Σχεδόν όλοι έχουν νιώσει εκείνη την αίσθηση «μυρμηγκιάσματος» στα χέρια ή τα δάχτυλα μετά από πολύωρη πίεση σε έναν βραχίονα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ακίνδυνη και εξαφανίζεται μόλις αποκατασταθεί η κυκλοφορία. Όμως, όταν το μούδιασμα ή το τσίμπημα εμφανίζεται συχνά, μπορεί να αποτελεί ένδειξη κάποιας υποκείμενης ιατρικής κατάστασης που χρειάζεται προσοχή.

Πιθανές αιτίες μουδιάσματος στα χέρια

1. Νευρολογικές παθήσεις

• Πολλαπλή Σκλήρυνση (MS): Η MS καταστρέφει το προστατευτικό περίβλημα γύρω από τα νεύρα, διακόπτοντας την επικοινωνία μεταξύ εγκεφάλου και σώματος. Ένα από τα αποτελέσματα μπορεί να είναι μειωμένη αίσθηση ή μούδιασμα στα χέρια.

2. Διαταραχές σπονδυλικής στήλης και αρθρώσεων

• Αυχενική Οστεοχονδρωσία: Η φθορά στην αυχενική μοίρα μπορεί να επηρεάσει την κυκλοφορία του αίματος και τη μετάδοση νευρικών σημάτων, προκαλώντας πονοκεφάλους, κακή συντονιστικότητα και μούδιασμα στα χέρια και τα μπράτσα.

3. Επαναλαμβανόμενη καταπόνηση και συμπίεση νεύρων

• Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα: Συχνό σε άτομα που πληκτρολογούν, παίζουν μουσικά όργανα ή εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις με τα χέρια. Το πρήξιμο στους τένοντες πιέζει το μέσο νεύρο, προκαλώντας μούδιασμα, κάψιμο ή αδυναμία στο χέρι.

4. Διαταραχές κυκλοφορίας

• Θρόμβωση: Ένας θρόμβος μπορεί να εμποδίσει ή να επιβραδύνει την κυκλοφορία, μειώνοντας την παροχή οξυγόνου στους ιστούς και προκαλώντας μούδιασμα.

• Νόσος Buerger: Σχετίζεται άμεσα με το κάπνισμα και προκαλεί φλεγμονή στα αιμοφόρα αγγεία, περιορίζοντας την κυκλοφορία. Προκαλεί πόνο και μούδιασμα στα χέρια (και μερικές φορές στα πόδια) και μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές αν δεν αντιμετωπιστεί.

5. Σοβαρές αγγειακές και μεταβολικές διαταραχές

• Εγκεφαλικό: Ξαφνικό, επίμονο μούδιασμα στο ένα χέρι ή μπράτσο μπορεί να είναι πρώιμο προειδοποιητικό σημάδι εγκεφαλικού. Απαιτείται άμεση ιατρική παρέμβαση.

• Διαβήτης: Τα χρόνια αυξημένα επίπεδα σακχάρου βλάπτουν τα νεύρα και τα αιμοφόρα αγγεία, οδηγώντας σε περιφερική νευροπάθεια. Το μούδιασμα στα χέρια είναι από τα πιο συχνά πρώιμα συμπτώματα.

Πότε να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια

Το περιστασιακό μούδιασμα μετά από άβολη στάση είναι φυσιολογικό. Όμως, αν το μούδιασμα ή το τσίμπημα στα χέρια:

• Εμφανίζεται συχνά,

• Διαρκεί περισσότερο από λίγα λεπτά, ή

• Συνοδεύεται από άλλα συμπτώματα όπως αδυναμία, ζάλη ή αλλαγές στην ομιλία,

τότε πρέπει να επισκεφθείτε άμεσα γιατρό. Η έγκαιρη διάγνωση της υποκείμενης αιτίας—είτε πρόκειται για συμπίεση νεύρου, κακή κυκλοφορία ή συστηματική πάθηση—μπορεί να προλάβει επιπλοκές και να βελτιώσει την έκβαση.

Μπουρδούμης: Μιλά για τη χορεύτρια θεία του

Μία σπάνια αναφορά στη Λουίζα Μελίντα, τη διάσημη ηθοποιό και χορεύτρια του Ελληνικού Κινηματογράφου έκανε ο ηθοποιός Αλέξανδρος Μπουρδούμης.

Στην παρέα του Φώτη Σεργουλόπουλου και της Τζένης Μελιτά στην εκπομπή της ΕΡΤ, “Πρωίαν σε είδον την μεσημβρίαν” βρέθηκε το πρωί της Παρασκευής (10/03) ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την καριέρα του και την οικογένειά του, ενώ προχώρησε σε μία σπάνια αναφορά στη θεία του, Λουίζα Μελίντα, τη διάσημη χορεύτρια και ηθοποιό του Ελληνικού Κινηματογράφου, περιγράφοντας παράλληλα, πώς η οικογένεια του πατέρα του μετανάστευσε στη Βραζιλία.

“Η Λουίζα Μελίντα ήταν αδερφή του πατέρα μου. Η οικογένειά του, οι γονείς του και οι δύο αδερφές του, μετανάστευσε και πήγαν στη Βραζιλία, άλλοι έφευγαν στην Ευρώπη και ο παππούς μου είχε κάτι φίλους εκεί. Δουλειά δεν υπήρχε, δεκαετία του ’50, φτώχεια καταραμένη, έναν μήνα ταξίδι με το καράβι και μετά μετανάστες χωρίς να ξέρουν τη γλώσσα. Πήγαν στο Σάο Πάολο και μετά ταξίδεψε ο πατέρας μου όντας νέος. Όλο το φωτογραφικό άλμπουμ του πατέρα μου είναι ταινία του Σκορτσέζε”, δήλωσε ο ηθοποιός.

Δείτε το βίντεο:

Με παράπονο έφυγε η Μελίντα Μελίντα

Διαβάστε για τις τελευταίες στιγμές της Λουίζας Μελίντας

Εκείνη νοσηλευόταν για πολύ καιρό σε νοσοκομείο της Αθήνας και ο Αλέξανδρος, σύμφωνα με την ”Espresso”, δεν την επισκεπτόταν συχνά το πρώτο διάστημα. Αυτό συνέβη γιατί ο πατέρας του, δεν τον ενημέρωνε με κάθε πληροφορία για τις εξελίξεις στην υγεία της για να μην τον στεναχωρήσει.

Παρόλα αυτά, τις τελευταίες 15 μέρες, ο Αλέξανδρος ήταν συνεχώς στο πλευρό της, κάτι που απέδειξε έμπρακτα, κι όταν μάλιστα χρειάστηκε, την στήριξε και οικονομικά, ενώ η ίδια εκείνο το διάστημα, ήταν βαθύτατα συγκινημένη από τη συμπεριφορά του ανηψιού της.

Για τις σχέσεις της Λουίζας Μελίντα με τον ανηψιό της και την οικογένειά του κατά το διάστημα που εκείνη πάλευε με την αρρώστια χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω δημοσίευμα της Espresso,του περασμένου Ιανουαρίου.

“Τόσα χρόνια τους βοηθούσε. Τώρα που ήρθαν τα δύσκολα για τη Λουίζα, την ξέχασαν οι δικοί της. Ακόμα και ο ανιψιός της, ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης”. Ο πρώην σύζυγος της Λουίζας Μελίντα, Τάκης Σαγιώρ μιλά για τις δύσκολες στιγμές της χορεύτριας, το πρόβλημα υγεία της και το παράπονό της. “Η Λουίζα Μπουρδούμη όπως είναι το πραγματικό της όνομα, τις εποχές που κέρδιζε από τη δουλειά της πολλά χρήματα είχε αναλάβει υπό την προστασία της όλη την οικογένειά της: τους γονείς της, τα αδέρφια της και τα ανίψια της. Όταν όμως ήρθαν τα δύσκολα για εκείνη, κανένας από τους δικούς της δεν τη στήριξε. (…) Ούτε ο αδερφός της ενδιαφέρθηκε, ούτε ο ανιψιός της στον οποίο είχε μεγάλη αδυναμία. Ο αδερφός της Μελίντα πήγε μια φορά και τη επισκέφτηκε στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν και της άφησε στο προσκέφαλό της 500 ευρώ και έκτοτε τίποτα. Μόνο στις γιορτές επικοινωνούνε μαζί της πατέρας και γιος από τηλεφώνου και εύχονται χρόνια πολλά χωρίς να τη ρωτούν καν πως είναι η κατάσταση της υγείας της.” Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης όταν ρωτήθηκε για το θέμα δεν θέλησε να κάνει κανένα σχόλιο.”

H Λουίζα Μελίντα έσβησε το περασμένο Σαββατόβραδο και η κηδεία της έγινε σήμερα το μεσημέρι από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.

Βαριά χτυπημένη από επιθετικό καρκίνο η παλιά ξανθιά καλλονή άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 63 χρονών στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» εκεί που επί τρεις μήνες έδωσε τη μεγάλη της μάχη.

Κοντά της βρισκόταν ο σύζυγός της θεατρικός συγγραφέας Νίκος Αθερινός, με τον οποίο είχε έρθει σε δεύτερο γάμο, όταν χώρισε με τον ομότεχνό της χορευτή και χορογράφο Τάκη Σαγιώρ που υπήρξε και ο παρτενέρ της και της συμπαραστάθηκε στις επώδυνες ώρες που ομολογουμένως πέρασε.

Δείτε το βίντεο:

Όπως επισημαίνει η δημοσιογράφος Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου στο ρεπορτάζ της στην Espresso η Λουίζα πέθανε με τον καημό, ότι έχασε το σπίτι της στο Χαλάνδρι , προκειμένου να συνεισφέρει στα χρέη του συζύγου της , ο οποίος ως θεατρικός επιχειρηματίας είχε μπει μέσα οικονομικά . Με αυτό τον καημό πήγε και η μητέρα της.

