Aυτη η ιστορία έχει έρωτα καρμικό, 2 άμεσους χωρισμους, εκείνος γιατι δεν άντεχε την άρνηση μου να κάνω διπλή ζωή.

Χωρίζει πρώτος με μωρο μηνών, αμέσως μετά εγω με παιδια 3 και 5 ετών.

Είχε άσχημο τελος αλλά θα πω μόνο πως ευχομαι να ζήσει κάθε γυναίκα όσα ένιωσα, την απόλυτη καρμικη αγαπη.

Το να πονάει και να πονάω, να ζούμε σε δύο διαφορετικές χώρες, Έλληνας του εξωτερικού εκείνος. 15 χρόνια μετά, αν και τα 3 τελευταία ορκίστηκα ότι δεν θα τον ξαναδώ κ το έχω κρατήσει δεν έχει σβήσει η φλόγα ούτε λεπτό, είμαι σίγουρη και γι αυτόν.

Η αγάπη αυτή ήταν απόλυτα μοναδική, έρωτας πάθος ταξίδια ευτυχία αλλά και ζηλεια άρρωστη ζηλεια από εκείνον.

10 μέρες καλά 15 χωριστά και ξανά επιστροφές καταστροφές. αναμονές σαν 15χρονη στο αεροδρομιο, αναχωρησεις με κλάμματα.

Ταξίδια αστραπη. Σιφνος. Καλαβρυτα… Αγαπη δυνατη και καταστροφική. Είναι βιβλίο αυτά που σιγα θα αφηγηθω, ήρθε στην ζωή μου ετσι ξαφνικά… ξερει αυτος.

Θα χωρίσουμε όταν θέλω εγώ λέει.. παρανοια..είσαι κτήμα μου … άρρωστη παρανοια.

ΥΠΑΡΧΩ κι όσο υπάρχεις θα υπαρχω. το ξερει . το τραγικό είναι πως είναι αμοιβαίο τόσο έντονα αλλά οι μεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό… αν το διαβάσει είμαι σίγουρη ότι ξερει… εκεί μακρια.

15 χρόνια δεν υπήρξε μέρα που να μην δηλώσει την παρουσία του.

Τα υπόλοιπα έχουν πολύ πόνο.

Αυτό που έχει μείνει είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΓΑΠΗ
Φιλη Γ.

Αποφάσισα να σας πω την ιστορία μου γιατί θέλω να βοηθήσω και άλλες μανούλες που ειναι στη θέση μου. Που μακάρι να μην έρχονταν ποτέ.

Είχα γνωρίσει πολλούς άντρες αλλά αυτός ήταν ο ένας. Γνωριστήκαμε έξω από την εκκλησία (τί ειρωνία!) στον γάμο ενός παιδικού μου φίλου.
Παντρευτήκαμε, κάναμε 3 παιδιά μαζί. Μεγάλος έρωτας. 25 ετών εγώ τότε, 32 ο άντρας μου.

10 χρόνια παντρεμένοι, την κακή του την κουβέντα δεν την άκουσα. Μέσα στη γλύκα, στην αγάπη και την τρυφερότητα ο ένας για τον άλλον, όλοι μας ζήλευαν και μας είχαν υπόδειγμα οικογένειας. Αυτό που θα σας διηγηθώ συνέβη εντελώς ξαφνικά σαν σήμερα, μεσημέρι ήταν και ενώ ετοιμαζόμασταν για διακοπές.

Εκείνο τον καιρό να σας πω ότι είχα δει κάποια σημάδια αλλά δεν είχα δώσει σημασία, νόμιζα ότι ήταν στρεσαρισμένος. Δεν κοιμόταν καλά, ήταν μονίμως εκνευρισμένος, άλλες φορές κλεινόταν στον εαυτό του ενώ ήταν γενικά εξωστρεφής. Σκεφτόμουν ότι η επιλογή μας να κάνουμε διακοπές ήταν η σωστή, αφού φαινόταν τόσο πιεσμένος.

