Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, συγγενείς και φίλοι αποχαιρετούν σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη, το τον Βασίλη Ρίζο, τον γιο της Θεανώ Φωτίου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 48 ετών.
Η πολιτική κηδεία πραγματοποιήθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, με την πρώην Υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ να είναι συγκλονισμένη.
Η Θεανώ Φωτίου είπε το τελευταίο αντίο στον μονάκριβο γιο της, ενώ ιδιαίτερα φορτισμένοι ήταν και ο γιος του εκλιπόντος, Δημήτρης, καθώς και η σύντροφός του, Μαρία.
Το «παρών» στην κηδεία έδωσαν πρόσωπα από τον πολιτικό χώρο, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, ο Αλέξης Χαρίτσης, ο Νάσος Ηλιόπουλος, η Ρένα Δούρου, η Ραλλία Χρηστίδου, ο Γιάννης Μουζάλας και ο Στέφανος Τζουμάκας. Παράλληλα, στεφάνια απέστειλαν, μεταξύ άλλων, ο Αλέξης Τσίπρας, η Δόμνα Μιχαηλίδου, καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά την τελετή, θα ακολουθήσει αποτέφρωση στη Ριτσώνα στις 16:30.
Όπως έγινε γνωστό, επιθυμία της οικογένειας αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν μπορούν να καταθέσουν χρήματα στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Άγιος Σάββας (iban: GR9201401420142002001000086).
Ποιος ήταν ο Βασίλης Ρίζος
Ο Βασίλης Ρίζος ήταν αρχιτέκτονας στο επάγγελμα και πατέρας ενός παιδιού. Έφυγε αιφνίδια από τη ζωή, ύστερα από ανακοπή που υπέστη στον ύπνο του.
Στην πορεία του, είχε έντονη κοινωνική και πολιτική δράση. Την περίοδο 2017-2018 υπήρξε συντονιστής της Αλληλεγγύη για Όλους, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον νόμο για τις αγορές «Χωρίς Μεσάζοντες». Το 2019 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη δημοτική παράταξη Ανοιχτή Πόλη.
Τα τελευταία χρόνια διατηρούσε ενεργή παρουσία στον χώρο της Αριστεράς, όντας μέλος αρχικά του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια της Νέα Αριστερά.
Σε μια σφοδρή επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά προχώρησε ο Γιώργος Καρατζαφέρης, δίνοντας μια νέα, πολιτική διάσταση στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ που ταλανίζει τη Νέα Δημοκρατία.
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται ως «απάντηση» στα ερωτήματα που έθεσε ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, σχετικά με το πώς συγκεκριμένα δημοσιεύματα γνώριζαν μήνες πριν τις κινήσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Αναρωτιέται ο Άδωνις Γεωργιάδης πώς γίνεται η εφημερίδα Εστία (που στηρίζει Σαμαρά) να γνώριζε από τον Οκτώβριο, 7 μήνες πριν, ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ετοιμάζει δικογραφία για τον Σκρέκα και τον Τσιάρα. Την απάντηση του την δίνει ο Γιώργος Καρατζαφέρης: «Ο παίκτης που τα συντονίζει όλα αυτά , είναι ο άπαξ προδότης , πάντα προδότης . Ο Σαμαράς ζει , υπάρχει, κινείται, για το πώς θα κάνει κακό στην οικογένεια Μητσοτάκη. Την δουλειά την κάνει ένα καλό κοριτσάκι που λέγεται Πόπη». Ο Καρατζαφέρης σφιερώνει στη ΝΔ και το τραγουδάκι «Με λένε Πόπη, σα την γιαγιά μου την Καλλιόπη».
Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, μιλώντας με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, χαρακτήρισε τον Αντώνη Σαμαρά ως τον «συντονιστή» των εξελίξεων που φέρνουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. «Ο παίκτης που τα συντονίζει όλα αυτά είναι ο άπαξ προδότης, πάντα προδότης», δήλωσε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός κινείται με μοναδικό στόχο να πλήξει την οικογένεια Μητσοτάκη.
Το «καλό κοριτσάκι» και οι διαρροές
Σύμφωνα με τον κ. Καρατζαφέρη, ο κρίκος που συνδέει τον Αντώνη Σαμαρά με τις δικαστικές εξελίξεις στην Ευρώπη είναι ένα πρόσωπο που κατονόμασε ως «Πόπη». «Την δουλειά την κάνει ένα καλό κοριτσάκι που λέγεται Πόπη», ανέφερε, υπονοώντας ότι μέσω αυτού του προσώπου γίνονται οι διαρροές και οι κινήσεις που οδηγούν στις δικογραφίες κατά των πρώην υπουργών.
Μάλιστα, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν παρέλειψε να «αφιερώσει» με καυστικό τρόπο το γνωστό σατιρικό τραγούδι «Με λένε Πόπη», ενισχύοντας την ειρωνική του διάθεση απέναντι στις εσωκομματικές έριδες της παράταξης.
Το ερώτημα του Άδωνι Γεωργιάδη
Η τοποθέτηση αυτή του Καρατζαφέρη έρχεται να «κουμπώσει» στις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος εξέφρασε την απορία του για το πώς η εφημερίδα «Εστία» —η οποία απηχεί τις θέσεις Σαμαρά— γνώριζε ήδη από τον Οκτώβριο για την προετοιμασία δικογραφίας κατά των κ.κ. Σκρέκα και Τσιάρα.
Ο Υπουργός Υγείας έκανε λόγο για «πολιτικό παιχνίδι» και «διαρροές» που στόχο έχουν να δημιουργήσουν πολιτική ταραχή χωρίς πραγματικά στοιχεία.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, την οποία ο κ. Γεωργιάδης χαρακτήρισε ως «περιορισμένη αστοχία» και «αστεία» όσον αφορά το ύψος της ζημιάς, φαίνεται πως μετατρέπεται σε ένα πεδίο σκληρής εσωκομματικής σύγκρουσης με φόντο τη Μέση Οδό και τις σχέσεις Μαξίμου – Σαμαρά.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει προκαλέσει πολιτικό “σεισμό” στη χώρα και αναταραχή στην κυβέρνηση, με τον ανασχηματισμό να είναι η πρώτη κίνηση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στο στόχαστρο της Ευρωπαίας εισαγγελέα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν βρεθεί αρκετά στελέχη της κυβέρνησης με τους διαλόγους που γίνονται γνωστοί να προκαλούν αίσθηση.
Τέτοιες μέρες του Νοέμβρη, πριν από είκοσι τρία χρόνια, παίχθηκε το ρέκβιεμ του Γιώργου Κοσκωτά στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, όταν συνελήφθη
«Ο Γιώργος είναι πολύ καλά,δεν μένει πλέον στην Ελλάδα αλλά στο εξωτερικό και δεν δραστηριοποιείται καθόλου εδώ. Κινείται μεταξύ Βρετανίας και Αμερικής και δεν ανακατεύεται πολύ με επενδύσεις πλέον. Αυτό το κάνουν περισσότερο τα πέντε παιδιά του, η Σταυρούλα, ο Βασίλης, ο Κώστας, η Αγγελική και ο Αντρέας».
Τάδε έφη Σταύρος Κοσκωτάς σε κουβέντα που είχε πριν κάποιους μήνες κάπου στον Πειραιά εγκατεστημένος πλέον στην Ελλάδα, αφού πάντοτε όσοι τον συναντούν τον ρωτάνε για τον «πρόεδρο».
Αυτόν που ζει πλέον μόνιμα στο εξωτερικό εδώ και χρόνια και έρχεται περιστασιακά στην Ελλάδα για λίγες μέρες, χωρίς να το φωνάζει και χωρίς να φαίνεται. Προφανώς έχει τους λόγους του και είναι πολλοί…
Τέτοιες μέρες του Νοέμβρη, για την ακρίβεια στις 23 του μήνα πριν από είκοσι τρία χρόνια παίχθηκε το ρέκβιεμ του Γιώργου Κοσκωτά, στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, όταν συνελήφθη.
