Καλησπέρα στην όμορφη παρέα σας!

Θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας πάνω σε ένα θέμα που έχει προκύψει και δεν ξέρω πώς ακριβώς να το χειριστώ.

Με τη γυναίκα μου ήμασταν παντρεμένοι 8 χρόνια μέχρι που αρρώστησε εντελώς ξαφνικά και έφυγε από τη ζωή τρεις μόλις μήνες μετά την πρώτη διάγνωση. Δυστυχώς ήταν πια πολύ αργά και δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι να τη σώσουμε. Το μόνο που με παρηγορεί είναι  τα δύο μας παιδάκια που είναι βάλσαμο στις πληγές μου και το ότι δεν υπέφερε. Μείναμε μόνοι με τα παιδιά και παλεύουμε να αντιμετωπίσουμε από τη μία το πένθος και την απώλειά της και από την άλλη την πανδημία που μας έχει φέρει εντελώς τα πάνω κάτω.

Το Σεπτέμβρη που άνοιξαν τα σχολεία η πεθερά μου ήρθε να μείνει σπίτι μας για να με βοηθάει με τα παιδιά και ήρθαμε κάπως πιο κοντά με αποτέλεσμα να δημιουργήσουμε σχέση. Δεν είναι κάτι που περίμενα ποτέ πως θα συμβεί ούτε είχε «παιχτεί» ποτέ κάτι μεταξύ μας. Πάντα την έβλεπα σαν πεθερά μου και μόνο σαν πεθερά μου, τίποτα παραπάνω. Να όμως που ήρθαν έτσι τα πράγματα και καταλήξαμε να γίνουμε ζευγάρι.

Η βοήθειά της μου είναι πολύτιμη τόσο στο σπίτι όσο με τα παιδιά, τα οποία δεν γνωρίζουν τίποτα ακόμα και πολύ φοβάμαι τη στιγμή που η αλήθεια θα μαθευτεί. Πως θα νιώσουν τα παιδιά; Τι θα σκεφτούν; Τι θα σκεφτεί ο κόσμος; Τα βρίσκουμε σαν άνθρωποι, έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, περνάμε καλά, μας φροντίζει, μας προσέχει και με κάνει να ξεχνιέμαι, ξέρω όμως ότι παραέξω όλο αυτό θα παρεξηγηθεί.

Τί να κάνω; Τα παιδιά είναι ακόμα μικρά και ξέρω πως δεν θα καταλάβουν, όλοι οι άλλοι όμως; Θα το δουν όπως το βλέπω εγώ ή θα σπεύσουν να μας στήσουν στον τοίχο;

Μάκης

Ηταν η Φλώρα. Και ήταν και ο Οδυσσέας. Τα δυο τους ήταν ερωτευμένα ο ένας με τον άλλον σε ένα μικρό χωριό, πολλά χρόνια πριν.

΄Έβγαιναν κάθε εβδομάδα σε ένα πάρκο που το θεωρούσαν το μέρος τους, και καθώς δεν είχαν κινητά τηλέφωνα τότε, η επικοινωνία τους ήταν μέσω από δύο μαντίλια.΄Ασπρο και κόκκινο. ΄Ασπρο μαντίλι κρεμασμένο σε ένα μεγάλο δέντρο σήμαινε ότι η έξοδος θα γίνει. Το κόκκινο σήμαινε το αντίθετο. Και έτσι συνεννοούνταν για το άμα θα βρεθούν στο πάρκο ή όχι. Αυτό συνεχιζόταν για μήνες, για μήνες βόλταραν σε εκείνο το πάρκο μοιράζοντας σχέδια για το μέλλον, όνειρα, στόχους, φόβους, σκέψεις. Ο Οδυσσέας ήθελε να παντρευτεί τη Φλώρα, μα η μητέρα του δεν έγκρινε τον γάμο καθώς ήθελε ένα άλλο κορίτσι από ένα άλλο χωριό για τον μονάκριβο γιό της. Ο Οδυσσέας δελεαζόταν, ήθελε πολύ την ευχή των γονιών του. Δεν ήξερε πώς να πράξει. Η Φλώρα έκανε υπομονή.

