Σταμάτα να λες ότι είσαι τεμπέλης — 6 σημάδια ότι μπορεί να είναι κατάθλιψη

Όλοι έχουμε περάσει μέρες που το να σηκωθούμε από το κρεβάτι μοιάζει βουνό. Υπάρχουν περίοδοι που η καθημερινότητα μας ξεπερνά. Η πίεση στη δουλειά, τα οικονομικά άγχη, η συναισθηματική κούραση και ο συνεχής βομβαρδισμός από κινητά, ειδοποιήσεις και υποχρεώσεις μπορούν να εξαντλήσουν και το σώμα και το μυαλό.

Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «δεν έχω όρεξη σήμερα» και στο «κάτι μέσα μου δεν με αφήνει να λειτουργήσω».

Στη σημερινή εποχή, έχουμε μάθει να θαυμάζουμε τους ανθρώπους που τρέχουν συνέχεια. Όσους δουλεύουν ασταμάτητα, πετυχαίνουν στόχους, δεν παραπονιούνται και συνεχίζουν ό,τι κι αν συμβαίνει. Έτσι, όταν κάποιος νιώθει άδειος, κουρασμένος ή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην καθημερινότητά του, συχνά αρχίζει να κατηγορεί τον εαυτό του.

«Είμαι τεμπέλης.»
«Δεν προσπαθώ αρκετά.»
«Όλοι τα καταφέρνουν, εγώ γιατί όχι;»

Η αλήθεια όμως είναι πως η κατάθλιψη δεν φαίνεται πάντα όπως την έχουμε στο μυαλό μας. Δεν είναι πάντα κλάμα, έντονη θλίψη ή απόγνωση.

Μερικές φορές μοιάζει με αναπάντητα μηνύματα.
Με ρούχα που στοιβάζονται για μέρες.
Με μόνιμη κούραση.
Με απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που κάποτε σε γέμιζαν.
Με ένα συναισθηματικό μούδιασμα που κρατά εβδομάδες.

Και γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν τα σημάδια της κατάθλιψης με την τεμπελιά.

Παρακάτω θα δεις έξι ενδείξεις που δείχνουν ότι αυτό που βιώνεις μπορεί να είναι κάτι πιο βαθύ από μια απλή έλλειψη διάθεσης.

1. Θέλεις να κάνεις πράγματα, αλλά νιώθεις κολλημένος

Η τεμπελιά συνήθως έχει μέσα της μια επιλογή. Ξέρεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι, αλλά το αναβάλλεις επειδή δεν θέλεις να ασχοληθείς εκείνη τη στιγμή.

Η κατάθλιψη είναι διαφορετική.

Πολλοί άνθρωποι που περνούν κατάθλιψη θέλουν πραγματικά να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Θέλουν να σηκωθούν, να απαντήσουν σε μηνύματα, να καθαρίσουν, να κάνουν ντους, να δουλέψουν, να τακτοποιήσουν τη ζωή τους. Όμως κάτι τους κρατά ακίνητους.

Ακόμη και οι πιο απλές δουλειές μπορεί να μοιάζουν αδύνατες.

Δεν είναι ότι δεν νοιάζονται.
Είναι ότι νιώθουν σαν να έχουν παγώσει μέσα τους.

Η κατάθλιψη μπορεί να επηρεάσει την ενέργεια, τη συγκέντρωση, το κίνητρο και την ικανότητα του ανθρώπου να νιώθει ανταμοιβή ή ικανοποίηση. Γι’ αυτό οι κλασικές συμβουλές τύπου «σήκω και κάν’ το» ή «σκέψου θετικά» συχνά δεν βοηθούν καθόλου.

Αν θέλεις πραγματικά να λειτουργήσεις, αλλά νιώθεις ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος χαρακτήρας. Μπορεί να είναι σύμπτωμα.

2. Τίποτα δεν σε κάνει πραγματικά να νιώθεις καλύτερα

Όταν κάποιος είναι απλώς κουρασμένος ή πιεσμένος, συνήθως λίγη ξεκούραση, μια βόλτα, μια ταινία ή χρόνος με αγαπημένους ανθρώπους μπορεί να τον βοηθήσει να πάρει μια ανάσα.

Στην κατάθλιψη, πολλές φορές αυτό δεν συμβαίνει.

