Όλοι οι καλλιτέχνες που παίζουν μπροστά σε κόσμο αξίζουν ένα τεράστιο σεβασμό. Σε αυτό όμως το βίντεο θα δούμε κάτι διαφορετικό δυο καλλιτέχνες που είναι και κωμικοί ο Dominik Wagner και ο Benedikt Zeitner.
Το δίδυμο αυτό με την επωνυμία Ass-Dur ξέρουν να παίζουν πιάνο άψογα αλλά και να ψυχαγωγούν τους θεατές τους κάνοντας… στριπτίζ αλλά και άλλα μαγικά κόλπα όπως θα δείτε στο βίντεο!
Δεν συμπεριλαμβάνουν μόνο κωμικά σκέτσακια στο βίντεο που θα δείτε αλλά και μαγικά κόλπα! Το φοβερό είναι ότι δεν σταματούν ποτέ να παίζουν πιάνο κατά την διάρκεια του show τους που σίγουρα αυτό τους κάνει φοβερός και ξεχωριστούς!
To συγκεκριμένο δίδυμο έχει κερδίσει σε 22 διαγωνισμούς κωμικά ταλέντων και τώρα ετοιμάζουν παγκόσμιο tour. Πραγματικά στο βίντεο που θα δείτε δεν θα σταματήστε να χαμογελάτε!
Υπάρχουν τροφές που βοηθούν στο αδυνάτισμα, τρόφιμα που δυσκολεύουν τη διαδικασία, άλλες που βοηθούν στο να διατηρούμαστε υγιείς και νέοι αλλά που δίνουν ενέργεια και κάποιες άλλες που… μας εξαντλούν.
Τα πέντε τρόφιμα που «τρώνε» την ενέργειά μας είναι τα εξής:
Κεράσια
Είναι από τα φρούτα των οποίων η κατανάλωση σε μεγάλες ποσότητες πρέπει να αποφεύγεται καθώς μια ουσία που περιέχουν μπορεί να κάνει τον οργανισμό να… κρασάρει.
Καφές
Οσο και αν κανείς θα πίστευε το αντίθετο, η καφεΐνη τελικά εξαντλεί τον οργανισμό. Και αυτό γιατί είναι ένα χημικό διεγερτικό που μας κάνει να βρισκόμαστε σε εγρήγορση μεν, ωστόσο όταν η επιρροή της περνά αφήνει πίσω της ένα αίσθημα μεγαλύτερης κούρασης…
Αλκόολ
Τα σημάδια της εξάντλησης που προκαλεί στον οργανισμό το αλκοόλ τα έχουν δει όλοι. Το πρωί μετά από ένα τρελό ξενύχτι είναι πάντα… δύσκολο. Και αυτό γιατί ο οργανισμός προσπαθεί να επεξεργαστεί το αλκοόλ με αποτέλεσμα να εξαντλείται.
Ψωμί
Τα ψωμιά από κατεργασμένο αλεύρι περιέχουν πολλούς υδατάνθρακες αλλά όχι από αυτούς που βοηθούν στη διατήρηση μιας σταθερής ροής ενέργειας.
Δημητριακά
Οπως και το ψωμί έτσι και τα δημητριακά εξαντλούν τον οργανισμό. Πολύ περισσότερο αν περιέχουν ζάχαρη που απελευθερώνει ινσουλίνη στο σώμα, η οποία με τη σειρά της απελευθερώνει το αμινοξύ τρυπτοφάνη στον εγκέφαλο, το οποίο προκαλεί υπνηλία.
Η Ανοιξη είναι η πιο όμορφη εποχή του χρόνου, ωστόσο σύμφωνα με τους ερευνητές χάνεται, αφού μειώνεται κατά περίπου 30 δευτερόλεπτα κάθε χρόνο.
Φέτος, η άνοιξη ξεκίνησε την Παρασκευή 20 Μαρτίου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή – η εαρινή ισημερία για το βόρειο ημισφαίριο- ο άξονας της Γης φτάνει σε ένα σημείο της πορείας του όπου ούτε πλησιάζει στον ήλιο (όπως κάνει στο θερινό ηλιοστάσιο), αλλά ούτε απομακρύνεται από αυτόν (όπως κάνει στο χειμερινό ηλιοστάσιο).
Στο ημερολόγιο, η αλλαγή των εποχών φαίνεται σταθερή: μετάβαση από μια ισημερία το Μάρτιο σε ένα ηλιοστάσιο του Ιουνίου, στην ισημερία του Σεπτέμβρη και στο ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου και πάλι ξανά.
Αλλά αστρονομικά μιλώντας, η άνοιξη χάνει χρόνο στο Βόρειο Ημισφαίριο εδώ και χιλιάδες χρόνια. «Φέτος, το καλοκαίρι είναι η μεγαλύτερη σεζόν, με 93,65 ημέρες, ακολουθούμενη από την άνοιξη με 92,76 ημέρες, το φθινόπωρο με 89,84 ημέρες και το χειμώνα με 88,99 ημέρες» εξηγεί ο Λάρι Γκέρστμαν, ερασιτέχνης αστρονόμος στη Νέα Υόρκη.
Καθώς περνούν τα χρόνια, η άνοιξη θα συνεχίσει να χάνει χρόνο από το καλοκαίρι, και ο χειμώνας θα χάνει χρόνο από το φθινόπωρο. Το Καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο θα είναι δύο ημέρες μεγαλύτερο από την άνοιξη και περίπου πέντε ημέρες από το το χειμώνα το έτος 3000.
