Καλησπέρα στη σελίδα σας και στους αναγνώστες. Δεν θέλω να σας πω το όνομά μου θέλω να σας πω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε. Έχουμε εύκολες τις ταμπέλες αλλά δεν γνωρίζουμε τί πραγματικά ισχύει και μπορεί να μην μάθουμε ποτέ. Στα τόσα χρόνια έχω ακούσει πολλά. “Η γκόμενα” “Το τρίτο πρόσωπο” “Η π@τάνα που μπήκε στο ζευγάρι” “Η δεύτερη”. Κανείς δεν  ξέρει πόσο αγαπηθήκαμε με αυτόν τον άνθρωπο και πόσο συνεχίζω να του δειχνω την αγάπη μου και τώρα που δεν είναι στη ζωή.

Γνωριστήκαμε σε ένα διαδικτυακό φόρουμ πρίν 10 χρόνια. Μιλούσαμε για 6 μήνες εντελώς φιλικά ώσπου ανακαλύψαμε πως ήμασταν ο ένας για τον άλλον. Συναντηθήκαμε, βεβαιωθήκαμε και η σχέση μας ξεκίνησε. Η παράλληλη σχέση μας γιατί αυτός ήταν παντρεμένος με 4 παιδιά. Βρέθηκαν πολλοί που με είπαν πόρνη που χωρίζω έναν άντρα με 4 παιδιά και το τόνιζαν σαν να είχε διαφορά αν το παιδί ήταν 1. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πως τα παιδιά σε αυτό δεν έχουν καμία σχέση και πως είναι άλλο να είσαι σύζυγος και άλλο γονιός. Το αντιμετώπισα πολύ μέσα στη μικρή μας ιστορία αλλά δεν με επηρέαζε. Είχα βρει τον άνθρωπο μου.

Ήμασταν μαζί 2 χρόνια. Τί να σας πρωτοπώ για αυτά τα 2 χρόνια. Ήταν τα πιο όμορφα της ζωής μου. Τη χαρά και την ευτυχία που έζησα δίπλα του δεν την είχα ζήσει σε όλη μου τη ζωή. Σκοπεύαμε να μείνουμε μαζί και να κάνουμε δική μας οικογένεια. Ζήτησε διαζύγιο και φυσικά έπεσαν όλοι πάνω του. Να σκεφτεί τα παιδιά του. Μα δεν εγκατέλειπε τα παιδιά του, δεν τα άφηνε στους 5 δρόμους. Κάθε μέρα θα τα έβλεπε, δεν θα τους έλειπε τίποτα. Αλλά η γυναίκα του και το σόι του τα έκαναν όλα δραματικά για να τον αναγκάσουν να μείνει. Και κατάφεραν το αντίθετο, τον ζόρισαν τόσο που μια μέρα μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε.

Η γυναίκα του δεν του το έδινε το διαζύγιο στην αρχή αλλά με κάποιες διαπραγματεύσεις τα βρήκαν. Το δικαστήριο όρισε να δίνει ένα ποσό για τα παιδιά αλλά επειδή εγώ τα βρήκα λίγα, τον πίεσα να δίνει παραπάνω κάθε μήνα και θα βοηθούσα και εγώ. Τελικά έβαζε κάθε μήνα σχεδόν τα διπλά για διατροφή. Ήμουν και εγώ παιδί χωρισμένων γονιών με έναν πατέρα που δεν έδωσε ποτέ δεκάρα για εμένα και ήξερα. Δεν ήθελα τα παιδιά του να στερηθούν τίποτα εξαιτίας μας. Κάθε μέρα τηλέφωνο στα παιδιά και κάθε δεύτερη μέρα βόλτα μαζί τους. Ήρθε και η στιγμή που τα γνώρισα και κοιμόντουσαν σπίτι μας. Τους έφτιαξα παιδικό δωμάτιο, αγόρασα 2 κουκέτες και παιχνίδια και διανυκτέρευαν. Τα αγάπησα σαν δικά μου παιδιά, τα διάβαζα και τα φρόντιζα. Η οικογένειά του σταμάτησε να γκρινιάζει όταν είδε ότι ήταν συνεπής και ευτυχισμένος με την επιλογή του. Υπήρχαν εντάσεις ειδικά στην αρχή που με γνώρισε στα παιδιά αλλά με τον καιρό σταμάτησαν. Όλα φαινόντουσαν να μπαίνουν σε μια σειρά και αρχίσαμε δειλά να κανονίζουμε και τον γάμο μας. Ώσπου….

