Καθώς ο Πλάτων έκανε βόλτα, ένα πρωινό με τον δάσκαλο του Σωκράτη, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και τον ρώτησε ποιο είναι το μυστικό για να πετύχεις οτιδήποτε.
Ο Σωκράτης δεν απάντησε και ο Πλάτων από σεβασμό δεν επίμεινε, λίγο πριν φτάσουν όμως στην πηγή στερνή για να πιουν νερό, δεν άντεξε και ξαναρώτησε…
Τότε ο δάσκαλος έσκυψε ήπιε νερό και έπιασε άγρια τον Πλάτωνα από τα μαλλιά και έβαλε το κεφάλι του βίαια μέσα στη γούρνα και λίγο πριν πνιγεί τον απελευθέρωσε ενώ εκείνος τραβήχτηκε παίρνοντας βαθιά ανάσα.
Μετά από λίγη ώρα και αφού ο Πλάτων είχε συνέλθει ο Σωκράτης είπε:
«Θα πετύχεις μόνον όταν στην επιθυμία σου βάλεις, την ίδια δύναμη που έβαλες τώρα για να ζήσεις.
Οι άνθρωποι Πλάτων έχουν επιθυμίες, που αν δεν γίνουν σφοδρές επιθυμίες θα παραμείνουν μόνον φαντασιώσεις».
1. Η πιο συχνή ερώτηση που κάνεις σε μαγαζί με ρούχα είναι “αυτό βγαίνει σε μαύρο”; (Έλα πες, όταν είδες αυτή τη φράση ένιωσες την απόλυτη ταύτιση).
2. Όταν ψωνίζεις online, το πρώτο “κριτήριο” που βάζεις, είναι το χρώμα να είναι μαύρο. Ε, και τι πειράζει να μην είναι ακριβώς το νούμερο σου; Είναι μαύρο και είναι τέλειο.
3. Δυσκολεύεσαι να διαλέξεις τι θα φορέσεις (αλήθεια τώρα;) γιατί ΟΛΑ μέσα στην ντουλάπα σου είναι μαύρα και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το ένα από το άλλο.
4. Οι φίλες σου έχουν σταματήσει πια να σε ρωτάνε «τι θα βάλεις στο αυριανό πάρτι» γιατί μέχρι και οι πέτρες ξέρουν τι θα φορέσεις.
5. Το total black look σου σε έχει βγάλει ασπροπρόσωπη (ουχεχε) αρκετές φορές όταν έχεις λερωθεί με ποτό/ σάλτσα κλπ. γιατί δεν φαίνεται τόσο ο λεκές. Εκτός φυσικά αν πέσει μαγιονέζα, τότε την πάτησες.
6. Ζεις τον απόλυτο εφιάλτη αν έχεις κατοικίδιο (ειδικά αν είναι ιδιαίτερα μαλλιαρό) και έχεις πάντα μαζί σου ρολό για να μαζεύεις τις τρίχες.
7. Αν πρέπει να ετοιμαστείς μέσα σε πέντε λεπτά, είναι πολύ εύκολο γιατί απλά ΟΛΑ ταιριάζουν μεταξύ τους.
8. Το μαύρο είναι πάντα κομψό, διαχρονικό, cool και ταιριάζει σε κάθε περίσταση.
9. Το instagram timeline σου είναι γεμάτο με φωτογραφίες street style στις οποίες κυριαρχεί το μαύρο. Έτσι για την έμπνευση βρε παιδί μου.
10. Συνήθως προσπαθείς να «σπάσεις» την πολύ μαυρίλα, βάζοντας ένα πιο έντονο κραγιόν ή βερνίκι νυχιών.
11. Αν έβαζες 5 ευρώ στην άκρη κάθε φορά που κάποιος σου λέει «για κηδεία ντύθηκες;» θα είχες αρκετά χρήματα για να πάρεις εκείνο το ακριβό μαύρο φόρεμα που σου αρέσει.
12. Δεν θα μάθει ΠΟΤΕ κανείς ότι φοράς το ίδιο μαύρο τζιν 3 μέρες σερί γιατί έτσι και αλλιώς όλα σου τα παντελόνια μοιάζουν.