Στην αφάνεια…
Σήμερα ο πρώην τραπεζίτης που ταρακούνησε την Ελλάδα με το περίφημο σκάνδαλο παρακολουθεί απλά τα όσα συμβαίνουν εδώ, αφού η Ελλάδα παραμένει στην καρδιά του.
Όταν έρχεται πάντως δεν τον αντιλαμβάνεται κανείς πλην ελαχίστων δικών του ανθρώπων που τον αποκαλούν ακόμη πρόεδρο, ενώ αποφεύγει τις πολλές δημόσιες εμφανίσεις.
Ίσως για να μην ξύσει παλιές πληγές από μια διαδρομή που τα είχε κυριολεκτικά όλα στον υπερθετικό βαθμό και μια διαδρομή που έμεινε αξέχαστη σε όλους.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Γιώργος Κοσκωτάς δεν θέλει να επιστρέψει μόνιμα στη χώρα που συντάραξε συθέμελα με την ιλιγγιώδη άνοδο και την κατακόρυφη πτώση του.
Αυτή που τον οδήγησε στη φυγοδικία πριν συλληφθεί στις ΗΠΑ βάζοντας τους τίτλους του τέλους σε ένα πολιτικοκοινωνικό θρίλερ που θα μπορούσε άνετα να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη.
Το ρέκβιεμ στη Μασαχουσέτη
Οι πράκτορες του FBI δεν δυσκολεύτηκαν να εντοπίσουν τον Γιώργο Κοσκωτά εκείνο το βράδυ Τετάρτης 23 Νοεμβρίου του 1988, που το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό.
Όταν τον πλησίασαν, ο πρώην πλέον τραπεζίτης κατάλαβε ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει και άπλωσε τα χέρια του ενώ το βλέμμα του ήταν ωχρό.
Ξεφύσησε μια-δυο φορές και ανέπνεε ακανόνιστα ενώ οι χειροπέδες που του πέρασαν πόναγαν τα παχουλά του χέρια και ο ίδιος είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου, από την στιγμή που οι Ομοσπονδιακοί πράκτορες τον συνέλαβαν στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ.
Ήταν ο τελευταίος του σταθμός, εκεί όπου κατέφυγε φυγόδικος από την Ελλάδα μετά τα αποκαλυπτήρια του σκανδάλου με την Τράπεζα Κρήτης και έπειτα από μια σύντομη στάση στη Βραζιλία.
Ο πρώην πρόεδρος του Ολυμπιακού, ιδιοκτήτης μιας τράπεζας που κανείς δεν κατάλαβε πώς κατέληξε στα χέρια του και μιας μηντιακής αυτοκρατορίας ήταν πλέον κρατούμενος.
Στην Ελλάδα το πάρτι στα ΜΜΕ ξεκίνησε λίγες ώρες αργότερα, όταν η είδηση έγινε γνωστή, με τη συνήθη φρενίτιδα να ακολουθεί.
Η εικόνα του πρώην πανίσχυρου τραπεζίτη και προέδρου του Ολυμπιακού πίσω από τα κάγκελα, ήταν το πιο καυτό θέμα των ημερών σε μια Ελλάδα που «έβραζε» στα απόνερα του σκανδάλου.
Ο Κοσκωτάς ήταν εκείνες τις ημέρες η τρανή απόδειξη του «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», έχοντας διαγράψει μέσα σε εννιά χρόνια μια πορεία που άλλοι θέλουν δεκαετίες για να την πραγματοποιήσουν.
Από διευθυντής συναλλάγματος στην Τράπεζα Κρήτης το 1979, έφτασε το 1984 να ελέγχει το 56% των μετοχών της και λίγο αργότερα το 82%. Με απλά λόγια ήταν δικιά του και τα όσα ακολούθησαν συνθέτουν ένα συγκλονιστικό αφήγημα, αφού κανείς δεν τον ρώτησε πού βρήκε τα κεφάλαια για να αγοράσει τις μετοχές.
Ήδη από το 1982 ήταν και μηντιάρχης ελέγχοντας έναν όμιλο, την περίφημη «Γραμμή Α.Ε.» που περιλάμβανε το ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ, την εφημερίδα «Καθημερινή», την εφημερίδα «24 Ώρες»-την έβγαλε στα πρότυπα της USA today με το πιο ακριβό και καλό χαρτί που υπήρχε-την «Εβδόμη», τη «Βραδυνή» και έξι περιοδικά.
Η νύχτα της μεγάλης φυγής
Όταν το 1987 αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του Ολυμπιακού, οι επιχειρήσεις του στο σύνολό τους, απασχολούσαν 4.000 εργαζόμενους!
Η ευτραφής φιγούρα του ήταν παντού, η γυναίκα του Κάθι κυκλοφορούσε με πανάκριβες βιζόν και κοσμήματα και όλοι ήθελαν να βρεθούν δίπλα του για λίγο.
Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, η αποκαθήλωση του Κοσκωτά δεν χρειάστηκε παρά λίγα 24ωρα για να εκφραστεί σε όλο της το μεγαλείο.
Αυτοί που μέχρι χθες τον προσκύναγαν, εξαφανίστηκαν όπως τα ποντίκια σε ένα πλοίο που είναι έτοιμο να βυθιστεί.
Ξαφνικά τον απέφευγαν όλοι και κανένας δεν σήκωνε το τηλέφωνο, ακόμη και αυτοί που είχαν «ευεργετηθεί» από το παχουλό αγόρι μιας οικογένειας από τον Ασπρόπυργο, που μεγαλώνοντας στην Αμερική, πίστεψε ότι θα μπορούσε να κάνει τα πάντα.
Τα έκανε μέχρι την ημέρα που κατάλαβε ότι έχασε την παρτίδα και κανόνισε να την κάνει, διαισθανόμενος ότι ο κλοιός της δικαιοσύνης είχε στενέψει επικίνδυνα γύρω του.
Την νύχτα που έφυγε με το ιδιωτικό lear jet του Αργύρη Σαλιαρέλη από το Ανατολικό αεροδρόμιο, μπορεί και να ήταν σίγουρος ότι δύσκολα θα ξανάβλεπε τα φώτα της πρωτεύουσας.
Είχε φροντίσει να έχει χρήματα, πολλά χρήματα, ώστε να μη χρειαστεί να δουλέψει ξανά και η Βραζιλία όπου κατέφτασε αρχικά, ήταν μάλλον η ιδανική χώρα για να κρυφτεί.
Μόνο που πολύ γρήγορα αποφάσισε ότι δεν του άρεσε και έτσι ρίσκαρε ένα ταξίδι στην Αμερική, τη χώρα που πάντα λάτρευε για να κάνει εκεί μια νέα αρχή.
Με τη σύζυγό του, Κάθι
Μόνο που δεν υπολόγισε ότι ήταν πολύ νωρίς για να τον έχουν ξεχάσει και έτσι ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη πλέον μοίρα του εκείνη την κρύα ημέρα του Νοέμβρη στη Μασαχουσέτη.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης μέτρησε πολλά χιλιόμετρα στην καριέρα του παρά το γεγονός ότι έπαιξε σε μόλις 12 ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1940 και φέτος κλείνει τα 84 του χρόνια.
Οι ταινίες που έγινε γνωστός ήταν κυριώς δίπλα στις πιο όμορφες γυναίκες του κινηματογράφου, όπως «Το δόλωμα», «Ο κατήφορος», «Νόμος 4.000» γινόταν άλλοτε το αγόρι της Αλίκης Βουγιουκλάκη, άλλοτε της Ζωής Λάσκαρη και και άλλοτε το κολεγιόπαιδο που παραστρατούσε.