….μια μέρα έφυγε για δουλειά και δεν ξαναγύρισε. Τον πάτησε αυτοκίνητο. Με πήραν από το νοσοκομείο και μου είπαν να πάω. Έμεινε μια μέρα στην εντατική και “έφυγε” για πάντα. Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε, νοσηλεύτηκα για λίγο καιρό με κατάθλιψη. Δεν ήταν μόνο ο θάνατός του που μου πήρε τη ζωή από τη μια μέρα στην άλλη. Ήταν και όλη η κακία των άλλων που έπεσε μαζεμένη πάνω μου. Άκουσα πάρα πολλά. Ότι εγώ έφταιγα που πέθανε. Ότι αν δεν ήμουν εγώ δεν θα μετακόμιζε και δεν θα του συνέβαιναν όλα αυτά. Ότι πλήρωσε τις αμαρτίες του που άφησε 4 παιδιά για μια άλλη. Αδιανόητα πράγματα. Ήταν που όταν γύρισα σπίτι μας από το νοσοκομείο έβλεπα τις κουκέτες των παιδιών αδειανές και κατέρρεα. Δεν περίμενα ότι θα μου έλειπαν τόσο πολύ τα παιδιά του.

Τον πρώτο χρόνο ήμουν κάθε μέρα στο νεκροταφείο. Με τη βοήθεια ειδικών σηκώθηκα ξανά. Με πολλές απώλειες βέβαια γιατί έχασα τη δουλειά μου, έχασα σχεδόν όλους μου τους φίλους και έπαιρνα φάρμακα για να ξεπεράσω το πρόβλημα υγείας μου. Πήγα και έμεινα στη μαμά μου και μετά από λίγο ξενοίκιασα το δικό μου σπίτι και βρήκα άλλο σε άλλη περιοχή. Να μην μου θυμίζει τίποτα. Όσο γινόταν.

Έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. Είμαι παντρεμένη και έχω 2 παιδιά. Τον άνθρωπο αυτό όμως δεν θα τον ξεχάσω ποτέ όσο ζω και φρόντισα να συνεχίσω να του δείχνω την αγάπη μου, μέσα από τα παιδιά του. Ένα χρόνο μετά τον θάνατό του άρχισα να στέλνω λεφτά στο σπίτι του. Ανώνυμα χωρίς να ξέρουν ποιός είναι. Δεν μπορώ να πω περισσότερα πως και γιατί αλλά αυτό το κάνω κάθε μήνα μέχρι σήμερα. Όχι για να εξιλεωθώ ούτε για να μου πουν μπράβο δεν το γνωρίζει και κανείς. Αλλά για να ξέρει πως όπου και αν βρίσκεται, εκτός από τη μητέρα των παιδιών του, υπάρχει και κάποιος άλλος που τα αγαπάει και θέλει να είναι καλά.

Μην κρίνετε τους ανθρώπους όσο και αν τους γνωρίζετε. Ίσως μια μέρα εκπλαγείτε από το πόσο καθόλου δεν τους ξέρετε.

Ψευδώνυμο Όλγα

Έζησα 2 υπέροχα χρόνια κ μετά 4 βασανιστικά. Απορώ πώς ζω ακόμη.

Είχα ένα σύντροφο δεν ξέρω πως να τον χαρακτήρισω…με έβαλε να κάνω έκτρωση με το ζόρι στα δύο χρόνια που είχα μείνει έγκυος, κλειδωμένη σε ένα σπίτι και μια γιατρό άσχετη η οποία μου έκανε ζημιά ώστε να μην καταφέρω να συλλάβω πάλι.

Δεν έκανα μήνυση.

Κάθε φορά που έπινε ναρκωτικά και αλκοόλ πάντα ερχόταν να βγούμε και με χτυπαγε το ξημέρωμα ώστε να μπορεί να φύγει. Στα 2 χρόνια σχέσης, ήρθε μια γυναίκα σπίτι μου με ένα παιδάκι να μου πει “Άστον ήσυχο”.