Οι εποχές της Γης προκαλούνται από την κλίση της Γης γύρω από τον άξονά της, όχι από το πόσο κοντά είναι ο πλανήτης στον ήλιο. Η κλίση 23,5 μοιρών από την όρθια θέση πάνω-κάτω σημαίνει ότι για έξι μήνες του έτους, το Βόρειο Ημισφαίριο της Γης κλίνει ελαφρώς προς τον ήλιο, ενώ κατά τη διάρκεια των άλλων έξι μηνών, το νότιο ημισφαίριο κλίνει προς τον ήλιο.
Ο κύριος λόγος που η Ανοιξη γίνεται όλο και μικρότερη είναι ότι ο ίδιος ο άξονας της Γης κινείται, σαν μια κορυφαία ταλάντευση, σε έναν τύπο κίνησης που ονομάζεται μετάπτωση. Η Ανοιξη τελειώνει με το θερινό ηλιοστάσιο, και εξαιτίας της μετάπτωσης, το σημείο κατά μήκος της τροχιάς της Γης, όπου ο πλανήτης φτάνει το θερινό ηλιοστάσιο μετατοπίζεται ελαφρώς.
Τον επόμενο χρόνο, ο πλανήτης θα φτάσει στο σημείο της τροχιάς του που θεωρείται ηλιοστάσιο λίγο νωρίτερα. Έτσι, η άνοιξη θα τελειώσει και το καλοκαίρι θα ξεκινήσει λίγο νωρίτερα.
Η μετάπτωση είναι ένα κυκλικό φαινόμενο: η άνοιξη θα είναι συντομότερη περίπου το έτος 8680, που θα μετρά περίπου 88,5 ημέρες, ή περίπου τέσσερις ημέρες μικρότερη από ότι την άνοιξη του τρέχοντος έτους. Μετά από εκείνη τη χρονιά θα αρχίσει να μεγαλώνει και πάλι.
Η συγγραφές του βιβλίου «50 αποχρώσεις του γκρι» το οποίο πρόσφατα έκανε και την κινηματογραφική του πρεμιέρα, απέφερε στην συγγραφέα του μόνο κατά την περσινή χρονιά, περισσότερα από 45 εκ. ευρώ, την ώρα που ο συγγραφέας του Χάρι Πότερ είδε για το 2014 τα έσοδα του να… περιορίζονται στα 12 εκ.
Η Έρικα Λέοναρντ είδε τη ζωή της να αλλάζει ριζικά όταν το 2011 έγραψε το βιβλίο, το οποίο θα έμελλε να κυκλοφορήσει σε περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφραστεί σε περισσότερες από 52 γλώσσες.
Μαζί με το σύζυγό της και τα δύο παιδιά της, μετακόμισε σε μια έπαυλη αξίας 3,5 εκ. ευρώ στο δυτικό Λονδίνο ενώ πρόσφατα αποφάσισε να αντικαταστήσει το Mini Cooper που είχε στην κατοχή της με ένα υβριδικό αυτοκίνητο αξίας, 90.000 χιλιάδων ευρώ.
Η κ.Λέοναρντ πέρυσι έβαλε στους τραπεζικούς της λογαριασμούς το ποσό των 45 εκ. ευρώ από τις εισπράξεις του βιβλίου, ποσό στο οποίο δεν υπολογίζονται φυσικά τα έσοδα τα οποία δικαιούται από την προβολή της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το βιβλίο, το οποίο περιγράφει τις σαδομαζοχιστικές προτιμήσεις του Κρίστιαν Γκρέι και τη σχέση του με τη φοιτήτρια Αναστάσια Στιλ, ξεπέρασε σε έσοδα αυτό του Χάρι Πότερ για το 2014, του συγγραφέα Κ.Ρόουλινγκ.
Αγγελία έβαλε μια νεαρή Ρουμάνα υποσχόμενη μια ξεχωριστή νύχτα αλλά και 500 ευρώ αμοιβή για να την αφήσει κάποιος έγκυο!
Η 25χρονη κοπέλα έβγαλε ανακοίνωση στο Facebook με.. σλόγκαν «Εσύ θα περάσεις καλά και εγώ θα αποκτήσω μωρό» και περιμένει απαντήσεις.
Η Adelina Albu, μάλιστα, τονίζει ότι εκείνο που την ενδιαφέρει είναι να βρεθεί κάποιος να τη γονιμοποιήσει και μετά να παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα ως πατέρας του παιδιού.
«Είμαι μια συνειδητοποιημένη γυναίκα, που θέλει να αποκτήσει παιδί» αναφέρει η ίδια τη στιγμή που τα μηνύματα πέφτουν βροχή στον λογαριασμό της.
Το τοπίο στις ελβετικές Άλπεις είναι έτσι ή αλλιώς ξεχωριστό. Και γίνεται ακόμη καλύτερο όταν ο επισκέπτης το απολαμβάνει από τον υπαίθριο χώρο ή τα μπαλκόνια του ξενοδοχείου «Äscher Cliff» που βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω στα βράχια.
Στην περιοχή Appenzellerland της Ελβετίας όλοι γνωρίζουν το περίφημο «ξενοδοχείο των βράχων» που δεσπόζει στο φυσικό τοπίο και ενσωματώνεται επιτυχημένα σε αυτό.
Ένα ξύλινο σαλέ δημιουργήθηκε πάνω στα απότομα βράχια, προσφέροντας διαμονή πολλών αστέρων λόγω θέσης και -κυρίως- θέας. Αυτή, άλλωστε, είναι που το κάνει διάσημο τόσο εντός όσο και εκτός ελβετικών συνόρων.
Αν και τα δωμάτια είναι λίγα και τις περισσότερες φορές κλεισμένα από πολύ καιρό πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια, ωστόσο δεν λείπουν και όσοι το επισκέπτονται απλώς για να απολαύσουν τον καφέ τους θαυμάζοντας τη θέα που κόβει την ανάσα.