13. Απορείς με τους ανθρώπους που δεν ξεχωρίζουν ότι ΑΥΤΟ το μαύρο φόρεμα είναι διαφορετικό από ΑΥΤΟ το μαύρο φόρεμα. Και όχι, δεν μιλάμε για το σχέδιο αλλά για το actual χρώμα του.
14. Όταν σε ρωτάνε γιατί δεν φοράς κάτι πιο φωτεινό, απαντάς “Τι εννοείς; Και το γκρι τι είναι”;
Αυτές οι πεταλούδες θα σας γίνουν λατρεία. Μπορείτε να τις φτιάξετε πολύ εύκολα και να διακοσμήσετε πετσέτες, κουρτίνες, μαξιλάρια και οτι άλλο φανταστείτε!
Θα χρειαστείτε:
Φαρδιά κορδέλα απο οργάντζα
βελόνι και κλωστή
ψαλίδι
χάντρες
Κόψτε λωρίδες από τη κορδέλα, όχι πολύ μακριές γιατί από αυτό καθορίζεται το μέγεθος των φτερών.
Διπλώστε τη λωρίδα στη μέση και περάστε το βελόνι με τη κλωστή χωρίς όμως να το ράψετε, μόνο το βελόνι περασμένο. Κόψτε σε τρίγωνα. Τώρα θα έχετε 2 τρίγωνα, ένα με περασμένο το βελόνι και ένα χωρίς.
Τώρα μπορείτε να ράψετε δηλαδή να τραβήξετε το βελόνι απο το ένα τρίγωνο και να συνεχίσετε στο άλλο έτσι ώστε να σχηματιστεί κάτι σαν την παρακάτω φωτογραφία.
Τραβήξτε τη κλωστή έτσι ώστε να σουρώσει το ύφασμα στο κέντρο και να σχηματίσει τη μια πλευρά των φτερών. Επαναλάβετε για να σχηματίσετε και την άλλη πλευρά.
Ράψτε τα 2 κομμάτια μεταξύ τους,
Στη συνέχεια ράψτε επάνω χάντρες ή μαργαριταράκια για να φτιάξετε το κορμό της πεταλούδας.
Εαν θέλετε να στολίσετε πετσέτες ή κουρτίνες με αυτές τις πανέμορφες πεταλούδες μπορείτε να κεντήσετε με όμορφο νήμα καμπυλωτές γραμμές (το φτερούγισμα) που θα καταλήγει στην πεταλούδα.
Διακόσμηστε όπως σας αρέσει κεντώντας φύλλα, λουλουδάκια και ότι άλλο σας αρέσει.
Πισίνα στον 55ο όροφο κτιρίου; ΝΑΙ, έχει την καλύτερη θέα!
Οι σύγχρονες πόλεις σήμερα φαίνεται να αυξάνονται… Να αυξάνονται προς τα πάνω! Νέοι ουρανοξύστες και άλλα άριστα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα συνεχίζουν να εμφανίζονται και να μας εκπλήσσουν με τις τεχνολογικές καινοτομίες και τη μοναδικότητά τους.
Ας ρίξουμε μια ματιά στα καλύτερα έργα που ώθησαν την σύγχρονη αρχιτεκτονική σε νέα επίπεδα (τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά).
Το Μονοπάτι Trolls στη Νορβηγία
Kρεμαστή γέφυρα με γυάλινο πυθμένα στην Κίνα
Πισίνα στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου Marina Bay Sands στη Σιγκαπούρη
Cliff House: Ένα (εξαιρετικό) ενοικιαζόμενο κατάλυμα στην Αυστραλία
Πύργος στις όχθες του ποταμού Mur στην Αυστρία
Σπίτι που κρέμεται από βράχο στην Ελλάδα (το έργο βρίσκεται σε προσχέδιο)
Κρεμαστή καταπράσινη γέφυρα για διάβαση πεζών στην Πολωνία
Το ξενοδοχείο Ritz Carlton and Holiday Inn στη Σαγκάη
Τσάρκες, μαγκιά, αλητεία και εφηβικές τρέλες ενσαρκώνονταν άλλοτε ιδανικά στη χώρα μας μέσα από ένα μικρού κυβισμού μηχανάκι που συστάσεις δεν χρειάζεται, μιας και δεν έφυγε ποτέ από τις ζωές μας.