Μια μέρα η Φλώρα πήγε στο πάρκο και δεν βρήκε τον Οδυσσέα. Τον περίμενε. ΄Ολο το βράδυ είχε περάσει και ο Οδυσσέας δεν εμφανίστηκε ποτέ. Η Φλώρα, θιγμένη και προσβεβλημένη με μια τέτοια κίνηση του Οδυσσέα έφυγε σπίτι της απογοητευμένη. Δεν πήγαινε στο πάρκο για εβδομάδες. ΄Ώσπου ο Οδυσσέας πήρε τηλέφωνο το σπιτικό και ζήτησε να της μιλήσει. Ακολουθεί ο εξής διάλογος:
Ο: -Τί έγινε? Γιατί με αποφεύγεις? Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στο πάρκο?
Φ:-Νομίζω ο λόγος είναι προφανές. Σε περίμενα ώρες εκείνη τη μέρα και δεν εμφανίστηκες ποτέ.
Ο:-Πότε έγινε αυτό? Τί εννοείς? Την τελευταία φορά είχες αφήσει κόκκινο μαντίλι στο δέντρο.
Φ:-΄Ασπρο είχα αφήσει!
Ο:-΄Ηταν σίγουρο κόκκινο, το θυμάμαι.
Με τα πολλά και τα λίγα, ο αδερφός του Οδυσσέα, είχε αλλάξει το μαντίλι χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν. Λύθηκε η παρεξήγηση. ΄Ήρθε καιρός όμως για τον Οδυσσέα να πάει στρατό και είχαν χάσει αρκετό χρόνο που θα μπορούσαν να είχαν περάσει μαζί.

Ο καιρός περνούσε και η Φλώρα συχνά πήγαινε στην πρωτεύουσα, μακριά από το χωριό, στη θεία της. Στην πρωτεύουσα λοιπόν, κάπου την είδε ο Γιώργος και του άρεσε πολύ. Την έβλεπε όλο και πιο συχνά, το ενδιαφέρον του όλο και μεγάλωνε μέχρι να κάνει κίνηση να την γνωρίσει και να της εξομολογήσει για τα συναισθήματα που της έτρεφε. Της έκανε πρόταση γάμου. Η Φλώρα όμως αρνήθηκε ευγενικά.

Ο Γιώργος όμως δεν ήταν από τα άτομα που δέχονται ήττα. Πήγε λοιπόν στο χωριό του και ανακοίνωσε στην οικογένεια του ότι η Φλώρα δέχτηκε την πρόταση του. Και όλη η οικογένεια, γονείς, θείοι, θείες μαζεύτηκαν να πάνε στο σπιτικό της Φλώρας να γνωρίσουν την νύφη και τους συμπεθέρους.

Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν την αμηχανία της Φλώρας. Πήγε στη κουζίνα με τη μαμά της να της διαμαρτυρηθεί ότι δεν έδωσε ποτέ το ναι. Αλλά τότε ήταν αργά. Βλέπετε, ήταν ντροπή για την οικογένεια της Φλώρας να πουν όχι μιας και όλη οικογένεια του Γιώργου είχαν μαζευτεί και κανόνιζαν τον γάμο σπίτι τους. Η Φλώρα πλέον δεν είχε επιλογή. Και παντρεύτηκαν.
Πέρασε ένας χρόνος, η Φλώρα είχε γεννήσει την πρώτη της κόρη, την Βικτώρια. Το καλοκαίρι γύρισε στο χωριό να δει τους γονείς της.
΄Ένα βράδυ πήγε στο πάρκο μόνη της να αναπολήσει τις όμορφες αναμνήσεις. Τυχαία, ή μοιραίας, βρήκε και τον Οδυσσέα εκεί. Κοιτούσαν για αρκετή ώρα ο ένας τον άλλον μέχρι ο Οδυσσέας να τρέξει να την πάρει αγκαλιά και να την παρακαλεί να φύγουν και να ζήσουν μαζί. Ο Οδυσσέας είχε γυρίσει από στρατό και γνώριζε ότι η Φλώρα παντρεύτηκε.
Ο:-Σε παρακαλώ Φλώρα, έλα να φύγουμε. Να πάρεις τα πράγματα σου, την κόρη σου και να τη μεγαλώσουμε μαζί. Τα δυο μας. Σε ικετεύω.
Φ:-Αυτό δε γίνεται, το ξέρεις. Είναι πλέον πολύ αργά. Τί θα πουν στο χωριό? Δε μπορούμε…
Ο Οδυσσέας μη μπορώντας να την πείσει, την κράτησε στα χέρια του για λίγη ώρα δακρύζοντας. Η Φλώρα όσο και να ήθελε να ζήσει μαζί του, δεν άντεχε την ντροπή και την κακή φήμη που θα αποκτούσε όχι μόνο αυτή, αλλά και η οικογένεια της άμα έφευγε μαζί του. Παντρεμένη γυναίκα με παιδί, να φεύγει με άλλον…. Η αξιοπρέπεια της, το καλό και εύφημο όνομα της οικογένειας της, σήμαιναν πολλά για εκείνη.