Η ανάβαση δύσκολη και πολύωρη όμως το αποτέλεσμα ικανοποιεί πλήρως και τον πλέον απαιτητικό επισκέπτη, αφού οι εικόνες είναι το λιγότερο εκπληκτικές και η εμπειρία μοναδική.
To 2012 βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσω το καθιερωμένο πλέον TedxΤhessaloniki.
Κάποια στιγμή βρέθηκε λοιπόν στη σκηνή ένας 27χρονος δάσκαλος από τη Δράμα που δίδασκε σε ένα τετραθέσιο δηµοτικό σχολείο στον Φουρφουρά, ένα χωριό στο ορεινό Ρέθυµνο της Κρήτης. Στο τέλος της ομιλίας του κατάφερε κάτι απίστευτο: όλη η αίθουσα είχε σηκωθεί όρθια και τον χειροκροτούσε.
Τι ήταν αυτό που μοιράστηκε με τον κόσμο που οδήγησε σε αυτή την έκρηξη ενθουσιασμού; Συχνά οι πιο απλές κινήσεις είναι αυτές που μιλάνε απευθείας στην καρδιά του κόσμου.
Ο νεαρός δάσκαλος που συνεπήρε το κοινό ονομάζεται Άγγελος Πατσιάς και τα τελευταία πέντε χρόνια, μαζί με μία ομάδα δασκάλων, αλλάζουν τα δεδομένα της διδασκαλίας όπως την ξέραμε.
Μόλις 25 χρονών όταν διορίστηκε, με δύο χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας στην πλάτη του, ο Άγγελος βρέθηκε σε αυτό το μικρό σχολείο στον άγνωστο Φουρφουρά παρέα με δύο ακόμη νέα παιδιά, τον Γιάννη Μανωλακάκη και την Γιούλη Μποσδελεκίδου.
«Δεν υπήρχε κάποιος ιδιαίτερος σκοπός ή στόχος για το που θέλουμε να φτάσουμε, αλλά θέλαμε να φτιάξουμε ένα περιβάλλον που πρώτα απ’ όλα θα ικανοποιεί εμάς», λέει σήμερα.
Η τριάδα σήκωσε λοιπόν τα μανίκια και αργά, αλλά σταθερά άρχισε να αλλάζει το σύστημα … εκ των έσω. Έχοντας στο μυαλό τους τη φιλοσοφία του «βρες τον τρόπο να μαθαίνουν τα παιδιά χωρίς τα ίδια να το συνειδητοποιούν», έβαλαν στην άκρη τα εγχειρίδια των παλαιότερων και τόλμησαν να δημιουργήσουν ένα σχολείο αλλιώτικο.
Οι τάξεις άλλαξαν μορφή και διακόσμηση, ενώ τα παιδιά άρχισαν να μαθαίνουν την αυτοδιαχείριση μέσα από την κουζίνα, το θερμοκήπιο,τους βοτανόκηπους και το κοτέτσι. Έγιναν οι ρεπόρτερ του «Φουρφουράς TV», βγήκαν στη φύση με το «Δίκτυο των Ορέων», λασπώθηκαν, έμαθαν τη γη, συνεργάστηκαν. Και έτσι γεννήθηκε «το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων», ένα άκρως ενδιαφέρον υβρίδιο που έχει ως στόχο πρώτα τη μάθηση και μετά τη γνώση.
Ο Άγγελος Πατσιάς, πέντε χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη μέρα στο άγνωστο, μιλάει στη HuffPost Greece για το πώς τον σημάδεψε η καθαρότητα στα μάτια ενός μικρού μαθητή, για τον τρόπο που εξελίχθηκε η ιδέα για αυτό το αλλιώτικο σχολείο, για το – πάντα – επίκαιρο ζήτημα του bullying, αλλά και για τη σημασία του να «αλλάξεις τον τρόπο που ρωτάς.»
Πώς ήταν οι πρώτες μέρες στο σχολείο του Φουρφουρά;
Ο Γιάννης Μανωλακάκης ήταν από τον Φουρφουρά, είχε πάρει απόσπαση για να είναι εκεί, επομένως λειτούργησε ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο σχολείο και στο χωριό. Το κοινό χαρακτηριστικό και των τριών μας ήταν ότι θέλαμε όλοι να προσφέρουμε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε.
Το σχολείο δεν διέφερε από όλα τα άλλα σχολεία της επαρχίας, οι δάσκαλοι έμεναν σε αυτό για μικρό χρονικό διάστημα, όπως γίνεται συνήθως. Εμείς λοιπόν «φάγαμε» πολλά Σαββατοκύριακα και πολλές εργατοώρες στο σχολείο.
Το φτιάχναμε, το καθαρίζαμε, προσαρμόσαμε τις αίθουσες όπως θέλαμε. Επομένως, βλέποντας όλα αυτά οι χωριανοί αυτόματα νομίζω μας συμπάθησαν. Ακόμα και όταν υπήρξαν κάποια ερωτήματα, ήταν όλα πολύ καλοπροαίρετα και σε πολύ καλό κλίμα.
Πριν πας εκεί, είχες σκεφτεί ότι θα επιδιώξεις να κάνεις κάτι «διαφορετικό» ή αυτό βγήκε στην πορεία;
Πήγα χωρίς σκέψη, δεν ήξερα ακριβώς ποια κατάσταση θα συναντήσω, γνώριζα μόνο ότι οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί από άλλους συναδέλφους που είχαν πάει εκεί παλαιότερα.
Δεν υπήρχε κάποιος σκοπός, υπήρχε απλά όρεξη, γιατί ήμασταν όλοι νέοι στο επάγγελμα. Υπήρχε αρκετή ενέργεια, αλλά και άγχος, επειδή ήμασταν τρεις νέοι σε ένα σχολείο.