Το τραγικό είναι , ότι δύο ημέρες πριν πεθάνει η Λουίζα είχε δώσει σε μία φίλη της τα χρυσαφικά να τα πουλήσει, επειδή ήθελε να αισθάνεται οικονομική ασφάλεια, σύμφωνα με μαρτυρία του Τάκη Σαγιώρ.

Στα νοσήλια της συνέβαλε και ο ιστιοπλόος μας Αιμίλιος Παπαθανασίου.

Η Λουίζα Μπουρδούμη – το Μελίντα ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο- γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου του ΄47 στην Αθήνα.

Ήταν μόλις τριών μηνών, όταν οι γονείς της μετανάστευσαν στη Βραζιλία. Από τεσσάρων χρονών έκανε μαθήματα μπαλέτου στην περίφημη σχολή της Λία Μάρκενς στο Σάο Πάολο. Όταν έγινε δεκαπέντε χρονών ήρθε στην Ελλάδα με τους δικούς για διακοπές. Το διάστημα αυτό γράφτηκε στη Σχολή της σπουδαίας Έλλης Ζουρούδη.

Εκεί, δίδασκε ο Τάκης Σαγιώρ που ήταν και σολίστας χορευτής στην ιστορική παράσταση «Όμορφη Πόλη» των Θεοδωράκη – Μποσταντζόγλου –Κακογιάννη.

Η πρώτη τους συνάντηση ήταν λίγο επεισοδιακή.

«Μπήκα στο βεστιάριο», θυμάται ο Τάκης Σαγιώρ, «και είχε βγάλει το μπλουζάκι της. Μόλις με είδε μου έριξε μια βούρτσα στο κεφάλι . Αυτή η σχέση ξεκίνησε με περισσότερη άρνηση παρά με φλερτ. Δυο χρόνια μετά , το ΄65 παντρευτήκαμε .»

Ένωσαν τις δυνάμεις τους και ξεκίνησαν την καριέρα τους από το εξωτερικό. Βρέθηκαν να δουλεύουν στο Μόναχο με την Κατερίνα Βαλέντε. Στο «Ντόιτς θίατερ» συνάντησαν τη Μάρλεν Ντίτριχ, ενώ συνεργάστηκαν με τον Σαρλ Αζναβούρ, τη Νάνα Μούσχουρη και τη Μιρέιγ Ματιέ. Η επόμενη σελίδα για τον Τάκη Σαγιώρ κα τη Λουίζα Μελίντα γράφτηκε στην Ελλάδα. Εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα θέατρα με σημαντικούς ηθοποιούς και συγγραφείς της εποχής, στον κινηματογράφο, καθώς και στην τηλεόραση και στα μεγάλα νυχτερινό κέντρα.

Η Λουίζα Μελίντα, εγκατέλειψε τον χορό εδώ και δέκα περίπου χρόνια και εστράφη στην πρόζα, αφού είχε φοιτήσει και σε δραματική σχολή.

Χαριτίνη Καρόλου: Η διαδρομή μιας αγαπημένης ηθοποιού που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή

Οι ξεχωριστές παρουσίες της στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, που άφησαν εποχή.

Εντελώς αθόρυβα έφυγε πρόσφατα από τη ζωή  μία διακεκριμένη ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, η Χαριτίνη Καρόλου.

Τραβώντας τα φλας: Η Χαριτίνη Καρόλου στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 1971. Η ηθοποιός υπήρξε μία από τις κομψές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου

Όλοι γνωρίζουν την Χαριτίνη Καρόλου από την παρουσία της σε μερικές ιδιαίτερες ελληνικές ταινίες, ενώ αρκετοί θα την θυμούνται από τη θεατρική της παρουσία ή ακόμη και από την τηλεοπτική της, τα παλαιότερα χρόνια. Η Καρόλου θα διέπρεπε ως ηθοποιός και στα τρία (σινεμά, θέατρο, τηλεόραση), αφήνοντας πολύ έντονες εντυπώσεις.

Κατ’ αρχάς να πούμε πως η Χαριτίνη Καρόλου υπήρξε μια πολύ σέξι ηθοποιός – βασικά στις ταινίες που γύρισε ανάμεσα στα χρόνια 1967-1972. Και ξέρω κάμποσους φίλους τού ελληνικού κινηματογράφου, που ακόμη και σήμερα θεωρούν πως υπήρξε μία από τις ερωτικότερες ηθοποιούς μας εκείνης της εποχής.

Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ήταν αυτά μιας ευρωπαίας ή αμερικανίδας σταρ – και αν δεν επιχείρησε να κάνει η Καρόλου καριέρα στο εξωτερικό είναι γιατί η ίδια δεν το θέλησε ή το φοβήθηκε (γιατί υπήρχε πρόταση), όπως είχε πει σε συνεντεύξεις της.

Η Χαριτίνη Καρόλου στην ταινία των Στέλιου Τζάκσον-Νίκου Οικονόμου «Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου» (1967)

Η Χαριτίνη Καρόλου δεν ήταν τυχαία ηθοποιός. Είχε σπουδάσει κοντά στον Δημήτρη Ροντήρη, μα και στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών κι έχοντας παίξει, πολύ νέα, ποικίλους ρόλους κλασικού ρεπερτορίου (και αρχαία τραγωδία φυσικά), στην Ελλάδα και το εξωτερικό θα ήταν, μετά τα 25 της, μια «έτοιμη» ηθοποιός, ικανή να διαπρέψει τόσο στο ελεύθερο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο.

Η Καρόλου μπορεί να πρωτοεμφανίζεται στο «πανί» πολύ νωρίς, στα 22 της (ως Χάρις Καρόλου), στην ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Αδελφός Άννα» (1963), δίπλα στον Πέτρο Φυσσούν και την Ξένια Καλογεροπούλου, μαθήτρια της σχολής ακόμη, όμως το 1967 ήταν η χρονιά, που θα έκανε πιο έντονη την παρουσία της στην οθόνη, παίζοντας σε τρεις ταινίες – ανάμεσα και στο κλασικό «γούεστερν» του Νίκου Φώσκολου «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω».

Πρωταγωνίστρια όμως, η Χαριτίνη Καρόλου, θα ήταν σε μια άλλη παράξενη ταινία της περιόδου, που είχε τίτλο «Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου» (1967) και που ήταν σκηνοθετημένη από το δίδυμο Στέλιος Τζάκσον-Νίκος Οικονόμου (γνωστοί αμφότεροι από τις ταινίες «Τετράγωνο» και ο «Ο Βιασμός μιας Παρθένας»). Το σενάριο είχαν επεξεργαστεί οι ίδιοι οι σκηνοθέτες, διασκευάζοντας για το σινεμά το βιβλίο «Ο Μεσαίος Τοίχος» [Φέξης, 1964] του Παντελή Καλιότσου.

Το μυθιστόρημα αυτό είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στα σίξτις, έχοντας γίνει γνωστό σε πολύ κόσμο και γιατί είχε δημοσιευθεί σε συνέχειες στο περιοδικό «Ο Ταχυδρόμος», μα και γιατί είχε μεταδοθεί από το ραδιόφωνο. Ήταν ένα κοινωνικό-φιλοσοφικό μυθιστόρημα, που ήταν γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, καθώς πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος ο συγγραφέας.

Στο βιβλίο και στην ταινία ένα βασανισμένο άτομο (ο συγγραφέας) προσπαθεί να κατανικήσει τους «εσωτερικούς δαίμονές» του, όπως λέμε, και γι’ αυτό επιζητά να απομονωθεί σε μια επαρχιακή κωμόπολη, το Κερουμπίνο. Εκεί όμως θα συναντήσει το αναπάντεχο στο πρόσωπο της γυναίκας τού διπλανού σπιτιού, που το χωρίζει από το δικό του ο μεσαίος τοίχος. Ο συγγραφέας, που τον υποδύεται στην ταινία ο Άγγελος Αντωνόπουλος, θα ερωτευθεί παράφορα τη γυναίκα (παίζει η Χαριτίνη Καρόλου), η οποία εμφανίζει μια ελευθεριακή συμπεριφορά έναντι των αντρών, για να καταλήξει εν τέλει στόχος τους – καθώς θέλει να την σκοτώσει ο πρώην άνδρας της (Γιάννης Κάσδαγλης), με τον φόνο, τελικά, να τον διαπράττει ο συγγραφέας.

Δύο εκδόσεις του μυθιστορήματος του Παντελή Καλιότσου «Ο Μεσαίος Τοίχος», η πρώτη στον Φέξη (1964) και η δεύτερη στον Κέδρο (1971)

Αν και η ταινία είναι προϊόν μιας συντηρητικής εποχής, πνιγμένη στα ταμπού εν σχέσει με την ερωτική συμπεριφορά της γυναίκας, στο τέλος, στην τελευταία σκηνή της, στο φανταστικό δικαστήριο που στήνεται, για να δικάσει τον δολοφόνο, ακούμε τον αόρατο εισαγγελέα της έδρας να λέει το εξής καταπληκτικό:

«Λυτρώθηκε. Εξομολογούμαι τη συγκίνησή μου γι’ αυτόν τον άξιο άνθρωπο, τη Μαρία. Υπήρχε αγάπη μέσα της. Είναι μια παρηγοριά να διαπιστώνεις ότι τουλάχιστον η Γυναίκα διαφυλάσσει μέσα της τα στοιχεία τού Ανθρώπου. Τη φαντάζομαι τη Μαρία να γυρίζει εδώ κι εκεί μ’ ένα φορτίο στοργής και να μην βρίσκει τον άνδρα που θα δεχθεί το φορτίο της – ενώ όλοι έχουν ανάγκη απ’ αυτό το φορτίο. Ωστόσο, όμως, κάθε Μαρία με τη θυσία της γίνεται εμπόδιο της τρέλας. Σ’ αυτή τη δίκη είδα μια περιφρόνηση προς τη γυναίκα. Είτε αγαπημένη είναι είτε μητέρα».