Μπορεί να κοιμηθείς περισσότερο.
Μπορεί να βγεις με φίλους.
Μπορεί να δεις κάτι ευχάριστο.
Μπορεί να κάνεις ένα διάλειμμα.
Μπορεί να προσπαθήσεις να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Κι όμως, στο τέλος να νιώθεις το ίδιο άδειος.

Για πολλούς ανθρώπους η κατάθλιψη δεν μοιάζει απαραίτητα με έντονη θλίψη. Μοιάζει περισσότερο με μούδιασμα. Σαν να είσαι παρών, αλλά ταυτόχρονα αποκομμένος από όλα. Σαν να υπάρχει ένα θολό τζάμι ανάμεσα σε εσένα και τον υπόλοιπο κόσμο.

3. Δεν σε ευχαριστούν πια πράγματα που κάποτε αγαπούσες

Ένα από τα πιο συχνά σημάδια της κατάθλιψης είναι η απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που παλιότερα σου έδιναν χαρά.

Μουσική, γυμναστική, διάβασμα, παιχνίδια, ζωγραφική, έξοδοι, παρέες, χόμπι — όλα αυτά μπορεί ξαφνικά να μοιάζουν κουραστικά, αδιάφορα ή χωρίς νόημα.

Δεν σταματάς επειδή δεν σε νοιάζει τίποτα.
Σταματάς επειδή η χαρά μοιάζει μακρινή.

Ένας άνθρωπος που απλώς τεμπελιάζει συνήθως συνεχίζει να ψάχνει ευχαρίστηση, διασκέδαση ή άνεση. Ένας άνθρωπος που έχει κατάθλιψη μπορεί να δυσκολεύεται να νιώσει ευχαρίστηση ακόμη και από πράγματα που κάποτε αγαπούσε πολύ.

Και αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά μπερδεμένο και οδυνηρό.

4. Οι απλές καθημερινές δουλειές μοιάζουν τεράστιες

Η κατάθλιψη δεν επηρεάζει μόνο τη διάθεση. Επηρεάζει και την καθημερινή λειτουργικότητα.

Πράγματα που για άλλους φαίνονται απλά μπορεί να γίνουν βουνό:

Να απαντήσεις σε ένα μήνυμα.
Να πλύνεις τα πιάτα.
Να μαζέψεις τα ρούχα.
Να κάνεις μπάνιο.
Να μαγειρέψεις.
Να ανοίξεις τα email σου.
Να βγεις από το σπίτι.

Σε αυτή τη φάση, πολλοί αρχίζουν να μιλούν πολύ σκληρά στον εαυτό τους. Συγκρίνονται με ανθρώπους που φαίνονται οργανωμένοι, παραγωγικοί και «μια χαρά», και νιώθουν ακόμη χειρότερα.

Όμως όταν το μυαλό είναι φορτωμένο, ακόμη και οι πιο βασικές κινήσεις της ημέρας μπορεί να χρειάζονται τεράστια προσπάθεια.

Δεν είναι απλώς θέμα πειθαρχίας.
Δεν είναι απλώς θέμα θέλησης.
Μερικές φορές είναι σημάδι ότι ο οργανισμός και η ψυχή έχουν φτάσει στα όριά τους.

5. Νιώθεις ενοχές που αισθάνεσαι έτσι

Η κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί ακόμη κι όταν εξωτερικά η ζωή σου φαίνεται «κανονική» ή και καλή.

Μπορεί να έχεις δουλειά.
Μπορεί να έχεις ανθρώπους δίπλα σου.
Μπορεί να μην σου λείπουν τα βασικά.
Μπορεί, στα μάτια των άλλων, να μην έχεις «σοβαρό λόγο» να νιώθεις έτσι.

Κι όμως, μέσα σου μπορεί να νιώθεις εξαντλημένος, κενός, αποκομμένος ή χωρίς ελπίδα.

Αυτό συχνά φέρνει ενοχές.

«Δεν έχω δικαίωμα να νιώθω έτσι.»
«Άλλοι περνούν πολύ χειρότερα.»
«Μάλλον είμαι αχάριστος.»
«Μάλλον είμαι τεμπέλης.»

