«Το καφετί για το μολύβι, το μπλε για το στυλό» ήταν αυτό που μας έλεγαν οι γονείς μας όταν πρωτοπιάναμε στα χέρια μια γομολάστιχα και δεν είχαμε ιδέα τι να τη κάνουμε.
Όχι, πάρα πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε πως ποτέ δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο, πως αυτή η ιδέα ήταν ένας μύθος, με την ίδια (τεράστια) απόσταση από την αλήθεια που είχε και ο μύθος του Άγιου Βασίλη.
Με λίγα λόγια, αν κατάφερνες όντως να «σβήσεις» αυτό που έχεις γράψει με στυλό, θα ήταν επειδή στο επίμαχο σημείο άνοιξες τρύπα στο χαρτί…
Ναι, αλλά ποια είναι η αλήθεια; Τι είναι αυτό που σβήνει το μπλε κομμάτι της γομολάστιχας;
ντα νταν…
Αυτή η μπλε άκρη χρησιμεύει για να σβήνει σημάδια από μολύβι σε σκληρό, πορώδες χαρτί, ενώ η καφετιά άκρη χρησιμεύει για να σβήνει μολύβι σε πιο «ελαφρύ» τύπο χαρτιού, δηλαδή το χαρτί που είχε το σχολικό τετράδιο σου.
Σκέψου το χαρτί στα μπλοκ ζωγραφικής (στο μάθημα «Καλλιτεχνικά»), όπου ήταν δύσκολο η απλή, καφέ γόμα να σβήσει το μολύβι.
Παιδικός μύθος – καταρρίφθηκε!
Για τον Παντελή Χατζηκωνσταντή και τον Τάκη Δρόσο, το ταξίδι από την Αθήνα έως τη Σαντορίνη ήταν κάτι παραπάνω από μια θερινή απόδραση κατά τη διάρκεια των διακοπών τους.
Τη στιγμή που δεν μπορούσαν να βρουν καμία προοπτική στην πρωτεύουσα και σε αντίθεση με τους περισσότερους συνομηλίκους τους που επιδιώκουν μια σταθερή δουλειά, εκείνοι ανοίχτηκαν στην περιπέτεια.
Αν και διάλεξαν ένα κοσμοπολίτικο νησί που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο, ο δικός τους στόχος ήταν να… τραβήξουν τους Έλληνες.
«Πιστεύουμε στην Ελλάδα και στα προϊόντα που βγάζει η γη της. Καπνιστά αλλαντικά, λουκάνικα, ελιές από την Καλαμάτα, το φημισμένο σαλάμι της Λευκάδας ή τα τυριά της Νάξου. Επίσης, τα κρασιά και τα ποτά. Τίποτα το ξένο δεν μπαίνει στο μαγαζί μας», λένε και οι δύο με καμάρι.