Πώς άρχισε λοιπόν να παίρνει μορφή το σχολείο της «φύσης και των χρωμάτων;»
Αυτό έγινε πολύ σταδιακά. Η πρώτη χρονιά ήταν πολύ μεταβατική, κάναμε το Φουρφουράς TV, όπου τα πιτσιρίκια έκαναν εκπομπές στο Ίντερνετ, γινόταν στην ουσία ρεπόρτερ για πράγματα που τα ενδιέφεραν.
Αυτό ήταν το πρώτο βήμα για την εξωστρέφεια του σχολείου. Η ανάγκη μας να διαφοροποιήσουμε λίγο το μάθημα ήρθε πολύ σταδιακά και έγινε με προσεκτικά βήματα. Την πρώτη χρονιά, η δική μου τάξη ήταν αρκετά παραδοσιακά δομημένη. Το TedxThessaloniki ήρθε την άνοιξη της δεύτερης χρονιάς.
Το όνομα «το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το βάλαμε συμβολικά, κάτι το οποίο είχε όμως και μεγάλη δύναμη, καθώς το σχολείο έγινε κάτι ζωντανό, απέκτησε ταυτότητα. Ήταν κάτι που οι εκπαιδευτικοί που ήμασταν εκεί θέλαμε να στηρίξουμε. Οπότε, σιγά σιγά, οι διδασκαλίες άλλαξαν προς αυτή την κατεύθυνση. Και από τότε συνεχίζουμε να προσπαθούμε να κάνουμε το κέφι μας.!
Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει το σχολείο σας;
Μετά από τόσα χρόνια, έχουμε κάνει στροφή σε ένα πιο ανθρώπινο σχολείο που στοχεύει πρώτα στη μάθηση και μετά στη γνώση, που σέβεται την άποψη του μαθητή και τον χαρακτήρα του.
Του διδάσκει πάνω απ’ όλα πώς να μάθει τον εαυτό του και από εκεί και πέρα να μπορεί να αποφασίζει για αυτόν. Με βάση με αυτά τα πράγματα αναπτύσσονται και όλες αυτές οι δραστηριότητες, με τις περισσότερες από αυτές να είναι όντως κάτι καινούριο.
Ποιες είναι περισσότερα αναλυτικά κάποιες από τις δραστηριότητες που ενσωματώθηκαν στη διδασκαλία σας;
Με το Φουρφουράς TV άρχισαν όλα, με το οποίο στην ουσία κάναμε μάθημα χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται ότι κάνουμε μάθημα. Αυτό ήταν το πρώτο «καμπανάκι» με το οποίο είδαμε ότι η διαδικασία της μάθησης μπορεί να γίνει με πολύ ωραίους τρόπους.
Στη συνέχεια, κάναμε το σχολικό δίκτυο των Ορέων, των βουνών δηλαδή, στο οποίο μαζευτήκαμε πολλά ορεινά σχολεία και προσπαθήσαμε να στηρίξουμε, να τιμήσουμε και να αναβαθμίσουμε – αν θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη – την παράδοση και την τοπική ιστορία.
Αυτό αργότερα «μεταλλάχθηκε» και σε ένα Μουσείο Προφορικής Ιστορίας από παιδιά, για να διασωθεί η προφορική παράδοση, να μάθουν τα παιδιά τις τέχνες των παππούδων τους και να τα πάνε όλα αυτά ένα βήμα παραπέρα, προτείνοντας και πράγματα. Γνώρισαν πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους μέσα από αυτό.
Είμαστε πολύ χαρούμενοι επειδή πλέον αυτό το σχολικό δίκτυο το έχει αναλάβει ένα άλλο σχολείο από το Ρέθυμνο και προχωράει πάρα πολύ καλά. Στη συνέχεια είχαμε και άλλα πολλά, το κοτέτσι, τον κήπο, τον μετεωρολογικό σταθμό, την κουζίνα. Είχε ένα ενδιαφέρον πώς διαχειρίζονται τα παιδιά όλα αυτά, το πώς ένιωθαν ελεύθερα να ανακαλύψουν τις κλίσεις τους. Κάθε φορά που κάναμε ένα δειλό βήμα μπροστά, βλέπαμε την ανταπόκριση τους.
Είχε ενδιαφέρον να βλέπουμε τα παιδιά να λερώνονται με τις λάσπες, να δημιουργούν με χώματα, το μάθημα έξω στη φύση είναι ο καλύτερος δάσκαλος που μπορούν να έχουν. Διδάσκεις στα παιδιά τη συνύπαρξη, την υπομονή, την επιμονή και σίγουρα … όλα τα παιδιά θέλουν να είναι λερωμένα!
Και με τη μικρή κοινωνία ποια είναι η σχέση σας;
Δεν νομίζω ότι θα υπερβάλλω αυτή τη στιγμή αν πω ότι είμαστε μια οικογένεια, κάπως έτσι το νιώθουμε όλοι. Έχουμε την άνεση να νιώθουμε έτσι ο ένας για τον άλλο.
Αυτό σημαίνει πως ό,τι θέμα προκύψει, είμαστε εκεί για να το λύσουμε για να το στηρίξουμε, να το φροντίσουμε, ώστε να καθησυχάσουμε κάποια πράγματα, να τους ενημερώσουμε. Σίγουρα, υπήρξαν ερωτήματα για κάποιες μεθοδολογίες, ακόμα και για το Φουρφουράς TV που τα παιδιά έβγαιναν στο Ίντερνετ.
Το παν είναι να έχεις την εμπιστοσύνη των γονιών και των παιδιών και να τους πεις ότι δουλεύουμε για το ίδιο πράγμα. Ότι αγαπάμε όλοι τα παιδιά πάρα πολύ, επομένως είμαστε προσανατολισμένοι σε αυτό. Νομίζω ότι ουσιαστικά μεγαλώνουμε μαζί και πάντα είμαστε κοντά.