Εκεί λοιπόν στην καρδιά της δεκαετίας του 1980, ανάμεσα στα φαντεζί χτενίσματα, το κιτσάτο ντύσιμο, τα έντονα βαψίματα, τις φωτεινές επιγραφές, τις ντίσκο και τις βιντεοταινίες, ένα πειραγμένο μηχανάκι βάλθηκε να απαθανατίσει τη νεανική κουλτούρα με την απαραίτητη εξαλλοσύνη της εποχής: το πενηντάρι Honda Super Cub!
Το λατρεμένο «παπάκι» ανέβασε στη σέλα του όλα όσα σήμαινε η ιδιαίτερη δεκαετία του ’80 και με ένα κατοστάρικο βενζίνη τα έφερε γυροβολιά απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ελλάδα, δίνοντας έκφραση αλλά και μορφή στην εφηβική αναστάτωση.
Σε μια εποχή που ο Σταμάτης Γαρδέλης ράγιζε καρδιές και η Ισμήνη Καλέση ήταν το sex symbol στα ελληνικά, το πειραγμένο «παπάκι» μεταμορφωνόταν στο όχημα της πολυπόθητης κοινωνικής αλλαγής που θα έβγαζε την Ελλάδα από την επαρχιώτικη φύση της και θα την άνοιγε στην ξενομανία και τον νεοπλουτισμό.
Κι αν σήμερα πολλοί σπεύδουν να κατηγορήσουν τα ’80s για την αισθητική του κιτς και τις υπερβολές της, το «παπάκι» διασώζεται αναγκαστικά για όλη τη γλυκόπικρη νοσταλγία που προκαλεί…
Η γέννηση του θρύλου
Καμιά εικόνα, ιστορία, κατάσταση ή θέαμα των ’80s δεν θα ήταν πλήρες χωρίς ένα «παπάκι» συνοδευτικό, καθώς πάνω του γαλουχήθηκαν όλα τα νιάτα στις γυροβολιές, τη σούζα και τις νεανικές αποκοτιές. Το προσιτό οικονομικά πενηντάρι «παπάκι», μεταχειρισμένο συνήθως από Ιαπωνία μεριά, το έβαζαν στο χέρι ακόμα τα 16χρονα αποκτώντας την πρώτη «ρόδα» τους, με την οποία θα γίνονταν οι πρώτες κοπάνες αλλά και τα παρθενικά μπασίματα στις ντισκοτέκ και τα καφέ.
Εργαλείο από κάθε άποψη, δεν θα έπαιρνε πολύ στο «παπί» να γίνει μόδα, κι από κει η πορεία του ως σύμβολο κοινωνικής ανυπακοής και επανάστασης των ηθών ήταν εξασφαλισμένη. Με το χαρτζιλίκι προκαταβολή και τα υπόλοιπα γραμμάτια, ο πιτσιρικάς καβάλαγε το «παπάκι» αψηφώντας τις απεγνωσμένες κραυγές της μάνας για τις «σκοτώστρες τα μηχανάκια» και ανοιγόταν σε ένα νέο σύμπαν εμπειριών, χαβαλέ και απαραίτητων δόσεων μαγκιάς.
Όσο για τη σταδιοδρομία της φιγούρας, μία ήταν η υποχρεωτική στάση: το τσαμπουκάλεμα του «παπιού»! Η ποδιά κοβόταν ή αφαιρούνταν τελείως, η μαμίσια εξάτμιση άλλαζε αναγκαστικά σε Sebring και το μοτέρ «πειραζόταν», φτάνοντας από τα ταπεινά 50cc στα 72, τα 80 ή ακόμα περισσότερα κυβικά. Το μυθικό πια Honda Super Cub φορούσε τετράχρονο αερόψυκτο μονοκύλινδρο κινητήρα 50 κυβικών και ημιαυτόματο κιβώτιο τεσσάρων σχέσεων (ή τριών αρχικά), αν και αυτά ήταν για τους φλώρους. Γιατί τα αλάνια της εποχής έψαχναν να ξεζουμίσουν το εύστροφο μοτεράκι φτάνοντάς το στα 72 ή τα 85 κυβικά.