Ήταν η γυναίκα του και το παιδί του, ποιος ξέρει τι της είπε.

Εκείνος απειλούσε ότι αν κάνω κιχ θα σκοτώσει την οικογένεια μου. Στα 5 χρόνια έμεινε στο δεύτερο παιδί έγκυος η γυναίκα του ενώ έρχοταν σε εμένα και μου δημιούργουσε σκηνικά ώστε να μη μπορω να κουνηθω.

Πηγα στην αστυνομία 4 φορές και απλά του κάνανε συστάσεις.

Προτελευταία φορά θυμάμαι το κεφάλι μου στο πάτωμα, το σκυλί μου σε μια άκρη από κλωτσιά και νόμιζα ότι εκεί πεθαινα.

Ευτυχώς η σπιτονοικοκυρά μου από τις φωνές τον τρόμαξε… τελευταία φορά θυμάμαι να σπάει την πόρτα μου και να με βγάζει από το λαιμό στο μπαλκόνι…και τον τωρινό μου άντρα να έρχεται να τον τραβάει γιατί κατά τύχη πέρναγε από κάτω (ήμασταν φίλοι τότε).

Κοιμόταν στον καναπέ μου επι ενάμιση μήνα για να κοιμηθώ έστω μια ώρα γιατί φοβόμουν.

Φώναξα την αστυνομία 5 φορες κι όλο συστάσεις και απότελεσμα κανένα.

Τον πιασανε σε φάση να με βρίζει στο δρόμο και του είπαν απλά να μη με ξαναενοχλησει….τους φώναξα που έσπασε την πόρτα και είπαν δεν έχουν δικαίωμα να ανέβουν να πάρουν στοιχεία.

Δεν είχα φίλες γιατί τις έδιωχνε δεν έβγαινα για καφέ ποτό πουθενά κι ήμουν σε ηλικία 27 όταν ξεκίνησε αυτή η σχέση.

Ειχα να κάνω πολλά για το μέλλον μου και ήδη είχα χάσει παιδι κι είχα καταστραφεί ψυχολογικα…ο άντρας μου με πήρε από το χέρι και μου έδειξε κάτι τελείως διαφορετικό…προχωρήσαμε και σε λίγο διάστημα έμεινα έγκυος κυριολεκτικά από θαύμα.

Έκατσα λίγο καιρό στα αυγά μου και μόλις στέριωσε το μωρό, είπαμε αυτό έπρεπε να γίνει (μοίρα).

Τώρα έχω κ άλλο ένα όμορφο μωράκι κι ένα άντρα που παρόλο που περάσαμε λίγο δύσκολα στην αρχή με στηρίζει και τον στηρίζω.

Μην ανεχεστε τέτοιες συμπεριφορές. Εγώ δε μίλαγα σε κανέναν δικό μου και κανείς δεν τα ήξερε…βγήκα ζωντανή κατά τύχη….μεγαλώνω αγόρια και το πρώτο τους μάθημα θα είναι σεβασμός σε ολες και όλους …

Αντωνία

Ειμαι η Ιοκάστη σας παρακολουθώ πολυ καιρο και σκέφτηκα να σας διηγηθώ τη δικη μου ιστορία, πιστεύοντας οτι θα δωσει δυναμη σε πολλες μονογονεϊκές οικογενειες. Ας παρω τα πραγματα απο την αρχή.

Με τον πρωην σύζυγο μου χωρισαμε οταν ακομα ημουν εγκυος στο αγγελουδι μου. Ο λόγος που χωρισαμε ηταν η αποφαση μου να συνεχισω την εγκυμοσύνη και να μην τη διακοψω, βεβαια δεν αργησα να ανακαλυψω την κρυφη, παρανομη ζωη του. Γεννησα το αγγελούδι μου και ο πατέρας και πρώην σύζυγος δεν το εχει δει απο επιλογη του ποτε φυσικα ουτε διατροφη εχει καταβάλει.