Όμως η κατάθλιψη δεν χρειάζεται πάντα έναν προφανή λόγο για να εμφανιστεί. Μπορεί να σχετίζεται με χρόνιο στρες, ψυχική εξουθένωση, βιώματα, τραύματα, γενετική προδιάθεση ή τη χημεία του εγκεφάλου.

Το ότι δεν μπορείς πάντα να εξηγήσεις αυτό που νιώθεις δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό.

6. Δεν το βιώνεις σαν επιλογή

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στην τεμπελιά και την κατάθλιψη.

Η τεμπελιά συνήθως έχει μια αίσθηση άνεσης.
Η κατάθλιψη έχει βάρος.

Ο άνθρωπος που παλεύει με κατάθλιψη δεν κάθεται απλώς επειδή «βαριέται». Συχνά νιώθει ενοχές, ντροπή, θυμό με τον εαυτό του, απογοήτευση και εξάντληση. Θέλει να είναι καλά. Θέλει να σηκωθεί. Θέλει να επιστρέψει στον εαυτό του.

Αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να πηγαίνουν στη δουλειά, να χαμογελούν, να μιλούν με άλλους και να φαίνονται «φυσιολογικοί», ενώ μέσα τους κουβαλούν ένα βάρος που κανείς δεν βλέπει.

Η κατάθλιψη δεν είναι αδυναμία.
Δεν είναι τεμπελιά.
Δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα.
Και δεν περνά πάντα με μια καλή συμβουλή ή λίγη περισσότερη προσπάθεια.

Είναι μια πραγματική κατάσταση ψυχικής υγείας που χρειάζεται κατανόηση, στήριξη και, πολλές φορές, βοήθεια από ειδικό.

Τελικές σκέψεις

Όλοι κουραζόμαστε. Όλοι περνάμε περιόδους χωρίς διάθεση, χωρίς ενέργεια ή χωρίς κίνητρο. Όταν όμως αυτή η κατάσταση κρατάει, όταν η χαρά εξαφανίζεται και όταν η καθημερινότητα αρχίζει να μοιάζει αδύνατη, ίσως είναι η στιγμή να σταματήσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου.

Το να αναγνωρίσεις τα σημάδια δεν σημαίνει ότι βάζεις ταμπέλα στον εαυτό σου. Σημαίνει ότι προσπαθείς να τον καταλάβεις με περισσότερη ειλικρίνεια και περισσότερη καλοσύνη.

Και το πιο σημαντικό: Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος σου.

Είμαι 73 ετών και τα τελευταία οκτώ χρόνια ζω μόνη μου. Δεν ήταν κάτι που είχα σχεδιάσει ή επιθυμήσει. Απλώς έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα.

Στην αρχή φοβόμουν. Πίστευα πως η μοναξιά θα καθόταν στο στήθος μου σαν ένα βαρύ φορτίο. Σήμερα μπορώ να πω κάτι που ποτέ δεν περίμενα: Το να ζει κανείς μόνος μπορεί να είναι ουσιαστικό, γαλήνιο και βαθιά ανθρώπινο.

Δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Έκανα πολλά λάθη — περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα να παραδεχτώ — και υπήρξαν στιγμές που παραλίγο να χάσω τον προσανατολισμό μου. Με τον χρόνο όμως έμαθα μια σημαντική αλήθεια: Το να ζεις μόνος δεν είναι το ίδιο με το να είσαι απομονωμένος. Η γραμμή ανάμεσα σε μια ήρεμη ζωή και σε μια δύσκολη χαράζεται από μικρές, καθημερινές επιλογές.

Ακολουθούν τέσσερα πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να κάνεις αν ζεις μόνος — και τέσσερα που πρέπει πάντα να κάνεις.

Τέσσερα πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να κάνεις

1. Μην αφήνεις ποτέ τον χώρο σου να βυθίζεται στο χάος

Όταν μοιράζεσαι ένα σπίτι, η τάξη συχνά υπάρχει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Όταν ζεις μόνος, κανείς δεν βλέπει την ακαταστασία εκτός από εσένα — και εκεί αρχίζει ο κίνδυνος.

Τα άπλυτα πιάτα που μαζεύονται, η αλληλογραφία που μένει ανοιχτή, τα ρούχα σκορπισμένα δεν είναι απλώς αθώες συνήθειες. Συχνά δείχνουν ότι κάτι μέσα σου αρχίζει να ξετυλίγεται. Η αταξία στον χώρο σου περνά σιγά-σιγά και στις σκέψεις σου, κάνοντας τα πάντα να φαίνονται πιο βαριά απ’ όσο χρειάζεται.