Οι σπουδές
Ήταν ένα πανέμορφο ψηλόλιγνο αγόρι, με μεγάλα μαύρα μάτια. Το ευγενικό παρουσιαστικό του, η ομιλία και η άρθρωση του, ακόμη και ο τρόπος που σε κοίταζε ήταν διαφορετικά από των άλλων αντρών εκείνης της εποχής. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου και αμέσως ξεχώρισε ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς της γενιάς του. Διακρίθηκε για το ταλέντο του, αλλά κυρίως για το ήθος του, και η πρώτη επαγγελματική πρόταση ήρθε από τον Ορέστη Λάσκο, για την ταινία «Νύχτες στο Μιραμάρε», όπου σε ηλικία 16 ετών έκανε το ντεμπουτο του στο πλευρό της Σμαρούλας Γιούλη και της Ζωζώς Σαπουντζάκη, ενσαρκώνοντας τον Δημήτρη Αντωνίου. Από εκεί και πέρα η καριέρα του εκτινάχθηκε στα ύψη, μια και τον ανέλαβε ο Γιάννης Δαλιανίδης για να τον κάνει τον επόμενο ζεν πρεμιέ της εποχής, σε ρόλους-σταθμούς, σε ταινίες όπως «Ο κατήφορος», που έσπασε ταμεία το 1961, «Νόμος 4.000» το 1962, «Μερικοί το προτιμούν κρύο» την ίδια χρονιά και μερικές ακόμα…
Αίγλη
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, την ίδια περίοδο που ο ελληνικός κινηματογράφος έχανε πλέον την αίγλη του. Η τελευταία ταινία του ήταν το 1973 με τίτλο «Τανγκό 2001». Την ίδια περίοδο της μεγάλης δόξας του έπαιξε και σε θεατρικά έργα, όχι όμως σε πολλά, άλλωστε δεν είχε βιοποριστικό πρόβλημα. Προτιμούσε να κάνει ελάχιστα πράγματα, αλλά προσεγμένα.
Το παράπονο για τη Ζωή Λάσκαρη
Σε μία σπάνια συνέντευξη που είχε δώσει το 2019 είχε μιλήσει για τον χαμό της Ζωής Λάσκαρη αλλά εξέφρασε και το παράπονο του.
«Ο θάνατος της Ζωής με γονάτισε. Κάτι έσπασε μέσα μου… Ηταν σύμβολο η Ζωίτσα και ο Θεός τής έκανε ένα δώρο: την πήρε στον ύπνο, χωρίς να καταλάβει το παραμικρό. Ολοι επιθυμούμε να φύγουμε με τον ίδιο τρόπο. Ομως, θα πω και ένα ψιλοπαράπονο που είχα από εκείνη: όταν μιλούσε για τις ταινίες που παίξαμε μαζί, ποτέ δεν ανέφερε το όνομά μου. Δεν ξέρω γιατί. Θέλω να είναι καλά εκεί όπου είναι, γιατί ήταν πολύ καλή ψυχή».
Διακρίθηκε για το ταλέντο του, αλλά κυρίως για το ήθος του, και η πρώτη επαγγελματική δουλειά του ήρθε από τον Ορέστη Λάσκο, για την ταινία «Νύχτες στο Μιραμάρε», όπου σε ηλικία 16 ετών έκανε το ντεμπούτο του στο πλευρό της Σμαρούλας Γιούλη και της Ζωζώς Σαπουντζάκη, ενσαρκώνοντας τον Δημήτρη Αντωνίου. Από εκεί και πέρα η καριέρα του εκτινάχθηκε στα ύψη, μια και τον ανέλαβε ο Γιάννης Δαλιανίδης για να τον κάνει τον επόμενο ζεν πρεμιέ της εποχής, σε ρόλους-σταθμούς, σε ταινίες όπως «Ο κατήφορος», που έσπασε ταμεία το 1961, «Νόμος 4.000» το 1962, «Μερικοί το προτιμούν κρύο» την ίδια χρονιά και μερικές ακόμα.
“Ήθελε να ακολουθήσω το επάγγελμά του γιατί είχε συνεργείο ολόκληρο που ασχολούνταν με αυτή την δουλειά, λέει ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης. Και πως έμαθε ο πατέρας μου ότι σπούδαζα κρυφά υποκριτική στη Σχολή Σταυράκου; Σε κάποιο διάλειμμα με είδε που καθόμουν απέξω από την σχολή και άρχισε το…πανηγύρι. Φωνές και δεν συμμαζεύεται. Εν τέλει έφυγα από το σπίτι και έψαχνα για δουλειά. Και ξαφνικά με βρίσκει ο Γιώργος Θεοδοσιάδης και μου λέει: η Έλσα Βεργή ανοίγει θέατρο, θες να έρθεις να κρατάς το μικρόφωνο. Και τρέχω και πάω. Έπαιζαν η Βεργή, ο Καρούσος, ο Κούρκουλος. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να πατάω το κουμπί στο κασσετοφωνάκι και να παίζει η μουσική. Ξαφνικά στο σενάριο βρίσκεται και ένα βουβό πρόσωπο, ένας ναύτης τον οποίο μου πρότειναν να τον κάνω εγώ” . Από τα λεφτά αυτού του βωβού ρόλου, νοίκιασε διαμέρισμα και η ζωή του άρχισε να ρέει σα νερό.
Βαγγέλης Βουλγαρίδης: Η αποχώρηση από την υποκριτική
Στη δεκαετία του 1970 ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, την ίδια περίοδο που ο ελληνικός κινηματογράφος έχανε πλέον την αίγλη του. Η τελευταία ταινία του ήταν το 1973 με τίτλο «Τανγκό 2001». Την ίδια περίοδο της μεγάλης δόξας του έπαιξε και σε θεατρικά έργα, όχι όμως σε πολλά, άλλωστε δεν είχε βιοποριστικό πρόβλημα. Προτιμούσε να κάνει ελάχιστα πράγματα, αλλά προσεγμένα.
Ενσάρκωσε κυρίως ευαίσθητους χαρακτήρες και έμεινε στη συνείδηση του κοινού για τον ευγενικό χαρακτήρα του και τη σεμνότητα του. «Δεν δίστασα να μείνω άνεργος… Είναι πιο τίμιο να πάω να δουλέψω στα μπουζούκια από το να βγω στη σκηνή και να πω ασυναρτησίες, ανοησίες. Να κοροϊδέψω τον κόσμο» είχε αναφέρει σε μια από τις πολύ σπάνιες συνεντεύξεις του στο παρελθόν.
Από τις τελευταίες του εμφανίσεις (φωτ.: Facebook/ Παλιος κλασικός ελληνικός κινηματογράφος)
Είναι το απόλυτο “κους-κούς” στις ισχυρές παρέες των Βορείων προσαστίων της Αττικής καθώς ο πρωταγωνιστής είναι χωμένος και ώς επενδυτής σε μεγάλη συστημική τράπεζα.
Ο άνθρωπος που για δεκαετίες παρουσιαζόταν ως το απόλυτο σύμβολο πειθαρχίας και ψυχραιμίας στη Wall Street, βρέθηκε ξαφνικά πρωταγωνιστής σε ένα δράμα που δεν είχε καμία σχέση με αγορές και αποδόσεις. Ο ΙσραέλΈνγκλαντερ ο «κυνικός» διαχειριστής ρίσκου που έχτισε αυτοκρατορία με μαθηματική ακρίβεια, βρέθηκε μπλεγμένος σε μια υπόθεση όπου το ρίσκο ήταν βαθιά προσωπικό — και εξαιρετικά εκρηκτικό.
Ο γάμος του με τη ΚαρίλΈνγκλαντερ ξεκίνησε το 1975 και άντεξε πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Πίσω όμως από τις κοσμικές εμφανίσεις και τα φιλανθρωπικά δείπνα, η σχέση φέρεται να έτριζε για χρόνια. Σύμφωνα με αγωγή που κατατέθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο του Μανχάταν τον Φεβρουάριο του 2023, η Καρίλ κατηγόρησε τον σύζυγό της για επαναλαμβανόμενες απιστίες ήδη από το 2016. Το σημείο μη επιστροφής, ωστόσο, ήρθε όταν εκείνη ερωτεύτηκε τη Dominique Lévy — μια ισχυρή μορφή της διεθνούς αγοράς τέχνης, με γκαλερί στη Madison Avenue και επιρροή που ξεπερνά σύνορα. Το διαζύγιο-σεισμός, με καταγγελίες για εκφοβισμό, παρακολούθηση, οικονομικό στραγγαλισμό και έναν τελικό λογαριασμό που ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια, απασχόλησε τους κύκλους της Νέας Υόρκης έντονα το 2023.