Η Φλώρα δεν αγάπησε ποτέ τον Γιώργο.
Η Φλώρα θυμάται τον Οδυσσέα πάντα με χαμόγελο στα χείλη και πίκρα στα μάτια.
Η Φλώρα είναι η γιαγιά μου και ο Γιώργος ο παππούς μου.

Πηγή: fb/ thankyounextofficial

Είμαι η Μαρία, είμαι 27 χρονών και μέχρι πρίν λίγα χρόνια έμενα στη Κρήτη. Ένα καλοκαίρι πρίν 5 χρόνια, ήρθε μια φίλη μου από την Αθήνα για διακοπές και είπα να τη φιλοξενήσω.

Η φίλη μου έφερε μαζί και τον αδερφό της που μόλις είχε απολυθεί από φαντάρος και έτσι τα παιδιά, έμειναν σπίτι μου ένα μήνα περίπου.

Περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι και φυσικά μια βδομάδα μετά, έκανα σχέση με τον αδερφό της φίλης μου. Ελεύθερη εγώ, ελεύθερος εκείνος, τίποτα παράξενο.

Πέρασε ένας μήνας και έπρεπε να γυρίσουν στην Αθήνα. Υποσχεθήκαμε πως θα συνεχίσουμε τη σχέση μας κανονικά και πως πότε θα ανεβαίνω εγώ και πότε θα κατεβαίνει εκείνος στο νησί. Ήμουν πολύ ερωτευμένη μαζί του παρ’ όλα αυτά, κάτι δεν μου άρεσε επάνω του, τότε δεν μπορούσα να καταλάβω τι.

Ο τρόπος που κοιτούσε τους ανθρώπους, ο τρόπος που φερόταν; Ήταν κάπως «ψυχρός», απόμακρος, αλλά πολύ θερμός μαζί μου και δεν έδωσα πολύ σημασία. Μετά από 15 μέρες  αφού έφυγε,ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος.

Πανικοβλήθηκα. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τον πάρω τηλέφωνο. Του είπα «Πρέπει να μιλήσουμε, δεν είμαι καλά, είμαι έγκυος». Η απάντησή του, με ξάφνιασε «Είναι δικό μου;». Γιατί να πίστευε ότι ήταν κάποιου άλλου δεν καταλαβαίνω. Πότε του έδωσα εγώ τέτοιο δικαίωμα;

Προσπέρασα την απάντησή του και του είπα πως φοβόμουν, πως δεν ήξερα πώς να το πω στους δικούς μου, πως ήταν παλαιών αρχών, πως θα με έδιωχναν. Τους ήξερα καλά. «Έλα ρε Μαρία τη καταστροφή φέρνεις. Να σου πω τώρα, κλείνω γιατί βγήκε δουλειά, θα σε πάρω μετά».

Ήταν η τελευταία φορά που τον άκουσα. Με το «μετά» εννοούσε «ποτέ». Σήμερα που είμαι μητέρα, καταλαβαίνω πόσο εξευτελιστική είναι μια τέτοια απάντηση από έναν άνθρωπο που του ανακοίνωσαν πως θα γίνει γονιός.

Δύο μέρες, μέρα και νύχτα, τον έπαιρνα τηλέφωνο. Στη δουλειά, στο σταθερό, στο κινητό. Στη δουλειά άκουγε τη φωνή μου και έκλεινε. Το κινητό δεν το απαντούσε και στο σταθερό έβγαινε η μητέρα του και έλεγε πως δεν ήταν εκεί. Η φίλη μου κι αυτή εξαφανισμένη, δεν απαντούσε.

Δεν μπορώ να περιγράψω τη προδοσία που ένιωσα, το κλάμα που έριξα. Δεν ήξερα τι να κάνω, αυτό που ήξερα ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω έκτρωση, δεν ήθελα, δεν μου πήγαινε.

Θα το κρατούσα κι ας γινόταν ό,τι ήταν να γίνει. Πήγα στη μητέρα μου και της το είπα. Κι εκείνη το είπε στο πατέρα μου. Την επόμενη ώρα ήμουν στο δρόμο. Έτσι απλά. «Πουτ@νες εγώ δεν θέλω σπίτι μου» μου είπε ο «αγαπημένος μου μπαμπάς» και με έδιωξε. Είχα 50 ευρώ στη τσέπη μου. Έβγαλα εισιτήριο και μπήκα σε ένα καράβι για τον Πειραιά.