Το σπίτι σου είναι ο μοναδικός χώρος που ελέγχεις πλήρως. Αν χάσεις αυτόν τον έλεγχο, χάνεις μια βασική πηγή ηρεμίας.

2. Μην σταματάς ποτέ να βγαίνεις από το σπίτι

Στην αρχή, το να μένεις μέσα μοιάζει απελευθερωτικό. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς υποχρεώσεις. Ξαφνικά όμως περνούν μέρες χωρίς να μιλήσεις σε κανέναν — και το πιο ανησυχητικό είναι ότι σχεδόν δεν το καταλαβαίνεις.

Όταν σταματάς να βγαίνεις, ο κόσμος σου μικραίνει σιωπηλά. Το μυαλό σου γίνεται πιο νωθρό. Η αίσθηση του ανήκειν ξεθωριάζει. Το να βγαίνεις δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαίο.

3. Μην εγκαταλείπεις ποτέ έναν καθημερινό ρυθμό

Το να ξυπνάς όποτε θέλεις μπορεί να μοιάζει με ελευθερία, αλλά είναι μια λεπτή παγίδα. Το σώμα και το μυαλό χρειάζονται δομή. Χωρίς αυτήν, οι μέρες μπερδεύονται, η ενέργεια πέφτει και η θλίψη τρυπώνει χωρίς να το καταλάβεις.

Η ρουτίνα δεν είναι περιορισμός. Είναι σταθερότητα.

4. Μην αποκόβεσαι ποτέ εντελώς από τους άλλους

Το να ζεις μόνος δεν σημαίνει να εξαφανίζεσαι. Η μοναχικότητα και η απομόνωση δεν είναι το ίδιο — και η απομόνωση είναι επικίνδυνη.

Κανείς δεν πρέπει να ζει με τρόπο που αν συμβεί κάτι, να μην το καταλάβει κανείς. Η απόλυτη σιωπή δεν είναι ανεξαρτησία· είναι έκθεση.

Τέσσερα πράγματα που πρέπει πάντα να κάνεις

1. Τακτοποίησε τον χώρο σου κάθε μέρα, έστω και λίγο

Μην περιμένεις να έρθει η διάθεση. Ξεκίνα πρώτα.

Είκοσι λεπτά αρκούν — πλύνε λίγα πιάτα, καθάρισε μια επιφάνεια, ίσιωσε ό,τι φαίνεται. Ένας πιο ήρεμος χώρος επιτρέπει στο μυαλό να ξεκουραστεί.

Η δράση δημιουργεί τη διάθεση, όχι το αντίστροφο.

2. Βγες από το σπίτι τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα

Δεν χρειάζεται να είναι κάτι ιδιαίτερο. Ένας καφές. Ένας μικρός περίπατος. Ψώνια. Μια επίσκεψη στη βιβλιοθήκη ή σε μια κοντινή πλατεία.

Το να βγαίνεις έξω κρατά το μυαλό σου ενεργό, τη φωνή σου ζωντανή και την αίσθηση της σύνδεσης παρούσα. Δίνει επίσης σχήμα στην εβδομάδα σου, ώστε οι μέρες να μη συγχωνεύονται μεταξύ τους.

Και μερικές φορές, χωρίς να το επιδιώξεις, συναντάς νέες κουβέντες, νέα πρόσωπα, νέες ιστορίες.

3. Να έχεις πάντα κάτι μπροστά σου να περιμένεις

Ένα αγαπημένο φαγητό. Μια μικρή έξοδος. Έναν περίπατο. Ένα βιβλίο που θέλεις να αγοράσεις. Ένα γλυκό που σου αρέσει. Μικρό ή μεγάλο — δεν έχει σημασία.

Το να έχεις κάτι προγραμματισμένο δίνει νόημα στον χρόνο. Χωρίς προσμονή, οι μέρες περνούν, αλλά η ζωή δεν συμβαίνει πραγματικά.

Περίμενε κάτι, έστω και απλό. Μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την εβδομάδα σου.