Βεβαίως, αυτά τα λόγια υπάρχουν σχεδόν έτσι ακριβώς στο βιβλίο του Παντελή Καλιότσου και αξίζει να τα μεταφέρουμε κι εδώ. Όπως διαβάζουμε λοιπόν:

«Εξομολογούμαι τη συγκίνησή μου γι’ αυτόν τον άξιον άνθρωπο, τη Μαρία Ρεντίνα. Είναι μια παρηγοριά να διαπιστώνεις ότι τουλάχιστον η Γυναίκα διαφυλάσσει μέσα της τα στοιχεία τού Ανθρώπου, αυτά που αρχικά έβαλε μέσα μας ο Θεός. Αυτό το παρατηρώ πολύ συχνά. Σ’ αυτή τη δίκη είδα μια περιφρόνηση προς τη Γυναίκα, είτε μητέρα είναι, είτε αγαπημένη, είτε και μόνον όργανο ηδονής. Και όμως αυτή είναι που ξέρει πάντα τι θα πει Αγάπη, που μένει αναλλοίωτος Άνθρωπος. Αυτή μόνο προσφέρει και θυσιάζεται. Τη φαντάζομαι τη Μαρία να γυρίζει εδώ κι εκεί μ’ ένα φορτίο στοργής και να μη βρίσκει τον άνδρα που θα δεχθεί το φορτίο της, ενώ όλοι οι άνδρες έχουν ανάγκη απ’ αυτό το φορτίο. Ωστόσο όμως κάθε Μαρία με τη θυσία της, γίνεται εμπόδιο της τρέλας».

«Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου», ως ταινία, αποτελεί μια πολύ συμπαθητική προσπάθεια μεταφοράς ενός λογοτεχνικού έργου στην οθόνη. Μπορεί να εμφανίζει κάποια προβλήματα στον ρυθμό της, αλλά έχει, συγχρόνως, διάφορα επιμέρους θετικά στοιχεία για να προβάλλει. Και στο ιδεολογικό-κοινωνιολογικό πεδίο να το πούμε έτσι, αναφορικά με την ερωτική παρουσία της γυναίκας σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον, αλλά και σε σχέση με τη μουσική της, που ανήκει στον Σταύρο Ξαρχάκο (θαυμάσια παλαιότερα και νεότερα θέματα), και σε σχέση με τους χώρους και τα γυρίσματα (εκείνα κοντά στη θάλασσα, με τα σπίτια των ψαράδων και τις αμμοθίνες είναι έξοχα), και βεβαίως σε σχέση με τα παιξίματα των ηθοποιών – πρωτίστως δε μ’ εκείνο της Χαριτίνης Καρόλου, η οποία «γεμίζει» την οθόνη με το σώμα και το πνεύμα της.

«Αυστηρώς ακατάλληλη» για την εποχή της, η ταινία των Τζάκσον-Οικονόμου, που προβλήθηκε στις αρχές του 1968 στις αίθουσες ως «η πρώτη αληθινού ερωτισμού ελληνική ταινία», σίγουρα χτυπήθηκε από τη λογοκρισία, καθώς θα περικόβονταν πολλές σκηνές της (η ταινία από 110 λεπτά, θα κατέληγε στα 87), για να πατώσει σε εισπράξεις, και λόγω του ύφους της, αφού θα έκανε μόλις 41.958 εισιτήρια, στις αίθουσες πρώτης προβολής της Αθήνας, του Πειραιά και των περιχώρων, μένοντας στην 77η θέση, ανάμεσα στις 99 ταινίες της σεζόν 1967-68.

Και το εξής, που πρέπει να το σημειώσουμε. «Οι Ερασταί του Μεσαίου Τοίχου» θα ήταν η ταινία όπου η Χαριτίνη Καρόλου θα γνώριζε τον μετέπειτα σύζυγό της, τον παραγωγό και σκηνοθέτη Σούλη Γεωργιάδη.

 Η Χαριτίνη Καρόλου και Αλεξάνδρα Λαδικού στην ταινία «Όμορφες Μέρες» (1970) του Κώστα Ασημακόπουλου

Ένα από τα ωραιότερα ζενερίκ (τίτλοι αρχής) στον ελληνικό κινηματογράφο τής εποχής (με τα έξοχα τρυκ του Παύλου Πισσάνου και τη σέικ μουσική συνοδεία) είναι εκείνο για την ταινία «Ζαβολιές» (1969), του Τρέντυ Ρουμανά, που είχε για πρωταγωνιστές τους Άλκη Γιαννακά, Κώστα Καρρά και Κατερίνα Χέλμη – με έναν επίσης κύριο ρόλο να υπηρετεί η Χαριτίνη Καρόλου.

Ο Ρουμανάς είχε κάνει άλλη μία ταινία το 1966, την πολεμική «Επιχείρησις “Δούρειος Ίππος”», με μουσική του Μάνου Λοΐζου, στην οποίαν επίσης έπαιρνε μέρος η Χαριτίνη Καρόλου. Όμως και στις «Ζαβολιές» ο Μάνος Λοΐζος θα δήλωνε «παρών», αφού στην ταινία θα ακουγόταν το πολύ γνωστό και ωραίο τραγούδι του «Καράβια αλήτες» (σε στίχους Φώντα Λάδη), με τον Γιάννη Πουλόπουλο.

Στις «Ζαβολιές» η Χαριτίνη Καρόλου υποδύεται για πρώτη φορά μια αστή, που διοργανώνει πάρτυ, που συναναστρέφεται άτομα της «υψηλής κοινωνίας» κ.λπ., έναν ρόλο δηλαδή, που θα εμφανίσει, με τις όποιες διαφοροποιήσεις του, και σε άλλες ταινίες στη συνέχεια.

Μια επόμενη ταινία, που έχει δεινοπαθήσει από τις περικοπές, καθώς υπάρχει διαθέσιμη μόνο σε μια κόπια των 67 λεπτών(!) είναι και «Η Ανταρσία των 10» (1970) του Ερρίκου Ανδρέου, με μουσική και πάλι του Σταύρου Ξαρχάκου. Σ’ αυτήν η Χαριτίνη Καρόλου θα υποδυόταν τη σύζυγο τού καπετάνιου ενός ποντοπόρου καραβιού, ο οποίος θα πέθαινε εν πλω – με το πλήρωμα να στασιάζει κατά του υπάρχου (Άγγελος Αντωνόπουλος), που θα αναλάμβανε εν τω μεταξύ τη διοίκηση. Η παρουσία τής χήρας στο πλοίο θα αναστατώσει το πλήρωμα, με την Χαριτίνη Καρόλου να περιφέρεται σαν τη μύγα μεσ’ στο γάλα, μέσα σ’ αυτόν τον απομονωμένο και ανδροκρατούμενο χώρο.

Το σάουντρακ της ταινίας «Αεροσυνοδός» (1971) του Σούλη Γεωργιάδη, με την Χαριτίνη Καρόλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και με τις μουσικές του Γιώργου Θεοδοσιάδη [Potfleur, 2003]

 Χαριτίνη Καρόλου, Χρήστος Νομικός και Καίτη Ιμπροχώρη στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Οι Αμαρτωλοί» (1971)

Στις «Όμορφες Μέρες» (1970) του Κώστα Ασημακόπουλου, με τις ωραίες μουσικές και τα τραγούδια του Γιάννη Σπανού, η Χαριτίνη Καρόλου θα υποδυόταν τη γραμματέα και φίλη τής πλούσιας αλλά ασθενούς Αλεξάνδρας Λαδικού, που φθάνει στην Πάτμο, προκειμένου να περάσει ήσυχα την τελευταία φάση της ζωής της – εκεί όπου θα την επισκεπτόταν και η Καρόλου, για να της συμπαρασταθεί. Ο ρόλος τής καλής ηθοποιού δίνει τη δική του διάσταση στο σενάριο και βεβαίως στην εξέλιξη της ιστορίας.

Στην ταινία «Αεροσυνοδός» (1971) του Σούλη Γεωργιάδη, με την έξοχη euro-lounge μουσική του Γιώργου Θεοδοσιάδη, η Χαριτίνη Καρόλου θα υποδυόταν μία φινετσάτη αεροσυνοδό της Ολυμπιακής, η οποία γνωρίζει στη Ρώμη και ερωτεύεται έναν έλληνα… εφοπλιστή (Φαίδων Γεωργίτσης). Μόνο που κανείς από τους δύο ερωτευμένους δεν αποκαλύπτει από την αρχή την πραγματική του ταυτότητα, στοιχείο που, ωστόσο, δεν θα αποτελέσει εμπόδιο στην ευτυχία τους. Και σ’ αυτή την… αεράτη κομεντί έχουμε έναν ρόλο, που ταιριάζει «γάντι» στην όμορφη ηθοποιό.

Η Χαριτίνη Καρόλου εξώφυλλο στο περιοδικό «Ραδιοτηλεόρασις» [τεύχος #169, 6-12 Μαΐου 1973], όταν πρωταγωνιστούσε στα σίριαλ «Κεκλεισμένων των Θυρών» και «Μαρίνα Αυγέρη»

Με το στυλ και την κλάση, που τροφοδοτούνταν από το ταλέντο, την κατατομή, και το παράστημά της, η Χαριτίνη Καρόλου εμφανίζεται σε θέση ουσιαστική στον πιο γνωστό ίσως ρόλο τής κινηματογραφικής διαδρομής της – ως Μάρθα Νίκογλου στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Οι Αμαρτωλοί» (1971), που είχε για πρωταγωνιστές την Μπέττυ Λιβανού και τον Χρήστο Νομικό.

Ο ρόλος της, εκείνος της επηρμένης αστής, που θέλει, και ξέρει, να επιλέγει και όχι να επιλέγεται είναι κεντημένος (από την ίδια) με μεγάλη μαεστρία, βγάζοντας τη σιγουριά και την αυθάδεια που απαιτείται – ασχέτως του σεναριακού χειρισμού στο τέλος. Το δε ερωτικό τρίο, που κινηματογραφεί ο Δαλιανίδης, με Χαριτίνη Καρόλου, Χρήστο Νομικό και Καίτη Ιμπροχώρη δείχνει, ανάμεσα σε άλλα, και τα όρια του μέινστριμ κινηματογράφου της εποχής, που προσπαθούσε να βρει τα πατήματά του, ενόσω κάλπαζε ξοπίσω του η τηλεόραση.