Ξαφνιάστηκε που με είδε, άσπρισε ολόκληρος. Του είπα πως πρέπει να μιλήσουμε, πως ήμουν σε απόγνωση, πως οι γονείς μου με έδιωξαν και ήμουν στο δρόμο. «Κατάλαβέ το ρε Μαρία, τελειώσαμε και άσε τα ψέμματα και τις εγκυμοσύνες, πες τα αλλού αυτά» μου είπε και μου έκλεισε τη πόρτα στα μούτρα.

Πήρα την αδερφή του από απόκρυψη για να μην δεί το νούμερό μου και μου το κλείσει αλλά όταν άκουσε τη φωνή μου, μου το έκλεισε.

Δεν είχα που να πάω και τι να κάνω, δεν είχα λεφτά δεν είχα τίποτα δεν είχα κανένα γνωστό ή συγγενή. Πήγα στην Αστυνομία και από εκεί με έστειλαν σε ένα ξενώνα. Έμεινα στον ξενώνα  9 μήνες, με εξέταζαν γιατροί, με παρακολουθούσαν κοινωνικοί λειτουργοί και γνώρισα και άλλες κοπέλες σαν εμένα.

Ξαφνικά, από το δωμάτιό μου, τη δουλειά μου, το σπίτι και τους φίλους μου, βρέθηκα σε άχρωμα δωμάτια, σε  μια ξένη πόλη με ξένους ανθρώπους αλλά τελικά, τόσο δικούς μου.

Τη Πρωτοχρονιά κάναμε ένα μικρό πάρτυ, έγκυες όλες, βγάζαμε φωτογραφίες, γελούσαμε χορεύαμε και τσουγκρίζαμε τα ποτήρια μας με τις πορτοκαλάδες.

Δέθηκα με αυτά τα κορίτσια, γίναμε φίλες, το παλέψαμε μαζί. Οι γονείς μου δεν με πήραν ποτέ, ποτέ. Ούτε αυτός εμφανίστηκε ποτέ. Γέννησα ένα υγιέστατο κοριτσάκι που έγινε όλη μου η ζωή, ο μόνος συγγενής μου, ο μόνος άνθρωπος που με αγαπάει αληθινά.

Τα χρόνια πέρασαν, σήμερα η κόρη μου είναι 4 ετών. Εδώ και ένα χρόνο είμαι με έναν άνθρωπο που αγαπάει εμένα και το παιδί μου, σαν να είναι δικό του και μένουμε όλοι μαζί.

Πέρασα δύσκολα, με πέταξαν έγκυο στο δρόμο, έμεινα σε άγνωστα δωμάτια με αγνώστους, δεν χάρηκα την εγκυμοσύνη μου, με πούλησαν με το χειρότερο τρόπο αλλά κατάφερα να φτιάξω μια οικογένεια αληθινή και γεμάτη αγάπη.

Θέλω σας παρακαλώ, να ευχαριστήσω από τη σελίδα σας, το σύλλογο «Αγκαλιά» που φρόντισε εμένα και το παιδί μου και όλα τα κορίτσια που μου στάθηκαν και κρατάμε επαφή έως και σήμερα. Και όταν καμιά φορά ο κόσμος με ρωτάει «Που είναι οι παππούδες της; Ο μπαμπάς της;» τους απαντώ «Έχουν πεθάνει»…

Μαρία

Το άρθρο αυτό αναρτήθηκε στο φόρουμ του singleparent.gr

Ανώνυμη δημοσίευση από την ομάδα Φίλοι Ψυχολογίας

Είμαι 43 χρόνων, παντρεμένη με έναν άντρα 6 χρόνια μεγαλύτερό μου. Έχουμε 3 παιδιά στην εφηβεία κι έχουμε όπως όλες οι οικογένειες τις καλές και τις κακές μέρες μας.

Η ερωτική μας ζωή αρκετά καλή και τακτική.

Πριν λίγους μήνες , μου ομολόγησε ότι έχει σχέση με μια κοπέλα 30 χρόνων, ότι είναι πολύ ερωτευμένος και θέλει να χωρίσουμε ( είναι που ο μικρότερος άντρας θα σε παρατήσει για μία μικρότερη ενώ ο μεγαλύτερος είναι τύπος και υπογραμμός.
Εκείνη τη στιγμή σοκαρίστηκα , έμεινα για αρκετή ώρα ανέκφραστη και δεν είπα τίποτα.
Εκείνος με κοίταζε σαν χάνος.
(Θα σας πω πώς το χειρίστηκα ομολογώντας ότι ήταν ανώριμος ο τρόπος αλλά μου πλήγωσε τον εγωισμό και ήθελα να τον πονέσω.)