Αφού περασαν λιγοι μηνες πηρα το παιδάκι μου και έφυγα απο εκεινη την πολη, επεστρεψα στην πολη που ειχα ζησει μερικα χρονια και αν και δεν ειχα κανεναν ηταν η δικη μου ασφαλεια, σαν να ηταν η πολη μου, το σπιτι μου. Δοξα το Θεό ειχα την απολυτη στήριξη, οσο ηταν δυνατόν, απο την οικογενεια μου. Ηταν πολυ δυσκολος ο πρωτος καιρος και οικονομικα και ψυχολογικα αλλα και γιατι το μικρό μου ηταν λιγων μηνων. Σιγα σιγα ομως ολα εφτιαξαν και τα ιδιαιτερα που εκανα πηγαιναν καλυτερα και η ψυχολογια μου ειχε φτιάξει μα πανω απο ολα κοιτουσα το αγγελουδι μου και ενιωθα ο πιο δυνατος ανθρωπος του κοσμου. Δεν ημουν ομως μονο μανα, ημουν και γυναίκα κατι που ειχα ξεχάσει και αποκλεισει. Δεν ηθελα να βαλω κανεναν στη ζωή μου. Ημουν απο τις χωρισμενες που σκέφτονται καπως ετσι: Ποιος θα με κοιταξει εμένα με ενα παιδι για σοβαρα. Ενας αντρας θελει χρονο και χωρο και μια 24ωρη μανουλα δεν εχει αφου ειναι παντα με ενα καροτσακι. Και ποιος μπορει να αγαπησει το παιδι ενος αλλου. Ασε καλυτερα να μου λειπει.

Ώσπου μια μερα μπαίνοντας σε ενα μαγαζι με μια αλλη μανουλα-φιλη με τα μωρακια μας, το αγγελουδι μου ειδε τον Αλεξάνδρο (ιδιοκτητη του μαγαζιού, γυρω στα 40 και αρκετα γοητευτικό) σηκωθηκε ορθιο απλωσε τα χερια του και φωναξε μπα-μπα μου. Πρωτη φορα το μικρο μου ειπε αυτη τη λεξη, δεν την ηξερε δεν την ακουσε ποτε απο μενα.

Ο Αλέξανδρος αφου συστηθηκε μου ζητησε ευγενικα την αδεια να τον παρει αγκαλια και απο τοτε δεν αφησε ποτε ο ενας τον αλλο μεχρι και σημερα. Θυμαμαι ομως και εμενα να νιωθω περιεργα και κατι μεσα μου να μου λέει οτι αυτος ειναι ο ανθρωπος σου. Με πλησιασε το διακριτικα τοσο ηρεμα μου εσβηνε καθημερινά ολες τις ανασφαλειες και τους φοβους μου και το μονο που μου ζητησε ηταν να τον αφησω να μας αγαπησει.

Σημερα ειμαστε μια ευτυχισμένη οικογενεια και ποτε δεν ακουσα απο το στομα του να πει το “παιδι σου” παντα λεει “το παιδι μας”. Αλλωστε οπως λεει εγω ειμαι ο μπαμπας του παιδιου. Και το μικρο αγγελούδι μας ειναι παιδι μου. Μπαμπας δεν ειναι αυτος που γεννα, μπαμπας ειμαι εγω που ξενυχταω οταν βγάζει δοντακι, που του αλλαζω τη πανα, που με περιμενει να γυρισω απο τη δουλεια να τον κανω εγω μπανιο και να τον βαλω για ύπνο, που καμαρωνω απο περηφανια οταν κάνει κατι καινουριο, που τον κακομαθαινω που πηγαινω μαζι του στη θαλασσα, που οταν τον μαλωνεις τρεχει στην αγκαλια μου και μου κανει παραπονα, που οταν βλεπει κακο ονειρο ξυπναει και δεν φωναζει μαμα αλλα μπαμπα.

Αυτο που θελω να σας πω φιλοι μονογονεις ειναι οτι εκει εξω υπαρχει για ολους το αλλο μας μισο. Διωξτε τις φοβιες σας και τις ανασφάλειες σας και κρατήστε αναμμένη την ελπιδα σας!