Η τελική τιμή του «παπιού» μετά τις μεταποιήσεις εκτοξευόταν σε διπλάσια ή τριπλάσια νούμερα, καθώς το τσαμπουκάλεμα δεν είχε πρακτικά τέλος: αντικατάσταση κυλίνδρου, αλλαγή καρμπιρατέρ και άλλαγμα εξάτμισης ώστε να γίνει «σεμπρίκι» (Sebring) και να προκαλεί τέτοια βαβούρα ώστε να σε παίρνουν χαμπάρι από χιλιόμετρα. Αν μάλιστα ήσουν ακόμα πιο μάγκας, φόραγες την «κοντή» εξάτμιση ή ακόμα και κοντοκομμένο σωλήνα!
Τα μαρσαρίσματα έξω από τα ουφάδικα έδιναν και έπαιρναν, όπως και τα σπινιαρίσματα στο τσιμέντο με την ταχύτητα πατημένη. Μετά ακολουθούσαν σούζες και «κωλιές» έξω από τις ντισκοτέκ, καθώς με ένα κατοστάρικο (δραχμές!) έφερνες γύρο όλη την Αθήνα. Αν και το «πείραγμα» δεν είχε να κάνει μόνο με τα μηχανικά μέρη, καθώς όλο το ζουμί ήταν στο στιλ και τη φιγούρα: το «παπί» έπρεπε να φυσάει! Γι’ αυτό και ξερίζωνες αμέσως τους καθρέφτες και τη σχάρα, αποσυναρμολογούσες την ποδιά (ή αν την κρατούσες τελικά, τη γέμιζες αυτοκόλλητα) και έκοβες τα φτερά. Αν ήσουν μάλιστα σουζάκιας, πετσόκοβες και την πινακίδα για να μη σε ενοχλεί στις σούζες.
Ο σκοπός ήταν να μη μοιάζει με τίποτα με το εργοστασιακό μοντέλο, κι έτσι οι ρόδες, η σέλα και τα φλασάκια δεν έμεναν στο απυρόβλητο των μεταποιήσεων. Γιατί πέρα από τη μόστρα σε πλατείες και νεολαιίστικα μέρη, στο πίσω μέρος του μυαλού υπήρχε αναγκαστικά το «γκάζι» και οι κόντρες με τους φλώρους της διπλανής συνοικίας. Η εικόνα του παπόβιου συμπληρωνόταν με μαλλάκι-χαίτη και υποχρεωτικά λευκή καλτσούλα, ενώ ολοκληρωνόταν με πινελιές μπουφάν flight ή δερμάτινου perfecto, αν ήσουν αγριόμαγκας και καβαλούσες «αγριόπαπια».
Για να έχεις βέβαια «αγριόπαπια», έπρεπε το μηχανάκι να βγάζει απίστευτα θορύβια κι εσύ να ήσουν μαέστρος όλων των τσαλιμακίων στις δύο ρόδες. Όφειλες ταυτοχρόνως να το λύνεις και να το δένεις με τα μάτια κλειστά και το «παπάκι» σου να είσαι εξίσου πειραγμένο εξωτερικά και εσωτερικά. Μόνο έτσι ήσουν αληθινά περπατημένος και σε σέβονταν όλοι. Είπαμε, η «πάπια» έσερνε μια ολόκληρη κουλτούρα ξοπίσω της και μόνο τηρώντας τη απαρέγκλιτα σε σέβονταν όλοι οι μάγκες του ντουνιά.
«Δεν οδήγησα ποτέ μηχανή, πάντα οδηγούσα παπάκι», εξομολογήθηκε παλιότερα το σύμβολο της εποχής Σταμάτης Γαρδέλης, επιβεβαιώνοντας την απήχηση του «παπιού» στα έξαλλα εκείνα χρόνια. Γιατί το πενηντάρι μηχανάκι ήταν όχημα κοινωνικής αλλαγής, μεταφέροντας με τα ταπεινά αλογάκια του όλους τους πόθους της νιότης: επανάσταση στο κατεστημένο και υπέρβαση των κοινωνικών συμβάσεων.
Αν και η κουλτούρα του «παπιού» δεν πρέπει να εξαντλείται στο Χοντάκι, καθώς εξίσου θρυλικό ήταν το πενηντάρι Town Mate της Yamaha. Η γνωστή σε πολλούς «ταούνα»! Το Town Mate ήταν το μοναδικό «παπάκι» που φορούσε διαφορικό αντί αλυσίδας στη μετάδοση και έζησε εξίσου μεγάλες δόξες με το Honda Super Cub. Όλα τους δηλωμένα πενηντάρια, αν και στην πραγματικότητα ήταν πολύ μεγαλύτερα μετά τις ερασιτεχνικές μεταποιήσεις.
Όσο για τον όρο «παπί», κανείς δεν ξέρει πώς έχει προέλθει. Παρά την τεράστια απήχησή του δηλαδή στην ελληνική κοινωνία, η καταγωγή του παρατσουκλιού αγνοείται. Άλλοι λένε ότι ήταν η εμφάνισή του με την ποδιά που το έκανε να μοιάζει με πάπια, άλλοι πάλι θέλουν τον ήχο της βγαλμένης εξάτμισης να πυροδοτεί αυτό το «παπάκι». Παρά τη νοσταλγική θέση που έχει όμως για μας τους Έλληνες ως σύμβολο μιας άλλης εποχής, το «παπάκι» παραμένει το δημοφιλέστερο μηχανάκι όλων των εποχών!
Το «παπάκι» μπαίνει σουζάτο στην πολιτική
Ακόμα και προεκλογικό σύνθημα έγινε το ιστορικό μηχανάκι όταν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ τραγουδούσαν εν χορώ «Καλύτερα παπάκι παρά τον Μητσοτάκη»! Πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 1985, ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας υποσχέθηκε μειώσεις στις τιμές των αυτοκινήτων και χαμηλότερη φορολογία στην αυτοκίνηση, αν και οι πασοκτζήδες δήλωσαν την προτίμησή τους στο ταπεινό δίτροχο με το περιβόητο σύνθημα, που όχι μόνο ακουγόταν κατά κόρον στις συγκεντρώσεις και τους κεφενέδες, αλλά γράφτηκε κιόλας σε μαντρότοιχους.
Το «Καλύτερα παπάκι παρά τον Μητσοτάκη» άρεσε μάλιστα τόσο πολύ στους αντιπάλους της Δεξιάς που έμελλε να το τιμήσουν και στις επόμενες προεκλογικές περιόδους, κι ας μην είχε πια καμιά αντιστοιχία με τις νέες εξαγγελίες της ΝΔ…
Η ιστορία της «πάπιας»
Το δημοφιλέστερο μηχανάκι όλων των δίτροχων εποχών, το «πολύ» Honda Super Cub, εμφανίστηκε στην Ιαπωνία το 1958, μετρώντας αδιάλειπτη παρουσία μέχρι και σήμερα στις γραμμές παραγωγής της Honda και έχοντας πουλήσει μέχρι το 2014 περισσότερα από 87 εκατομμύρια κομμάτια! Ο δαιμόνιος μηχανικός Σοϊτσίρο Χόντα συνέλαβε την ιδέα για μια μικρού κυβισμού μηχανή πόλης ήδη από το 1956, όταν βρέθηκε στη Γερμανία και είδε από κοντά τα μοτοποδήλατα του καιρού που αγκομαχούσαν στις ανηφόρες.
Κι έτσι ένα ελαφρύ και κυρίως αξιόπιστο μηχανάκι μικρού κυβισμού μπήκε αμέσως στο δημιουργικό στόχαστρο του μεγάλου πιονέρου της Honda, ο οποίος άλλαζε εν αγνοία του την ιστορία των δίτροχων. Παρά την έμφαση στην ποιότητα παραγωγής, τα πρώτα πενηντάρια «παπάκια» της Honda δεν πήγαν καλά στην Ιαπωνία και έβγαλαν αρκετά προβλήματα, αναγκάζοντας τον τελειομανή Σοϊτσίρο να ξαποστέλνει τους μηχανικούς του στα σπίτια των πελατών για τις απαραίτητες επισκευές!
Ο μακροχρόνιος συνεργάτης του Χόντα μπήκε μια μέρα στο σχεδιαστήριό του και του ζήτησε να φτιάξει το μηχανάκι με τρόπο που να μπορεί να οδηγηθεί με το ένα χέρι, ώστε να μπορούν οι ντελιβεράδες του Τόκιο να κουβαλούν στο άλλο τις παραγγελίες με τα νουντλς! «Αν μπορέσεις να σχεδιάσεις μια μικρή μοτοσικλέτα, ας πούμε 50 κυβικών, με ένα κάλυμμα για να κρύβει τη μηχανή, τους σωλήνες και τα καλώδια στο εσωτερικό, τότε μπορώ να την πουλήσω. Δεν ξέρω πόσα μαγαζιά με νουντλς υπάρχουν στην Ιαπωνία, αλλά σε πάω στοίχημα ότι κάθε κατάστημα θα θελήσει μία για τους ντελιβεράδες του».
Το Super Cub είχε γεννηθεί και λίγο μετά (αρχές δεκαετίας 1970) θα ακολουθούσε η Yamaha με το ανταγωνιστικό Town Mate, δημιουργώντας έναν νέο τρόπο φτηνής δίτροχης μετακίνησης. Το χαρακτηριστικό τους σχήμα, η ευκολία στη χρήση και το χαμηλό κόστος συντήρησης και μετακίνησης τα έστειλαν στα ουράνια, αλλά και η σύνδεσή τους φυσικά με τα εξεγερμένα νιάτα μιας άλλης εποχής…
Ενώ η Anna ετοιμαζόταν για το πρώτο της ραντεβού με την Henry, έναν άντρα με τον οποίο ήταν κρυφά ερωτευμένη για χρόνια, όλα πάνε στραβά μέχρι την στιγμή που ανακαλύπτει το αδύνατο: ξαφνικά είναι σε θέση να σμιλεύει την εμφάνισή της σε όποιο σχήμα θέλει, όπως ακριβώς και ο πηλός.
Το “Plastic” είναι μια δημοφιλής ταινία μικρού μήκους που κυκλοφόρησε το 2008. Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από την Sandy Widyanata. Η ταινία πραγματεύεται το θέμα της γυναικείας αντίληψης για το σώμα τους και την σημασία της αποδοχής του εαυτού μας.
Το να βλέπουμε την Anna να φτιάχνει το πρόσωπο της όπως θέλει, να τραβάει την μύτη μέχρι να φτάσει το τέλειο σημείο, να τεντώνει τον λαιμό της σαν καμηλοπάρδαλη μέχρι να δείχνει μακρύς και λεπτός, είναι ταυτόχρονα αστείο και περίεργο. Όσο πιο πολύ αλλάζει την εμφάνισή της τόσο πιο αναζωογονημένη νιώθει. Στο τέλος, έχει το σώμα των ονείρων της και ο Henry θα το λατρέψει.
Αλλά μόλις ο Henry χτυπάει την πόρτα της, η Anna βλέπει το καινούργιο της σώμα στον καθρέπτη και κάνει μια εκπληκτική διαπίστωση. Το τέλος είναι απρόβλεπτο και θα σας συγκινήσει.
Η πόλη Chefchaouen έχει περίπου 40.000 κατοίκους και βρίσκεται στο βόρειο Μαρόκο, στα βουνά Rif, στην Μεσόγειο Θάλασσα. Είναι μια πόλη γραφική, που σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλή προορισμούς μιας και κυριαρχεί το μπλε στοιχείο.
Είναι ένα μέρος που θα το έλεγε κανείς απόκοσμο. Ένα μέρος που σίγουρα κάποιος θα μπορούσε να βρεθεί εκεί για λίγο για να ξεφύγει από το καθημερινό του περιβάλλον.
Αυτό που κάνει την Chefchaouen τόσο μοναδική είναι τα λευκά και μπλε οικοδομήματα κάνουν μια μοναδική αντίθεση με το άγονο περιβάλλον. Το όνομά της προέρχεται από το σχήμα των βουνών που υψώνονται πάνω της.
Μοιάζουν σαν δύο τα δύο κέρατα (chaoua) της κατσίκας (chef). Ιδρύθηκε το 1471 από τον Moulay Ali Ben Moussa Ben Rached El Alami, με στόχο της καταπολέμησης των επιδρομών από τους Πορτογάλους από την Ceuta στο βόρειο Μαρόκο.
