Τέμπη: Πώς κατάφερε να βγει από το μοιραίο τρένο σε ένα ταξίδι που είχε πει πως δεν θα ξανακάνει

57 συνάνθρωποι μας έχασαν την ζωή τους ακριβώς πριν ένα χρόνο στα Τέμπη, στο μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έζησε ποτέ η χώρα. Οι μνήμες από την αιματηρή σύγκρουση των δύο τρένων έχουν μείνει χαραγμένες στους επιβάτες της μοιραίας εκείνης αμαξοστοιχίας που κατάφεραν να διασωθούν.

Μία από τους επιζώντες, η Βικτώρια Ιωσηφίδου περιγράφει σε ανάρτησή της την φρίκη που βίωσε και το χάος που ακολούθησε μετά την σύγκρουση των τρένων.

Θυμάται τα πρώτα τρομακτικά δευτερόλεπτα, τις προσπάθειες να απεγκλωβιστεί από το βαγόνι και την αλληλεγγύη που έδειξαν μεταξύ τους οι επιβάτες προσπαθώντας να βγουν από το τρένο και να πάνε σε ασφαλές μέρος…

Αναλυτικά όλα όσα έγραψε για το μοιραίο εκείνο βράδυ:

ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74, μια μαρτυρία για τα Τέμπη.

Χρόνια είχα να ταξιδέψω με το τρένο. Την τελευταία φορά είχε σταματήσει ξημερώματα τρεις ολόκληρες ώρες στη μέση της διαδρομής Θεσσαλονίκη- Αθήνα και έχασα το πλοίο για την Κύθνο. Κι από τότε είπα: “Εγώ δεν ξανανεβαίνω σε τρένο ποτέ πια σ’ αυτή τη χώρα”.

Κι όμως τώρα τα πράγματα φαίνεται να άλλαξαν . Όλοι μιλάνε πια με τα καλύτερα λόγια για αυτό το γρήγορο τρένο, ΤΟ ΒΕΛΟΣ, που κάνει τη διαδρομή Θεσσαλονίκη- Αθήνα σε σχεδόν τέσσερις ώρες. Σε αφήνει και στο σταθμό Λαρίσης, δηλαδή βολικά για να πάρεις το μετρό και όλα φαίνονται ιδανικά. Έτσι προγραμματίζοντας τις διακοπές μου στην Αθήνα για το τριήμερο της Αποκριάς το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα νωρίς- νωρίς μάλιστα να κλείσω εισιτήρια aller retour με το τρένο.

Μπαίνω στην ηλεκτρονική σελίδα της ΤΡΕΝΟΣΕ και όλες οι θέσεις σχεδόν είναι άδειες. Σκέφτομαι, ε, ας μην κόψω εισιτήριο σε πρώτο ή δεύτερο βαγόνι, άνθρωποι είμαστε μη γίνει και τίποτα, κανένας εκτροχιασμός δηλαδή και αποφασίζω να κλείσω στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74. Για πρώτη φορά στη ζωή μου και επειδή όλες οι θέσεις είναι άδειες διαλέγω την ίδια θέση και για τον πηγαιμό και για τον γυρισμό. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74, στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού.

Αίσιος ο πηγαιμός και πολύ ευχάριστες οι διακοπές. Και έρχεται η ώρα της επιστροφής. Είναι Τρίτη γύρω στις εφτά το απόγευμα και το τρένο φεύγει σε λίγο. Τηλεφωνώ στη διπλανή μου να ρωτήσω τον καιρό στη Θεσσαλονίκη – σοβαρά προβλήματα είχα – και μαθαίνοντας ότι βρέχει βγάζω την ομπρέλα από τη βαλίτσα και τη βάζω στην τσάντα μου. Και βγαίνω στην αποβάθρα. Μα τι κόσμος είναι αυτός!! Και οι πιο πολλοί φοιτητές! Δεν πέφτει καρφίτσα! Τόσοι πολλοί λοιπόν θα ταξιδέψουνε για πάνω…