Τι θεωρείς ότι είναι το πιο απλό, αλλά και το πιο ουσιαστικό που μπορεί να κάνει κάποιος δάσκαλος μέσα στην τάξη;
Αυτό που λέμε όλοι μας, και στο σχολείο, είναι: «Δεν έχεις παρά να αλλάξεις τον τρόπο που ρωτάς.» Δεν χρειάζεται να κάνεις οφθαλμοφανή υπερπράγματα τα οποία θα έχουν ένα αντίκτυπο, αρκεί να αρχίσεις να αλλάζεις τον τρόπο που θέτεις τα ερωτήματα. Για παράδειγμα, μία ερώτηση που θα μπορούσες να κάνεις είναι: «Πότε ο Ιμπραήμ αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο;», Αυτός είναι ο τρόπος του παλιού εκπαιδευτικού συστήματος.
Η ίδια ερώτηση θα μπορούσε να τεθεί ως εξής: «Πώς πιστεύετε ότι θα ένιωθαν οι κάτοικοι ενός χωριού, βλέποντας τον στόλο του Ιμπραήμ να έρχεται;» Να αρχίσεις δηλαδή να κάνεις τις ερωτήσεις σου όλο και πιο ανθρώπινες, να επικαλείσαι το συναίσθημα, να βλέπεις τα παιδιά ως ολότητα. Να προσπαθείς να εκπαιδεύσεις και τον συναισθηματικό τους κόσμο και το μυαλό τους, αλλά και το σώμα τους.
Έχουν έρθει άλλα σχολεία σε επαφή μαζί σας για να «ζητήσουν τα φώτα σας;»
Ναι, έχει γίνει αυτό και για μας είναι ιδιαίτερη τιμή, δεν το περιμέναμε. Είμαστε σε επικοινωνία με αρκετούς ανθρώπους, και αυτοί μας ρωτάνε, αλλά και εμείς αυτούς. Έχουμε γνωρίσει πολλά σημαντικά άτομα, με την ουσία της έννοιας, τα οποία έχουν μοιραστεί μαζί μας κομμάτια από τη γνώση και την ιστορία τους και μας έχουν βοηθήσει να προχωρήσουμε. Αυτό είναι μεγάλο κέρδος για μας.
Τι θα έλεγες ότι έχετε πετύχει οι δάσκαλοι ως ομάδα στο σχολείο του Φουρφουρά;
Ίσως το πραγματικό αντίκτυπο να το δούμε όταν τα παιδιά αυτά μεγαλώσουν και γίνουν κάτοικοι του χωριού τους. Θεωρώ όμως ότι στο κομμάτι που ήταν δυνατό, επειδή δεν μπορείς ποτέ να κάνεις θαύματα, βγάλαμε μέσα από τα παιδιά έναν «περίεργο» εαυτό. Ένα χαμόγελο αγάπης και περιέργειας και νομίζω αυτό είναι το πιο σημαντικό που πετύχαμε.
Με αφορμή την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, αλλά και ακριβώς επειδή είσαι δάσκαλος, δεν γίνεται να μην αναφερθώ και στο φαινόμενο του bullying.
Το bullying πιστεύω ότι πάντα υπήρχε, από τα μαθητικά μας χρόνια γινόταν όλα αυτά, απλά τώρα βρέθηκε η ονομασία του. Δεν είναι ένα σύγχρονο φαινόμενο, το θέμα είναι τι το προκαλεί. Για μένα, η οικογένεια έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
Για κάθε παιδί που ασκεί τραμπουκισμό, η οικογένεια που βρίσκεται από πίσω του είναι υπεύθυνη σε έναν τεράστιο βαθμό. Προφανώς είναι ένα παιδί που δεν έχει ακουστεί ποτέ, ίσως να είναι κακοποιημένο σωματικά και λεκτικά. Έχοντας λοιπόν μια ηγετική προσωπικότητα, προσπαθεί να ακουστεί, ασκώντας βία. Σε αυτά τα παιδιά η κοινωνία πρέπει να ζητήσει «συγγνώμη.»
Πώς το αντιμετωπίζετε λοιπόν εσείς εκεί στο σχολείο;
Δεν έχουμε ακραία παραδείγματα bullying, αλλά στα συμβούλια του σχολείου έχουμε λύσει πάρα πολλές τέτοιες προβληματικές καταστάσεις. Για τα παιδιά που είναι επιρρεπή στο να τραμπουκίσουν, γιατί έτσι ίσως έχουν μεγαλώσει και έτσι έχουν μάθει, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τους βρεις μια εναλλακτική και πιο δημιουργική διέξοδο για την ενέργειά τους. Είναι φυσικά πολύ λεπτές οι ισορροπίες.
Όταν προκύπτουν λοιπόν τέτοια ζητήματα, οι δάσκαλοι του σχολείου γνωρίζουν και πώς να μιλήσουν στο παιδί για να το επιβάλλουν στη θέση του, χωρίς όμως να τον απομακρύνουν. Την ώρα που του επισημαίνουν το λάθος, του δίνουν και το χέρι για να το πουν «έλα και προχώρησε μαζί μας.»
Πρέπει ουσιαστικά να του δείξουν ότι δεν είναι μόνο του. Παράλληλα ωστόσο, πρέπει να γιατρεύεται και η οικογένεια. Αν την αφήσεις να μείνει η ίδια, χωρίς να την εκπαιδεύσεις σε κάτι διαφορετικό, τότε και το παιδί θα γυρίσει πίσω στα ίδια. Χρειάζεται λοιπόν παράλληλη διαπαιδαγώγηση και της οικογένειας και του παιδιού.
Τι είναι αυτό που θα ήθελες να ζητήσεις από το Υπουργείο Παιδείας;
Υπάρχουν σίγουρα τεράστια προβλήματα, όπως για παράδειγμα η τεράστια ύλη που σε περιορίζει από το να γίνεις πιο δημιουργικός. Πάνω απ’ όλα νομίζω όμως ότι με κάποιο τρόπο πρέπει να ακουστούν όλοι αυτοί που είναι μέσα στην τάξη.
Ο δάσκαλος μπορεί να βοηθήσει το Υπουργείο Παιδείας και εγώ θα ήθελα να δω μια τέτοια στροφή προς τον δάσκαλο. Ίσως αυτό να ακούγεται ουτοπικό και να να είναι πρακτικά ανεφάρμοστο, αλλά εγώ θα ήθελα να το δω να γίνεται. Το ίδιο ισχύει και με τους μαθητές, ειδικά στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο μιλάμε πλέον για διαμορφωμένες προσωπικότητες που έχουν πολλά πράγματα να προτείνουν.
Ποιο είναι το μέλλον στο σχολείο του Φουρφουρά;
Στόχος μας είναι να τελειοποιήσουμε αυτή τη διαφοροποιημένη διδασκαλία που αρχίσαμε, να μην αντιλαμβάνεται κανείς ποιοι είναι οι καλοί και οι κακοί μαθητές, όπως παραδοσιακά γινόταν ανάλογα με το ποιοι «έλεγαν καλά το μάθημα» ή έγραφαν καλά στα διαγωνίσματα, αλλά κάθε μαθητής να έχει τη δυνατότητα να γίνει καλός, να έχει ίσες ευκαιρίες να φτάσει εκεί που μπορεί να φτάσει.
Τώρα προέκυψε και μία πολύ ωραία συνεργασία με κάποιους έλληνες επιστήμονες από το CERN, οποίοι θα αναθέτουν στα «Φουρφουράκια» αποστολές που διαρκούν μια εβδομάδα ή δύο. Τα πιτσιρίκια ουσιαστικά θα έχουν τους καλύτερους ερευνητές να τους διδάσκουν.
Και για να σε πάω πίσω, όταν άρχισαν όλα… Όταν πήγες στον Φουρφουρά, ήσουν μόλις 25 χρονών, με μικρή επαγγελματική εμπειρία. Τι είναι εκείνο που σε «σημάδεψε» εκείνες τις πρώτες μέρες;
Εμένα μου έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη μου ο 10χρονος Γιάννης Διαμαντάκης, ο πρώτος μαθητής που συνάντησα στον Φουρφουρά. Καθόμουν στο πλατύσκαλο του σχολείου και ο Γιάννης ήρθε εκεί.
Είναι κάτι που δεν είναι εύκολο να το περιγράψω με λόγια. Ήρθε πραγματικά άφοβος απέναντί μου, με διάθεση να γνωριστούμε, είχε κάτι το γνήσιο, το καθαρό. Με κοίταξε, συστήθηκε φωναχτά, όπως φωναχτά μιλάνε και σχεδόν όλοι οι Κρητικοί, χωρίς να ντρέπεται. Εγώ του έκανα κλασικές ερωτήσεις, γιατί δεν ήξερα και τι να πω, και αυτός μου απάντησε για τα ενδιαφεροντά του.
Ο Γιάννης, το παιδί αυτό που γνώρισα πρώτο πριν από πέντε χρόνια, ήταν για μένα και η πρώτη θετική εντύπωση απέναντι σε αυτό που θα συναντούσα. Αυτή η καθαρότητα, η γνησιότητα, μου άρεσε πάρα πολύ, και είναι κάτι που χαρακτηρίζει τους περισσότερους ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει στο χωριό.
Χάρη σε δικτυακούς τόπους όπως το Etsy και το Pinterest, οι κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά έχουν τραβήξει όλα τα βλέμματα.
Με ιδιαίτερα χαμηλό προϋπολογισμό, αλλά με όπλα το μεράκι, τη φαντασία και μερικά εργαλεία, κάποιοι επαναχρησιμοποιούν άχρηστα για τους υπόλοιπους υλικά και τα μεταμορφώνουν σε κάτι πολύ χρήσιμο.
Ένα από τα πιο διαδεδομένα αλλά και πιο ευέλικτα υλικά για κατασκευές DIYs είναι με βεβαιότητα οι ξύλινες παλέτες.
Οι ξύλινες παλέτες που με λίγα καρφιά, μπογιά και αρκετή φαντασία μπορούν να εξελιχθούν σε καναπέδες, κρεβάτια, κρεμάστρες, καθίσματα και πολλά ακόμη που θα δείτε στη συνέχεια.
Ρίξτε μια ματιά και πάρτε ιδέες. Ειδικά το νούμερο 19 είναι τόσο πανέμορφο και λειτουργικό! Αν το άρθρο σας φαίνεται ενδιαφέρον μοιραστείτε το με τους φίλους σας.
1. Ένα ράφι για τις κατσαρόλες και τα τηγάνια
Κόβοντας μια παλέτα, τοποθετώντας την στον τοίχο και καρφώνοντας πάνω της άγκιστρα, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα χρήσιμο έπιπλο αποθήκευσης για την κουζίνα σας.
2. Ξαπλώστρες
Με τέσσερις μόλις παλέτες, μπορείτε να δημιουργήσετε δυο ξαπλώστρες για την αυλή σας. Δυο από τις παλέτες χρησιμοποιούνται για την βάση και δυο για την πλάτη.Το μόνο που θα χρειαστείτε στη συνέχεια είναι να επιλέξετε το χρώμα της μπογιάς για να τις βάψετε.
3. Μια κούνια από παλέτα
Το τέλειο μέρος για να αράξετε και να συνομιλήσετε με τους φίλους σας!