Ιοκάστη

Πίστευα ότι μετά το διαζύγιό μου δεν θα ερωτευόμουν ποτέ ξανά αλλά να τελικά που τα κατάφερα και είμαι με έναν άντρα που λατρεύω και με λατρεύει. Εκτός από εξαιρετικός χαρακτήρας είναι και καταπληκτικός στο σεξ κάτι που μου είχε λείψει πάρα πολύ. Από την αρχή της σχέσης μας του γνώρισα το γιο μου που είναι 15 ετών και από εκείνη την ημέρα έρχεται στο σπίτι μας όποτε θέλει. Του έχω βγάλει μάλιστα και δικό του κλειδί γιατί δεν είναι ξένος να χτυπάει τα κουδούνια για να μπει. Ο γιος μου τον συμπαθεί πάρα πολύ κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Είναι πραγματικά ό, τι καλύτερο μπορούσε να μου τύχει. Έχει μία πολύ καλή δουλειά και μία μεγάλη περιουσία. Δεν μου λείπει τίποτα. Ο, τι θέλω μου το προσφέρει.

Πρόσφατα του πρότεινα αν θέλει να συζήσουμε. Είμαστε αρκετό καιρό μαζί, τα πάμε πολύ καλά, γιατί να μην κάνουμε το επόμενο βήμα; Ολόκληρο σπίτι έχω, που μένουμε μόνο εγώ και ο γιος μου. Αφού τα πάμε τόσο καλά, γιατί να μην έρθει να μείνει μαζί μας;

Η απάντησή του ήταν ότι θα έρθει μόνο αν φύγει ο γιος μου. Όπως μου είπε, θέλει να νιώθει άνετα, σαν στο σπίτι του και να κυκλοφορεί ακόμα και γυμνός άμα γουστάρει, οπότε δεν μπορεί να έχει και ένα παιδί μέσα στα πόδια του, ούτε μπορεί να έχει την έγνοια μη μας ακούσει ή μη μπει στο δωμάτιό μας όταν εμείς κάνουμε σεξ. Με λίγα λόγια έτσι και έρθει και είναι το παιδί στο σπίτι δεν θα νιώθει άνετα οπότε προτιμά να κάτσει στο δικό του.

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να στείλω το παιδί μου να μείνει με τον πατέρα του. Η αλήθεια είναι πως θέλω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και ονειρεύομαι να το κάνω πλάι στον άντρα αυτό που έχω στο πλευρό μου. Κατανοώ τις ενστάσεις και τις ανησυχίες του αν και τον βρίσκω κάπως υπερβολικό αλλά από την άλλη αυτή είναι η ευκαιρία μου και δεν σκοπεύω να τη χάσω μόνο και μόνο εξαιτίας του παιδιού μου. Και με το μπαμπά του μία χαρά θα είναι. Δεν θα του λείψει τίποτα και θα έρχεται όποτε θέλει να μας βλέπει. Δεν έχω το δικαίωμα να ξαναγίνω ευτυχισμένη; Γιατί να τον χάσω τώρα που τον βρήκα;

Ελένη

Θα ήθελα και γω με τη σειρά μου να σας εξομολογηθώ την δική μου εμπειρία.

Είμαι 38 χρονών, παντρεμένη και μαμά 3 υπέροχων κοριτσιών (4 χρ., 3 χρ. και 10 μηνών). Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε στο εξωτερικό πριν 10 χρόνια. Εγώ φοιτήτρια, αυτός μη Έλληνας και χωρισμένος πατέρας ενός 10χρονου αγοριού τότε. Ερωτευθήκαμε τρελλά και απολαμβάναμε κάθε στιγμή που ήμασταν μαζί. Το γεγονός ότι ο άνθρωπός μου ήταν χωρισμένος με παιδί καθόλου δεν με ένοιαξε. Εν αντιθέσει με την μητέρα μου, η οποία απειλούσε οτι θα πεθάνει, επειδή ο άνθρωπός με τον οποίο ήμουν μαζί και ήμουν ευτυχισμένη, είχε – σύμφωνα με την γνώμη της- τρία κακα: 1. δεν ήταν Έλληνας 2. ήταν χωρισμένος 3. είχε ήδη παιδί. Εγώ όμως αγνόησα και μάνα και πατέρα και όλους και συνέχισα με τον άνθρωπο που με έκανε απόλυτα ευτυχισμένη.