 «Η Ανταρσία των 10» (1970) του Ερρίκου Ανδρέου και «Το Κρυφό Σπίτι της Αγγέλας» (1972) του Τζαν Κρίστιαν

 Οι Χαριτίνη Καρόλου και Πέτρος Κυρίμης στην ταινία «Το Κρυφό Σπίτι της Αγγέλας» (1972) του Τζαν Κρίστιαν

Στην οποία τηλεόραση, την ίδια εποχή, η Χαριτίνη Καρόλου θα πρωταγωνιστούσε σε απανωτές εκπομπές, που θα γνώριζαν επίσης μεγάλη επιτυχία, όπως το δικαστικό σίριαλ του Θάνου Σαντά «Κεκλεισμένων των Θυρών» (1972-75) και το δραματικό «Μαρίνα Αυγέρη» (1973), δίπλα στην Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο. Από ’κει και το εξώφυλλό της στο περιοδικό «Ραδιοτηλεόρασις» (τεύχος #169, 6-12 Μαΐου 1973).

Μία άλλη ταινία, με πρωταγωνίστρια την Χαριτίνη Καρόλου, που έχει «γράψει» πολύ στη μνήμη των παλαιοτέρων, όλων εκείνων που είχαν προλάβει να τη δουν στις αίθουσες, σε πρώτο χρόνο, είναι η περιώνυμη «Το Κρυφό Σπίτι της Αγγέλας» (1972) του Ελληνοαμερικανού Τζαν Κρίστιαν.

Σπίτι, όπως λέμε «σπίτι», μια πολυτελής κατοικία δηλαδή, στην οποία κατέφευγαν, για να βρουν ερωτική συντροφιά, διάφοροι προύχοντες και υψηλά ιστάμενοι της κοινωνίας, που θα «εξυπηρετούνταν» από την Αγγέλα (Χαριτίνη Καρόλου) – μια σκληρή προαγωγό, η οποία, κινούμενη ανάμεσα στον υπόκοσμο και την μπουρζουαζία, εκμεταλλευόταν και εκβίαζε ακόμη και ανήλικες.

Η ταινία έχει ενδιαφέρον από πολλές πλευρές – ακόμη και από το flower-power τραγούδι «Είμαστε εμείς» των Blue Birds, που ακούγεται στους τίτλους αρχής και που προσδιορίζει, κατά μίαν έννοια, και τη νεανική διάσταση του σεναρίου. «Τα παιδιά που ’χουν μαλλιά μακριά και σακάκια και φλόγα στην καρδιά», όπως ακούμε στο τραγούδι, είναι τα παιδιά της ταινίας (υποδύονται η Καίτη Γρηγοράτου και ο Πέτρος Κυρίμης), που θα παρασύρουν όμως με το αυτοκίνητό τους έναν άνθρωπο, εγκαταλείποντάς τον, πριν βρεθούν μπλεγμένα σε μια υπόθεση εκβιασμού και μαστροπείας.

«Το Κρυφό Σπίτι της Αγγέλας» (1972) του Τζαν Κρίστιαν από διαφημιστική καταχώρηση της εποχής

Το σκηνικό που στήνει η Αγγέλα είναι διεφθαρμένο εις διπλούν, αφού δεν λειτουργεί μόνον ως προαγωγός, μα και ως εκβιάστρια, καθώς ο συνεργάτης της (υποδύεται ο Μιχάλης Μαραγκάκης) φωτογραφίζει κρυφά μέσα στο «σπίτι» τις περιπτύξεις των μεσόκοπων, ζητώντας τους λεφτά στη συνέχεια, ίνα παραδώσει φωτογραφίες και φιλμ, ώστε να γλιτώσουν τη διαπόμπευση. «Αυτό είναι εκβιασμός» θα του πει, σε κάποια φάση, ένας μεγαλογιατρός, για να του απαντήσει ο Μαραγκάκης, στην ωραιότερη ατάκα της ταινίας, «ε, δεν μπορούμε να κάνουμε όλοι εγχειρήσεις»…

Η Χαριτίνη Καρόλου χειρίζεται εντελώς πειστικά και αφοπλιστικά έναν πολύ τολμηρό και τελείως κόντρα ρόλο, πείθοντας ασυζητητί πως ήταν γραμμένος για ’κείνην.

Λίγο πριν και κατά την διάρκεια των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης ο ελληνικός κινηματογράφος βρίσκεται στο ναδίρ, με την τηλεόραση και το θέατρο να απορροφούν τις δραστηριότητες των ηθοποιών. Έτσι η Χαριτίνη Καρόλου θα εμφανιζόταν σε επεισόδια της σειράς «Αληθινές Ιστορίες», που θα άρχιζε να προβάλλεται στο ΕΙΡΤ την άνοιξη του ’74, επιπλέον στο σίριαλ «Μενεξεδένια Πολιτεία» (ΕΙΡΤ, 1975) σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη (από το μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη) και ακόμη στη «Λέσχη Μυστηρίου» (ΕΡΤ, 1976-77) σε σκηνοθεσία Σούλη Γεωργιάδη, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Γιώργος Σίσκος (ως αστυνόμος Λέκκας). Η Χαριτίνη Καρόλου βασικά παρουσίαζε την εκπομπή, που θα ξεκινούσε να προβάλλεται τον Ιανουάριο του ’76, ημέρα Κυριακή στις 2:30 το μεσημέρι, ενώ θα πρωταγωνιστούσε κιόλας σε κάποια επεισόδια. Τέλος, μια ανάλογη σειρά αστυνομικής φύσεως, σε σενάριo του Γιάννη Μαρή, ήταν και οι «Υποψίες» (ΕΡΤ, 1977), με το δίδυμο Γιώργος Σίσκος-Χαριτίνη Καρόλου και πάλι να κυριαρχεί.

Φυσικά, στο θέατρο η διαδρομή της Χαριτίνης Καρόλου ήταν μεγαλύτερη εκείνων του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς η άξια ηθοποιός θα εμφανιζόταν στη σκηνή από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 έως και εσχάτως (αν και με κάποιο μεγάλο κενό στην τελευταία φάση της).

Την κωμωδία «Από την Αθήνα με Αγάπη» (1972) των Ασημάκη Γιαλαμά-Κώστα Πρετεντέρη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλαβέτα, που θα ανέβαινε στο Θέατρον Ρουαγιάλ, από τον θίασο Γιάννη Γκιωνάκη-Νίκου Ρίζου-Γιάννη Μιχαλόπουλου-Καίτης Παπανίκα-Γιώργου Μούτσιου.

Τη ρομαντική, δραματική κομεντί «Η Θεατρίνα» (1972-1973) του W. Somerset Maugham, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαμιχαήλ και μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, που θα ανέβαινε από το θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη-Δημήτρη Παπαμιχαήλ στο Θέατρον Αλίκη. Αλίκη Βουγιουκλάκη και Χαριτίνη Καρόλου θα συμπρωταγωνιστούσαν και στην κινηματογραφική διασκευή τού έργου τού Σόμερσετ Μομ, ως «Πονηρό Θηλυκό… Κατεργάρα Γυναίκα!» (1980), σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη – μια ταινία που θα σηματοδοτούσε την επανεμφάνιση της Αλίκης στην οθόνη, μετά από επτά χρόνια, και που θα αποτελούσε ταυτόχρονα και μια μεγάλη προσωπική επιτυχία για την Χαριτίνη Καρόλου στο ρόλο της Μόνικας (του αντίπαλου δέους της Αλίκης στην ταινία).

Η Χαριτίνη Καρόλου θα εμφανιζόταν επίσης στην κωμωδία «Ο Αφελής» (1973) του Δημήτρη Ψαθά, που θα ανέβαινε στο Θέατρον Απόλλων από τον θίασο Γιάννη Γκιωνάκη, όπως και στο κοινωνικό-φεμινιστικό «Ανάλαφρες τον Αύγουστο» (1976-77) της Denise Bonal, σε σκηνοθεσία Κωστή Τσώνου και μουσική Μίμη Πλέσσα, στο Θέατρο Όρβο, ως μέλος του θιάσου Άννας Φόνσου-Ελένης Ερήμου-Έλενας Ναθαναήλ-Χαριτίνης Καρόλου. Επτά νεαρές έγκυες σκέπτονται γύρω από το μελλοντικό παιδί τους. Να το «κρατήσουν», να κάνουν έκτρωση ή να το «πουλήσουν» σ’ ένα άτεκνο ζευγάρι… Τι θα πει ο κόσμος; Ένα έργο που σόκαρε στην εποχή του.

Θα ακολουθούσαν πολλές ακόμη κομεντί και κωμωδίες, με την Χαριτίνη Καρόλου πάντα σε πρώτους ρόλους, όπως η «Μια Όμορφη Κυριακή του Σεπτέμβρη» του Ugo Betti, που θα ανέβαινε τηλεοπτικά, στην ΕΡΤ, στο «Θέατρο της Δευτέρας», «Οι Ερωτιάρηδες» (1980) του Βασίλη Παπαδόπουλου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Νικολαΐδη, στο Θέατρο Μετροπόλιταν, με τον θίασο Νίκου Ρίζου-Βάσου Αδριανού-Χαριτίνης Καρόλου, η «Πέπσι» (1984) της Pierrette Bruno σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη και μουσική Μίμη Πλέσσα, στο Θέατρο Μινώα, με τον θίασο Ζωής Λάσκαρη (επρόκειτο για το έργο που είχε ανεβάσει και η Έλλη Λαμπέτη, τη σεζόν 1966-67), το «Μη Λες Ψέμματα» (1984-85) του Félicien Marceau, σε σκηνοθεσία Ντίνου Ηλιόπουλου, στο θέατρο της Οδού Φιλελλήνων κ.ά.