Ανεβαίνουμε στο τρένο και όλα βαίνουν καλώς μέχρι που έρχεται μισάωρη καθυστέρηση στο σταθμό Παλαιοφάρσαλα. Άρχισαν πάλι οι καθυστερήσεις σκέφτομαι… Μετά αναχωρούμε κανονικά για Θεσσαλονίκη. Βαρέθηκα και άρχισα να μιλώ με έναν φίλο στο messenger. Ξαφνικά μεγάλο τράνταγμα και θόρυβος δυνατός. Το τρένο πηγαίνει πάνω κάτω. Μάλλον έφυγε από τις ράγες. Το απαίσιο τράνταγμα συνεχίζεται. Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Προσπαθώ να κρατηθώ από τη θέση μου. Χαθήκαμε!! Ένας δυνατός κρότος και το τρένο σταματάει.

Είμαι ζωντανή. Γύρω σκοτάδι. Το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ. Κάποιοι γύρω μου σηκώνονται, λέω σωθήκαμε. Μια κυρία φωνάζει: “το πόδι μου, βοήθεια, το πόδι μου”. Γύρω παντού συντρίμμια. Σίδερα κάθε είδους έχουν πέσει από την οροφή κι έχουν μισοκλείσει το διάδρομο. Πώς δεν έπεσαν στο κεφάλι μας. Η πόρτα του βαγονιού φαίνεται να έχει φρακάρει. Κοιτάζω μπροστά μου μέσα στο μισοσκόταδο αλλά δεν βλέπω τίποτε από τα πράγματά μου. Η τσάντα και το μπουφάν μου που ήταν στο κάθισμα μπροστά μου έχουν εξαφανιστεί. Δε βλέπω ούτε τη βαλίτσα μου ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Στα αριστερά έξω από το βαγόνι μια φωτιά καίει. Πρέπει να βγούμε το συντομότερο από εδώ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα. Πριν γίνει καμιά έκρηξη…

Ο νεαρός απέναντι μου σηκώνεται. Έχει αίματα στο πρόσωπο. Σκύβει κάτω και παίρνει ένα κινητό. Μετά μου το δίνει. “Δικό σου είναι;” με ρωτάει. “Ναι!” απαντώ. Μετά ξανασκύβει και βρίσκει το δικό του. Αναπάντεχα έχω στα χέρια μου το κινητό μου. Σηκώνομαι και προχωρώ προς το πίσω μέρος του βαγονιού, μήπως και βρω κάποια έξοδο. Πιάνομαι από τις θέσεις γιατί το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ και δεν μπορείς να σταθείς. Προσπερνώ τα συντρίμμια. Πράγματι το τελευταίο παράθυρο είναι τελείως σπασμένο. Κοιτάζω κάτω. Είναι αρκετά ψηλά μα πρέπει να πηδήξω. Γυρίζω πίσω στη θέση μου αναζητώντας ξανά την τσάντα μου και το μπουφάν μου αλλά μάταια. Ξαναπαίρνω το δρόμο για το παράθυρο. Θα βγω μόνο με τα ρούχα μου, δεν γίνεται αλλιώς. Δίπλα στο παράθυρο κάτω στο πάτωμα βλέπω ένα μπουφάν σφηνωμένο. Το τραβάω , το βγάζω και το φοράω.

Καθώς ετοιμάζομαι να πηδήξω από το παράθυρο για καλή μου τύχη ένας νεαρός περνάει από έξω. “Αγόρι μου, σε παρακαλώ , κράτησε με λίγο καθώς θα βγαίνω για να μην χτυπήσω!” πράγματι το αγόρι απλώνει τα χέρια του και με πιάνει. Είναι ο πρώτος καλός μου Άγγελος.

