ούτε η Αλιμπέρτη
Μία φωτογραφία από αυτή την ξεχωριστή στιγμή δημοσίευσε στα social media ο γιος τους, Μιχαήλ Άγγελος Βαρθακούρης, με την γνωστή ηθοποιό και παρουσιάστρια να την κάνει repost στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
«Πού τη βρήκες;», σχολίασε η Σοφία Αλιμπέρτη. Στο στιγμιότυπο φαίνεται η παρουσιάστρια ντυμένη νύφη να λάμπει μέσα στο ολόλευκο φόρεμά της. Μάλιστα, είχε επιλέξει και ένα λουλουδένιο στεφάνι.
Δείτε τη σπάνια φωτογραφία από τον γάμο Πάριου – Αλιμπέρτη
Έναν καρχαρία μάκο έπιασαν αλιείς στη Θάσο, 3 χιλιόμετρα ανοιχτά από τη Σκάλα Μαριών, σε συρτή με τεχνητό δόλωμα.
Το ζώο, όπως αναφέρει το fishing in greece, απελευθερώθηκε αμέσως στη θάλασσα.
H φωτογραφία και το βίντεο με τον καρχαρία:
Φωτογραφία: fishing in greece
Τα χαρακτηριστικά του καρχαρία μάκο
Είναι ένα ψάρι που ανήκει στην οικογένεια Lamnidae και είναι ένα είδος lamniform elasmobrach. Είναι επίσης γνωστό με άλλο όνομα, όπως ο καρχαρίας με κοντό πτερύγιο. Οι καρχαρίες μάκο είναι το γρηγορότερο είδος καρχαριών, καθώς μπορούν να κολυμπήσουν με ταχύτητα μέχρι 65 χλμ/ώρα και να εκτελέσουν άλματα ύψους 7 μέτρων στον αέρα.
Είναι ένα ζώο με μεγάλο μέγεθος, μήκους περίπου 4 μέτρων και βάρους 750 κιλών. Το ρύγχος του έχει σχήμα κώνου. Το στόμα είναι γενικά μεγάλο αλλά στενό. Έχει δύο πολύ ισχυρά σαγόνια με τα οποία συνθλίβει οποιονδήποτε εχθρό.
Τα μάτια τους είναι στρογγυλά και μαύρα ή μπλε. Έχει αποδειχθεί χάρη στα ντοκιμαντέρ και τις μελέτες που σχετίζονται με αυτό το είδος ότι, όταν αφήνουν την επιφάνεια, βγαίνουν μεμβράνες παρόμοιες με τα βλέφαρα που χρησιμεύουν για την προστασία των ματιών τους.
Όσον αφορά στα πτερύγιά του, έχει το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο πίσω από τις ωμοπλάτες που έχουν στρογγυλεμένο σχήμα και μυτερό φινίρισμα. Έχει επίσης ένα άλλο δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο και ένα πίσω πτερύγιο που έχουν εξαιρετικά μικρό μέγεθος σε σύγκριση με το υπόλοιπο σώμα. Έχει 5 ζευγάρια βράγχια και είναι εξαιρετικά μεγάλα.
Έχει μεγάλα σαγόνια και μεγάλη δύναμη. Το χρησιμοποιεί για να σκίσει το θήραμά του και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Έχει σχήμα ακμής με δυνατότητα ευελιξίας ή τουλάχιστον μπορεί να τα κάμπτει προς τα έξω. Οι άκρες των χειλιών είναι λείες και ολισθηρές.
Όσον αφορά στο χρώμα του καρχαρία μάκο, διαπιστώνουμε ότι δε διαφέρει πολύ μεταξύ ποικιλιών ή αρσενικών ή θηλυκών. Είναι πολύ σκούρο μπλε σε όλη την πλάτη και στο άνω μέρος από τη μέση του σώματος. Εκτός από το μέρος της κοιλιάς, που είναι πιο λευκά.