Ήμουν στο μπάνιο και μάζευα κάποια τελευταία πράγματα για να πάμε με τα παιδιά στο εξοχικό μας να κάνουμε διακοπές. Τα παιδιά ευτυχώς τα είχε η μαμά μου, δεν θέλω να σκέφτομαι τί θα συνέβαινε αν δεν τα είχε η μητέρα μου. Ξαφνικά ακούω κραυγές από την κρεβατοκάμαρα και πράγματα να σπάνε. Τρέχω ανοίγω την πόρτα και τι να δω…

Βλέπω τον άντρα μου να ουρλιάζει με φωνή λύκου, άγρια, υπόκωφη, σπαρακτική, σαν να μην ήταν δική του, να σπάει ό,τι υπήρχε στο δωμάτιο, να αυτοτραυματίζεται με έναν σουγιά μπροστά από μια ιερή εικόνα που έχουμε, και να βρίζει αισχρά. “Παιδί μου τί κάνεις εκεί τί έπαθες;” τόλμησα να ψελλίσω. Γύρισε και με κοίταξε με το πιο σκοτεινό και τρομακτικό βλέμμα του κόσμου. Σαν να με διαπέρασε ένα ρίγος από πάνω ως κάτω. “Καριόλα θα πεθάνεις, πιάσε με αν τολμάς!” μου φώναξε και σχεδόν έβγαζε αφρούς και ατμούς. Το σώμα του έβγαζε ατμούς.

Αρχίζει να με κυνηγάει με τον σουγιά να με χτυπήσει, τρέχω σαν τρελλή μέσα στο σπίτι και προσπαθώ να βγω. Τρέχει κι αυτός πίσω μου, βρίζοντας και ουρλιάζοντας σαν αγρίμι, σαν να ήταν άλλος. Βγήκαν οι γείτονες από κάτω που ακουσαν τη φασαρία, ευτυχώς κατάφερα να φύγω και να κλειδώσω πίσω μου. Κατεβαίνοντας τρεχάλα τα σκαλιά, άκουγα κι άλλα πράγματα να σπάνε κι αυτός να ουρλιάζει σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα που δεν έχω ακούσει ποτέ μου. Πήρα την Αστυνομία δεν ήρθε ποτέ. Πήρα τη μάνα μου, της είπα τί είχε γίνει και της ζήτησα να κρατήσει τα παιδιά μέχρι να δούμε τί θα κάνουμε. Είχε φτάσει απογευμα, από κάποια ώρα και μετά δεν ακουγόταν τίποτα μέσα από το σπίτι, αλλα φοβόμουν να μπω. Κάλεσα γνωστό ψυχιατρείο και πράγματι ήρθαν.

Μπήκαμε σπίτι, σπασμένα τα πάντα μέσα. Αυτός άφαντος. Ξαφνικά τον βλέπουμε μπροστά μας, έβγαζε πράσινα σάλια απ’ το στόμα του, χαρακιές στα μάγουλά του. Αρχίζει να ουρλιάζει και να βρίζει, τον κρατάνε 4 και ένας του κάνει μια ένεση. Τον πήραν αμέσως και τον πήγαν στο ψυχιατρείο. Από τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Διάγνωση: Σχιζοφρένεια.

Πάνε 3 χρόνια. 3 χρόνια στα οποία έκανα τα πάντα. Μέχρι Εξορκισμό. Οι ψυχίατροι εννοείται δεν παραδέχονται ότι είναι δαιμονισμένος. Όμως ο άντρας μου ήταν πάντα ψυχικά υγιής, δεν μπορεί έτσι ξαφνικά να τρελλάθηκε. Στην οικογένειά του δεν έχει κανένας τέτοιο ιστορικό. Είμαι σίγουρη ότι είναι δαιμονισμένος, όλα τα σημάδια ταιριάζουν αλλά στο όνομα της επιστήμης, δεν με ακούει κανείς.

3 χρόνια τώρα πηγαίνω κάθε μέρα στην εκκλησία και προσεύχομαι να γίνει καλά.
3 χρόνια τώρα, πηγαίνω στο ψυχιατρείο και τον βλέπω. Άλλες φορές μου χαμογελάει, άλλες δεν με αναγνωρίζει, άλλες απλά με κοιτάζει ή μουρμουρίζει. Είναι συνεχώς με χάπια, οι γιατροί βλέπουν μια σταθερότητα στην κατάστασή του αλλά καμία βλετίωση.
3 χρόνια προσπαθώ να εξηγήσω στα κορίτσια μας, γιατί δεν ζει μαζί μας ο πατέρας τους.
3 χρόνια τώρα οι δικοί μου και οι δικοί του, μου ζητούν να προχωρήσω τη ζωή μου αλλά δεν μπορώ. Ναι έβγαλα χαρτιά διαζυγίου για να μπορέσω να παίρνω έστω λίγα παραπάνω χρήματα από επιδόματα μιας που καταστραφήκαμε οικονομικά με αυτή την ιστορία, αλλά μέσα μου, δεν θα τον χωρίσω ποτέ.