4. Ένα μπαρ για τα μπουκάλια σας
Χρησιμοποιώντας δύο κομμάτια από μια παλέτα, μπορείτε να αποθηκεύσετε στον τοίχο τα μπουκάλια με το κρασί αλλά και μερικά ποτήρια.
5. Μια πόρτα για το μωρό
Απαγορεύστε στο παιδί σας να ανέβει τις σκάλες κατασκευάζοντας μια πόρτα σαν αυτή από μια παλέτα.
6. Ένα υπαίθριο τραπέζι
Θα χρειαστείτε μόνο δύο παλέτες τις οποίες θα «δέσετε» μαζί και ένα κομμάτι σκυρόδεμα ή ακόμα και ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο. Το αποτέλεσμα; Ένα πολύ όμορφο και χρηστικό τραπεζάκι για τον κήπο σας.
7. Ένα κρεβάτι με μεγάλους χώρους αποθήκευσης
Αυτό το κρεβάτι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από παλέτες δεν μοιάζει μόνο τεράστιο αλλά κρύβει και μεγάλους χώρους αποθήκευσης.
8. Άνετα καθίσματα για το Home Theater
Με μερικές παλέτες και με αρκετά κομψά μαξιλάρια, μπορείτε να δημιουργήσετε ένα καταπληκτικό χώρο στο σαλόνι σας.
9. Ένα φρούριο για τα παιδιά!
Τα παιδιά θα αγαπήσουν αυτό το φρούριο κατασκευασμένο από παλέτες. Μπορείτε να το τοποθετήσετε σχεδόν σε κάθε υπνοδωμάτιο. Απλά βεβαιωθείτε ότι η όλη δομή είναι αρκετά λεία ώστε να μην προκαλέσει τραυματισμούς.
10. Ένα κάθετο παρτέρι
Έχετε περιορισμένο χώρο στον κήπο σας; Κανένα πρόβλημα! Μια παλέτα τοποθετημένη κάθετα μπορεί να γίνει μια όμορφη και πολύ αποδοτική εναλλακτική λύση.
11. Ένα τραπεζάκι για το σαλόνι
Είναι οικονομικό και πολύ κομψό. Τι θα χρειαστείτε: Μια παλέτα, ένα μεγάλο κομμάτι γυαλί, τέσσερις ρόδες και το.. δωμάτιο για να το τοποθετήσετε!
12. Ένα άνετο κρεβάτι από παλέτες
Αντί να αγοράσετε ένα ακριβό κρεβάτι, γιατί να μην δημιουργήσετε το δικό σας με λίγες παλέτες;
13. Ένα γραφείο από παλέτες
Αυτό το γραφείο αν και ήδη εξαιρετικό θα γίνονταν ακόμη καλύτερο αν πάνω του τοποθετούσαμε ένα μεγάλο κομμάτι χοντρό γυαλί.
14. Αυτό το πολύ χαριτωμένο τραπεζάκι
Χρησιμοποιήστε μια παλέτα και λίγη μπογιά της αρεσκείας σας για να κατασκευάσετε ένα χαριτωμένο μικρό τραπέζι σαν αυτό.
15. Μια άνετη κούνια
Μερικά σανίδια από παλέτες και έτοιμη η κούνια για μικρούς και μεγάλους.
16. Ένα κεφαλάρι για το κρεβάτι
Χρησιμοποιώντας παλέτες μπορείτε να δημιουργήσετε ένα κεφαλάρι που θα δώσει στο υπνοδωμάτιο σας ένα όμορφο χρώμα.
17. Ένα κρεβάτι από παλέτες για το κατοικίδιο σας
Αντί να αγοράσετε ένα ακριβό κρεβάτι για το κατοικίδιο σας, μπορείτε να κατασκευάσετε ένα από μερικές παλέτες και μερικά μαξιλάρια. Το κατοικίδιο σας θα σας ευγνωμονεί!
18. Αυτό το καταπληκτικό διώροφο έπιπλο!
Πρόκειται για δυο κρεβάτια, το ένα πάνω από το άλλο, με ράφια εξωτερικά ώστε να έχετε τη δυνατότητα να αποθηκεύσετε μικρά αντικείμενα. Ιδανικό για το παιδικό δωμάτιο!
19. Ένας άνετος καναπές για το σαλόνι σας
Δεν μοιάζει υπέροχος; Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι είναι κατασκευασμένες από παλιές ξύλινες παλέτες!
20. Ένα πολύ-τραπέζι για τη κουζίνα
Ο πίνακας, τα μπουκάλια και τα ποτήρια στα ράφια, καθώς και το φωτιστικό ανεβάζουν αυτό το χαριτωμένο τραπέζι σε άλλο επίπεδο.
21. Ένα έπιπλο αντίκα από παλέτες
Είναι μια πολύ πιο πολύπλοκη κατασκευή, αλλά το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει εκπληκτικά με ένα έπιπλο – αντίκα.
22. Ξύλινο σπίτι για τα παιδιά
Με μερικές παλέτες μπορείτε να κατασκευάσετε ένα χαριτωμένο σπιτάκι στο κήπο για να παίζουν τα παιδιά.
23. Ένα καινοτόμο θερμοκήπιο
Δημιουργήστε ένα ζεστό χώρο για τα ευαίσθητα φυτά σας, χρησιμοποιώντας παλέτες για την κατασκευή του κιβωτίου και υαλοπίνακα για το πορτάκι.
24. Ένα διαχωριστικό δωματίου από παλέτες
Ο τέλειος τρόπος για να διαχωρίσετε ένα μεγάλο ανοιχτό χώρο σε δύο μικρότερα δωμάτια.
25. Ένα μεγάλο ράφι από παλέτες
Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε ως βιβλιοθήκη αλλά και για ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Στη φαντασία δεν μπορείτε να βάλετε όρια!