Στους κύκλους της Νέας Υόρκης, η εξέλιξη αυτή λειτούργησε σαν διπλό χτύπημα στο εγώ ενός δισεκατομμυριούχου που δεν είχε μάθει να χάνει. Ούτε στις αγορές. Ούτε στην προσωπική του ζωή. Από εκεί και πέρα, η υπόθεση αποκτά σκοτεινές αποχρώσεις. Στα δικαστικά έγγραφα γίνεται λόγος για «πολυετή εκστρατεία εκφοβισμού» εις βάρος της Caryl και της Lévy: ιδιωτικοί ντετέκτιβ, υποκλοπές επικοινωνιών, παρεμβάσεις σε επαγγελματικές σχέσεις, ακόμη και καταγγελίες προς αρχές που φέρονται να οδήγησαν σε ελέγχους για κακοποίηση παιδιών. Καταγγελίες, φυσικά, που ο ίδιος αρνείται.
Στον κόσμο της τέχνης — όπου η φήμη είναι σκληρό νόμισμα — η αγωγή αναφέρει πιέσεις προς κολοσσούς όπως οι Christie’s και Sotheby’s, με στόχο να πληγούν οι συνεργασίες της Lévy. Αν οι ισχυρισμοί επιβεβαιωθούν, τότε δεν μιλάμε για προσωπική πικρία αλλά για επίδειξη ισχύος στα όρια της κατάχρησης. Το πιο καυστικό;
Η Caryl υποστήριξε ότι, υπό καθεστώς πίεσης και ψυχολογικής εξουθένωσης, υπέγραψε το 2020 μεταγαμιαία συμφωνία που της στέρησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, παρά τις προειδοποιήσεις του δικηγόρου της. Ήθελε — όπως φέρεται — να τελειώνει. Στον κόσμο των hedge funds, ο Englander ξέρει να κερδίζει. Στον πόλεμο του διαζυγίου όμως, το τίμημα δεν μετριέται σε δολάρια. Μετριέται σε φήμη, σχέσεις και σκιές που δύσκολα σβήνουν.
Αυτή που θα έπρεπε να είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της κατέληξε σε καταστροφή για μια γυναίκα που άλλαξε γνώμη για το γάμο της μια μέρα μετά το γάμο της.
Τον χώρισε αμέσως μετά τον γάμο τους
Γράφοντας στη στήλη συμβουλών “Dear Prudence” του Slate, η νεόνυμφη εξήγησε ότι ο σύζυγός της της έκανε μια φάρσα κατά τη διάρκεια της γαμήλιας δεξίωσης – μια φάρσα που την εξόργισε σε σημείο που ζήτησε διαζύγιο την επομένη του γάμου τους.
Ο γαμπρός την έσπρωξε επάνω στη γαμήλια τούρτα τους, παρόλο που του ζήτησε να μην το κάνει.
Η γυναίκα εξήγησε ότι κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του γάμου, εκείνη και ο σύζυγός της είχαν μοιράσει τα καθήκοντα μεταξύ τους.
“Ο μόνος αυστηρός κανόνας που είχα ήταν ότι δεν θα μου έτριβε τούρτα στα μούτρα στη δεξίωση”, έγραψε.
Ωστόσο, ο σύζυγός της δεν την άκουσε και της έχωσε το πρόσωπο στην τούρτα στη γαμήλια δεξίωση. Ανέφερε ακόμη ότι δεν ήταν μια ιδιότροπη απόφαση καθώς είχε cupcakes για εφεδρεία όταν η τούρτα τους καταστράφηκε.
“Έφυγα. Την επόμενη μέρα του είπα ότι τελειώσαμε. Και μένω σε αυτό”
Ωστόσο, τα αγαπημένα της πρόσωπα της είπαν ότι μπορεί να αντιδρά υπερβολικά.
Η γυναίκα έγραψε επίσης ότι οι αγαπημένοι της συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια των διακοπών για να της δώσουν κάποιες συμβουλές. Της είπαν ότι συμπεριφέρεται έτσι λόγω των προβλημάτων της και της ζήτησαν να σκεφτεί για άλλη μια φορά το διαζύγιό της.
“ΟΛΟΙ μαζεύτηκαν για να μου πουν ότι πρέπει να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία”, έγραψε. “Ότι, αντιδρώ υπερβολικά εξαιτίας των προβλημάτων μου (είμαι ΠΟΛΥ κλειστοφοβική μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα πριν από χρόνια και πανικοβλήθηκα απόλυτα όταν με έσπρωξαν μέσα σε ένα κέικ και με κράτησαν εκεί)”.
Τα αγαπημένα της πρόσωπα ανέφεραν ακόμη ότι αφού το ζευγάρι αγαπιόταν, δεν θα έπρεπε να εγκαταλείψει το γάμο τους με το πρώτο πρόβλημα που είχαν.
Ακόμα και αφού άκουσε τι είχαν να της πουν οι αγαπημένοι της, δεν ήθελε να αλλάξει γνώμη. Ωστόσο, η αποφασιστική τους στάση και η συμπεριφορά τους έκαναν τη γυναίκα να αμφισβητήσει την απόφασή της.
Η Prudence είπε στη γυναίκα ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην ξέρουν τι αισθάνεται, καθώς δεν είναι αυτοί που το έχουν περάσει. Έγραψε: “Όλοι είναι σίγουροι ότι κάνεις λάθος, αλλά δεν είναι αυτοί που πρέπει να ξυπνούν κάθε μέρα με έναν άντρα του οποίου η συμπεριφορά τους ξενερώνει μαζικά”.
Η Prudence ανέφερε ακόμη ότι η συμπεριφορά του συζύγου της μπορεί να θεωρηθεί ως κόκκινη σημαία.
“Νομίζω ότι αυτό που έκανε ήταν ένα κόκκινο πανί για το ότι δεν σεβόταν εσένα και τις επιθυμίες σου -για να μην μιλήσουμε για τη σωματική επιθετικότητα- αλλά ακόμη και αν δεν ήταν, το γεγονός ότι πραγματικά δεν σου άρεσε είναι αρκετό”, έγραψε η Prudence. Η Prudence ανέφερε επίσης ότι τα αγαπημένα πρόσωπα της γυναίκας δεν φαίνεται να εκτιμούν την ευτυχία της και ότι θα πρέπει να προχωρήσει στο διαζύγιο.
Όπως έχει εξηγήσει η προπονήτρια γνωριμιών και σχέσεων Carla Romo, “Η αρχή της σχέσης δίνει διακριτικά τον τόνο για τη μελλοντική σας σχέση με αυτό το άτομο. Αν κάποιος δεν σας σέβεται από τόσο νωρίς, τότε μπορεί να γίνει χειρότερα. Αυτό το άτομο μπορεί να δοκιμάζει τα νερά ως προς το πόσο μακριά μπορεί να ωθήσει αυτή τη συμπεριφορά στη σχέση σας”.
Σταυρός: Οι άνθρωποι που κάμουν τον Σταυρόν τους ή που φορούσαν τον Σταυρόν τους επάνω τους γλίτωσαν από πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα και πολλά μεγάλα κακά, τα οποία βρέθηκαν μπροστά τους.
Αλλά και άνθρωποι που είχαν δυσκολίες προσωπικές, ο Γέροντας ο Παΐσιος τους έλεγε:
«βλέπεις τα παιδιά σου και είναι νευρικά και φωνάζουν, κάνουν, θα σταυρώνεις τα παιδιά σου ή το βράδυ που κοιμούνται πήγαινε και σταύρωσε τα παιδιά σου, ή του φέρνεις ένα ποτήρι νερό, σταύρωσέ το «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος», ν΄ αγιαστεί το νερό, να το πιεί και να΄ναι αγιασμένο, να δεχτεί μέσα του στην ψυχή του Χάριν Θεού, να ευλογηθεί, να αγιασθεί ο άνθρωπος.
Και πράγματι, το΄ χουμε δει πολλές φορές ότι πολλοί άνθρωποι εμαλάκωσαν, ηρέμησαν, βρήκαν την υγείαν τους και παιδάκια μικρά και παιδιά μεγαλύτερα και ασθενείς άνθρωποι, με αυτήν την δύναμη του Τιμίου Σταυρού βρήκαν πολύ μεγάλην ωφέλεια και πολλήν Χάριν από τον Θεόν και πολλές φορές έγιναν πράγματα από τον Θεόν, τα οποία ανέτρεψαν τα δεδομένα τα φυσικά και την πορείαν των γεγονότων.
Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τον Σταυρόν του Χριστού μας. Είναι κρίμα να έχουμε τέτοιον όπλον παντοδύναμον, πανίσχυρον, ισχυρότατον όπλον και να το αχριστεύομεν, είτε με την αμέλειάν μας, είτε με το να μην το χρησιμοποιούμε.
Δεν το ξέρουμεν πόσον σημαντικόν πράγμαν είναι και πόση δύναμη δίδει και πόσον σφραγίζει, αυτό το σημείον του Σταυρού, αήττητα, τα δεδομένα, τα πράγματα τα σπίτια μας, οπουδήποτε.
Μπαίνουμε, βγαίνουμε στα σπίτια, στ΄ αυτοκίνητά μας (σταυρώνουμε το τιμόνι στο όνομα της Αγίας Τριάδος), παντού, να μάθουμε να σταυρώνουμε.
Δι΄ευχών».
Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος.
Τι συμβολίζει ο Σταυρός -Από την Παλαιά Διαθήκη μέχρι σήμερα
«Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της Νίκης, το σύμβολο της Θυσίας, της αγάπης και της αιώνιας ζωής».
«Αποτελεί πηγή έμπνευσης κάθε ανιδιοτελούς πράξης και έκφρασης ευγενών αισθημάτων. Είναι το σύμβολο της ενότητας, αφού συνάπτει τα άνω με τα κάτω, όλα τα πλάτη και τα μήκη της οικουμένης. Στο σημείο του Σταυρού συντελείται η ένωση πάντων των ορατών και αοράτων», τονίζει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αρχιμανδρίτης Αρίσταρχος Γκρέκας, δρ Θεολογίας – Ε.ΔΙ.Π στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών.
Εμφατικά, επισημαίνει ότι «Aυτές τις ημέρες ο Βασιλεύς της Δόξης σταυρώνεται και με τo αίμα του μας εξαγοράζει και μας χαρίζει την αιώνια Bασιλεία του».
Εν συνεχεία, προβαίνει και αναλύει εύγλωττα και εις βάθος τις διαστάσεις του γεγονότος της Σταύρωσης:
Στην Παλαιά Διαθήκη προτυπώνεται ο Σταυρός. Ο Ιακώβ ευλόγησε σταυροειδώς τους απογόνους του. Ο Μωυσής διά του σημείου του Σταυρού διαπέρασε την Eρυθρά θάλασσα, μετέβαλε τα πικρά ύδατα της Μερράς σε γλυκά, κατατρόπωσε του Αμαλήκ την δύναμη. Ύψωσε τον χάλκινο όφι ώστε οι Ισραηλίτες όταν τον ατένιζαν, να θεραπεύονται από το δηλητήριο των όφεων, να προστατεύονται και να καθίστανται άτρωτοι.
Ο Ιησούς του Ναυή προσευχήθηκε σε σχήμα σταυρού και σταμάτησε τον ήλιο για να νικήσει τους εχθρούς του.
Σε εμάς τους Χριστιανούς, ο Σταυρός πέρα από κάθε συμβολική και αλληγορική ερμηνεία έχει ουσιαστική σημασία.
Ο Σταυρός εξαγιάστηκε και ευλογήθηκε με την απολυτρωτική Θυσία του Θεανθρώπου Ιησού. Ο Θεός άνθρωπος σταυρώθηκε, θυσιάστηκε για να πάρει επάνω του όλες τις δικές μας αμαρτίες. Είναι θυσία αγάπης και ελέους γιατί επάνω στο Σταυρό με την προέκταση των χειρών του μας ελκύει όλους κοντά του. Μας ελκύει σε μια συναγωγή αγάπης και ειρήνης, γιατί κατά τη Σταύρωσή του ήταν απόλυτα ειρηνικός. Εκείνη την στιγμή μας δίνει την άφεση και προσεύχεται για εμάς προς τον Πατέρα.
Από εκείνη τη στιγμή, ο Σταυρός είναι το συμβόλαιο της ενώσεως της Εκκλησίας, των επιγείων μετά των επουρανίων. Το αίμα του Χριστού τον κατέστησε Ζωοποιό, υπέρλαμπρο και πηγή ανεσπέρου φωτός.
Ληστής
Ο ληστής σταυρώθηκε δεξιά του Χριστού και θεολογεί από το ύψος του Σταυρού. Ονομάζει τον Ιησού Βασιλέα της δόξης ακριβώς επειδή τον βλέπει να σταυρώνεται.
Αντιλαμβάνεται ότι ο καλός βασιλέας θυσιάζει τη ζωή του για τη σωτηρία των υπηκόων του. Επειδή αυτός θυσίασε τη ζωή του, γι’ αυτό τον ονομάζει βασιλέα. Κερδίζει τον παράδεισο και την αιώνια ζωή λέγοντας από τα βάθη της καρδιάς του το «Μνήσθητί μου κύριε, εν τη Βασιλεία σου».
Ηθική ερμηνεία, θυσία, αγάπη, ένωση
Ο Σταυρός είναι η οδός της πνευματικής ζωής. Καλούμαστε να σταυρώνουμε τα πάθη και τις κακές επιθυμίες μας. Να σταυρώσουμε της αμαρτίες μας και να τις προσαγάγουμε διά του Σταυρού στον Θεό για να αρχίσουμε την καινούργια ζωή του Πνεύματος. Χρειάζεται η σταύρωση των αρνητικών μας έξεων για να έλθει η ανάσταση. Είναι απαραίτητη η θυσία του κατώτερου εαυτού μας για να αγαπήσουμε με υγεία πνευματική. Η θεία αγάπη είναι ταυτόχρονα η ρίζα και ο καρπός του Σταυρού.
Ο άνθρωπος και το σημείο του Σταυρού
Διά του Σταυρού φανερώθηκε στον άνθρωπο η αγάπη του Τριαδικού Θεού. Ο Σταυρός είναι το θέλημα του Πατρός, η δόξα του μονογενούς Υιού, η αγαλλίαση του αγίου Πνεύματος. Ο Σταυρός είναι το στολίδι των αγγέλων, η ασφάλεια της Εκκλησίας, το καύχημα του Αποστόλου Παύλου, το τείχος που φυλάσσει τους Αγίους, το Φως ολόκληρης της οικουμένης.
Ο Σταυρός άνοιξε τις πύλες του Ουρανού και τοποθέτησε στα δεξιά του θρόνου του Θεού την ανθρώπινη φύση.
Ο πιστός σχηματίζοντας το σημείο του σταυρού επάνω του, κηρύττει τη νίκη του Χριστού και του Φωτός κατά του θανάτου και του σκότους. Σφραγίζοντας το σώμα μας με το σημείο του Σταυρού, ευλογείται και εξαγιάζεται και η ψυχή μας, εφόσον ο άνθρωπος αποτελεί μια ενιαία ψυχοσωματική ενότητα.
Σφραγίζεται στο όνομα της Αγίας Τριάδας που αποτελεί την πηγή κάθε ευλογίας, πρώτα στο μέτωπο ως έδρα του λογιστικού, στη συνέχεια στο κέντρο του σώματος ως έδρα του επιθυμητικού, τέλος στα δύο μέρη του στήθους ώστε να εξισορροπείται το θυμικό, από όπου απορρέουν τα αισθήματα.
Μυστήρια
Ο Σταυρός είναι η κλίμακα, είναι το μέσο, είναι το Α και το Ω κάθε λογικής λατρείας.
Κάθε προσευχή προσωπική αρχίζει και τελειώνει με τον Σταυρό. Όλα τα Μυστήρια της Εκκλησίας από την έναρξή τους, κατά τη διάρκειά τους και κατά τη λήξη τους σφραγίζονται διά του Σταυρού ή της σταυρικής Ευλογίας.
Η Θεία Λειτουργία αρχίζει με τον σχηματισμό του Σταυρού επάνω στην Αγία Τράπεζα με το Ευαγγέλιο.
Η μυστηριακή ευχαριστία που διαδραματίζεται στο σώμα της Εκκλησίας έχει απολυτρωτικό χαρακτήρα ο οποίος απορρέει από τη σταυρική θυσία του Ιησού, που ανοίγει τον εσχατολογικό ορίζοντα της ανάστασης.
Η Θεία Ευχαριστία είναι το μυστήριο του Σταυρικού θανάτου του Χριστού. Επομένως, μετέχοντας στο μυστήριο αυτό γευόμαστε τους καρπούς της θυσίας του Χριστού. Με τον Σταυρό του Χριστού καταργήθηκε ο θάνατος, δωρίθηκε η ανάσταση, χαρίστηκε η υιοθεσία και η ελευθερία και ανοίχθηκαν οι πύλες του παραδείσου.
Εκκλησία
Η Εκκλησία και ο Σταυρός ταυτίζονται, είναι ένα και το αυτό.
Μέσα στην Εκκλησία, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, ενώνονται οι πιστοί τόσο μεταξύ τους όσο και με τον Θεό σε μια ακατάλυτη σταυρική σχέση. Σε αυτή τη σχέση καθίσταται η Εκκλησία ο ενωτικός πόλος, η οποία ενεργεί καθέτως μεταξύ Θεού και ανθρώπων και οριζοντίως μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή η ενωτική δύναμη της Εκκλησίας είναι η συνεκτική θεία ενέργεια, η οποία ενώνει τα αισθητά με τα νοητά.
Η Εκκλησία ως κοινωνία ενοποιεί τους ανθρώπους με τον Θεό, είναι η κοινωνία της Θεώσεως.
Ο Σταυρός είναι η δοξολογία για τη νίκη του Χριστού, που ήδη πραγματοποιήθηκε, και προφητεία για τη δεύτερη και ένδοξη έλευση του Νικητή. Είναι ο ευαγγελισμός της εσχάτης ημέρας φανέρωσης του Υιού του ανθρώπου.
Ο Βασιλεύς της Δόξης μας χάρισε το μέσο που αποτελεί την προστασία, το μέσο εξαγιασμού και σωτηρίας για την κληρονομία της αιώνιας Βασιλείας του.
Ο Ιησούς μάς περιμένει με καρτερική αγάπη επάνω στον Σταυρό του, για να μας δώσει το χέρι της σωτηρίας του. Έτσι, ως άλλοι ληστές, ας προσφέρουμε τα λάθη και τις αμαρτίες μας επάνω στον Σταυρό της μετανοίας, ώστε προσευχόμενοι να κράξουμε το «Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Βασιλεία σου».
Φτιάξτε μόνοι σας φυσικό απωθητικό παρασίτων χρησιμοποιώντας οδοντόκρεμα και κοινά οικιακά είδη
Συστατικά:
1 κουταλιά της σούπας οδοντόκρεμα με γεύση μέντας
1 κουταλιά της σούπας μαγειρική σόδα
1 κουταλιά της σούπας λευκό ξύδι
5 έως 10 σταγόνες αιθέριο έλαιο μέντας (προαιρετικό, αλλά ενισχύει την ισχύ)
½ φλιτζάνι ζεστό νερό
Ένα μικρό μπολ, καπάκι βάζου ή ρηχό πιάτο για το μείγμα
Πώς να το φτιάξετε:
Ξεκινήστε τοποθετώντας 1 κουταλιά της σούπας οδοντόκρεμα σε ένα μικρό μπολ.
Προσθέστε 1 κουταλιά της σούπας μαγειρική σόδα και ανακατέψτε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Προσθέστε αργά 1 κουταλιά της σούπας λευκό ξύδι. Το μείγμα θα αρχίσει να αφρίζει — αυτό είναι αναμενόμενο.
Ρίξτε ½ φλιτζάνι ζεστό νερό και ανακατέψτε μέχρι να γίνει λείο και ομοιόμορφο.
Αν θέλετε, προσθέστε 5 έως 10 σταγόνες αιθέριο έλαιο μέντας για να ενισχύσετε τις απωθητικές του ιδιότητες.
Ρίξτε το μείγμα σε μικρά, ρηχά δοχεία όπως καπάκια βάζων ή μικρά πιάτα. Τοποθετήστε τα γύρω από το σπίτι σας — σε γωνίες, κοντά σε κάδους απορριμμάτων, κάτω από νεροχύτες ή δίπλα σε παράθυρα.
Τι να περιμένετε μέσα σε μία ώρα
Το άρωμα μέντας από την οδοντόκρεμα και το αιθέριο έλαιο αποτρέπει τα κουνούπια και τις μύγες.
Ο συνδυασμός μαγειρικής σόδας και ξιδιού δημιουργεί συνθήκες που οι κατσαρίδες βρίσκουν απαράδεκτες.
Μέσα σε μόλις μία ώρα, πιθανότατα θα παρατηρήσετε λιγότερα παράσιτα καθώς αρχίζουν να εγκαταλείπουν τις περιοχές που έχουν υποστεί επεξεργασία.
Χρήσιμες συμβουλές
Ανανεώνετε το μείγμα κάθε δύο έως τρεις ημέρες για να διατηρήσετε την αποτελεσματικότητά του.
Για επιπλέον κάλυψη, βουτήξτε μια μπατονέτα στο διάλυμα και εφαρμόστε μια λεπτή στρώση πίσω από τις συσκευές ή κατά μήκος των σοβατεπί όπου μπορεί να εισέλθουν παράσιτα.
Αυτή η απλή, φυσική λύση μπορεί να είναι ένας εύκολος και οικονομικός τρόπος για να κρατήσετε τα ανεπιθύμητα έντομα μακριά.
Η Αμερική έχει υπάρξει αντικείμενο προφητειών, τόσο του Αγίου Παϊσίου, όσο και άλλων γερόντων, οι οποίοι μεταξύ άλλων προφήτευσαν ότι «Η Αμερική θα ταΐσει όλο τον κόσμο και στο τέλος θα καταστραφεί», αλλά και ότι «θα πάψει να είναι Υπερδύναμη»
Έχει μεγάλη αξία να διαβάσουμε τα λόγια του Γέροντος Παϊσίου, του Αγίου Αριστοκλή, καθώς επίσης και του Πατήρ Ιωάννη Καλαϊδή, τα οποία ειδικά σήμερα μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ.
Ο Γέροντας Παΐσιος είχε μιλήσει για διάφορα θέματα, μεταξύ αυτών και για την Αμερική. Κάποτε μάλιστα που τον είχε επισκεφθεί ένας Ελληνοαμερικάνος Γερουσιαστής είχε συμβεί το ακόλουθο περιστατικό
Την εποχή του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, είχε πάει στο Άγιον Όρος ένας Ελληνοαμερικανός γερουσιαστής. Τού μίλησαν για τον Γέροντα κι αποφάσισε να τον συναντήσει. Όταν έφτασε στο κελί μαζί με τους δύο συνοδούς του, εμφανίστηκε ο Γέροντας, ο οποίος μόλις τούς είδε, χαμήλωσε τα μάτια και είπε: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». Αυτό φάνηκε πρωτάκουστο στους παρισταμένους και κάποιος επιχείρησε να διορθώσει τα πράγματα λέγοντας: «Μα, Γέροντα, δεν είναι ακριβώς Αμερικανοί. Είναι Έλληνες πού ήρθαν να προσκυνήσουν στο Άγιον Όρος και ήλθαν να σας δουν».
Ο Γέροντας ωστόσο δεν άλλαξε στάση. Άρχισε να τους μιλά, λέγοντας ότι χωρίς τους Αμερικανούς θα υπήρχε ειρήνη στον κόσμο.Τότε ο νεαρότερος των συνοδών του Γερουσιαστή είπε στον Γέροντα: «Εμείς προσπαθούμε για την ειρήνη. Δεν είμαστε σύμφωνοι με τις ενέργειες του Αμερικανού Προέδρου. Θα προσπαθήσουμε με την άλλη πλευρά, δηλαδή την αντιπολίτευση, να βοηθήσουμε τους Σέρβους αδελφούς μας, προς χάριν της Ορθοδοξίας»
Όμως ο Γέροντας δεν ήθελε να συνεχίσει μαζί τους.
Μαρτυρία του Βαλίδη Σταύρου, αντιστράτηγου ΕΛ.ΑΣ ε.α., θεολόγου, πρώην Διοικητή Α.Τ. Αγίου Όρους.
Άγιος Αριστοκλής: Η Αμερική θα ταΐσει όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει…
Είπε και άλλα θαυμαστά ο Άγιος Αριστοκλής όπως: «Η Γαλλία δεν θα είναι τίποτα. Η Ιταλία θα υποφέρει από φυσικές καταστροφές. Η Βρετανία θα χάσει την Αυτοκρατορία της και όλες τις αποικίες της και θα φθάσει σχεδόν μέχρι την ολική καταστροφή, αλλά θα σωθεί από τις προσευχές ενθρονισμένων γυναικών. Η Αμερική θα ταΐσει όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει…
Η Ρωσία θα είναι ελεύθερη και από τους πιστούς της θα προχωρήσει μπροστά και θα στρέψει πολλά από τα έθνη προς τον Θεό».
Ο Άγιος Αριστοκλής, κατά κόσμον Αλέξιος του Αλεξίου Αμβρόσιφ γεννήθηκε το 1846 στο Ορενμπούργκ των Ουραλίων. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, το 1876, αναχώρησε για το Άγιον Όρος του Άθω, και εισήλθε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος.
Στις 12 Μαρτίου 1880 εκάρη μοναχός κι έλαβε τ’ όνομα Αριστοκλής. Το 1884 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και το 1886 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Το 1887 απεστάλη στο μετόχι της μονής του στη Μόσχα, όπου εφάνη νέος κτήτορας και υπήρξε πνευματικός πατέρας πολλών ψυχών. Η παραμονή του στο μετόχι από το 1891-1894 δημιούργησε γύρω του ένα σπουδαίο πνευματικό έργο. Από το 1895-1909 επέστρεψε στη μονή του. Από το 1909-1918 μετέβη και παρέμεινε πάλι στο μετόχι της Μόσχας.
Τον κοσμούσαν τα χαρίσματα της προοράσεως και της θαυματουργίας, με τα οποία βοήθησε πολλές ψυχές. Η θυσιαστική του αγάπη και η ελεήμων καρδία μαλάκωνε και τις πιο πέτρινες καρδιές. Πλήθος αναγκεμένου κόσμου βρήκε πλησίον του τη σωτηρία του. Δίκαια ονομάσθηκε ο Γέροντας της Μόσχας.
Η μακαρία κοίμησή του συνέβη στις 24 Αυγούστου 1918 στο κελλί του, του μετοχίου του Αγίου Παντελεήμονος. Έκανε τρεις φορές τον σταυρό του, βλέποντας την εικόνα της Γοργοϋπηκόου, την οποία ιδιαίτερα είχε σε ευλάβεια και στην οποία είχε κτίσει ναό, και παρέδωσε ήσυχα το πνεύμα του στον Πλάστη του. Το σώμα του ετάφη κάτω από τον ναό της Γοργοϋπηκόου.
Το 1923, για να μη βεβηλωθεί από τους άθεους, μεταφέρθηκε στη μονή του Οσίου Δανιήλ, όπως το είχε προείπει ο όσιος Αριστοκλής. Το 2001 το Πατριαρχείο Μόσχας τον κατέταξε στο Ρωσικό Αγιολόγιο. Το 2004 έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του και μεταφέρθηκαν στο ναό του μετοχίου, όπου συνεχίζουν να θαυματουργούν και να ευωδιάζουν. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου.¨
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, Οι Άγιοι του Αγίου Όρους, εκδόσεις Μυγδονία, Θεσσαλονίκη, 2007 – Σόνια Μαυρίδου
Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά – Γιάννης), (1925 – 2009): Η Αμερική θα πάψει να είναι Υπερδύναμη.
«Πρώτα θα γίνει κάτι που θα γονατίσει την Αμερική. Θα πάψει να είναι υπερδύναμη. Υπερδύναμη θα είναι η Ρωσία και μετά θα συμβούν τα γεγονότα. Θα προηγηθεί μεγάλο κακό στην Αμερική.»
Στην πρώτη μαρτυρία του κ. Απ. Σίμογλου, Αλεξανδρούπολη, αναφέρεται:
Σε μια επίσκεψή μας στον Παππούλη και χωρίς να τον ρωτήσουμε ξαφνικά μας είπε : «Έφθασε ο καιρός να πάρουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη, θα γίνει πάλι ελληνική!» Όταν τον ρώτησα πότε θα γίνει αυτό, μου απάντησε : «Σύντομα. Πολύ σύντομα στις μέρες μας». Τον ξαναρώτησα : «Δηλαδή πότε; Πες μας κάποια ημερομηνία».
Τότε η απάντησή του ήταν: «Α! Όλα και όλα ημερομηνίες όχι, όχι. Το σχέδιο του Θεού αυτό είναι, ημερομηνίες όμως όχι». Μας είπε, επίσης, ότι πρώτα θα γίνει κάτι που θα γονατίσει την Αμερική. Θα πάψει να είναι υπερδύναμη.Υπερδύναμη θα είναι η Ρωσία και μετά θα συμβούν τα γεγονότα. Επίσης, μας είπε: «Όλοι εσείς που είστε εδώ (ήμασταν εννέα άτομα διαφόρων ηλικιών) θα πάτε στην Πόλη και θα είναι Ελληνική. Εγώ όμως δε θα προλάβω. Θα έχω φύγει για τον ουρανό!!!».
Πηγή: Βιβλίο +Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά – Γιάννης), (1925 – 2009), Σελ.141 -142) ]
Όταν χάνουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, η θλίψη ριζώνει βαθιά μέσα μας, αφήνοντας ένα κενό που κανείς άλλος δεν μπορεί πραγματικά να αντικαταστήσει.
Ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια του πένθους είναι η συνειδητοποίηση ότι ενώ ο δικός μας κόσμος μοιάζει να έχει σταματήσει, όλα γύρω μας συνεχίζουν κανονικά. Η ζωή προχωρά με πλήρη ταχύτητα κι εμείς μένουμε ακίνητοι, αναρωτώμενοι πώς είναι δυνατόν να συνεχίσουμε χωρίς τον άνθρωπο που σήμαινε τα πάντα για εμάς.
Αν έχετε χάσει κάποιον που αγαπάτε, γνωρίζετε πόσο οδυνηρό είναι όταν οι άλλοι περιμένουν από εσάς να «είστε καλά» πριν πραγματικά νιώσετε έτοιμοι. Το πένθος μάς τοποθετεί σε μια ευάλωτη θέση. Η πίεση να φαινόμαστε δυνατοί ή να προχωρήσουμε γρήγορα μπροστά μπορεί να μας οδηγήσει σε βιαστικές αποφάσεις — επιλογές που δεν χτίζουν ένα σταθερό μέλλον, αλλά απλώς μας βοηθούν να αποφύγουμε τον πόνο. Και η αποφυγή σπάνια κάνει το πένθος πιο εύκολο.
Παρόλο που το πένθος είναι μια παγκόσμια εμπειρία, κανένας δεν το βιώνει με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι φαίνεται να ξαναβρίσκουν πιο γρήγορα την ισορροπία τους από άλλους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να βάζουμε προθεσμίες στον εαυτό μας για το πότε «πρέπει» να νιώσουμε πιο δυνατοί, πιο σταθεροί ή πιο αισιόδοξοι. Το χρονοδιάγραμμα κάποιου άλλου δεν είναι δικό σας. Η επούλωση δεν είναι αγώνας δρόμου.
Θα υπάρξουν μέρες που θα νιώθετε σχεδόν ξανά ο εαυτός σας — πιο δυνατοί από χθες. Και θα υπάρξουν μέρες που ακόμη και το να σηκωθείτε από το κρεβάτι θα μοιάζει με νίκη.
Όταν αποφεύγετε τις συνηθισμένες παγίδες του πένθους — τις παρορμητικές αποφάσεις, την απομόνωση ή τις αυτοκαταστροφικές συνήθειες — δίνετε στον εαυτό σας τον χώρο να θεραπευτεί με τρόπο που προστατεύει τη μακροπρόθεσμη γαλήνη και την ανεξαρτησία σας.
Ακολουθούν πέντε επιλογές που αξίζει να προσέξετε όσο πενθείτε:
1. Να μάθετε να αντέχετε τη δυσφορία αντί να τρέχετε να την αποφύγετε
Πολλές φορές, μετά από μια απώλεια, μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε επειδή θέλαμε απλώς να ξεφύγουμε από τον πόνο. Το πένθος είναι παρεμβατικό, εισχωρεί στην καθημερινότητα και δημιουργεί ένα αίσθημα επείγοντος, σαν να πρέπει κάτι να αλλάξει αμέσως. Η πώληση ενός σπιτιού, μια μετακόμιση, η απομάκρυνση από ευθύνες ή από ανθρώπους μπορεί να φέρει προσωρινή ανακούφιση. Μπορεί να μοιάζει πως η δράση ισοδυναμεί με πρόοδο.
Όμως το πένθος δεν εξαφανίζεται επειδή αλλάζει το σκηνικό. Σας ακολουθεί — σε ένα νέο διαμέρισμα, σε μια νέα πόλη, ακόμη και σε μια νέα χώρα. Και κάποιες φορές, όταν ο πόνος ξαναγυρίζει, φέρνει μαζί του και τύψεις για αποφάσεις που πήραμε ενώ ήμασταν μπερδεμένοι και φορτισμένοι συναισθηματικά.
Το να καθίσετε με το πένθος — να επιτρέψετε στα συναισθήματα να ανεβαίνουν και να πέφτουν χωρίς παρορμητικές αντιδράσεις — είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που σας ζητά. Κι όμως, είναι και από τα πιο προστατευτικά. Το πένθος δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, είναι μια εμπειρία που κουβαλάμε μέχρι σταδιακά να μαλακώσει.
2. Να επαναπροσδιορίσετε την ανεξαρτησία μετά την απώλεια
Η απώλεια ενός ανθρώπου με τον οποίο μοιραζόσασταν τη ζωή σας μπορεί να αλλάξει ριζικά την έννοια της ανεξαρτησίας. Αυτό που κάποτε ήταν ομαδική προσπάθεια, τώρα μπορεί να μοιάζει με μοναχική διαδρομή. Όμως ανεξαρτησία δεν σημαίνει να τα κάνετε όλα μόνοι σας. Σημαίνει να παραμένετε ενεργοί στις δικές σας αποφάσεις, ακόμη κι όταν άλλοι σας βοηθούν.
Είτε πρόκειται για οικονομικά ζητήματα, είτε για θέματα διαμονής ή υγείας, η φωνή σας εξακολουθεί να έχει σημασία. Είναι απολύτως εντάξει να πείτε: «Εκτιμώ τη βοήθειά σου, αλλά θέλω να αποφασίσω εγώ» ή «Δεν είμαι ακόμη έτοιμος/έτοιμη».
Συχνά οι άνθρωποι παρεμβαίνουν από ενδιαφέρον, όχι από έλεγχο. Παρ’ όλα αυτά, η προστασία της δυνατότητάς σας να επιλέγετε για τον εαυτό σας είναι μέρος της αναδόμησης της δύναμής σας.
3. Να αποδέχεστε τη μοναξιά χωρίς να τη μετατρέπετε σε απομόνωση
Η μοναξιά μετά την απώλεια είναι διαφορετική από τη συνηθισμένη μοναξιά. Δεν σας λείπει μόνο ο άνθρωπος — σας λείπουν τα κοινά αστεία, οι καθημερινές συνήθειες, οι ήσυχες στιγμές και η άρρητη κατανόηση. Το να βρίσκεστε με άλλους μπορεί να φαίνεται παράξενο, ακόμη και λάθος, σαν να προδίδετε εκείνον που χάσατε αν περάσετε καλά.
Ο στόχος δεν είναι να εξαφανιστεί η μοναξιά — αυτό σπάνια συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Ο στόχος είναι να μην εξελιχθεί σε απομόνωση. Η διατήρηση μιας ήπιας επαφής με γνώριμα πρόσωπα μπορεί να σας θυμίζει ότι, ακόμη και μέσα στην απώλεια, εξακολουθείτε να ανήκετε στον κόσμο.
Με τον καιρό, η μοναξιά ίσως να μη φύγει εντελώς, αλλά θα χάσει την οξύτητά της. Θα μάθετε να τη διαχειρίζεστε αντί να σας ελέγχει.
4. Να επιτρέψετε στη χαρά χωρίς ενοχές
Στιγμές χαράς μετά την απώλεια μπορεί να πυροδοτούν ενοχές. Μπορεί να πιάσετε τον εαυτό σας να γελά ή να απολαμβάνει ένα γεύμα και αμέσως να σκέφτεται: «Πώς μπορώ να νιώθω έτσι αφού δεν είναι πια εδώ;»
Όμως το πένθος και η χαρά δεν είναι αντίθετα. Μπορούν να συνυπάρχουν. Το να νιώθετε χαρά δεν σβήνει την αγάπη σας ούτε μειώνει το πένθος σας. Αντίθετα, οι μικρές στιγμές χαράς μας δίνουν δύναμη για να αντέξουμε τις δύσκολες. Το να είμαστε άνθρωποι σημαίνει ότι μπορούμε να νιώθουμε και λύπη και χαρά και μερικές φορές και τα δύο μαζί.
5. Η ήρεμη δύναμη της ρουτίνας
Μετά την απώλεια, οι μέρες μπορεί να μπερδεύονται μεταξύ τους. Χωρίς τις κοινές συνήθειες, ο χρόνος χάνει τη δομή του. Εκεί ακριβώς η ρουτίνα αποκτά δύναμη.
Ρουτίνα δεν σημαίνει ότι «προχωρήσατε παρακάτω». Απλώς σας δίνει μια αίσθηση σταθερότητας. Το να ξυπνάτε την ίδια ώρα, να πίνετε καφέ στο αγαπημένο σας σημείο, να κάνετε έναν μικρό περίπατο ή να φτιάχνετε ένα κανονικό γεύμα, είναι μικρές συνήθειες που σας κρατούν όρθιους όταν όλα γύρω σας φαίνονται αβέβαια.
Η ρουτίνα δεν αφορά την παραγωγικότητα ή την πειθαρχία. Αφορά τη δημιουργία σταθερότητας μέσα στο χάος.
Ένα διαφορετικό μέλλον
Η ζωή μετά την απώλεια ενός συντρόφου ή αγαπημένου προσώπου σπάνια μοιάζει με το μέλλον που κάποτε φανταζόσασταν. Η αποδοχή αυτής της αλλαγής είναι μία από τις πιο δύσκολες προσαρμογές.
Το να επιτρέπετε στο πένθος να μαλακώνει σταδιακά δεν σημαίνει ότι το παρελθόν δεν είχε σημασία. Σημαίνει ότι είστε άνθρωπος — και οι άνθρωποι, ακόμη και με ραγισμένη καρδιά, συνεχίζουν να προχωρούν μπροστά.