Θα είναι πάντα ο άντρας μου και τον περιμένω κάθε μέρα να γυρίσει.

Να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού μας, να μου χαμογελάσει, να μας πάρει όλες αγκαλιά και όλα αυτά να είναι ένα κακό όνειρο.

Δεν θα πάψω να τον αγαπώ και να προσεύχομαι γι’ αυτόν.

Αθανασία

Είμαι 45χρονών

Στα 30 μου γνώρισα μια γυναίκα, 12 χρόνια μεγαλύτερή και κάναμε σχέση. Ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Με κάλυπτε σε όλα και το κρεβάτι ήταν το καλύτερο που είχα κάνει ποτέ. Ακόμα και οι διαφωνίες μας ήταν λογικές και πολιτισμένες.

Λόγω όμως της διαφοράς ηλικίας μας, όλοι οικογένεια και φίλοι ήταν εναντίον. Σε εκείνη έλεγαν ότι είναι τεκνατζού, την παρότρυναν να με παρατήσει και να βρει έναν 50 κάτι χρονών με το σκεπτικό ότι εγώ στην πορεία θα βρω κάποια μικρούλα και θα την παρατήσω. Σε εμένα έλεγαν τα γνωστά: όταν θα είσαι 38 αυτή θα είναι 50, θα τη βαρεθείς, μετά από κάποια ηλικία δε θα θέλει σεξ κι ότι άλλη μ………α λένε όλοι.

Οι παρέες μας, μας έκαναν πέρα. Εγώ για να μην κουβαλάω μια τόσο “μεγάλη” μαζί κι αυτή για να μη σέρνει τον πιτσιρικά.

Ο κολλητός μου μόνο ήταν μαζί μου σε όλα. Εκείνη έμεινε έγκυος κάποια στιγμή, κι από την κακή ψυχολογία έχασε το παιδί. Της είπα να ξανά προσπαθήσουμε και δεν ήθελε. Δεν ήθελε να με βλέπει αποκομμένο από φίλους και οικογένεια. Χωρίσαμε. Δεν την ξεπέρασα ποτέ. Με το πες πες, μετά από 3 χρόνια κι αρκετές”επαφές” με διάφορες γυναίκες, γνώρισα μια κοπέλα, 5 χρόνια μικρότερη.

Ευχάριστος χαρακτήρας και πολύ εμφανίσιμη. Ταιριάζαμε σε πολλά. Ένιωσα ενθουσιασμό, αλλά δεν την ερωτεύτηκα. Ωστόσο τα φτιάξαμε κι έμεινε έγκυος. Μετά από λίγο καιρό παντρευτηκαμε. Δεν ήμουν όμως ευτυχισμένος. Το μυαλό μου ήταν στην άλλη. Τη “μεγάλη”. Εκείνη εμαθα ότι είχε παντρευτεί με κάποιον, έκανε παιδί, αλλά είχε χωρίσει. Πήγα και τη βρήκα , βρεθήκαμε αρκετές φορές ερωτικά και ήταν πάντα σαν την πρώτη φορά. Ένιωθα ότι ήταν το άλλο μου μισό . Ένιωθα άσχημα για τη γυναίκα μου και προσπάθησα πολλές φορές να αποφύγω αυτό που ένιωθα για την άλλη γυναίκα.

Κι επειδή έκανα αρκετές προσπάθειες για να την αγαπήσω και να νιώσω ευτυχισμένος δίπλα της, διαπίστωσα ότι μόνο κακό της έκανα , επειδή έπρεπε να προσποιούμαι.

Το παιδί είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί , ο μεγαλύτερος έρωτας , η ζωή και η αναπνοή μου.
Όμως έχω καταλάβει ότι με να το κοροϊδεύω και να προσποιούμαι ότι είμαι ευτυχισμένος δεν κάνω καλό ούτε σε μένα ούτε σε εκείνο.

Η γυναίκα μου κρατώντας την αξιοπρέπειά της και βλέποντας ότι δεν μπορώ να λειτουργήσω μαζί της μου ζήτησε να χωρίσουμε κι εγώ πλέον είμαι ξανά σε σχέση με τη γυναίκα της ζωής μου η οποία είναι τώρα 57 χρόνων παρόλο που δεν φαίνεται πάνω από 45 ( δεν έχει σπάσει και φροντίζει εξαιρετικά την εμφάνισή της όπως έκανε πάντα) και είμαστε ευτυχισμένοι και οι δύο.

Καλύπτουμε ο ένας τον άλλο τόσο ερωτικά όσο και σαν σύντροφοι. Με την πρώην σύζυγο οι σχέσεις είναι καλές και είμαι πάντα εντάξει στις υποχρεώσεις μου χωρίς να είμαι βέβαια ο πατέρας του σαββατοκύριακου.

Συμπέρασμα;
– Καλό είναι να μην καταδικάζουμε όταν ακούμε για σχέσεις με διαφορά ηλικίας. Έτσι έκαναν και οι “δικοί μας” άνθρωποι και καταδίκασαν δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν στη δυστυχία, σε λάθος επιλογές και σε συντρόφους δυστυχισμένους γιατί απλούστατα δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε ο ένας τον άλλο . Και εμείς κάναμε τη μεγαλύτερη βλακεία της ζωής μας που τους ακούσαμε γιατί όλοι αυτοί που τα λένε αυτά σε καμία περίπτωση δεν νοιάζονται για την ψυχολογία και την ευτυχία μας , αλλά μόνο για το τι θα πει ο κόσμος.
– Πολλοί θα σκεφτούν ότι αποτελούμε την εξαίρεση ποιος όμως είναι ο κανόνας και ποιος είναι αυτός που μπορεί να τον καθορίσει ;

Ανώνυμη δημοσίευση από τη δημόσια ομάδα Φίλοι Ψυχολογίας

Θέλω να μιλήσω σε κάποιον γιατί είμαι σε τρομερά δύσκολη θέση.

Είχα μια σχέση δύο χρόνια με έναν χωρισμένο μπαμπά. Εγώ ήμουν και είμαι ακόμα χωρίς παιδιά, ελεύθερη. Εκείνος είχε ένα γιο 13 ετών όταν γνωριστήκαμε και έμενε με τη μαμά του αλλά το παίρναμε πολύ συχνά σπίτι μας.

Λέω σπίτι μας γιατί ερωτευτήκαμε τρελλά και σύντομα συζήσαμε. Ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι και το παιδί το αγαπούσα, το διάβαζα, του μαγείρευα, πηγαίναμε βόλτες και για ψώνια.

Από τους πρώτους μήνες η πρώην γυναίκα του δεν έδειξε καλή διάθεση. Παρ’ όλο που είχαν χωρίσει πολλά χρόνια, μόλις κατάλαβε ότι δεν ήμουν μια ασήμαντη περιπέτεια για τον πρώην άντρα της, άρχισε να βάζει λόγια στο παιδί. Μετά άρχισε να κάνει τρελλούς καυγάδες με τον σύντροφό μου, μετά τον πήγε δικαστικώς και ζητούσε κι άλλα λεφτά για διατροφή, ένας χαμός.

Έκανε τα πάντα για να μας διαλύσει και τα κατάφερε.

Η ευτυχία και η γαλήνη σπίτι μας σύντομα έγινε αναστάτωση και θυμός. Ένιωθα πως δεν είχα τον σύντροφό μου 100% με το μέρος μου. Περισσότερο είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο που κρατούσε τη στάση “Μη με ζαλίζετε” θεωρώντας ότι και εγώ τον έβαζα στη μέση χωρίς εν τω μεταξύ να έχω κάνει απολύτως τίποτα. Δεν μίλησα ποτέ με την πρώην γυναίκα του, δεν είπα ποτέ κάτι στο παιδί του για τη μαμά του ή γενικότερα για το θέμα.

Όμως άνθρωπος είμαι κι εγώ κι όταν ονειρεύεσαι οικογένεια με κάποιον και το ονειρεύεται κι αυτός, κάπου πρέπει να μπει ένα όριο. Αλλιώς μείνε μόνος σου. Εκείνος δεν ήθελε όρια, ήθελε απλά την ησυχία του.