Είμαι έξω και πανικόβλητη. Νομίζω πως δεν έχω καλή επαφή με το περιβάλλον, αλλά ενστικτωδώς ακολουθώ τους υπόλοιπους που έχουν βγει από το τρένο. Μπροστά μας κάτι σαν σασί, ένα όχι πολύ ψηλό βαγόνι που δεν μπορώ να σκεφτώ τι είναι, κλείνει τον δρόμο. Τελικά ήταν ένα κομμάτι της αμαξοστοιχίας που ερχόταν από την απέναντι πλευρά. Είναι περίπου στο ύψος μου. Βλέπω κάποιους νεαρούς να δίνουν έναν πήδο και να περνούν από πάνω του. Εγώ δεν μπορώ να το περάσω, είναι πολύ ψηλό. Πρέπει να ζητήσω βοήθεια. Θα με βοηθήσει άραγε κανείς; Ξαφνικά ακούω μια σιγανή φωνή. “Από κάτω, από κάτω!!” Ας είναι καλά η γυναικούλα. Μου είπε να περάσω κάτω από το βαγόνι, όπως και έκανα, σκύβοντας στα τέσσερα και έτσι το προσπέρασα. Ο δεύτερος καλός μου Άγγελος.

Τώρα μπροστά μας υψώνεται ένας συρμάτινος φράχτης. Είναι ψηλός αλλά και ευλύγιστος ταυτόχρονα. “Πάμε όλοι μαζί!” φωνάζει κάποιος και πράγματι όλοι μαζί οι μπροστινοί μου τον πατάνε και τον ρίχνουν. Περνώ κι εγώ από πάνω. Και τώρα ένα αρκετά μεγάλο ύψωμα με μεγάλη κλίση, σχεδόν κάθετο στο έδαφος. Πρέπει να σκαρφαλώσω για να φτάσω στην παλιά εθνική. Στο πάνω μέρος του είναι ένας διασώστης που βοηθάει όσους πλησιάζουν στο ψηλότερο σημείο. Πρέπει να το ανέβω και αυτό. Πέφτω κάτω στα γόνατα και αρχίζω να σκαρφαλώνω στα τέσσερα. Για να τα καταφέρω πιάνομαι από τα χόρτα, που καθώς είναι βαθιά ριζωμένα κρατούν αντίσταση και μου επιτρέπουν να ανεβώ. Βλέπω μπροστά μου τον διασώστη που περιμένω να με πιάσει. Όμως μια μητέρα με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά τον φωνάζει να τη βοηθήσει κι αυτός κατεβαίνει κοντά της. Ποιος θα με κρατήσει τώρα; Μια άγνωστη κυρία μου απλώνει αιφνιδιαστικά το χέρι και μου λέει: ” Give me your hand!”. Μου πιάνει το χέρι και φτάνω στην κορυφή. Είναι ο τρίτος καλός μου Άγγελος.

Τελευταίο βήμα να περάσω τις προστατευτικές μπάρες. Όλοι όσοι έχουν ανέβει είναι σε έξαλλη κατάσταση. Τηλεφωνώ στον γιό μου. “Έγινε ένα σοβαρό δυστύχημα στο τρένο στα Τέμπη. Μπορεί να έχει και νεκρούς. Μην ανησυχείτε. Είμαι καλά. Σώθηκα”. Οι διπλανοί μου μου ζητούν το κινητό για να τηλεφωνήσουν στους δικούς τους. Προσπαθούν να θυμηθούν τα νούμερά τους. Μα κατά κανόνα δεν τα καταφέρνουν, παίρνουν λάθος νούμερο και απελπίζονται. Κάποιοι άλλοι με κινητά τηλεφωνούν στους δικούς τους κλαίγοντας και φωνάζοντας.