Οι καρχαρίες μάκo τρώνε κυρίως μικρά θηράματα. Τρέφεται με σαρδέλες, σκουμπρί, ρέγγα και λίγο τσίχλα. Αν και μπορεί να επιτεθεί και να νικήσει άλλα επικίνδυνα και μεγαλύτερα θηράματα, αυτό το μέγεθος λείας υπάρχει κάτι παραπάνω από αρκετό. Μερικές δε φορές τρέφεται και με μεγαλύτερη λεία, όπως χελώνες, δελφίνια, φώτιες και ακόμη και άλλους καρχαρίες.
Πάντως το αγαπημένο φαγητό του καρχαρία μάκο είναι ο ξιφίας.
Ο εν λόγω καρχαρίας εντοπίζεται στους ωκεανούς του Ατλαντικού, της Ινδίας και του Ειρηνικού και σε ορισμένα μέρη της Μεσογείου και της Ερυθράς Θάλασσας. Είναι ζώα που προτιμούν να βρίσκονται σε νερά με θερμοκρασίες κοντά στους 16 βαθμούς Κελσίου. Χάρη στην ποσότητα και τη ροή των μεταναστευτικών ψαριών, αυτός ο καρχαρίας αλλάζει θέσεις ανάλογα με τις εποχές του έτους. Επιπλέον, για λόγους σίτισης, μπορούν να μεταναστεύσουν σε άλλες περιοχές με περισσότερο φαγητό ή πιο σταθερή θερμοκρασία.
Αν και είναι ένας από τους καρχαρίες που εμφανίζονται στις ταινίες που δείχνουν το πτερύγιο τους στην επιφάνεια του νερού όταν κολυμπούν ή καταδιώκουν το θήραμα στην ακτή, η αλήθεια είναι ότι προτιμούν να κολυμπούν ήρεμα σε βάθη περίπου 500 μέτρων ή περισσότερο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στη δεκαετία του 1970, μία από τις θάλασσες με τον μεγαλύτερο αριθμό καρχαριών μάκο ήταν η Αδριατική. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καταγραφή των καρχαριών μάκο που κατοικούν σε αυτό το μέρος.
Τρομοκρατήθηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω ένα ανήλικο αγόρι που δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση από έναν συνομήλικό του Ρομά ο οποίος επιχείρησε να τον ληστέψει με ξύλο και απειλές στην Ερέτρια της Εύβοιας, αργά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.
Το υποψήφιο θύμα πάλεψε με τον ανήλικο επίδοξο ληστή που αποπειράθηκε με τη χρήση βίας να αρπάξει όσα χρήματα είχε στην κατοχή του και το κινητό του τηλέφωνο και κατάφερε να τα συγκρατήσει, αναγκάζοντας τον επίδοξο ληστή να τραπεί σε φυγή. Όμως, ο δράστης εντοπίστηκε λίγο αργότερα από αστυνομικούς του τοπικού τμήματος και συνελήφθη.
Σε βάρος του ανήλικου Ρομά, που δεν είχε φροντίσει να εκδώσει δελτίο ταυτότητας, σχηματίστηκε δικογραφία και γι’ αυτό το αδίκημα αλλά και για απόπειρα ληστείας και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Χαλκίδας, ενώ και οι γονείς του κατηγορούνται για παραμέληση της εποπτείας του.
Μπορεί να έχουν περάσει 31 χρόνια από την πρώτη τηλεοπτική της εμφάνιση στο «Ciao Ant1» και σχεδόν 18 χρόνια από το «Στο Παρά Πέντε», η Ζέτα Μακρυπούλια όμως αποδεικνύει ότι μπορεί να σταματήσει τον χρόνο χωρίς να χρησιμοποιεί ούτε βαρύ μακιγιάζ, ούτε φίλτρα ούτε photoshop.
Στα 45 της η ηθοποιός και παρουσιάστρια του Ρουκ Ζουκ φωτογραφήθηκε σε μία παραλία του Αιγαίου με το μαγιό της, χωρίς ίχνος μακιγιάζ, απολαμβάνοντας τις ομορφιές του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου, φορώντας ένα φλοράλ γαλάζιο μπικίνι που αναδείκνυε την άψογη σιλουέτα της.