Αυτό ήταν και το μόνο μελανό σημείο. Για ένα διάστημα η πρώην γυναίκα του ηρέμησε. Έκανε και μια καινούρια σχέση και χαρούμενη νόμιζα ότι επιτέλους ησυχάσαμε. Ούτε καν…

Μια μέρα ήρθε το παιδί σπίτι ενώ ο μπαμπάς του έλειπε για δουλειά. Του έβαλα να φάει, μιλήσαμε λίγο για τα μαθήματά του κλπ. Σε κάποια στιγμή , κάτι λέγαμε για έναν φίλο του που αγόρασε μηχανάκι και μου είπε “έχω πάρει κι εγώ μηχανάκι κρυφά από τον μπαμπά και τη μαμά”. Έμεινα κάγκελο. 15 χρονών παιδί πήρε κρυφά μηχανάκι; Πώς;

Όταν ο μικρός κατάλαβε ότι έκανε γκάφα, προσπάθησε να το μπαλώσει. “Να δεν το εχω πάρει ακριβώς, ένας φίλος μου το δίνει που και που, δεν είναι δικό μου” και τέτοια. Δεν είπα τίποτα και όταν γύρισε ο πατέρας του από τη δουλειά, του μετέφερα όσα μου είπε και του ζήτησα να μην πει τίποτα και να το ψάξει γιατί αν ίσχυε, ήταν επικίνδυνο όλο αυτό και θα μας έβρισκε κανένα κακό.

‘Ελα μου όμως που εκείνη τη μέρα του ανακοίνωσαν πως θα τον σταματούσαν τέλος του μήνα από τη δουλειά του και προσπαθούσε με τρόπο να μου το πει αλλά τον πρόλαβα. Οπότε εκείνη την ώρα, δεν είχε την ψυχραιμία να διαχειριστεί την πληροφορία που του έδωσα.

Που θα πει πως αντι να μην πει τίποτα και να το ψάξει πρώτα, άρχισε να φωνάζει στο παιδί πώς τόλμησε να αγοράσει μηχανάκι κρυφά και ποιος του το πούλησε, ο μικρός αντέδρασε με έβγαλε ψεύτρα εννοείται και έφυγε από το σπίτι. Φυσικά και μας πήρε η πρώην του και έγινε της τρελλής ότι πήγα να ενοχοποιήσω το παιδί για να το κάνω να μαλώσει μαζί του και πως από τη μέρα που έκανε σχέση μαζί μου, τους έχω αναστατώσει τη ζωή (ενώ αυτή ήταν που μας είχε κυριολεκτικά πηδήξει πατόκορφα από τη μέρα που έμαθε ότι ο πρώην άντρας της έκανε σοβαρή σχέση) και γενικά μύλος.

Ο σύντροφός μου τα έριξε σ’ εμένα και τελικά χωρίσαμε επί τόπου γιατί δεν άντεχα να είμαι με έναν άνθρωπο που δεν είχε το φίλτρο να καταλάβει ποιος έλεγε αλήθεια και ποιος ψέματα ούτε την διάθεση να βάλει όρια εκεί που έπρεπε. Προτίμησε λοιπόν να βγάλει εμένα από το κάδρο για να μην χαλάσουμε το χατιράκι της πρώην που ΦΥΣΙΚΑ μπορούσε να ζει ανενόχλητη την δική της προσωπική ζωή, κάνοντας τους πάντες μπάχαλο και βγαίνοντας μονίμως λάδι.

Έφυγα άρων άρων, την επομένη μάζεψα και τα πράγματά μου, του έδωσα και τα κλειδιά και έμεινα στην αδερφή μου μέχρι να βρω σπίτι. Με πλήγωσε βαθιά το γεγονός ότι μετά απ’ ότι περάσαμε μαζί με διέγραψε έτσι από τη μια μέρα στην άλλη και εξαφανίστηκε από παντού χωρίς ποτέ να ζητήσει έστω να μιλήσουμε. Πέρασε έτσι ένας χρόνος χωρίς καμία επαφή.

Το αποτέλεσμα;

Το παιδί του έμαθα ότι τον Νοέμβρη που μας πέρασε, σκοτώθηκε με το μηχανάκι. Το μηχανάκι που υποτίθεται δεν είχε αγοράσει κρυφά και εγώ ήμουν ψεύτρα.