Μετά από λίγη ώρα εμφανίζεται ένα άδειο πούλμαν. Είναι ένας περαστικός οδηγός που είδε το τροχαίο και σταμάτησε να βοηθήσει. Με αυτόν θα επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο διηγείται πως είδε το intercity να συγκρούεται μετωπικά με μιαν εμπορική αμαξοστοιχία και ομολογώ δεν τον πίστεψα. “Τι μας λέει ;” είπα. “Είναι δυνατόν; Σε ποιον αιώνα ζούμε για να συγκρουστούν μετωπικά δύο αμαξοστοιχίες. Σίγουρα λάθος κάνει….” Κι όμως ήταν ακριβώς έτσι.

Φτάνοντας στο σπίτι σύμφωνα με τις ειδήσεις οι νεκροί ήταν 8. Σε λίγο έγιναν 15. Και όλο και ανέβαιναν. Το σοκ μου γίνεται όλο και μεγαλύτερο όσο πληθαίνουν οι νεκροί. Πολύ τυχερή που επέζησα. Το σώμα μου γεμάτο μώλωπες, και ένα χτύπημα στο κεφάλι αλλά ευτυχώς μόνο αυτά. Όσο για τα ψυχικά τραύματα…. Έχω εφιάλτες , δεν μπορώ να κοιμηθώ, μπροστά στα μάτια μου τριγυρνούν τα νεαρά παιδιά που χάθηκαν, πώς γλύτωσα από εκεί….

Ο γιος μου που με περίμενε το βράδυ του δυστυχήματος, ή μάλλον του εγκλήματος στο σταθμό της Θεσσαλονίκης μου είπε για τους γονείς που όλο αγωνία περίμεναν μαζί του και ρωτούσαν για τα παιδιά τους. Όταν λίγες μέρες αργότερα πήγαμε μαζί στο αστυνομικό τμήμα στα Τέμπη να παραλάβουμε ό,τι απέμενε από τα πράγματά μου, είδαμε να βγαίνει από εκεί ο κύριος που περίμενε δίπλα στον γιο μου μαζί με τη σύζυγο του. Στα χέρια τους κρατούσαν μια βαλίτσα και ένα back bag. Δεν βρήκε το κουράγιο να τους μιλήσει. Ρωτήσαμε όμως του αστυνομικούς μπαίνοντας. “Σώθηκε το παιδάκι των κυρίων που μόλις βγήκαν;” “Όχι, δυστυχώς, οι κύριοι παρέλαβαν μόνο τα πράγματά του”. ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ.

Η ανάρτηση στο facebook:

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο γνωστός ηθοποιός, Ηλίας Λογοθέτης.

Τη είδηση του θανάτου του Ηλία Λογοθέτη έκανε γνωστή πριν από λίγο με ανάρτησή του ο γιος του επίσης ηθοποιός Αλέξανδρος Λογοθέτης ο οποίος σε ένα instastory έγραψε σε μία μαύρη σελίδα «Αντίο γαλάζια μάτια».

Η είδηση σκορπίζει θλίψη στον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου όπου ο σπουδαίος ηθοποιός είχε διαγράψει μεγάλη πορεία.

Αντίστοιχα και η σύζυγός του, ηθοποιός, Μαρία Ζαχαρή, με αναρτήσεις στο Facebook, σε μαύρο, πένθιμο φόντο έγραψε «Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου».

Σχετική ανάρτηση έκανε και ο βαφτισιμιός του, Ηλίας Γεωργάκης. «”Έφυγε” ο Ηλίας Λογοθέτης. Ο μεγάλος Λευκαδίτης ηθοποιός, μία μεγάλη απώλεια για το θέατρο, την τέχνη και τη Λευκάδα. Η Λευκάδα οφείλει να τον τιμήσει έστω μετά θάνατον», γράφει.

Η ζωή και το έργο του

Γεννήθηκε στη Λευκάδα. Δεν σκεφτόταν να ακολουθήσει την υποκριτική, καθώς ελκυόταν περισσότερο από την όπερα. Ήταν απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου.

Με το θέατρο ήρθε σε επαφή μέσω του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, απ’ όπου αποφοίτησε το 1967, και πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1970, στο έργο «Βαβυλωνία».

Έγινε γνωστός κυρίως σε κωμικούς ρόλους από συμμετοχές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 2000 δέχτηκε τα θετικά σχόλια του Χάρολντ Πίντερ για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο «Νεκρή Ζώνη».

Έχει συνεργαστεί με τους θιάσους Γιάννη Φέρτη-Ξένιας Καλογεροπούλου, Κάκιας Αναλυτή-Κώστα Ρηγόπουλου, Νίκου Ξανθόπουλου, Θανάση Βέγγου, Άγγελου Αντωνόπουλου-Μιράντας Κουνελάκη, με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου κ.ά.

Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα στην τηλεόραση στο γνωστό «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ1). Έχει λάβει μέρος, επίσης, σε μουσικές παραστάσεις, όπως το αφιέρωμα στον Μιχάλη Σουγιούλ. Σύζυγός του, η ηθοποιός Μαρία Ζαχαρή και γιος του ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, ο οποίος ακολούθησε και αυτός την υποκριτική.

Σε σταθερή σοβαρή κατάσταση συνεχίζει να νοσηλεύεται ο Μανώλης Μαυρομμάτης, μετά τη φωτιά που ξέσπασε στο σπίτι του στο Κολωνάκι.

Μιλώντας στο iefimerida.gr, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, ανέφερε ότι έγινε προσπάθεια αποσωλήνωσης του κ. Μαυρομμάτη, ωστόσο, κρίθηκε αναγκαία η εκ νέου διασωλήνωσή του.

Η σύζυγος του γνωστού αθλητικογράφου, από την άλλη, παραμένει σε σταθερή κρίσιμη κατάσταση.

Μανώλης Μαυρομμάτης: «Η σύζυγός του χειρουργήθηκε την Δευτέρα», λέει ο Μιχάλης Γιαννάκος

«Κάνουμε οτι περνάει από το χέρι μας. Ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να ξεπεράσει το πρόβλημα της υγείας του. Ευχόμαστε περαστικά τόσο στον ίδιο όσο και στη σύζυγο του. Νοσηλεύεται στην μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Γεννηματάς σε σταθερή σοβαρή κατάσταση», είπε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ.

«Έγινε προσπάθεια αποσωλήνωσης αλλά απαιτήθηκε να διασωληνωθεί εκ νέου καθώς ο οργανισμός του δεν θα τα κατάφερνε ενώ η σύζυγός του χειρουργήθηκε τη Δευτέρα. Είναι στην μονάδα εγκαυμάτων διασωληνωμένη και είναι και αυτή σε σταθερή κρίσιμη κατάσταση. Την κατάσταση της υγείας της επιδεινώνουν άλλα προβλήματα παθολογικής φύσεως. Παλεύουμε να τα καταφέρουμε και να πάνε όλα καλά και με τους δύο», πρόσθεσε ο κ. Γιαννάκος.

Σύνταγμα: Έγραψαν τα ονόματα των θυμάτων των Τεμπών μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη – Οι συγκεντρωμένοι γράφουν τα 57 ονόματα των θ Cancelυμάτων των Τεμπών με κόκκινη μπογιά

Σε εξέλιξη είναι οι συγκεντρώσεις και οι πορείες που πραγματοποιούνται σήμερα στο κέντρο της Αθήνας που πραγματοποιούνται την ημέρα της συμπλήρωσης ενός έτους από την τραγωδία με τους 57 νεκρούς στα Τέμπη. Οι διαδηλωτές που ήταν συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα, λίγο πριν τις 14:00 μετά το μεσημέρι, ξεκίνησαν να γράφουν όλα τα ονόματα των θυμάτων της τραγωδίας με κόκκινη μπογιά.

Οι συγκεντρωμένοι γράφουν τα 57 ονόματα των θυμάτων των Τεμπών μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Δείτε βίντεο:

Σύμφωνα με πληροφορίες στα Προπύλαια βρέθηκαν 15.000 διαδηλωτές που κατευθύνονται προς τα γραφεία της Hellenic Train, στα Χαυτεία 2.000 διαδηλωτές και 3.500 στην πλατεία Κλαυθμώνος. Η συγκέντρωση των Εργατικών Κέντρων-Ομοσπονδιών-Συνδικάτων στα Προπύλαια ξεκίνησε με ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των νεκρών της τραγωδίας στα Τέμπη. Αμέσως μετά, τα συνθήματα «Το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή» και «Στείλε όταν φτάσεις, δεν έφτασε ποτέ, εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ» δόνησαν την ατμόσφαιρα στην απεργιακή συγκέντρωση.

Σε έναν μαραθώνιο αγώνα με μοναδικό σκοπό τη δικαίωση έχει επιδοθεί τους τελευταίους 12 μήνες ο Χρήστος Κωνσταντινίδης που έχασε τη σύζυγο και μητέρα των παιδιών του στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023.

Ένα χρόνο μετά, έχει θέσει ως στόχο της ύπαρξής του να δει τους αρμόδιους να λογοδοτούν για τον χαμό 57 αθώων ψυχών, μεταξύ αυτών και της “Εύας του δικού του παραδείσου”, όπως λέει χαρακτηριστικά. Ο κ. Κωνσταντινίδης κάνει λόγο για ένα πόνο “μοναδικό” καθώς η απώλεια της γυναίκας του όπως ισχυρίζεται δεν επήλθε από φυσικά αίτια αλλά ήταν μια κρατική δολοφονία υπαίτιοι της οποίας είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι. “Αισθάνομαι ακόμη και τώρα πως ήμουν από τους τυχερούς γιατί πήρα την γυναίκα μου ολόκληρη, την είδα, την προσκύνησα. Κάποιοι δεν είχαν τι να θάψουν” περιγράφει.

“Στην οικογένειά μου, βάλαμε το “εμείς” πάνω από το “εγώ” για να μπορέσουμε να βοηθηθούμε και να το ξεπεράσουμε. Η επαφή με τους ανθρώπους που βίωσαν κάποια απώλεια δικού τους ατόμου μετά από αυτή την πρωτοφανή τραγωδία, λειτούργησε σαν ψυχοθεραπεία. Ευτυχώς τα παιδιά μου είναι μεγάλα και μπορώ να διαθέσω χρόνο για να κυνηγήσω τους δολοφόνους της γυναίκας μου αλλά και των εν δυνάμει θυμάτων. Η πολιτεία πρέπει να κάνει το αυτονόητο. Ασφαλείς δημόσιες μεταφορές. Δε ζητάμε εκδίκηση παρά μόνον δικαιοσύνη στη μνήμη των νεκρών μας” επισημαίνει μιλώντας στο ThessToday.

Τρία ξεχωριστά αλλά αλληλένδετα εγκλήματα

Το κράτος ενώ φαίνεται πως θέλει να λειτουργεί δίκαια δεν πράττει προς αυτή την κατεύθυνση και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από τη διαδικασία της εξεταστικής σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντινίδη. Με αισιοδοξία παρακολουθεί ωστόσο την αφύπνιση μεγάλης μερίδας πολιτών που κινητοποιήθηκε μετά την εθνική τραγωδία. Ο ίδιος, σημειώνει πως μετά από 12 ολόκληρους μήνες στο εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο εξακολουθεί να μη λειτουργεί τίποτα σωστά, με τις πιθανότητες να έχουμε ένα παρόμοιο πολύνεκρο δυστύχημα να είναι τεράστιες.

Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης εξηγεί πως κατά την άποψη του η τραγωδία των Τεμπών αποτελείται από τρία ξεχωριστά αλλά αλληλένδετα εγκλήματα. “Από την πρώτη στιγμή και αφού ολοκληρώσαμε τη διαδικασία για τη μήνυση καταθέτοντάς τη στις 17 Μαΐου καταδείξαμε όλα τα πρόσωπα που θεωρούμε υπεύθυνα για τη δολοφονία των ανθρώπων μας. Αυτό που είδαμε στις 28 Φεβρουαρίου του 2023 ήταν το αποτέλεσμα του πρώτου εγκλήματος που προϋπήρχε στο σιδηρόδρομο. Την 1η Μαρτίου ξεκίνησε το δεύτερο έγκλημα της συγκάλυψης. Πριν λίγο καιρό κατά την έναρξη της εξεταστικής είδαμε το τρίτο έγκλημα που ήταν η συγκάλυψη της συγκάλυψης μέσα στο κοινοβούλιο. Η αλαζονεία, η υπεροψία και ο αυταρχισμός των βουλευτών που κλήθηκαν να καταθέσουν δεν κατάφεραν να παίξουν το ρόλο τους”.




Το ίδιο αδίκημα ακόμη και αυτή τη στιγμή

Όπως είχε γίνει γνωστό, η ποινική δίωξη που είχε ασκηθεί σε 31 πρόσωπα αφορά σε διατάραξη ασφάλειας των συγκοινωνιών με αποτέλεσμα πολλά θύματα από ενδεχόμενο δόλο. Μέχρι σήμερα τα συστήματα ασφαλείας παραμένουν στην ίδια κατάσταση με τότε. Οι εταιρείες είναι οι ίδιες, τα τρένα τρέχουν με τις ίδιες ταχύτητες και σταθμάρχες δε μπορούν να επικοινωνήσουν με τους μηχανοδηγούς. “Δεν υπάρχουν εθνικοί κανόνες ασφαλείας στο σιδηρόδρομο. Κάτι για το οποίο ήταν υποχρεωμένο το κράτος να μεριμνήσει από το 2004. Μήπως τελείται το ίδιο αδίκημα ακόμη και αυτή τη στιγμή που μιλάμε;” διερωτάται ο κ. Κωνσταντινίδης.

Το μόνο που ζητά, στη μνήμη της γυναίκας του, είναι να βγει στο φως η αλήθεια. Να αποδοθεί δικαιοσύνη. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει επιτέλους οι δικαστικοί λειτουργοί να απελευθερωθούν από τα δεσμά που τους τραβούν πίσω. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει ολοκληρώνοντας.

Πηγή: thesstoday.gr – Ρεπορτάζ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΧΛΑΤΛΗΣ

Τον έντονο εκνευρισμό του Χρήστου Μάστορα προκάλεσε θαμώνας που βρέθηκε στο νυχτερινό κέντρο που εμφανίζεται.

Πιο συγκεκριμένα, την ώρα που ο γνωστός καλλιτέχνης βρισκόταν στη σκηνή, ένας από τους θαμώνες τον ανάγκασε να διακόψει το πρόγραμμά του, καθώς έψαχνε στην πίστα την… κάλτσα του.

Ο Χρήστος Μάστορας τον ρώτησε τι συμβαίνει και όταν εκείνος του απάντησε “την κάλτσα”, ο τραγουδιστής είπε εκνευρισμένος: “Ποια κάλτσα; Δηλαδή σταματάς το πρόγραμμα για να πάρεις τι ρε φίλε; Τι κάνεις τον τροχονόμο τόση ώρα; Ήρθαμε να ακούσουμε εσένα; Ποια κάλτσα ρε μ@λ@κα; Ποια κάλτσα, τι θες; Είναι δυνατόν ρε φίλε;”.

Το βίντεο πρόβαλε η εκπομπή “Οδός Ζαρίφη 2”.

Δείτε το βίντεο