4. Διατήρησε τουλάχιστον μία σταθερή ανθρώπινη επαφή

Ένα εβδομαδιαίο τηλεφώνημα. Έναν καφέ κάθε δυο εβδομάδες. Κάποιον που ξέρει ότι υπάρχεις — και που περιμένεις κι εσύ.

Δεν χρειάζεται να είναι κάτι βαθύ. Μερικές φορές μια ελαφριά κουβέντα αρκεί. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρεις πως κάποιος θα το καταλάβει αν λείψεις.

Η ανθρώπινη επαφή δεν είναι προαιρετική. Είναι φροντίδα.

Μερικές απλές συμβουλές

• Χρησιμοποίησε ξυπνητήρια ή υπενθυμίσεις για να δημιουργήσεις απλές ρουτίνες.

• Κράτα ένα σημειωματάριο ή ημερολόγιο για μικρά σχέδια.

• Μην περιμένεις να νιώσεις άσχημα για να επικοινωνήσεις — τηλεφώνησε όταν νιώθεις καλά.

• Τις μέρες που δεν έχεις ενέργεια, κάνε τα απολύτως απαραίτητα. Η συνέπεια είναι πιο σημαντική από την τελειότητα.

• Θυμήσου: Το να ζητάς συντροφιά δεν είναι αδυναμία. Είναι σοφία.

Το να ζεις μόνος δεν χρειάζεται να σημαίνει θλίψη, παραμέληση ή κενό. Μπορεί να είναι ένας χώρος ηρεμίας, επανανακάλυψης και αυτοσεβασμού. Η μοναξιά δεν μετριέται από το πόσοι άνθρωποι σε περιβάλλουν, αλλά από την ποιότητα των σχέσεών σου και την καλοσύνη που δείχνεις στον εαυτό σου.

Η ζωή δεν εξελίσσεται πάντα όπως την περιμένουμε — αλλά μπορεί να είναι καλή. Πολύ καλή. Και όταν κλείνεις την πόρτα το βράδυ, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και νιώθεις γαλήνη, καταλαβαίνεις ότι το να είσαι μόνος δεν σημαίνει ότι έχεις χαθεί. Μερικές φορές σημαίνει ότι, επιτέλους, έχεις βρει το σπίτι σου.

Ο τρόπος που διαλέγεις το κραγιόν σου λέει περισσότερα για σένα απ’ όσα φαντάζεσαι.

Κάθε απόχρωση και κάθε επιλογή κρύβει στοιχεία του χαρακτήρα σου, της δύναμης, της ευαισθησίας και του τρόπου που αγαπάς και εμπιστεύεσαι τους άλλους. Διάλεξε το κραγιόν που σου ταιριάζει και ανακάλυψε τι είδους γυναίκα είσαι πραγματικά — από την ειλικρινή και πεισματάρα, μέχρι την εξαιρετικά ανεξάρτητη και τη βαθιά συναισθηματική.

1. Ειλικρινής + πεισματάρα

Είναι μια σπάνια γυναίκα, που δεν θα ξεχάσετε εύκολα. Έξυπνη και αληθινή, είναι η καλύτερη φίλη που θα μπορούσες να έχεις. Το να ανησυχεί πολύ είναι μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της γιατί έχει μια ευγενική ψυχή που νοιάζεται για όλους. Ο πόνος του παρελθόντος της την έκανε πιο επιφυλακτική, αλλά πιο δυνατή. Οι τοξικοί άνθρωποι και οι ψεύτικοι φίλοι δεν έχουν πλέον θέση στη ζωή της. Η εμπιστοσύνη της είναι ένα πολύτιμο δώρο που δεν πρέπει να προδοθεί.

2. Πολύ πεισματάρα

Δεν μοιάζει με καμία άλλη γυναίκα – με καρδιά αγγέλου και πνεύμα πολεμιστή. Είναι τα πάντα ταυτόχρονα και πάρα πολύ για ανθρώπους που δεν την αξίζουν. Έχει αντιμετωπίσει εφιάλτες, αλλά την έκανε πιο δυνατή. Δεν έχει υπομονή για ψεύτες – πρόδωσέ την και απλά θα φύγει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από τη σιωπή μιας πραγματικά ανεξάρτητης γυναίκας.