Στη λεζάντα των φωτογραφιών της, στις οποίες φαίνεται να γελάει και να περνάει υπέροχα, η μαυρισμένη Ζέτα Μακρυπούλια έγραψε:
«Τι να γράψεις τώρα..
Αιγαίο παιδιά, θέλεις να το πιεις!
Καλές βουτιές! »
Μία από τις σπάνιες πολύ προσωπικές αναρτήσεις έκανε ο δημοσιογράφος, παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ANT1 και εκδότης του ομίλου της Real, Νίκος Χατζηνικολάου, για ένα πρόσωπο που δεν είναι πια στη ζωή, αλλά το σκέφτεται ειδικότερα αυτές τις ημέρες.
Δημοσιεύοντας μια εικόνα του αείμνηστου πατέρα του, που έφυγε από τη ζωή στις αρχές του καλοκαιριού, ο δημοσιογράφος έγραψε κάποιες σκέψεις και συναισθήματα που είχε γι’ αυτή τη μέρα.
«Πατέρα μου αγαπημένε ξημερώνει η γιορτή σου και εσύ δεν είσαι εδώ για να σου μιλήσω και να σε ευχαριστήσω για όσα έκανες για μένα. Ζεις μέσα στην καρδιά μου… Σε αγαπάω» έγραψε χαρακτηριστικά ο Νίκος Χατζηνικολάου στο ποστ του που ανέβηκε και στο Facebook αλλά και στο Twitter του.
Ο πατέρας του Νίκου Χατζηνικολάου, Παναγιώτης, υπήρξε βουλευτής και υπουργός της Νέας Δημοκρατίας και στις 15 Αυγούστου θα γιόρταζε την ονομαστική του εορτή. Ο Παναγιώτης Χατζηνικολάου απεβίωσε στις 23 Ιουνίου του 2023.
Προβλέπονται διάφορα συμβάντα με χρονολογική σειρά που αναφέρονται σε σημερινά δεδομένα και εξελίξεις που…. 20 έτη πριν δεν είχαν ουδεμία βάση. Και όμως …Η προφητεία του Αγίου Παΐσιου για τα νερά του Αιγαίου προκαλεί ανατριχίλα, καθώς επιβεβαιώνεται.
Αναλυτικότερα, ο Άγιος Παΐσιος κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και αναπαύεται στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, γνωστός από όλους σχεδόν τους Έλληνες, πολιτικούς, στρατιωτικούς, λαϊκούς, Μοναχούς, Ιερείς, Επισκόπους και αυτόν τον ίδιο τον Πατριάρχη, είχε κατά καιρούς μιλήσει σε πολλούς ανθρώπους για ό,τι βλέπουμε σήμερα στο Αιγαίο και για ό,τι θα δούμε σύντομα!
Πολλές από αυτές τις αποκαλύψεις και προφητείες που προείπε ο Γέροντας Παΐσιος εμπεριέχονται στο βιβλίο του Επισμηναγού ε.α. Νικολάου Ζουρνατζόγλου «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994».
Συγκεκριμένα θα αναφέρουμε μερικά εξόχως αποκαλυπτικά σημεία, που αφορούν τις σχέσεις με την αμετανόητη Τουρκία, η οποία όπως γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα ήδη από τον Άγιο Κοσμά τον Αίτωλο θα μας επιτεθεί ύπουλα ως τα «Εξαμίλια»…
Ο Άγιος Παΐσιος για Τουρκία, Πόλη, Αιγαίo
– «Οι Τούρκοι τα κόλλυβα τα έχουν στη μέση τους. Θα πάθουν μεγάλο κακό. Τότε θα επέμβη από πάνω ο Ρώσος και θα γίνει όπως τα λέει η προφητεία του Αγίου Κοσμά. Οι μεγάλοι θα φροντίσουν… Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες πρέπει να τη φυλάξουν. Και, έτσι, ο Θεός θα τη χαρίσει σε μας. Θα μας βοηθήσει ο Θεός, γιατί είμαστε Ορθόδοξοι»… σελ. 410
– «Η Τουρκία θα διαλυθεί και, μάλιστα, θα τη διαλύσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι» Μάρτιος 1994, σελ. 412
– «Οι Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους» 1991, σελ. 413
– «Άντε, άντε, δε θα είμαι να σε καμαρώσω στην προέλαση, όταν θα προελαύνει ο ελληνικός στρατός για την Κωνσταντινούπολη» 1992, προς Αξκο της Π.Α., σελ. 413
– «Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε δίκιο που είπε για τα «Εξαμίλια», διότι τα «Εξαμίλια» δεν είναι ούτε χωριά, ούτε πόλεις, αλλά είναι τα έξι ναυτικά μίλια, η ζώνη των έξι μιλίων που περιβάλλει τα παράλια της Ελλάδας και κάθε νησί μας. «Εξαμίλι» είναι κάθε σημείο που απέχει έξι μίλια από τις ακτές της Ελλάδας, χερσαίες ή νησιωτικές. Εκεί, λοιπόν, θα γίνει εκείνο που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 417
– «Όταν ο τουρκικός στόλος ξεκινήσει να κατευθύνεται κατά της Ελλάδος και φθάσει στα έξι μίλια, πράγματι θα καταστραφεί. Θα είναι η ώρα που θα έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους. Αλλά, αυτό δε θα γίνει από εμάς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Το «Εξαμίλι» θα είναι η αρχή του τέλους…..Μετά θα αρχίσουν όλα τα γεγονότα, που θα καταλήξουν στο να πάρουμε την Πόλη…. Την Πόλη θα μας τη δώσουν….. Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή, οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς…… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…» σελ. 417 – 418
– Οι Τούρκοι «θα καταστραφούν. Θα σβήσουν από το χάρτη, διότι είναι ένα έθνος, το οποίο δεν προέκυψε από την ευλογία του Θεού. Από τους Τούρκους το 1/3 θα πάει από όπου ξεκίνησαν, στα βάθη της Τουρκίας, το 1/3 θα σωθεί, διότι θα έχει εκχριστιανισθεί και το τελευταίο 1/3 θα σκοτωθεί στον πόλεμο αυτόν….» σελ. 418-419 σ.σ. πρόκειται για την γνωστή Προφητεία του Αγίου Κοσμά.
– «Δεν ήθελα τίποτα άλλο. Να με κρατούσε ο Θεός ακόμη λίγα χρόνια στη ζωή, για να έβλεπα την πατρίδα μου μεγαλωμένη. Θα μεγαλώσει…» σελ. 419
– «Η Τουρκία θα διαμελισθεί. Ο διαμελισμός αυτός σίγουρα μας ικανοποιεί και μας συμφέρει ως κράτος. Έτσι θ΄ απελευθερωθούν τα χωριά μας, οι αλύτρωτες πατρίδες. Η Κωνσταντινούπολη θα ελευθερωθεί, θα ξαναγίνει ελληνική. Θα ξαναλειτουργήσει η Αγία Σοφία» σελ. 422
– «Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφή μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν, όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στη γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω (εννοούσε τους Κρυπτοχριστιανούς)….Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί. Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός» σελ. 431
– «Οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι θα μας παραχωρήσουν την Κωνσταντινούπολη. Όχι γιατί μας αγαπάνε, αλλά γιατί αυτό θα συμπλέει με τα συμφέροντά τους» σελ. 432