Η τελευταία εμφάνιση της Χαριτίνης Καρόλου, στη σκηνή, θα συνέβαινε στο κλασικό πλέον έργο του Jean Genet «Το Μπαλκόνι», σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, που θα ξεκινούσε τον προηγούμενο Μάρτιο (2023), στο Studio Κυψέλης.

Το αφιερώμα για τον μεγάλο Γιάννη Βόγλη που έφυγε από τη ζωή τον Απρίλιο του 2016

Ο Γιάννης Βόγλης υπήρξε ένας από τους πιο αγαπημένους και εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Με τη χαρακτηριστική φωνή, το επιβλητικό του βλέμμα και την αριστοκρατική του παρουσία, σημάδεψε ολόκληρες δεκαετίες, χαρίζοντας στο κοινό ερμηνείες γεμάτες πάθος, ευαισθησία και αυθεντικότητα.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξαν δύσκολα και γεμάτα δοκιμασίες. Ο μεγάλος ηθοποιός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ανάγκασαν να υποβληθεί σε τρία μεγάλα χειρουργεία.

Δείτε το βίντεο:

Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και τη δική του δύναμη ψυχής, ο οργανισμός του δεν άντεξε. Έδωσε μια σκληρή μάχη με αξιοπρέπεια, χωρίς να επιτρέψει ποτέ στον εαυτό του να παραδοθεί.

Ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς του, με σπουδαία προσφορά στο ελληνικό θέατρο, τον κινηματογράφο αλλά και την τηλεόραση

Πέρα από την υγεία του, ο Γιάννης Βόγλης είχε να αντιμετωπίσει και οικονομικά προβλήματα, τα οποία τον επιβάρυναν ψυχολογικά. Οι εποχές δόξας, τα γεμάτα θέατρα και οι μεγάλες παραγωγές είχαν περάσει. Η κρίση στον χώρο του θεάματος, αλλά και η δική του απομάκρυνση από τα φώτα, τον άφησαν να παλεύει με δυσκολίες που ποτέ δεν διαφήμισε. Ποτέ δεν θέλησε να προκαλέσει οίκτο· προτίμησε να κρατήσει την αξιοπρέπειά του μέχρι το τέλος, όπως έκανε πάντα.

Παρά τα προβλήματα, παρέμεινε ζεστός, ευγενικός και ανθρώπινος. Οι φίλοι και οι συνάδελφοί του τον θυμούνται πάντα με ένα χαμόγελο, ένα καλό λόγο και μια βαθιά αγάπη για το θέατρο. Δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον του για την τέχνη, συζητούσε για ρόλους, για σκηνοθεσίες, για νέους καλλιτέχνες, δείχνοντας έμπρακτα τη στήριξή του στη νέα γενιά.

Η τελευταία του επιθυμία συγκίνησε όλους όσοι τον γνώριζαν. Είχε ζητήσει να ταφεί απλά, σεμνά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν ήθελε λόγους, ούτε μεγάλα αφιερώματα· ήθελε μόνο λίγους φίλους και συγγενείς να τον συνοδεύσουν ήσυχα στην τελευταία του κατοικία. Μια επιθυμία που αντικατόπτριζε την ψυχή του – ταπεινή, καθαρή και αληθινή.

Ο Γιάννης Βόγλης θα μείνει για πάντα χαραγμένος στη μνήμη όλων μέσα από τις ταινίες του και τις ερμηνείες που καθήλωσαν το κοινό. Από τον «Καπετάν Μιχάλη» και τον «Ανθρωπο με το γαρύφαλλο» έως τον ρόλο του στην ταινία «Κορίτσια στον Ήλιο», όπου εκστόμισε την αθάνατη φράση: «Κράτα με, γιατί θα πέσω» — μια ατάκα που πέρασε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Έφυγε ήσυχα, όπως έζησε τα τελευταία του χρόνια. Μα η κληρονομιά που άφησε πίσω του – το ήθος, το ταλέντο και η αυθεντικότητά του – παραμένει αναλλοίωτη. Ο ελληνικός κινηματογράφος και το θέατρο θα τον θυμούνται πάντα ως έναν γνήσιο υπηρέτη της τέχνης και έναν μεγάλο άνθρωπο.

Ο Γιάννης Βόγλης με την οικογένειά του

Ο Γιάννης Βόγλης έφυγε από τη ζωή στις 20 Απριλίου 2016, από ειλεό, ενώ ήταν διασωληνωμένος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών.

Η θέση που επιλέγει κάποιος σε μια ομάδα ή σε έναν χώρο συχνά αποκαλύπτει μικρά στοιχεία της προσωπικότητάς του.

Ο τρόπος που τοποθετούμαστε απέναντι στους άλλους μπορεί να δείχνει πώς σκεφτόμαστε, πώς συνεργαζόμαστε και ποιον ρόλο τείνουμε να παίρνουμε μέσα σε μια ομάδα. Διάλεξε την καρέκλα που σου ταιριάζει περισσότερο και δες τι μπορεί να λέει για τον τρόπο που λειτουργείς.

Καρέκλα 1

Προτιμάς να βρίσκεσαι κοντά στην ηγεσία. Αυτή η θέση συμβολίζει αφοσίωση και υποστήριξη. Λειτουργείς καλά μέσα σε μια ομάδα, σέβεσαι τη δομή και είσαι έτοιμος να αναλάβεις δράση όταν ο ηγέτης χρειαστεί βοήθεια.

Εσωτερική φωνή: «Είμαι εδώ. Αν συμβεί κάτι, θα αναλάβω εγώ.»

Καρέκλα 2

Μένεις κοντά στο κέντρο αλλά κρατάς και μια μικρή απόσταση. Αυτή η επιλογή συχνά ανήκει σε φυσικούς διαμεσολαβητές. Ακούς καλά, εκτιμάς την ισορροπία και συμμετέχεις χωρίς να χρειάζεσαι τα φώτα της δημοσιότητας.

Εσωτερική φωνή: «Είμαι παρών, αλλά κρατάω μια άνετη απόσταση.»

Καρέκλα 3

Προσεγγίζεις τα πράγματα προσεκτικά. Πρώτα παρατηρείς και μιλάς μόνο όταν έχει πραγματικά σημασία. Σκέφτεσαι πριν ενεργήσεις και αποφεύγεις να παίρνεις βιαστικές αποφάσεις.

Εσωτερική φωνή: «Πάντα υπάρχει χρόνος να δράσω, αλλά μερικές φορές η ήσυχη παρατήρηση είναι πιο σοφή.»

Καρέκλα 4

Αναλύεις τις καταστάσεις με ένα μυαλό που θέτει ερωτήματα. Συμμετέχεις, αλλά τείνεις να αμφισβητείς ιδέες και να ψάχνεις πιο βαθιά. Η κριτική σκέψη και η περιέργεια σε καθοδηγούν.

Εσωτερική φωνή: «Συμμετέχω, αλλά δεν θα συμφωνήσω αν δεν βγάζει νόημα.»

Καρέκλα 5

Είσαι άμεσος και με αυτοπεποίθηση. Αυτή η θέση αντικατοπτρίζει κάποιον που δεν φοβάται να πει τη γνώμη του ή να αμφισβητήσει την εξουσία όταν χρειάζεται.

Εσωτερική φωνή: «Λέω αυτό που σκέφτομαι και το υποστηρίζω.»

Καρέκλα 6

Προτιμάς να παρατηρείς από την απ’ έξω πλευρά. Παρατηρείς λεπτομέρειες που άλλοι χάνουν και μελετάς ήσυχα τόσο τους ανθρώπους όσο και τις καταστάσεις. Όταν μιλάς, οι άλλοι συνήθως σε ακούν.

Εσωτερική φωνή: «Μένω ήσυχος, αλλά βλέπω τα πάντα.»

Καρέκλα 7

Κρατάς χαμηλό προφίλ και επικεντρώνεσαι σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία. Ήρεμος και σκεπτικός, προχωράς μπροστά μόνο όταν υπάρχει πραγματική αξία στο να το κάνεις.

Εσωτερική φωνή: «Θα δράσω όταν το απαιτήσει η στιγμή.»

Καρέκλα 8

Είσαι άνθρωπος που εκτιμά την αρμονία και τη σύνδεση. Βοηθάς να διατηρείται θετική η ατμόσφαιρα και μπορείς να μειώσεις την ένταση όταν οι συζητήσεις γίνονται δύσκολες.

Εσωτερική φωνή: «Είμαι εδώ για να κρατάω τα πράγματα ισορροπημένα και ανθρώπινα.»

Καρέκλα 9

Προτιμάς να βρίσκεσαι κοντά στην ηγεσία για καθοδήγηση και σιγουριά. Το να είσαι κοντά σε κάποιον υπεύθυνο σε βοηθά να νιώθεις προσανατολισμένος και ασφαλής.

Φυσικά, καμία επιλογή δεν ορίζει απόλυτα την προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Η θέση που θα διαλέγαμε μπορεί απλώς να αντικατοπτρίζει τον τρόπο που νιώθουμε ή σκεφτόμαστε σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες μικρές επιλογές μπορούν να μας δώσουν μια ενδιαφέρουσα ματιά στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους και στον ρόλο που παίρνουμε μέσα σε μια ομάδα.

Δώστε βάση!

Συμφωνώ απόλυτα ότι μάνα είναι μόνο μία, ωστόσο η δική μου μητέρα έχει αποδείξει έμπρακτα ότι αγαπά και φροντίζει τον σύζυγό μου σαν να είναι πραγματικά παιδί της.

Για να είμαι ειλικρινής, πολλές φορές τον στηρίζει περισσότερο από την ίδια του τη μητέρα, η οποία ζει μακριά και δυστυχώς δεν είναι ιδιαίτερα παρούσα στη ζωή μας.