3. Δυναμική που ξέρει να πάντα να επιβιώνει

Το να βρεις μια γυναίκα σαν αυτήν είναι σχεδόν αδύνατο. Δεν είναι επίδειξη, αφήνει τη δύναμή της να μιλήσει από μόνη της. Ξέρει περισσότερα από όσα λέει, σκέφτεται περισσότερα από όσα μιλάει και παρατηρεί περισσότερα από όσα αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Πέρασε από πόνους που την έκαναν να φυλάσσεται, αλλά όταν οι τοίχοι της γκρεμιστούν, είναι πιστή μέχρι το τέλος. Μην παρεξηγείτε την ευγένειά της με αδυναμία – μόλις προδοθεί, εξαφανίζεται.

4. Εξαιρετικά ανεξάρτητη

Έξυπνη, ειλικρινής και με αγγελική καρδιά, είναι η καλύτερη φίλη που θα μπορούσες να έχεις. Το να ανησυχεί πάρα πολύ είναι μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της γιατί βαθιά μέσα της έχει μια ευγενική ψυχή που νοιάζεται για όλους. Αν και μερικές φορές λέει πικρές αλήθειες, προτιμά να είναι εντελώς ειλικρινής παρά ψεύτικη και ωραία. Ο πόνος του παρελθόντος της την έκανε πιο επιφυλακτική, αλλά και πιο δυνατή. Οι τοξικοί άνθρωποι και οι ψεύτικοι φίλοι δεν έχουν πλέον θέση στη ζωή της. Η εμπιστοσύνη της είναι ένα πολύτιμο δώρο που δεν πρέπει να προδοθεί.

5. Γυναίκα με εξαιρετικά ισχυρή θέληση

Μια σπάνια γυναίκα σαν αυτήν δεν είναι κάποια που μπορείς να ξεχάσεις εύκολα. Είναι ένας πυλώνας δύναμης για τόσους πολλούς ανθρώπους και συχνά είναι υπό πολύ άγχος, αλλά χαμογελάει ακόμα και όταν είναι εξαντλημένη. Έζησε πολύ πόνο στο παρελθόν, την έκανε πιο δυνατή, αλλά την έκανε και πιο επιφυλακτική. Δεν χρειάζεται πια τοξικούς ανθρώπους και ψεύτικους φίλους στη ζωή της. Όποιος αγαπηθεί από αυτήν είναι το πιο τυχερό άτομο, αλλά δεν θα σας μείνει αγάπη, αν τολμήσετε να καταχραστείτε την εμπιστοσύνη της. Γιατί, όπως ο ήλιος, μπορεί να είναι μόνη και να λάμπει ακόμα.

6. Ευαίσθητη και συναισθηματική

Είναι μια γυναίκα ΔΙΑΜΑΝΤΙ – αξέχαστη. Είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα και πέφτει πολύ για ανθρώπους που δεν την αξίζουν. Ο τρόπος για να την κερδίσεις δεν είναι μέσα από γλυκές κουβέντες, αλλά μέσα από πράξεις. Παρατηρεί κάθε μικρό πράγμα και μπορεί πάντα να καταλάβει αν κάποιος είναι αληθινλος φίλος και ποιος όχι. Αγαπά με κάθε ίνα της ύπαρξής της, αλλά δεν ανέχεται δικαιολογίες. Η μόνη της αδυναμία είναι ότι νοιάζεται πάρα πολύ για τους άλλους. Είναι κάτι που θα μετανιώσεις αν χάσεις, γιατί, όπως ο ήλιος, μπορεί να είναι μόνη και να λάμπει.

Μια σπάνια κοινή συνέντευξη έδωσαν η Χάρις Αλεξίου και ο γιος της, τον οποίο απέκτησε μέσω της υιοθεσίας.

Οι δυο τους μίλησαν με συγκινητικά λόγια ο ένας για τον άλλο, ενώ ο Μάνος Θεοφίλου ήταν αποκαλυπτικός, αναφέροντας το λόγο που δεν έψαξε ποτέ τους βιολογικούς του γονείς.

Η εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη έδωσε στη δημοσιότητα ένα αποκλειστικό απόσπασμα όπου μαμά και γιος μιλούν για το θέμα της υιοθεσίας.