Τον Νοέμβριο του 2007 μου έκανε την πιο ρομαντική πρόταση γάμου (μετά απο περίπου 2 χρόνια που ήμασταν μαζί) στην Ακρόπολη, όπου είχαμε πάει ταξίδι για να του γνωρίσω τις ομορφιές της Ελλάδος μας. Με τον αρραβώνα μας το πήρε απόφαση και η μάνα μου και δέχθηκε να τον γνωρίσει. Την απόλυτη όμως ευτυχία την κατακεραύνωσε ένα γεγονός που γύρισε την ζωή όλων μας τούμπα. Στον 10χρονο γιο του τότε αρραβωνιαστικού μου και σημερινού συζύγου μου διαγνώστηκε κακοήθης όγκος στο κεφάλι. Τα λόγια μικρά να περιγράψω τον πόνο, την πίκρα, την αγανάκτηση, την οργή και όλα αυτά τα συναισθήματα που κάποιος νιώθει, όταν μαθαίνει ότι ο καρκίνος χτυπάει έναν δικό του άνθρωπο και χειρότερα: το ίδιο σου το παιδί.

Έβλεπα τον άνθρωπό μου να καταρρέει μέρα με τη μέρα, να εγκαταλείπει δουλειά και υποχρεώσεις και να βρίσκεται μέρα και νύχτα στο νοσοκομείο, στο προσκεφάλι του μικρού ήρωα, να μιλάει μαζί του, να παίζει μαζί του, να προσπαθεί να τον κάνει να γελάσει, να του δώσει κουράγιο και να προσπαθήσει να τον πείσει κάτι που και ο ίδιος βαθιά μεσα του δεν πίστευε: ότι θα νικήσει τον καρκίνο. Δυστυχώς. Μετά απο ένα χρόνο με χημειοθεραπείες, νοσοκομεία και ταλαιπωρίες, η άτιμη αυτή αρρώστια κέρδισε και ο μικρος Τίγρης (έτσι αποκαλούσε ο άντρας μου τον γιο του) άφησε την τελευταία του πνοή, 2 βδομάδες πριν κλείσει τα 12 του γενέθλια.

Θυμάμαι τον εαυτό μου τότε να μην ζει, απλά να λειτουργεί. Να τρέχω το πρωί στην δουλειά, μετά στο νοσοκομείο, να βλέπω τον άνθρωπό μου σε κακά χάλια και να μην μπορώ να κάνω τίποτα για να τον βοηθήσω. Τις στιγμές που έφευγε από το νοσοκομείο και ερχόταν σπίτι να φάει κάτι ήμουν εκεί, να του δίνω κουράγιο. Και τα βράδια μιλουσαμε στο τηλέφωνο, αυτός στο νοσοκομείο και γω σπίτι, να ΄του δίνω δύναμη και κουράγιο. Του είχα πει τότε ότι μόνο μια έγνοια πρέπει να έχει: τον γιο του. Εγώ θα τακτοποιήσω τα υπόλοιπα. Όπως και έγινε.

Ανέλαβα όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις χαρτούρες, την σχολή, που είχε ανοίξει και παράλληλα δούλευα οκτάωρο. Και κάθε βράδυ να προσπαθώ να κοιμηθώ, κατάκοπη αλλά τα δάκρυα να μην το επιτρέπουν. Με τον θάνατο του μικρού άλλαξε και ο άνθρωπός μου: έγινε απότομος, νευρικός, ξεσπούσε πάνω μου(δεν με χτύπησε, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό) με φώναζε χωρίς λόγο, με έδιωχνε από κοντά του. Εκείνο το διάστημα χωρίσαμε πάνω απο 40 φορές. Άρχισε να πίνει!

Αυτός, που ως αθλητής και διεθνώς διεκεκριμένος μάλιστα πρωταθλητής πολεμικών τεχνών, δεν ήξερε μέχρι τότε τι γεύση είχε το αλκοόλ. Χανόταν για μέρες, χωρίς να δίνει σημεία ζωής και γω να τρελλαίνομαι απο την αγωνία ότι μπορεί και να έδωσε τέλος στη ζωή του. Και όμως εγώ δεν το έβαλα κάτω. Έμεινα εκεί, δίπλα του, να τον στηρίζω και να ανέχομαι όλα αυτά, που θα έκαναν μια άλλη γυναίκα να φύγει. Έμεινα εκεί και πάλεψα μόνη μου, να σώσω την σχέση μου. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον άφηνα. Όχι έτσι, όχι εκείνη την χρονική στιγμή.