Ο τομέας μεδίνα, όπως ονομάζεται η παλιά πόλη, αποτελείται από κατάλευκα οικοδομήματα, επηρεασμένα εξίσου από την αρχιτεκτονική της Ισπανίας και της Μαυριτανίας.
Εκεί μπορεί κανείς να συναντήσει τους μπλε τοίχους, που η ιστορία λέει ότι ξεκίνησαν από τους Εβραίους πρόσφυγες κατά την διάρκεια του 1930.
Σε περίπτωση που είστε μικροί και δε θυμάστε, τα Windows 95 (omg) έγιναν διαθέσιμα από την Microsoft – όπως λέει και το όνομά τους- το 1995, συνοδευόμενα από εικόνες παροξυσμού σε αρκετές πόλεις στον κόσμο για αρκετές ημέρες μετά!
Το – όχι τόσο αξιόπιστο- λειτουργικό της εταιρίας από το Redmond αντικαταστάθηκε από τα Windows 98 το… 1998 αλλά η εταιρία σταμάτησε επίσημα την υποστήριξή τους το 2000!
Δεν ξέρουμε αν τα θυμάστε, αν τα χρησιμοποιήσατε κάποιοι από εσάς (εμείς ναι φυσικά) αλλά οι εμπειρίες όλων μας είναι πολύ διαφορετικές από αυτές των σημερινών Windows που έχουν περάσει πολλά για να τα απολαμβάνουμε σε αυτή την αξιόπιστη και «σταθερή» τους… μορφή. Τι άποψη έχουν όμως μια παρέα από 20χρονα που βλέπουν (και ενεργοποιούν) για πρώτη φοράέναν Η/Υ που τρέχει τα Windows 95;
Απολαύστε ελεύθερα και σταματήστε για ένα δευτερόλεπτο μόνο, ώστε να πείτε «ευχαριστώ»στους developers της Microsoft που δεν σταμάτησαν τις προσπάθειές τους σε αυτά τα Windows το 1995!
Το να έχει κάποιος μια οικογένεια που είναι γεμάτη αγάπη και ευτυχία είναι κάτι πολύ σημαντικό που κάθε άνθρωπος το αξίζει. Αυτό όμως συμπεριλαμβάνει και τα ζώα που πολλές φορές μέσα από διάφορα άρθρα μας στο tilestwra έχουμε δει τις εκπληκτικές οικογενειακές αξίες των ζώων.
Τα ζώα σε πολλές περιπτώσεις έχουν τα ίδια συναισθήματα με τους ανθρώπους γιατί και εκεί στο ζωικό βασίλειο η οικογένεια έρχεται πρώτη. Σας παρουσιάζουμε λοιπόν μερικές φωτογραφίες που πραγματικά θα σας ζεστάνουν την καρδιά και μας επισημαίνουν πόσο σημαντική είναι η έννοια της οικογένειας.
Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλών ειδών κινουμένων σχεδιών που προσπαθούν να μας δώσουν μια θετική διάθεση και να μας κάνουν να χαλαρώσουμε αλλά και να σκεφτούμε ταυτόχρονα.
Σε αυτό το υπέροχο μικρής διάρκειας animation θα δούμε ότι η αλλαγή της οπτικής γωνίας στην ζωή μας μπορεί να φέρει μια μεγάλη θετική αλλαγή.
Κι όμως αυτό το καταπληκτικό βίντεο είναι η τελική εργασία δυο φοιτητών που έκαναν να το δημιουργήσουν πάνω από ένα χρόνο, η ονομασία αυτής της μικρής ρομαντικής ταινίας μικρού μήκους που θα δείτε είναι τα 2 ονόματα των πρωταγωνιστών “Jinxy Jenkins, Lucky Lou.”
Σε αυτή τη ρομαντική και όμορφη ταινία μικρού μήκους είναι τέτοια η ποιότητα κατασκευής που εύκολα κανείς μπορεί να μπερδευτεί και να νομίσει ότι είναι κάποιο trailer από ταινία της Disney και όχι μια εργασία φοιτητών.