– Οι Τούρκοι «θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, “θα πούμε το ψωμί ψωμάκι”» σελ. 434 και άλλη φορά έλεγε … «Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργήτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δε θα έχει» σελ. 436
– «Όταν ακούσεις στην τηλεόραση να γίνεται θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 σε 12 μίλια, τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί….Μετά την πρόκληση των Τούρκων, θα κατεβούν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα. Αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Όμως, θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξι – εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη, οπότε θα πουν: “Δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα, μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;” Όλοι, όμως θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος. Έτσι θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο…..Θα βγάλει η (ελληνική) κυβέρνηση απόφαση να μη στείλη στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί , όποιος πάρει μέρος σ΄ αυτόν τον πόλεμο (εν. τον ευρωπαϊκό), χάθηκε…»… 434
– «Οι Τούρκοι θα μας χτυπήσουν, αλλά η Ελλάδα δε θα πάθει μεγάλη ζημιά. Δε θα περάσει πολύς καιρός μετά την επίθεση των Τούρκων στη χώρα μας και τότε οι Ρώσοι θα κτυπήσουν τους Τούρκους και θα τους διαλύσουν. Όπως ένα φύλλο χαρτί που το χτυπάς και διαλύεται, έτσι και οι Τούρκοι θα διαλυθούν. Το 1/3 από αυτούς θα σκοτωθεί, το 1/3 θα εκχριστιανισθούν και το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά. Η χρησιμοποίηση των νερών του Ευφράτη για αρδευτικά έργα από τους Τούρκους θα είναι μια προειδοποίηση ότι άρχισε η προετοιμασία του μεγάλου πολέμου που θα ακολουθήση» 1991, σελ. 439
– «Μετά τη διάλυση της Τουρκίας, η Ρωσία θα συνεχίσει τον πόλεμο μέχρι τον Περσικό Κόλπο και θα σταματήσουν τα στρατεύματά της έξω από την Ιερουσαλήμ. Τότε οι δυτικές δυνάμεις θα δώσουν προθεσμία στους Ρώσους για να αποσύρουν από τα μέρη αυτά τα στρατεύματά τους, τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για να γίνουν τα λάχανα, δηλαδή 6 μήνες. Η Ρωσία, όμως, δε θα αποσύρει τις δυνάμεις της. Και τότε οι δυτικές δυνάμεις θα αρχίσουν να συγκεντρώνουν στρατεύματα, για να επιτεθούν στους Ρώσους. Ο Πόλεμος που θα ξεσπάσει θα είναι Παγκόσμιος και θα έχει ως συνέπεια να χάσουν οι Ρώσοι. Θα ακολουθήσει μεγάλη σφαγή. Οι μεγαλουπόλεις θα γίνουν παραγκουπόλεις. Εμείς, οι Έλληνες, δεν θα συμμετάσχουμε στον παγκόσμιο πόλεμο.» σελ. 440 – 441
– «Η διοίκηση της Πόλης , από μας, θα είναι και στρατιωτική και πολιτική»!!! 1991, σελ. 435
– «Εσύ (είπε σε νεαρό φοιτητή του Πολυτεχνείου Ξάνθης), σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί από την αρχή» σελ. 435
Εκτός από τεράστια ομοιότητα εμφανισιακά Άννα Βίσση και Σοφία Καρβέλα μοιράζονται και το ίδιο απολαυστικό χιούμορ.
Και το απέδειξαν άλλη μία φορά σε ένα από τα live τους στα social media
Η Σοφία Καρβέλα πιάστηκε αδιάβαστη όταν η Άννα Βίσση της ζήτησε να τραγουδήσουν μαζί την επιτυχία «Αποδείξεις» με την τραγουδίστρια να έχει επική αντίδραση.
«Δεν ξέρεις αυτό το τραγούδι; Α, σβήνω τη διαθήκη» είπε.
Τότε η Σοφία Καρβέλα γέλασε αναφέροντάς της με νόημα τα αγαπημένα της εγγόνια, Νίκο και Νέστορα.
Έχει μεγάλα σαγόνια και μεγάλη δύναμη. Το χρησιμοποιεί για να σκίσει το θήραμά του και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Έχει σχήμα ακμής με δυνατότητα ευελιξίας ή τουλάχιστον μπορεί να τα κάμπτει προς τα έξω. Οι άκρες των χειλιών είναι λείες και ολισθηρές.