Κατάλαβα ότι ο θυμός του απέναντί μου δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η πληγωμένη του ψυχούλα, που αιμορραγούσε επειδή έχασε το σπλάχνο του, τον μονάκριβό του γιο. Το αγοράκι που είχε επίσης διακριθεί στις πολεμικές τέχνες. Το αγοράκι που ήταν το στήριγμα του, που του έδινε δύναμη, που τον λάτρευε σαν πατέρα. Η οικογένεια του άντρα μου άφαντη. Μια μάνα, ένας πατέρας και επτά αδερφές, που εγκατέλειψαν τον αντρα μου στην χειρότερη στιγμή της ζωής του. Που το τηλέφωνο του χτύπησε μόνο για τα συλληπητήρια και μετά άφαντοι: όλοι τους. Τον άφησαν μόνο μεσα στον πόνο του. Να έκανα και γω το ίδιο; ΟΧΙ, ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ. Εγώ έμεινα και υπέμεινα. Εγώ του στάθηκα και του συμπαραστάθηκα. Εγώ πάλεψα και νίκησα.

Και ναι! Σήμερα είμαι ακόμη με αυτόν τον άντρα και είμαι ευτυχισμένη. Κάναμε οικογένεια και είναι ένας υπέροχος πατέρας και ένας αξιολάτρευτος σύζυγος: αυτός ετοιμάζει και πηγαίνει τα παιδιά στον παιδικό, για να μπορώ εγώ να πάω στην δουλειά μου. Αυτός σηκώνεται τα βράδια να τα σκεπάσει και να τα παρηγορήσει αν κλαίνε. Αυτός παίρνει συνήθως άδεια και μένει σπίτι όταν ο παιδικός έχει αργία. Αυτός με βοηθάει και στις δουλειές του σπιτιού. Αυτός γέμισε το σπίτι με ροδοπέταλα, με κεριά και έντυσε τα παιδιά με τα καλά τους ρούχα επειδή κλείναμε 10 χρόνια που ήμασταν μαζί. Και ‘γω γύρισα από την δουλειά χωρίς να έχω ιδέα και είδα αυτό το σκηνικό και μόνο έκλαιγα από ευτυχία.

Αυτός με αγκάλιασε και μου είπε: “Σε ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια. Σε ευχαριστώ για τα υπέροχα αυτά παιδιά. Σε ευχαριστώ που μου έσωσες την ζωή”.

Μαριάννα

Έχασα τον άντρα μου εντελώς ξαφνικά πριν από 5 χρόνια. Ο θάνατος του με πόνεσε πάρα πολύ. Ήμασταν πολλά χρόνια μαζί. Δεν είχαμε παιδιά, αλλά ήμασταν μόνο οι δυο μας, πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι μαζί.

Άργησα πολύ να συνέλθω. Ακόμα και σήμερα θα έλεγα ότι το θάνατό του δεν τον έχω ξεπεράσει, έπρεπε όμως κάποια στιγμή να πάρω τα πάνω μου, να βγω από το σπίτι και να κάνω κάτι για μένα. Δεν ήθελα να γεράσω μόνη μου. Φοβόμουν να είμαι μόνη μου.

Έτσι μετά από παρότρυνση γονέων, συγγενών και φίλων αποφάσισα να πετάξω τα μαύρα, να κοινωνικοποιηθώ και πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησα μία σχέση με έναν άντρα που γνώριζα από το επαγγελματικό μου περιβάλλον.

Πολύ συμπαθητικός, πολύ κύριος και πολύ μετρημένος ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Σε αυτό το σημείο να σας πω πως ό, τι λατρεύω σε έναν άνθρωπο είναι το χιούμορ του και ο σύντροφός μου διέθετε μπόλικο. Περνούσα πολύ ωραία μαζί του. Με έκανε να γελάω, κάτι που μου είχε λείψει πολύ μέχρι που είπε κάτι και με έκανε να καταλάβω πως η αίσθηση του χιούμορ του είχε κάποια θεματάκια.