Η μητέρα μου τον έχει δεχτεί με όλη της την καρδιά στην οικογένειά μας. Δεν παραλείπει ποτέ να μαγειρεύει τα αγαπημένα του φαγητά και είναι πάντα έτοιμη να του προσφέρει κάθε βοήθεια και υποστήριξη. Γι’ αυτό πιστεύω πως δεν είναι καθόλου υπερβολικό ή παράξενο να την αποκαλεί «μητέρα». Όταν παντρευτήκαμε, του εξήγησα ότι πλέον οι γονείς μου είναι και δικοί του γονείς και ότι θα ήθελα να τους νιώθει δικούς του ανθρώπους.

Εκείνος όμως μου εξήγησε ότι του είναι πολύ δύσκολο να την αποκαλεί «μητέρα». Δεν το αισθάνεται φυσικό και δεν μπορεί να το κάνει αυθόρμητα, παρόλο που αναγνωρίζει την αγάπη και την καλοσύνη της απέναντί του. Δεν είναι θέμα ότι δεν τη σέβεται ή δεν την αγαπά. Αντίθετα, γνωρίζει πολύ καλά πόσο πολύτιμη είναι η παρουσία της στη ζωή μας και πόσο τον φροντίζει. Απλά, λέει ότι δεν μπορεί να εκφράσει αυτή τη σχέση με τη συγκεκριμένη λέξη.

Η λύση που έχει βρει μέχρι στιγμής είναι να της μιλά ευγενικά στον πληθυντικό και να την αποκαλεί «κυρία Μαρία». Αυτό όμως με στεναχωρεί, γιατί μου φαίνεται πως κρατάει απόσταση και δεν εκφράζει πλήρως τη ζεστασιά που υπάρχει μεταξύ μας. Η μητέρα μου είναι διακριτική και ποτέ δεν παραπονέθηκε, αλλά διαισθάνομαι πως βαθιά μέσα της θα ήθελε πολύ να την αποκαλεί «μητέρα».

Κάποιες φορές, σε πιο χαλαρές στιγμές, του ξεφεύγει κανένα πιο οικείο όπως: «Κυρά Μαρία, φτιάξε μου έναν καφέ με τα χεράκια σου!». Παρόλα αυτά, εγώ θα επιθυμούσα βαθιά να καταφέρει να την αποκαλεί «μητέρα», γιατί νιώθω πως έτσι θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο ο ήδη δυνατός δεσμός που υπάρχει μεταξύ τους.

Ποιοι διάσημοι Έλληνες είναι Μασόνοι; Διαβάστε ολόκληρη τη λίστα με τους Έλληνες που είχαν ασπαστεί τον Τεκτονισμό.

Πρόκειται για την ελίτ της ελληνικής κοινωνίας, τα μέλη της οποίας πρέπει να είναι και μέλη της λέσχης των ελευθεροτεκτόνων (μασόνων) προκειμένου να αναρριχηθούν στην εξουσία. Οι περισσότεροι πολιτικοί και άνθρωποι που κατέλαβαν δημόσια αξιώματα στην Ελλάδα, ήταν μέλη της Μεγάλης Στοάς των Μασόνων της Ελλάδος.

Πώς, όμως ξεκίνησε η Μασονία στην Ελλάδα; Διαβάστε πότε έγινε η ίδρυση της πρώτης Μασονικής Στοάς αλλά και τη λίστα, όπως και φωτογραφίες με Έλληνες πολιτικούς…

Μια «απαγορευμένη» συζήτηση για την Μασονία άνοιξε την Τετάρτη. Η Χρυσή Αυγή κατηγόρησε τον Νίκο Δένδια ότι είναι Μασόνος και ο ίδιος ο υπουργός το αρνήθηκε. Υπάρχουν Μασόνοι στην Κέρκυρα, στην Ελλάδα, και τι είναι ο Τεκτονισμός; Απαντήσεις.

Ο κ. Δένδιας υπήρξε τολμηρός δηλώνοντας ότι η Κέρκυρα έχει παράδοση στον Μασονισμό-Τεκτονισμό και πολλοί εξ αυτών είναι φίλοι του. Μια συζήτηση-ταμπού άνοιξε εν μέσω κρίσης.

Τεκτονισμός στην Ελλάδα

Στον ελληνικό χώρο η πρώτη τεκτονική στοά εμφανίζεται το 1740 στην Κέρκυρα. Λειτούργησε κάτω από την κηδεμονία της Στοάς της Βερόνας και με χρήση της ιταλικής γλώσσας, ενώ πρόεδρός της ήταν ο προβλεπτής της Ενετικής Δημοκρατίας των Ιονίων Νήσων.

Ο Τεκτονισμός εισήλθε στον ελληνικό χώρο και από τη Ζάκυνθο, την εποχή που ήταν υπό γαλλική και αγγλική κατοχή, γι’αυτό και οι εχθροί της οργάνωσης αποκαλούν ως σήμερα τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα «κερκόπορτες» του Μασονισμού.

Μασόνος ο Κολοκοτρώνης

H Zάκυνθος και η Κέρκυρα, κέντρα πνευματικά και εθνικά πριν την επανάσταση του 1821 γίνονται λόγω της θέσης τους τόπος υποδοχής των καταδιωκόμενων από τη Pούμελη και από το Mωριά. Kατά τη διάρκεια του αγώνα είχε συσταθεί στο νησί Tεκτονικό Διευθυντήριο, το αποκαλούμενο “Tρισυπόστατον” από τον Kόμητα Διονύσιο Pώμα, τον Tραπεζίτη Παναγιώτη Στεφάνου και τον Φιλικό Kωνσταντίνο Δραγώνα «Προέξαρχο των εν Zακύνθω Φραμασώνων» το οποίο «δια παντοίων τρόπων και μέσων» ενίσχυσε το επαναστατημένο Έθνος.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μυήθηκε το 1818 στην Τεκτονική Στοά «Αναγεννόμενος Φοίνιξ» της Ζακύνθου που την ίδρυσε ο Διονύσιος Ρώμας το 1815.

Οι απλοί κάτοικοι των νησιών δε συμμετείχαν στα δρώμενα των Τεκτόνων εκδηλώνοντας άλλοτε επιφύλαξη και άλλοτε φόβο. Οι εκδηλώσεις αυτές ήταν προϊόντα της άσχημης εικόνας που είχε δημιουργηθεί βλέποντας να αναμιγνύονται στα Τεκτονικά δρώμενα γνωστά φιλόδοξα πρόσωπα με πολιτικές βλέψεις και οικονομικές διεκδικήσεις, μεταξύ των οποίων και επιφανείς Κερκυραίοι και Ζακυνθινοί, δημιουργώντας ιδιαίτερες φιλίες με τους «Φράγκους» (Ιταλο-Ενετούς), όταν οι ίδιοι οι κάτοικοι στέναζαν υπό τη δεσποτεία των κατακτητών.

Στη διάρκεια της Βασιλείας του Όθωνα δε φέρεται να υπήρξε καμία τέτοια οργάνωση στο νεοσύστατο κράτος. Περί το τέλος όμως της βασιλείας του, το 1855, φέρονται ήδη κάποιες Στοές να λειτουργούν ανεπίσημα υπό τη σκέπη της “Γκράντε Οριέντε” (Μεγάλης Ανατολής) της Ιταλίας, αποτελούμενες από Τέκτονες μυημένους στην Κέρκυρα και ασφαλώς στη Γαλλία και την Ιταλία.

Μετά τον ερχομό του Γεωργίου του Α΄ (1863) επτά τεκτονικές στοές εργάζονται στην Αθήνα, τον Πειραιά, τη Χαλκίδα, την Πάτρα, τη Σύρο, τη Λαμία και το Άργος, εκτός εκείνων της Επτανήσου. Τον Μάιο του 1986 ιδρύθηκε η Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος, όταν έξι από τις στοές αποχώρησαν από τη Μεγάλη Στοάς της Ελλάδος.

Τι είναι ο Τεκτονισμός

Η πιο πιθανή και ρεαλιστική θεωρία είναι ότι ο Τεκτονισμός η Μασονισμός ως αδελφότητα αντιπροσωπεύει την εξέλιξη των Επαγγελματικών Στοών (Operative Lodges) των αρχι-“τεκτόνων” του Μεσαίωνα. Macon στα γαλλικά και mason στα αγγλικά σημαίνει «χτίστης».

Σύμφωνα με ημερολόγια μεσαιωνικών κτισμάτων σκώτων λιθοξόων (stonemasons), ήδη από τα τέλη του 14ου αιώνα οι αρχιμάστοροι χτίστες αυτοί μαζεύονταν σε καλύβες, που ως χώροι συγκέντρωσης αποτελούσαν Στοές, για να τραφούν και να αναπαυτούν. Τον 15ο αιώνα τα αρχεία των ως άνω λιθοξόων αναφέρονται σε φατρίες κτιστών (masons). Στα τέλη του 15ου αιώνα η έννοια της Στοάς υπερέβη τον χώρο συγκέντρωσης και άρχισε να ορίζει την ομάδα λιθοξόων που μαζευόταν σε αυτόν τον χώρο για να ρυθμίζει τα της τέχνης της. Εν καιρώ, οι Στοές άρχισαν να αναπτύσσουν πρώιμες τελετές μύησης μαθητών και εισήγαγαν τη μυστική λέξη αναγνώρισης ως μέσο απόδειξης της ιδιότητας του μέλους Στοάς και ως διαπιστευτήριο της επαρκούς εκπαίδευσης στην τέχνη του λιθοξόου.

Ο παγκόσμιος τεκτονισμός

Ο Ελευθεροτεκτονισμός (γνωστός και ως Μασονία ή Τεκτονισμός) είναι ένα παγκόσμιο σύστημα αδελφοτήτων, που ξεκίνησε κατά τα τέλη του 16ου / αρχές του 17ου αιώνα και αριθμεί γύρω στα 5 εκατομμύρια μέλη.

Προσδιορίζεται, επίσης, ως το σώμα των διδασκαλιών και πρακτικών της μυστικής αδελφότητας των Ελεύθερων και Αποδεδειγμένων Τεκτόνων, ένα «ιδιότυπο σύστημα ηθικής κεκαλυμμένο δια αλληγοριών και εικονιζόμενο δια συμβόλων». Αλλοι όροι που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της αδελφότητας, είναι Μασονία και Τεκτονισμός. Σύμφωνα με τη μυθολογία των Ελευθεροτεκτόνων, οι ρίζες της αδελφότητας τους ανάγονται στην εποχή της ανέγερσης του Ναού του Σολομώντος.

5 εκατομμύρια μέλη

Ο Ελευθεροτεκτονισμός στη σύγχρονη εποχή υφίσταται ως παγκόσμια αδελφότητα με περίπου 5 εκατομμύρια μέλη ανά την υφήλιο. Μέλη της αδελφότητας μπορούν να γίνουν άνδρες ενήλικοι, με ορθή κρίση, έντιμοι και ελεύθεροι, υπό την προϋπόθεση ότι πιστεύουν σε ένα Υπέρτατο Ον και την αθανασία της ψυχής, όπως διαβάζει κανείς στον κανονισμό της οργάνωσης. Ο Ελευθεροτεκτονισμός στις διάφορες μορφές του διατηρεί σταθερές τις θεμελιώδεις αξίες του και την πίστη στο Υπέρτατο Ον, όπως ισχυρίζεται.

Η συντεχνία είναι οργανωμένη σε Μεγάλες Στοές -που σε κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται και Μεγάλες Ανατολές-, με διοικητική αυτοτέλεια και επιμεριζόμενες σε Επαρχιακές Μεγάλες Στοές, η κάθε μία από τις οποίες με τη σειρά της χωρίζεται σε Σεπτές Στοές. Οι Μεγάλες Στοές αναγνωρίζουν η μία την άλλη ως Κανονικές ή μη και αντίστοιχα τα μέλη τους αναγνωρίζονται μεταξύ τους ως αποδεδεγμένα ή όχι. Τα παράλληλα Τεκτονικά Σώματα είναι ανεξάρτητα από τη Μεγάλη Στοά, αλλά μέλη τους γίνονται μόνο Διδάσκαλοι Ελευθεροτέκτονες.

Διάσημοι Έλληνες Μασόνοι ή Τέκτονες, Μασόνος ο Ιωάννης Μεταξάς

Σύμφωνα με το planet-greece, βασιλείς, πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, υπουργοί, στρατιωτικοί, καθηγητές, τραπεζίτες, βιομήχανοι, διπλωμάτες, ποιητές και πολλοί άλλοι επιφανείς άνθρωποι που διαμόρφωσαν με τη δράση τους την ιστορία του πλανήτη αλλά και της Νεότερης Ελλάδας ήταν ελευθεροτέκτονες (Μασόνοι).

Από τις αρχές του 19ου αιώνα ως και τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια οι μασόνοι των ελληνικών στοών διέπρεψαν στην πολιτική και κατέλαβαν σημαντικές θέσεις-κλειδιά σε τομείς του κράτους. Μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής στην Αθήνα το 1941, καταστράφηκε σημαντικό τμήμα των αρχείων της Μεγάλης Στοάς των μασόνων της Ελλάδος, με αποτέλεσμα πολλά ονόματα να έχουν χαθεί. Ωστόσο έχουν διασωθεί 244 ονόματα σημαντικών Ελλήνων μασόνων, τα οποία δημοσιοποιούνται σήμερα.

Ανάμεσα στα ονόματα των μασόνων της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας περιλαμβάνονται μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι πρωτεργάτες της «Φιλικής Εταιρείας» Νικόλαος Σκουφάς, Εμμανουήλ Ξάνθος, Αθανάσιος Τσακάλωφ και ο επικεφαλής του Ιερού Λόχου Νικόλαος Υψηλάντης, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Εμμανουήλ Μπενάκης, Γεώργιος B´ (βασιλιάς), Γούναρης Δημήτριος (πρωθυπουργός), Θεοτόκης Ιωάννης (πρωθυπουργός), Θεοτόκης Γεώργιος (πρωθυπουργός), Ιωακείμ Γ´ (οικουμενικός πατριάρχης), Καλογερόπουλος Νικόλαος (πρωθυπουργός), Κροκιδάς Σωτήριος (πρωθυπουργός), Λογοθετόπουλος Κων. (πρωθυπουργός), Μελέτιος B´ (αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Οικουμενικός Πατριάρχης – κατά κόσμον Εμμ. Μεταξάκης), Παπαναστασίου Αλέξανδρος (πρωθυπουργός), Πιπινέλης Παναγιώτης (πρωθυπουργός), Σοφούλης Θεμιστοκλής (πρωθυπουργός), Στράτος Νικόλαος (πρωθυπουργός), Φώτιος (πατριάρχης Αλεξανδρείας – κατά κόσμον Πέρογλου Γεώργιος), Χριστόφορος (πρίγκιπας), Χρύσανθος (μητροπολίτης Τραπεζούντος και στη συνέχεια αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος – κατά κόσμον Φιλιππίδης Χαρίλαος).

Υπουργοί, στρατιωτικοί, τραπεζίτες, καθηγητές

Αγγελόπουλος Γεώργιος (καθηγητής), Αγγελόπουλος Κων. (πρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, υπουργός), Αδαμαντίου Αδάμ (καθηγητής), Αθανασιάδης Κων. (καθηγητής), Αθηνογένης Αντώνιος (υπουργός), Αλεξανδρής Κων. (ναύαρχος, υπουργός), Αναγνωστόπουλος Ανδρ. (καθηγητής), Αναγνωστόπουλος Γεώργ. (καθηγητής), Ανδρεάδης Ανδρέας (ακαδημαϊκός), Αντωνόπουλος Σπήλιος (υπουργός, μέλος του Διευθυντηρίου το 1863), Αντωνόπουλος Σπυρίδων (υπουργός), Αξελός Ηρακλής (υποστράτηγος), Αραβαντινός Αναστάσιος (καθηγητής), Αραβαντινός Κων. (καθηγητής), Αραβαντινός Σπυρίδων (υπουργός).

Βαρούνης Θεόδωρος (καθηγητής), Βανδώρος Παναγιώτης (υποναύαρχος), Βάρβογλης Νικόλαος (υποστράτηγος), Βελιανίτης Θεόδωρος (υπουργός), Βέρροιος Μιχαήλ (καθηγητής), Βλησίδης Θρασύβουλος (καθηγητής, αντιπρόεδρος Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας), Βότσης Νικόλαος (ναύαρχος), Βράιλας Αρμένης (πρόεδρος Ιονίου Βουλής).

Γαλανός Σπυρίδων (καθηγητής), Γεννατάς Πέτρος (υπουργός), Γεωργαλάς K. Γεώργιος (καθηγητής), Γεωργαντάς Αχιλλεύς (καθηγητής), Γιανναράς Ευάγγελος (καθηγητής), Γουναράκης Νικόλαος (υπουργός), Γεννάδης Στέφανος (στρατηγός), Γενησαρλής Νικόλαος (στρατηγός), Γιαννηκώστας Νικ. (στρατηγός, βουλευτής), Γρυπάρης Χρήστος (υποστράτηγος).

Δαγκλής Παναγιώτης (στρατηγός, υπουργός), Δαμασκηνός Νικόλαος (καθηγητής), Δαμιανός Αντώνιος (υπουργός), Δημαράς Νικόλαος (καθηγητής), Διαπούλης Χαράλαμπος (καθηγητής), Διγενής Κίμων (στρατηγός), Δίγκας Δημήτριος (μακεδονομάχος, υπουργός), Διδαχός Γεώργιος (υπουργός), Δουρέντης Ιωάννης (υπουργός), Δουρούτης Αθανάσιος (βιομήχανος, τραπεζίτης), Δούσμανης Βίκτωρ (στρατηγός).

Εμμανουήλ Εμμανουήλ (καθηγητής), Ευλάμπιος Μιχαήλ (υπουργός).

Ζαβιτσιάνος Κων. (υπουργός, διοικητής Εθνικής Τραπέζης Ελλάδος), Ζαλοκώστας Ευγένιος (διπλωμάτης, υπουργός), Ζάννας Αλέξανδρος (υπουργός, συγγραφέας).

Θεοτόκης Νικόλαος (υπουργός), Θεοτόκης Σπυρίδων (υπουργός).

Ιατρίδης Βασίλειος (καθηγητής), Ιωαννίδης Περικλής (ναύαρχος).

Καζάζης Νεοκλής (καθηγητής), Κάλευρας Δημήτριος (καθηγητής), Καλιτσουνάκης Δημήτριος (καθηγητής, υπουργός), Καλομενόπουλος Νικόλαος (στρατηγός Νίδας, μακεδονομάχος), Καμπούρογλους Δημήτριος (ιστορικός, ακαδημαϊκός), Κανελλόπουλος Ευθύμιος (υπουργός), Καραϊσκάκης Σπυρίδων (στρατηγός), Καραπαναγιώτης Απόστ. (καθηγητής), Καρβούνης Νικόλαος (υπουργός), Κατσαφάδος Γεώργιος (γιατρός, υφυπουργός), Κατσιμήτρος Χαράλαμπος (στρατηγός), Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (αρχιστράτηγος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Κολοκοτρώνης Θεόδωρος (Φαλέζ) (στρατιωτικός, εγγονός του «Γέρου του Μωριά»), Κοντογιάννης Παντελής (καθηγητής), Κοσμάς Γεώργιος (στρατηγός, υπουργός), Κοτζιάς Κων. (δήμαρχος Αθηναίων, υπουργός), Κοφινιώτης Αντώνιος (καθηγητής), Κρητικός Παναγιώτης, (καθηγητής), Κυριακός Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Κυρίμης Γεώργιος (υπουργός), Κύρκος Μιχαήλ (υπουργός), Κωστής Κωνσταντίνος (καθηγητής).