Η πρώην γυναίκα του νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική γιατί από τότε που το παιδί “έφυγε” έπαθε νευρικό κλονισμό.

Εκείνος….εκείνος μου είπε η ξαδέρφη του που κρατάμε κάποιες λίγες επαφές, τη ρωτούσε τί κάνω και γιατί δεν πήγα στην κηδεία.

Δεν πήγα γιατί δεν άντεχα να δω στο φέρετρο ένα παιδάκι που και εγώ μεγάλωνα δυο χρόνια και που παρά τα όσα έγιναν, φυσικά και αγαπούσα.
Δεν πήγα γιατί με πέταξε από τη ζωή του μέσα σε μια νύχτα χωρίς καν να το ψάξει, χωρίς να ρωτήσει.

Τώρα, σχεδόν δύο μήνες μετά τον θάνατο του μικρού, προσπαθεί να με προσεγγίσει. Μου έχει στείλει αρκετές φορές, μου ζητάει να βρεθούμε να μιλήσουμε, μου λέει πως με αγαπάει και με θέλει.

Δεν έχω απαντήσει σε κανένα μήνυμα γιατί δεν ξέρω αν τον θέλω πίσω μετά από τον τρόπο που μου φέρθηκε.

Από τη μία θέλω να του συμπαρασταθώ για το παιδί και σκέφτομαι πως έπαιξε ρόλο και το timing σε όλο αυτό και από την άλλη, έχω κρυώσει μέσα μου.

Τί να κάνω;

Θεοδώρα

πηγή : singleparent.gr

«Χώρισα τον σύντροφό μου γιατί βρωμούσε άσχημα – Η πρώτη φορά που πλαγιάσαμε, ήταν εφιάλτης»

Μπορεί ένας μεγάλος έρωτας να έχει άδοξο τέλος, λόγω… άσχημης μυρωδιάς; Όπως φαίνεται, ναι. Ο σύντροφός της είχε άσχημη μυρωδιά (μύριζε σαν χαλασμένο αυγό, όπως η ίδια γράφει) ενώ η κακή του σχέση με το σαπούνι, έπαιξε και αυτή το ρόλο της να πάρει την απόφαση να τον χωρίσει. Και ας ήταν καλό παιδί, με οικονομική άνεση και… σκοπό τον γάμο!

«Στα 39 μου χρόνια, κουρασμένη από τις αποτυχημένες σχέσεις, τις λάθος επιλογές και ανθρώπους, είχα αρχίσει να σκέφτομαι πως μπορεί να μείνω και μόνη μου. Να μη βρω τον κατάλληλο για να κάνω οικογένεια. Από τη μία, έπαιρνα χαλαρά την προοπτική αυτή και από την άλλη, κάπου αγχωνόμουν.

Αλλά δεν είχα φτάσει στο σημείο απεγνωσμένα να ψάχνω για σύντροφο. Δεν έλεγα, όμως, όχι σε νέες γνωριμίες. Στο μόνο που έλεγα «όχι» ήταν τα προξενιά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα θεωρούσα πως αν κάποιος φτάνει στο σημείο να δέχεται να τον προξενέψουν τη σήμερον ημέρα ή απελπισμένος είναι ή προβληματικός. Υπερβολική η σκέψη μου; Μπορεί, αλλά αυτό πίστευα. Και τώρα, έχω έναν λόγο παραπάνω να το πιστεύω… ακράδαντα.

Όταν η κολλητή μου, μου είπε ότι ο σύντροφός της έχει έναν ελεύθερο φίλο, καλό παιδί, με καλή δουλειά και πολλά λεφτά, δέχτηκα να τον γνωρίσω από περιέργεια. Γιατί από περιέργεια; Γιατί στη συνέχεια μου εξήγησε πως «ψάχνει για νύφη». Δηλαδή προξενιό. Α, ήταν 44 ετών.

Σε αυτή την ηλικία και με όλα τα «προτερήματα» και να μην έχει σύντροφο; Και να δέχεται να τον προξενεύουν οι φίλοι του; Κάτι θα έχει, δεν γίνεται. «Κι εσύ 39 είσαι και είσαι μόνη σου. Έχεις κάτι;», ήταν η αποστομωτική απάντηση της κολλητής. Και με έπεισε.

Πήγαμε στο πρώτο ραντεβού και μου έκανε καλή εντύπωση. Ωραίος, ευγενικός, με χιούμορ. Πολύ καλός, αλλά κάτι μου… μύριζε. Βγήκαμε και δεύτερο ραντεβού και τρίτο και χωρίς να τα πολυλογώ γίναμε ζευγάρι. Η αλήθεια είναι πως αυτό που λίγο με ενοχλούσε σε εκείνον ήταν η μυρωδιά του. Το είχα σχολιάσει στην κολλητή μου και με είχε πει υπερβολική.

Η πρώτη φορά που πλαγιάσαμε, ήταν εφιάλτης. Αποχωρίστηκε τα ρούχα του και μια άσχημη μυρωδιά, σαν χαλασμένο αυγό ξεπήδησε και πλημμύρισε το χώρο. Ήταν τόσο έντονη και τόσο άσχημη που δε μπορούσα καν να τον ακουμπήσω. Βρήκα τη δικαιολογία να μην βιαζόμαστε και πήρα τον χρόνο μου.

Πήρα, όμως, κι ένα ακριβό άρωμα και του το έκανα δώρο. Χάρηκε με την κίνηση μου και το φορούσε η αλήθεια είναι. Τέλος πάντων, το επόμενο διάστημα τα πράγματα με τη μυρωδιά του πότε ήταν σχετικά καλά και πότε εφιάλτης. Ώσπου, αποφάσισα να του μιλήσω ανοιχτά. Αν και στην αρχή, προσβλήθηκε γιατί ήταν ορμονολογικό το πρόβλημά του, όμως, στη συνέχεια έδειξε «καλή» συμπεριφορά και έκανε μπάνιο και δυο φορές την ημέρα, έβαζε το αποσμητικό του  και τα αρώματα. Η μυρωδιά υπήρχε αλλά δεν ήταν τόσο έντονη.

Η σχέση μας πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. Και ο ίδιος ήταν υπέροχος μαζί μου. Μέχρι και σχέδια έκανε για το γάμο μας και πώς θα είναι τα παιδιά μας. Μέχρι που ήρθε η συγκατοίκηση και οι «μάσκες» έπεσαν. Όταν μένεις με τον άλλον μαζί, τον μαθαίνεις και από την καλή και από την ανάποδη. Δε μπορεί να προσποιηθεί κάτι άλλο, από αυτό που είναι. Μαθαίνεις τα καλά του, τα κακά του, τα χούγια του, τα ελαττώματα και τα προτερήματά του. Επίσης, έρχεται γρήγορα η άνεση ανάμεσα στο ζευγάρι, χαλαρώνεις και είσαι ο εαυτός σου.

Και αυτός χαλάρωσε τόσο πολύ, που ξαναθυμήθηκε την κακή του σχέση με το σαπούνι. Βαριόταν να κάνει ντους, να λουστεί, ακόμα και να πλύνει το πρόσωπό του. Το αποσμητικό επίτηδες το είχα βάλει σε τέτοια θέση για να δω αν το κουνάει και δυστυχώς δεν το κουνούσε ποτέ. Γιατί, ακόμα και αυτό βαριόταν να βάλει. Και έτσι, πρώτα έμπαινε η μυρωδιά του χαλασμένου αυγού στο σπίτι και μετά αυτός.

Του μίλησα ξανά και ξανά. Τσακωθήκαμε, τον απείλησα και με τσακωμό, αλλά τίποτα. Εκεί, που διορθωνόταν, εκεί χαλούσε, σαν το αυγό. Μέχρι που πήρα την απόφαση την απειλή μου να την κάνω πράξη: χωρίσαμε. Ναι, έχει όλο το πακέτο, αλλά τι να το κάνω; «Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά» έλεγε η γιαγιά μου.

Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν του είπα το λόγο. Σε κανέναν δεν τον είπα γιατί δεν ήθελα να τον προσβάλλω. Είναι ο, τι χειρότερο. Αλλά με πίεσε και τον αποκάλυψα. Τον αποκάλυψα και στον κύκλο μου και στην οικογένειά μου, που δε μπορούσαν να πιστέψουν πώς άφησα τέτοιο κελεπούρι. Και που τον είπα το λόγο; Κανείς δεν πήρε το μέρος μου. με λένε παράλογη, υπερβολική και πως θα είμαι άξια της μοίρας μου, αν μείνω μόνη μου».

πηγή : infowoman.gr