26. Μερικές παλέτες και.. έτοιμα τα ράφια σας!
Οι παλέτες είναι αρκετά ανθεκτικές, οπότε αν είστε σε ένα διαμέρισμα με περιορισμένο χώρο, αυτά τα ράφια μπορούν, κυριολεκτικά, να σας σώσουν!
Ο φωτογράφος Hamid Sardar-Afkhami αποθανάτισε μοναδικές στιγμές του νομαδικού λαού Dukha που εκτρέφει και βόσκει ταράνδους εδώ και πολλά χρόνια.
Οι Dukha ή Duhalar ή Tsaatan στα Μογγολικά είναι νομάδες κτηνοτρόφοι. Ασχολούνται με την εκτροφή των ταράνδων. Ζουν σε μικρές ομάδες σε κωνικές σκηνές, οι οποίες ονομάζονται alajy og και απλώνονται σε έκταση περίπου 6 εκατομμυρίων στρεμμάτων.
Αγωνίζονται να κρατήσουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους, ο οποίος είναι απόλυτα συνδεδεμένος με την εκτροφή των ταράνδων.
Οι τάρανδοι είναι αυτοί που τους παρέχουν ό,τι χρειάζονται για να επιβιώσουν στο σκληρό περιβάλλον που ζουν: κρέας, γάλα, δέρματα. Το γάλα, το τυρί και το γιαούρτι των ταράνδων αποτελούν τη βασική διατροφή τους. Μόνο λίγοι τάρανδοι θανατώνονται για το δέρμα και το κρέας τους. Όλα όσα τους παρέχουν οι τάρανδοι τα χρησιμοποιούν με φειδώ. Όταν σκοτώνουν ένα ζώο κανένα μέρος του-εκτός από τη χολή-δεν πάει χαμένο.
Μια σημαντική λειτουργία των ταράνδων είναι η χρήση τους ως μέσο μεταφοράς. Οι Dukha από μικροί μαθαίνουν να ιππεύουν τους ταράνδους, συχνά χωρίς σέλες.
Η σχέση των Dukha με τους ταράνδους τους είναι πολύ τρυφερή-αυτοί είναι οι παλαιότερα εξημερωμένοι τάρανδοι στον κόσμο.
Η ζωή για τη φυλή Dukha είναι απλή και σκληρή. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό, ενώ η θερμοκρασία μπορεί να μειωθεί σε 40 °C κάτω από το μηδέν, το χειμώνα. Ενώ αρχίζουν να ενσωματώνουν στοιχεία του σύγχρονου κόσμου, όπως μπαταρίες και κεραίες, στην καθημερινή ζωή τους, το κάνουν με το δικό τους ρυθμό.
Ενδιαφέρονται να καλυτερεύσουν τη ζωή τους, αλλά θέλουν να το κάνουν με τους δικούς τους όρους. Σήμερα οι Dukha αποτελούν εθνική μειονότητα. Περίπου 400 άτομα ζουν στις βόρειες περιοχές της Μογγολίας. Από αυτούς μόνο οι μισοί ενδιαφέρονται να συνεχίσουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους.
Τα παιδιά πηγαίνουν σε σχολεία μακριά από τα σπίτια τους και διδάσκονται στην Μογγολική γλώσσα, όχι στην μητρική τους, η οποία απειλείται. Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι μετακινούνται στα αστικά κέντρα.
Περίπου 37 οικογένειες-180 άτομα-συνεχίζουν να ζουν νομαδικά και να εκτρέφουν κοπάδια ταράνδων ακριβώς όπως έκαναν οι πρόγονοί τους, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όσοι συνεχίζουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής είναι περήφανοι για την κληρονομιά τους-μια ζωή στην ύπαιθρο με τους ταράνδους τους.
“Χωρίς τους ταράνδους δεν είμαστε Dukha”, λένε. Ο Sanjin είναι ένας σεβαστός γέροντας Dukha. Ο γιος του είναι, επίσης, ένας βοσκός ταράνδων. “Ο τάρανδος είναι η ζωή μας», λέει. «Ό,τι κάνουμε είναι συνδεδεμένο με αυτούς”. “Είναι μια μεγάλη κληρονομιά από τους προγόνους μας», προσθέτει ο γιος του.
Μπορεί το… σήκωμα του μεσαίου δαχτύλου να αποτελεί «κοινή γλώσσα» σε όλον τον κόσμο, ωστόσο υπάρχουν κι άλλες χειρονομίες που μπορεί να σας φέρουν σε… δύσκολη θέση, ανάλογα με τον τόπο προορισμού σας.
Για παράδειγμα, η περίφημη, ελληνική «μούτζα», μια κίνηση υποτιμητική για τον «παραλήπτη» της, ή το σταύρωμα των χεριών -ως ένδειξη αλαζονείας- στη Φιλανδία.
Σύμφωνα με ένα infographic με τις πιο προσβλητικές χειρονομίες σε όλον τον κόσμο, που δημοσίευσε η Daily Mail, το τρίψιμο των χεριών από την έξω πλευρά, κάτω από το πηγούνι και με κατεύθυνση προς τα μπροστά «μεταφράζεται» ως «άντε χάσου» στο Βέλγιο, τη Γαλλία και την Τυνησία.
Ακόμη, η γνωστή στους Έλληνες μούτζα, υπάρχει ως προσβλητική χειρονομία και στην Αυστραλία και τη Μέση Ανατολή, ενώ στη Φιλανδία το σταύρωμα των χεριών θεωρείται ως ένδειξη αλαζονείας.
Από την άλλη στην Ινδία, είναι εξαιρετικά προσβλητικό να δείχνει κανείς τις σόλες των παπουτσιών, ή τις πατούσες του σε κάποιον άλλον.