Λαδάς Χρήστος (υπουργός), Λεβίδης Νικόλαος (υπουργός), Λελούδας Γεώργιος (ναύαρχος), Λομβάρδος Κων. Αργασάρης (υπουργός), Λομβάρδος Κων. (υπουργός), Λούβαρης Νικόλαος (ακαδημαϊκός), Λοβέρδος Σπυρίδων (υπουργός, τραπεζίτης).

Μακκάς Γεώργιος (καθηγητής), Μαριδάκης Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Μάτεσις A. Σπυρίδων (ναύαρχος, πολιτικός), Ματθαιόπουλος Γεώργιος (καθηγητής), Μαυροκορδάτος Δημήτριος (υπουργός, νομάρχης), Μαυρομιχάλης Στυλιανός (υποναύαρχος, μακεδονομάχος), Μελάς Βασίλειος (υποστράτηγος), Μελάς Λεωνίδας (υπουργός), Μελάς Π. Μιχαήλ (ανώτατος αξιωματικός), Μελάς Παύλος (μακεδονομάχος), Μομφεράτος Αντώνιος (καθηγητής), Μπάιρας Ανδρέας (στρατηγός), Μπακόπουλος Κων. (στρατηγός), Μπαλτατζής Γεώργιος (υπουργός), Μπενάκης Εμμανουήλ (δήμαρχος Αθηναίων, υπουργός).

Νικολίτσας Γεώργιος (καθηγητής).

Οικονομίδης Ιωάννης (τραπεζίτης), Οικονομόπουλος Νικόλαος (υπουργός), Οικονόμου Αριστ. (καθηγητής).

Παπαβασιλείου Ιπποκράτης (στρατηγός, υπουργός), Παπαγεωργίου Πέτρος (καθηγητής), Παπαδάκης Ιωάννης (καθηγητής), Παπαδήμας Νικόλαος (στρατηγός, υπουργός), Παπαδοδήμας Ηλίας (στρατηγός, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας), Παπαμιχαλόπουλος Κων. (υπουργός), Παπούλιας Δημήτριος (ακαδημαϊκός), Παππάς Αλέξανδρος (υπουργός), Πεζόπουλος Θεόδωρος (αντιπλοίαρχος), Πεζόπουλος Κυριάκος (υποναύαρχος), Πετζετάκης Μιχαήλ (καθηγητής), Πηχεών Φιλόλαος (στρατηγός, μακεδονομάχος), Πιερράκος Κυριάκος (στρατηγός, υπουργός), Πυλαρινός Φραγκίσκος (καθηγητής).

Ράδος N. Κων. (καθηγητής), Ράλλης Πέτρος (υπουργός), Ρούφος – Κανακάρης Λουκάς (υπουργός), Ρωμανός Αριστ. (υπουργός), Ρώμας Αλέξανδρος (υπουργός).

Σακελλαρίου Γεώργιος (καθηγητής), Σερπιέρης Φερδινάνδος (τραπεζίτης), Σκαλιέρης Γεώργιος (ακαδημαϊκός), Σκίπης Σωτήρης (ακαδημαϊκός), Σκουλάς Αχιλλεύς (στρατιωτικός, μακεδονομάχος), Σουλιώτης – Νικολαΐδης Αθαν. (στρατηγός, υπουργός), Σπεράντζας Στέλιος (ποιητής, καθηγητής), Στεφάνου Διονύσιος (υπουργός), Στρέιτ Γεώργιος (ακαδημαϊκός, υπουργός), Συνοδινός E. Ελευθέριος (καθηγητής), Συρμόπουλος Σόλων (πρύτανης), Σφακιανάκης Παναγιώτης (υπουργός).

Τζέτζης Ιωάννης (ιστορικός, καθηγητής), Τρικούπης Σπυρίδων (πρόεδρος του πρώτου επταμελούς Υπουργικού Συμβουλίου του ελληνικού κράτους), Τσακόπουλος Σπυρίδων (υπουργός), Τσίλλερ Ερνέστος (αρχιτέκτων, αρχαιολόγος, καθηγητής), Τσόντος – Βάρδας Γεώργιος (στρατηγός, μακεδονομάχος, υπουργός).

Υψηλάντης Αλέξανδρος (στρατηγός, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας), Υψηλάντης Δημήτριος (στρατιωτικός, μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Υψηλάντης Νικόλαος (αρχηγός Ιερού Λόχου, μέλος της Φιλικής Εταιρείας).

Φιλάρετος Γεώργιος (υπουργός), Φραντζής Αμβρόσιος (στρατηγός), Φωτιάδης Αλέξανδρος (καθηγητής).

Χαριτάκης Κων. (καθηγητής), Χαριτάντης Αναστάσιος (καθηγητής), Χαρτ Ευτύχιος (καθηγητής), Χατζηπάνος Παναγιώτης (υπουργός).

Ψαρρός Δημήτριος (συνταγματάρχης, αρχηγός αντιστασιακής οργανώσεως 5/42).
Συγγραφείς, ποιητές, μουσουργοί, βουλευτές, πρέσβεις…

Αδάμαντος Αδάμ (Δήμαρχος Αμμοχώστου), Αναγνωστόπουλος Παν. (Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Αννινος Χαράλαμπος (συγγραφέας), Αννινος Χερουβείμ (μητροπολίτης Παροναξίας), Αντύπας Ανδρέας (γιατρός), Βασιλικός Αθανάσιος (βουλευτής), Βρατσάνος Δημήτριος (βουλευτής), Γαλάνης Εμμανουήλ (συγγραφέας), Γιαννόπουλος Αγησίλαος (δημοσιογράφος), Γλέζος Πέτρος (λόγιος), Δανδόλος Αντώνιος (πολιτικός), Δραγούμης Ιων (λόγιος, πολιτικός), Δραγώνας K. (γιατρός), Εβερτ Μιλτιάδης (μακεδονομάχος), Εσλιν K. (πολιτικός), Ζέπος Π. Ιωάννης (νομοδιδάσκαλος), Ζώης Λεωνίδας (ιστορικός των Επτανήσων), Ησυχάκης Δημήτριος (δήμαρχος Χανίων), Θεοτόκης Εμμανουήλ (πρόεδρος Ιονίου Βουλής), Ιωαννίδης Γεώργιος (βουλευτής Πάφου), Καζαντζάκης Νίκος (συγγραφέας), Καλλιμασιώτης Δημήτριος (βουλευτής), Καλογερόπουλος Δημήτριος (πρόεδρος Ελλήνων Λογοτεχνών), Καλογερόπουλος Παναγιώτης (λόγιος), Καμπάς Παναγιώτης (βιομήχανος), Καυταντζόγλου Λύσανδρος (πρέσβης), Κουρτίδης Αριστ. (λόγιος, παιδαγωγός), Κυβετός Λεωνίδας (βουλευτής), Λαδάς Ιωάννης (νομικός), Λευκαδίτης Αθανάσιος (γυμναστής, ιδρυτής Ελληνικού Προσκοπισμού), Μαλακάσης Μιλτιάδης (ποιητής), Μανιάκης K. (δικαστικός), Μάνος Νικόλαος (δήμαρχος Θεσσαλονίκης), Μάντζαρος-Χαλικιόπουλος Νικόλαος (μουσουργός), Μαρκοράς Γεράσιμος (ποιητής), Μαρτινέλλης Γεώργιος (ποιητής), Μάτεσις Αντώνιος (νομικός, πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου), Ματσούκας Σπυρίδων (ποιητής), Μελάς Αλέξανδρος (βουλευτής), Μινέικο Σιγισμούνδος (μηχανικός), Μπαλάνος Δημήτριος (γιατρός), Νάγος Σπυρίδων (συγγραφέας), Ξάνθος Εμμανουήλ (ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Παπαγεωργίου Φιλώτας (βουλευτής), Πελεκίδης Ευστράτιος (αρχαιολόγος), Περράκης K. (γιατρός, πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου), Πλυτάς Αμβρόσιος (δήμαρχος Αθηναίων), Πουρής Μιλτιάδης (βιομήχανος), Ράδος Νικόλαος (λόγιος, ιστοριοδίφης), Ράμμος Αντώνιος (πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου), Ρώμας Διονύσιος (γερουσιαστής της Ιονίου Βουλής, Μέλος Φιλικής Εταιρείας), Σάρρος Δημήτριος (μακεδονομάχος), Σημιτόπουλος Ηλίας (αρχιτέκτων), Σημιτόπουλος K. (γιατρός), Σκουφάς Νικόλαος (ιδρυτικό Μέλος Φιλικής Εταιρείας), Σολομωνίδης Σπυρίδων (δημοσιογράφος, νομάρχης), Σολομωνίδης Σωκράτης (δημοσιογράφος), Σώζος Χριστόδουλος (δήμαρχος Λεμεσού, βουλευτής), Τερτσέτης Γεώργιος (λόγιος, δικαστικός), Τζαζόπουλος Αλέξανδρος (νομικός), Τριανταφυλλίδης Αντώνιος (βουλευτής Λευκωσίας), Τσακάλωφ Αθανάσιος (ιδρυτικό Μέλος της Φιλικής Εταιρείας), Τσόχας Γεώργιος (δήμαρχος Αθηναίων), Φιλήμων Τιμολέων (βουλευτής, δήμαρχος Αθηναίων), Φλογαΐτης Θεόδωρος (λόγιος, δικαστικός), Φλώκος Χαράλαμπος (γενικός στρατιωτικός αρχίατρος), Χαλκοκονδύλης Λ. Ιωάννης (κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος), Χοϊδάς Ρόκκος (βουλευτής), Χρηστοβασίλης Χρ. (ποιητής), Χρυσάφης Ιωάννης (καθηγητής Γυμναστικής).

Το γεγονός ότι πρόκειται για τη συμμετοχή τους σε μασονικού περιεχομένου τελετές, το αντιλαμβάνεται κανείς αν παρατηρήσει την χειραψία που κάνουν.

Πρόκειται για τη χειραψία των μασόνων, κατά την οποία είναι σε συγκεκριμένη θέση ο αντίχειρας…