Έτσι χάλια που ήμουν δε μπορούσα να σκεφτώ καθαρά, κι όταν με ρώτησε γιατί δεν αντέδρασα , του είπα ότι με έβγαλε από τη δύσκολη θέση γιατί κι εγώ τον είχα απατήσει.
Δεν ίσχυε βέβαια αυτό.
Του είπα ότι είχα κάνει μια περιστασιακή σχέση η οποία είχε τελειώσει.
Άλλαξε η έκφραση του προσώπου του, δεν το περίμενε, με είχε πολύ ψηλά πάντα.

Δε με απασχολεί αν έπεσα στα μάτια του γιατί όντας ο ίδιος άπιστος δε μπορεί να μου βγει από πάνω ούτε να βγάλει το διαζύγιο σε βάρος μου.
Όμως χαλάστηκε πολύ. Με πίεζε να του πω με ποιον, κι επέμενε να μάθει τι με τράβηξε σε άλλον.

Του είπα, ότι το σεξ ήταν καλύτερο, και απορούσε πώς μπορούσα να κάνω έρωτα μαζί του όταν πριν με είχε αγγίξει άλλος. Του εξήγησα ότι το έκανα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το έκανε κι εκείνος και μάλιστα είχα σκοπό να το ομολογήσω αλλά με πρόλαβε.

Φέρθηκα παρορμητικά και ανώριμα αλλά στον πόνο του κάποιος δεν έχει πάντα αυτοέλεγχο.
Έφυγε από το σπίτι, για να ζήσει τον έρωτα του και πρόσφατα διαπίστωσα ότι με παρακολουθεί.Μου τη στήνει ( χωρίς να ξέρει ότι τον βλέπω ) , έξω από τη δουλειά αλλά και από το σπίτι. Όλο κάπου τον συναντάω “τυχαία”.

Είχε έρθει κάποια στιγμή στο σπίτι για να πάρει κάποια πράγματα και να δει τα παιδιά κι εγώ μόλις είχα κάνει μπάνιο και παρατήρησα ότι είχε ανοίξει την πόρτα του δωματίου που είναι συρόμενη και με κοίταξε που άλλαζα.
Το αποκορύφωμα ήταν όταν κάποια στιγμή είχε έρθει να δει τα παιδιά, την ώρα που έφευγε, επιχείρησε να με φιλήσει ενώ “άπλωσε και τα χέρια του”. Εννοείται ότι δεν ενέδωσα και τον έστειλα στη μικρούλα του.

Από τον κουμπάρο μας και κολλητό του, έμαθα ότι έχει σεξουαλικό πρόβλημα με τη νέα του σύντροφο ( κάτι που δεν είχε ποτέ) και δε μπορεί να λειτουργήσει .
Τον έχει πειράξει πολύ που διάλεξα άλλον και ανακρίνει γνωστούς και φίλους για το αν ξέρουν κάτι.

Στα παιδιά μας είπαμε ότι χωρίσαμε φιλικά, και ποτέ δε μιλάμε ο ένας εναντίον του άλλου. Περνάνε πολύτιμο χρόνο και με τους δύο. Δεν τους είπα για άλλη γυναίκα, ούτε και ο άντρας μου για άλλο άντρα, που δεν υπάρχει κιόλας.

Δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσει, ούτε αν θα τον δεχτώ ξανά. Από τη συμπεριφορά του και από ένστικτο έχω καταλήξει ότι ναι , αλλά δε βασίζομαι εκεί κοιτάω να προχωράω τη ζωή μου έχοντας τα παιδιά μου πάνω από όλα. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο.

Δεν προτρέπω κανένα να φερθεί ανώριμα όπως εγώ, αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ. Στον έρωτα και τις προσωπικές σχέσεις χωράει κάποιες φορές και το παιχνίδι.
Αυτό που δε θα άντεχα ήταν να πρέπει να είμαι εγώ αυτή που θα περάσει το γολγοθά της συγχώρεσης και να αντέχω το βλέμμα της λύπης του άλλου που τη ζητάει.

Και πάντα να είμαι με το φόβο μήπως το ξανακάνει. Όχι , στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να βιώσουμε τα ίδια. Θα πρέπει κι αυτός να φοβάται. Στο κάτω κάτω είμαι μικρότερη του και φαίνομαι και πιο μικρή από ότι είμαι.

Κι εμένα με φλερτάρουν αρκετοί και μάλιστα στην ηλικία μου, απλά επέλεξα να μην απιστήσω.