Η Χάρις Αλεξίου είπε για την υιοθεσία του γιου της:

“Δεν είναι η στιγμή που το αποφασίζεις, είναι η στιγμή που ανοίγει ο ουρανός και έρχεται. Η στιγμή που σε ακούει ο Θεός για να έρθει ένα παιδί στον δρόμο σου με τον όποιο τρόπο. Κι γι’ αυτό το παιδί θεωρώ ότι άνοιξε ο ουρανός και ήρθε στον δρόμο μου. Μπήκε στο φως στη ζωή μου με τον ερχομό του γιου μου”.

Δείτε το βίντεο:

“Είναι μία παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας αυτό, ότι υπάρχουν πολλά μυστικά και ταμπού που δεν έχουν ειπωθεί και τα παιδιά δεν γνωρίζουν. Και αυτό είναι κάτι που τα παιδιά δεν γνωρίζουν, και αυτό τα οδηγεί να θέλουν να ψάξουν και να μάθουν. Ότι δεν τους δίνεται απλόχερα η ειλικρίνεια” δήλωσε, επίσης, η Χάρις Αλεξίου, επισημαίνοντας πως στον Μάνο Θεοφίλου είπαν ότι είναι υιοθετημένος από όταν άρχισε να λέει τις πρώτες του λέξεις.

Ο γιος της Μάνος Θεοφίλου είπε με τη σειρά του:

“Θεωρώ ότι για μένα ήταν “σαν να μου έκατσε το τζόκερ”, κατά κάποιον τρόπο. Από τότε που έχω αναμνήσεις, γνωρίζω ότι είμαι υιοθετημένος. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να ψάξω τους βιολογικούς μου γονείς, έχω όλη την αγάπη της γης, τι παραπάνω να ζητήσω;”.

Βίωσε τη θλίψη μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα και έδωσε το όνομά του στο γιο της: Αυτός ήταν ο μεγάλος και ανεκπλήρωτος έρωτας της Χάρις Αλεξίου

Η Χάρις Αλεξίου είναι μια από τις σπουδαιότερες καλλιτέχνιδες, που έχει αναδείξει η χώρα μας, με ερμηνείες που άφησαν εποχή, με την ίδια να μην προβάλλει ποτέ την προσωπική της ζωή, αν και η αλήθεια είναι πως μια συνεργασία της ήταν κάτι παραπάνω από μια επαγγελματική σχέση.

Η ίδια είχε πάντοτε μια «βαθιά» αγάπη για τον Μάνο Λοΐζο, τον κατά πολλούς κορυφαίο Έλληνα συνθέτη όλων των εποχών. Η Αλεξίου ήταν από τα πρόσωπα, που είχαν μείνει απαρηγόρητα, μετά τον πρόωρο θάνατό του, αποχαιρετώντας τον με ένα συγκινητικό τρόπο.

«Ο δρόμος σου είχε τη δική του ιστορία. Μια ιστορία σύντομη, μοναδική και μεγάλη. Γραμμένη χαρισματικά, με ήθος δημιουργού και φλέβα προικισμένη. Και δεν ήσουν ακόμα Μάνο μας ούτε 45 χρονών», είπε αποχαιρετώντας τον η υπουργός Πολιτισμού και φίλη του Μελίνα Μερκούρη, εκφράζοντας το αίσθημα για τον πρόωρο χαμό του.

«Να πας στο καλό Μάνο και σ’ ευχαριστούμε. Σε ευχαριστούμε γιατί ήσουν ο πρώτος που μας πήρε από το χέρι και μας έμαθε να αγωνιζόμαστε για τα δίκαιά μας. Σ’ ευχαριστούμε γιατί μας άφησες τα τραγούδια σου» θα έλεγε η Χαρούλα Αλεξίου στο δικό της «αντίο».

Αξίζει να σημειωθεί, δε, πως όταν υιοθέτησε το γιο της, Μάνο Θεοφίλου, του έδωσε το εν λόγω όνομα στη μνήμη του σπουδαιότερου, για πολλούς, Έλληνα συνθέτη.