Προχτές βράδυ είπαμε να βγούμε για φαγητό τώρα που άνοιξε και η εστίαση και έτσι ντύθηκα, στολίστηκα και ξεκινήσαμε να πάμε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί που πάμε συχνά. Επειδή ήταν κουρασμένος από τη δουλειά του είπα να οδηγήσω εγώ και έτσι έγινε. Στο δρόμο σε μία μεγάλη ευθεία πάτησα λίγο παραπάνω το γκάζι και τότε γύρισε και μου είπε: «Είσαι τρελή; Θες να με σκοτώσεις και να με στείλεις στα θυμαράκια να πάω να βρω τον πρώην σου; Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα με περιμένει με το βούρδουλα στο χέρι που τόλμησα να απαυτώσω τη γυναίκα του» και άρχισε να γελάει μόνος του σαν το υστερικό.

Νόμιζε πως έκανε χιουμοράκι αλλά εγώ προσωπικά το βρήκα πολύ προσβλητικό και άκομψο αυτό που είπε. Τον κοίταξα με μάτια γουρλωμένα αλλά δεν έδειξε να καταλαβαίνει τι είπε. Πού το βρήκε το δικαίωμα να μιλάει έτσι για τον άντρα μου; Ποιος του έδωσε τόσα θάρρετα; Από πού κι ως πού; Εκνευρίστηκα τόσο που όλο το βράδυ δεν είπα κουβέντα. Το κατάλαβε πως είχα θυμώσει με κάτι αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει με τι. Για τέτοια νοημοσύνη μιλάμε.

Το μέλλον της σχέσης αυτής φαντάζει αβέβαιο. Δεν θα ανεχτώ οποιαδήποτε προσβολή ή χλευασμό στο πρόσωπό του ανθρώπου αυτού ειδικά από έναν άσχετο που πρόσφατα μπήκε στη ζωή μου και δεν κατέχει και κάποια ιδιαίτερη θέση. Κάποια στιγμή θα κάνω μία σοβαρή κουβέντα μαζί του αλλά προς το παρόν περιμένω την επόμενη γκάφα του για να τον «στείλω»… νύχτα. Προτιμώ να γεράσω μόνη μου παρά με τον κάθε χάχα που νομίζει ότι είναι και αστείος και προσβάλλει πεθαμένους ανθρώπους.

Ειρήνη

Είχα σχέση τρία χρόνια με παντρεμένο. Ξεκίνησε για πλάκα και εξελίχθηκε σε κάτι δυνατό. Εκεινος ειχε ένα παιδί και εγώ είμαι χωρισμένη με δυο παιδιά. Κάποια στιγμή έμεινα έγκυος και τότε αυτός ζήτησε διαζύγιο. Αποφασίσαμε να είμαστε και κανονικά μαζί και ξεκίνησε τα χαρτιά του διαζυγίου για να μπορέσουμε να παντρευτούμε εμείς.

Γέννησα το κοριτσάκι μας και μετά από μερικούς μήνες και ενώ βγήκε τελικά το διαζευκτήριο, παρατήρησα μια παράξενη συμπεριφορά. Ενώ δεν είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα μεταξύ μας, έλειπε ώρες, δεν σήκωνε τηλέφωνα, δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για το παιδί. Καλά για γάμο ούτε λόγος..

Το κλίμα μεταξύ μας έγινε αφόρητο όταν άρχισε να λείπει από το σπίτι μέρες με το πρόσχημα ότι κάνει εφημερίες (είναι γιατρός) ενώ εγώ μάθαινα ότι το νοσοκομείο του πχ δεν εφημέρευε εκείνη τη μέρα. Αμέσως μυρίστηκα ότι έχει άλλη αλλά αυτό που είδα ξεπερνάει κάθε φαντασία….

…ο τύπος είχε ερωμένη την…πρωην γυναίκα του. Αυτή που άφησε για μένα. Τους έκανα τσακωτούς στο αμάξι του εξω από το νοσοκομείο που δουλεύει και έγινε χαμός. Η τύπισσα μάλιστα μου είπε ότι ήρθε η ώρα να δω πως είναι να μπαίνουν τρίτοι σε έναν γάμο και έγινα ακόμα πιο έξαλλη.
Η πλάκα είναι ότι μόλις τους έπιασα αυτή τον έδιωξε γιατί όπως είπε, πήρε την εκδίκησή της και δεν ήθελε κάτι άλλο.

Τώρα αυτός ζητάει να γυρίσει σ’ εμένα κι ενώ δεν θέλω σκέφτομαι ότι έχουμε κι ένα μωρό.

Τί να κάνω;

Γεωργία