«Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους.

Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.

Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.

Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.

Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.

Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.

Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.

Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.

Ο Παπαδόπουλος ήταν μια δοκιμή και στον ευρωπαϊκό χώρο, κατά το σύστημα των χιλιάδων πειραμάτων που πραγματοποιούνται σ’ όλες τις περιοχές του πλανήτη. Η συνταγή είναι πια κοινή: Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό. Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.

Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.

Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες. Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν ελευθερωτή του.

Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”. Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή. Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασύνειδα. Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας».

Απόσπασμα από το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου “Επάγγελμα Πόρνη”, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 1998

Η τελευταία συνέντευξη της Λιλής Ζωγράφου στον Ανδρέα Ρουμελιώτη.

Τα πρώτα χελωνάκια καρέτα καρέτα της φετινής χρονιάς είναι κρητικόπουλα! Ξεμύτισαν από τις φωλιές τους στις 15 Ιουλίου στο Καλαμάκι Ηρακλείου, στον κόλπο της Μεσσαράς και βούτηξαν στα νερά του Λιβυκού Πελάγους.

Όπως ανακοίνωσε ο Σύλλογος Προστασίας Θαλάσσιας Χελώνας «ΑΡΧΕΛΩΝ» αυτή είναι η 3η συνεχόμενη χρονιά που τα πρώτα χελωνάκια εμφανίζονται στην Κρήτη. «Οι θαλάσσιες χελώνες αγαπούν αυτόν τον τόπο και είναι ο πρώτος που επισκέπτονται στην αρχή της περιόδου ωοτοκίας και αυτός ο τόπος οφείλει να ανταποδώσει αυτή την αγάπη».

Τα χελωνάκια έχουν μέγεθος μόλις 6 εκατοστών και ο «ΑΡΧΕΛΩΝ» τα χαρακτηρίζει αγωνιστές. Διότι με το που συναντήσουν την επιφάνεια της φωλιάς τους ξεκινούν το ταξίδι τους προς τη θάλασσα, δυναμώνοντας τα πτερύγια τους για να κολυμπήσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με το που μπουν στο νερό προσπαθώντας να αποφύγουν όλους τους κινδύνους που τα παραμονεύουν».

Ωστόσο, ο «ΑΡΧΕΛΩΝ» επισημαίνει πως οι φυσικοί κίνδυνοι είναι κάτι το αναπόφευκτο. «Οι κίνδυνοι από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις είναι οι σημαντικότεροι και είναι αυτοί που είναι στο χέρι μας για να αλλάξουν. Η Κρήτη αποτελεί ίσως τη δυσκολότερη περιοχή ωοτοκίας λόγω της εξαιρετικά υψηλής τουριστικής ανάπτυξης και του προβλήματος διάβρωσης των παραλιών» τονίζει.

Γι’ αυτούς τους δύο τόσο σημαντικούς λόγους «επιβάλλεται η όσο το δυνατόν καλύτερη διαχείριση και προστασία των ακτών και κατ’ επέκταση των φωλιών και των νεοσσών των θαλασσίων χελωνών» συμπληρώνει ο Σύλλογος.

Οδηγίες του Συλλόγου «ΑΡΧΕΛΩΝ» προς τους λουόμενους στις παραλίες:

-Μην αγγίζετε τα χελωνάκια. Το ταξίδι από τη φωλιά στην θάλασσα είναι πολύ σημαντικό, αφού έτσι αποτυπώνουν πληροφορίες για την παραλία που γεννήθηκαν.

-Εάν δείτε χελωνάκια την ημέρα, προστατέψτε τα από τον καυτό ήλιο κάνοντάς τους σκιά με το σώμα σας. Μπορείτε επίσης να ισιώσετε την άμμο μπροστά τους για να διευκολύνετε την πορεία τους. Καλέστε επίσης άμεσα τους ερευνητές του Συλλόγου ΑΡΧΕΛΩΝ.

-Αποφύγετε να κινείστε γύρω από τους προστατευτικούς κλωβούς. Οι κραδασμοί γύρω από τη φωλιά μπορεί να κάνουν τα χελωνάκια να βγουν από τη φωλιά τους πρόωρα.

-Εάν δείτε φώτα να κατευθύνονται προς τη θάλασσα, ζητήστε από τους ιδιοκτήτες να τα σβήσουν ώστε να μην αποπροσανατολιστούν οι νεοσσοί. Μην ξεχνάτε ότι εντοπίζουν τη θάλασσα από την αντανάκλαση των αστεριών και του φεγγαριού στον ορίζοντα.

Πηγή: Τα Νέα