Τα τελευταία τους λόγια πριν πεθάνει

«Τον θυμάμαι στο τελευταίο γλέντι της ζωής του, τρεις ημέρες πριν μπει στο νοσοκομείο με το πρώτο εγκεφαλικό, που ήταν και η αρχή του τέλους. Ήταν στο σπίτι της Χαρούλας Αλεξίου και του τότε συζύγου της Αχιλλέα Θεοφίλου, εν μέσω φίλων αγαπημένων. Είχε κάποιες στεναχώριες με την προσωπική του ζωή (δεν πήγαιναν καλά οι σχέσεις με τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη, με την οποία βρισκόταν σε διάσταση), αλλά σύντομα καθώς κυλούσε η βραδιά, βρήκε την καλή του διάθεση- με τη συνδρομή της Αλεξίου, που έκανε ολόκληρη παράσταση για να τον διασκεδάσει» γράφει στο βιβλίο του ο Δημήτρης Γκιώνης και συνεχίζει:

«Και κάποια στιγμή πήρε την κιθάρα κι άρχισε να τραγουδάει, όπως ξέρουν πολλοί συνθέτες να λένε τα τραγούδια τους και κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ήταν η τελευταία φορά που τον ακούγαμε να τραγουδάει. Κι έπειτα με το εγκεφαλικό στο νοσοκομείο, όπου ένα πρωινό τον βρήκα μόνο. “Μπορείτε να με βοηθήσετε να τον βάλω στο άλλο κρεβάτι για να αλλάξω τα σεντόνια;” λέει μια νοσοκόμα. Και κάνω έτσι και τον σηκώνω στην αγκαλιά μου σαν πούπουλο, τόσο είχε αδυνατίσει. Αλλά δεν είχε χάσει το χαμόγελό του. “Θα περάσει που θα πάει”. Και καθώς δεν ξεχνούσε ότι ήταν πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών – Στιχουργών Ελλάδας: “Γράψε κάτι για το σινάφι μας που δεν έχουμε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τόσα λεφτά βγάζουν από μας”. Δεν ήμουν μόνο ο δημοσιογράφος που τον θαύμαζε και τον περιποιόταν. Ήμουν και φίλος μια και έλαχε να τον γνωρίσω και να κάνουμε παρέα πριν αναδειχθεί ως συνθέτης. Το βράδυ της ταφής του, ο Διονύσης Σαββόπουλος και η σύζυγός του Άσπα είχαν μια καλή ιδέα να παραθέσουν ένα δείπνο στο σπίτι τους μια “μακαριά” για λίγους φίλους (την κόρη του Μάνου Μυρσίνη με τη μητέρα της Μάρω, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιώργο Νταλάρα με την Άννα, τη Χαρούλα Αλεξίου και τον Αχιλλέα Θεοφίλου, τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Νίκο Καρούζο, τον Χρήστο Λεοντή, τον Φώντα Λάδη, τον Μανώλη Ρασούλη κ.α) Κι ήταν εκεί, μεταξύ εδεσμάτων, οίνου και λογής μνήμες για τον Μάνο, που ο Νίκος Καρούζος εκφράζοντας την πικρία αλλά και την αγανάκτηση για τη “βιασύνη” του Λοΐζου να μας αφήσει, αναφέρθηκε σε μια φυλή της Αφρικής. Όπου λέει μόλις πεθάνει κάποιος, τον κρεμάνε σε ένα δέντρο και τον δέρνουν που τους εγκατέλειψε..».

Ο Μάνος Λοΐζος έφυγε πολύ νωρίς, μόλις στα 45 του χρόνια, έμεινε όμως το έργο του και με αυτό είναι σαν να υπάρχει και ο ίδιος.

Μπορείς να βρεις το φίδι; Μια φωτογραφία που προκαλεί τον εγκέφαλο!

Μια εικόνα που κάνει τον γύρο του διαδικτύου προκαλεί… οπτική σύγχυση! Κάπου ανάμεσα σε ξερά φύλλα και κλαδιά κρύβεται ένα φίδι, τόσο καλά καμουφλαρισμένο που οι περισσότεροι χρειάζονται αρκετά δευτερόλεπτα για να το εντοπίσουν.

Ο χρήστης που την ανέβασε ισχυρίζεται πως το βρήκε μέσα σε μόλις 3 δευτερόλεπτα — εσύ πόσο γρήγορα μπορείς να το εντοπίσεις;

Πέρα από την πρόκληση, η εικόνα μας υπενθυμίζει και κάτι σημαντικό: πόσο καλά μπορεί να κρυφτεί η φύση μπροστά στα μάτια μας. Δοκίμασε την παρατηρητικότητά σου και μοιράσου τη φωτογραφία με τους φίλους σου!

H απάντηση: