Πολλοί λένε ότι μοιάζει με την Barbie, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν ότι είναι ίδια η Ελσα, η ηρωίδα του Ντίσνευ της ταινίας Frozen.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, η 23χρονη Αντρέσα Νταμιάνι, έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ομοιότητα της με την Έλσα του Frozen και κυκλοφορεί συνέχεια έτσι.
Τα χαρακτηριστικά του κορμιού της μαζί με το πρόσωπο της αλλά και το ντύσιμο της, κάνουν τα μικρά παιδιά να σταματούν στο δρόμο και να την χαζεύουν.
Αυτό που εκπλήσσει είναι το βλέμμα της. Έχει βαθιά μπλε μάτια τα οποία δεν ανοιγοκλείνει ποτέ, τα έχει ανοιχτά με αποτέλεσμα όλοι να νομίζουν ότι πρόκειται για μια πραγματική κούκλα σε ανθρώπινες διαστάσεις.
Η ίδια λέει πως φοράει ειδικούς φακούς επαφής για να μην τα ανοιγοκλείνει συνεχώς.
Κάποιοι την κατηγορούν ότι για να πετύχει την… κουκλίστικη λεπτή της μέση, έχει χρειαστεί τη βοήθεια πλαστικού χειρουργού.
Η ίδια όμως το αρνείται πεισματικά. Όταν δεν κυκλοφορεί στο δρόμο με το βαρύ μακιγιάζ, η Αντρέσα είναι μια συνηθισμένη κοπέλα.
Είναι ξανθιά και έχει περάσει χαλκά στη μύτη της, τον οποίο βγάζει για τις ανάγκες του ρόλου της.
Η ίδια έχει φτιάξει και κανάλι στο youtube, το οποίο ξεπερνά τους 600.000 ανθρώπους και από εκεί δίνει συμβουλές ομορφιάς και συμβουλές για ένα καλό μακιγιάζ.
Με ατζέντα που δεν θα έχει στο επίκεντρο μόνο την από 25ετίας διαφορά της ονομασίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ, αλλά και τη συνοριακή διαχείριση λόγω των αυξημένων προσφυγικών ροών, συναντώνται σήμερα στην Αθήνα ο κ. Ν. Κοτζιάς και ο ομόλογός του κ. Νίκολα Πόποσκι.
Η επίσκεψη του κ. Πόποσκι αποτελεί ανταπόδοση της επίσκεψης του κ. Κοτζιά στα Σκόπια τον περασμένο Ιούνιο. Στο υπουργείο Εξωτερικών θεωρούν ότι οι συνθήκες για την επίλυση της χρονίζουσας διαφοράς της ονομασίας είναι καλύτερες από το παρελθόν, ωστόσο αναγνωρίζουν ότι ορισμένες φορές οι πολιτικές συνθήκες στη γειτονική χώρα λειτουργούν ως τροχοπέδη για ουσιαστικές εξελίξεις.
Ενδεικτικό του κλίματος ήταν το χθεσινό δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Guardian, που επικαλείται δηλώσεις του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ, ο οποίος είπε ότι τα Σκόπια συζητούν το ενδεχόμενο αλλαγής της ονομασίας του κράτους υπό την προϋπόθεση της έγκρισης, σε μια τέτοια αλλαγή πολιτικής, από τους ψηφοφόρους της γειτονικής χώρας. Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο κ. Νίκολα Γκρούεφσκι δήλωσε:
«Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε. Πρέπει να ξαναρχίσουμε τον διάλογο το συντομότερο δυνατόν και να βρούμε μια λύση. Κι όταν βρούμε τη λύση, θα πρέπει να απευθυνθούμε στους πολίτες και να τους ρωτήσουμε αν είναι σωστό ή όχι». Λίγη ώρα αργότερα, ο κ. Γκρούεφσκι αρνήθηκε τις δηλώσεις του προς την εφημερίδα λέγοντας ότι πρόκειται για προβοκάτσια.
«Προφανώς, το θέμα της ονομασίας γίνεται δημοφιλές αυτή την περίοδο, όπως ακριβώς το περιμέναμε, και παρόμοιες εσκεμμένες και λανθασμένες ερμηνείες από πολλούς, οι οποίοι δεν επιθυμούν το καλό της διαδικασίας και έχουν ανάγκη ψευδούς αποκλειστικότητας ή προωθούν τη δική τους ατζέντα, είναι αναμενόμενες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Γκρούεφσκι σε γραπτή δήλωσή του.
Η δήλωση του κ. Γκρούεφσκι είναι σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος από εκείνο που κινήθηκε στη συνέντευξη που παραχώρησε την περασμένη Κυριακή στην «Κ» ο κ. Πόποσκι, ο οποίος εκτιμούσε ότι οι συνθήκες για την εξεύρεση λύσης στη διαφορά μεταξύ ΠΓΔΜ και Ελλάδας «έχουν παραωριμάσει».
Σε υπηρεσιακό επίπεδο
Της επίσκεψης του κ. Πόποσκι έχουν προηγηθεί αρκετές συναντήσεις, στην Αθήνα και στα Σκόπια, σε υπηρεσιακό επίπεδο, προκειμένου να προχωρήσουν οι συζητήσεις για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο χώρες. Ο κ. Κοτζιάς θα επαναλάβει σήμερα τη στήριξή του στην ευρωατλαντική προοπτική της ΠΓΔΜ, ενώ η προσφυγική ατζέντα περιλαμβάνει, από την ελληνική πλευρά, την αναθεώρηση της «στρατηγικής του φράχτη» που ακολουθούν τα Σκόπια.
Στην Αθήνα εκτιμούν ότι η καλή συνεργασία των συνοριακών αρχών των δύο χωρών τους τελευταίους μήνες μπορεί να αποτελέσει ένα καλό προηγούμενο για την επέκτασή της και σε άλλους τομείς, εν ανάγκη και με την παροχή τεχνογνωσίας από την Ελλάδα.
Οι νευροχειρουργοί ισχυρίζονται ότι μπορούν να επέμβουν σε κάποιον ασθενή που έπαθε έμφραγμα ,με μεγάλη πιθανότητα να ανακάμψει, εάν έρθει στο νοσοκομείο μέσα σε τρεις ώρες.
Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο για εμάς που δεν ξέρουμε από ιατρική να καταλάβουμε ότι κάποιος έπαθε έμφραγμα ώστε να έρθει η βοήθεια όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Να μερικές σύντομες οδηγίες για να μπορέσετε να το καταλάβετε. Σας παρακαλούμε να τις διαβάσετε γιατί ίσως σώσετε την ζωή κάποιου ανθρώπου κάποτε.
Υπάρχουν τέσσερα πράγματα που πρέπει να κάνετε για να αποφασίσετε εάν κάποιος περνά έμφραγμα:
Ζητήστε από τον άνθρωπο να χαμογελάσει. (Εάν περνά έμφραγμα, δεν θα μπορεί να το κάνει)
Ζητήστε του να σας πει μια απλή πρόταση όπως ‘ Ο καιρός είναι καλός σήμερα’ – και πάλι αν δεν θα μπορέσει να το κάνει, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να περνά έμφραγμα.
Ζητήστε του να προσπαθήσει να σηκώσει και τα δυο χέρια(εάν περνά έμφραγμα θα μπορεί να το κάνει μόνο εν μέρει ή και καθόλου)
Ζητήστε του να βγάλει τη γλώσσα του έξω(εάν η γλώσσα του είναι στραβή, εάν πάει από την μια άκρη στην άλλη αυτό είναι επίσης σημάδι ενός εμφράγματος)
Εάν το πρόσωπο παρουσιάζει ένα από τα παραπάνω συμπτώματα, καλέστε αμέσως ασθενοφόρο.
Ένας καρδιολόγος είπε ότι αν κάθε ένας που διαβάζει τις οδηγίες τις στείλε σε άλλους δέκα τότε τουλάχιστον μια ζωή θα σωθεί.
Είναι δύσκολο να ξεπεράσει κανείς τον χαμό κάποιου αγαπημένου του προσώπου. Θρηνούμε και λυπούμαστε και ευχόμαστε να γινόταν ένα θαύμα.
Ένας παππούς αποφάσισε να κάνει κάτι πριν πεθάνει ώστε να κάνει την οικογένεια να ξεπεράσει πιο εύκολα τον θάνατό του.
Έφτιαξε ένα μαξιλάρι με το αγαπημένο του πουκάμισο. Ίσως σας φαίνεται παράξενο το δώρο του αλλά πρέπει να καταλάβετε γιατί το έκανε. Είναι τόσο συγκινητικό.
Δεν είναι το πιο συχνό ή παραδοσιακό αναμνηστικό αλλά είναι μοναδικό και γλυκό όπως και ο παππούς που το έκανε.
Το μήνυμα πάνω στο μαξιλάρι γράφει:
‘Είναι το πουκάμισο που συνήθιζα να φοράω. Όποτε το κρατάς να ξέρεις ότι είμαι εκεί. Με αγάπη, ο παππούς’
Αν και ο παππούς θα λείψει σίγουρα στην οικογένεια, το μαξιλάρι θα τους θυμίζει συνεχώς την όμορφη ψυχή του. Αγκαλιάζοντας αυτό το μαξιλάρι θα είναι σαν να αγκαλιάζουν τον παππού.
Είναι δύσκολο να ξεπεράσει κανείς τον θάνατο κάποιου αγαπημένου του αλλά τέτοια ανεκτίμητα δώρα κάνουν την οδύνη περισσότερο υποφερτή.
Αν και οι άνθρωποι πεθαίνουν και εμείς μεγαλώνουμε, πολύτιμα δώρα και αναμνηστικά και σαν αυτό το μαξιλάρι θα μένουν πάντα μαζί μας.
Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (2 Οκτωβρίου 1869 – 30 Ιανουαρίου 1948) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης ακτιβιστής. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών.
Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καταστεί παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής και κοινωνικοπολιτικής διανόησης του 20ού αιώνα.
Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει Μεγάλη Ψυχή.
Μ’ αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μ’ αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.
Πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα.
Ο Θεός δεν έχει θρησκεία.
Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει.
Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.
Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.
Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.
Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο.
Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.
Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στο κλουβί της φυλακής του
Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες.
Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία.
Σχεδόν ό,τι κάνεις είναι ασήμαντο, αλλά είναι σημαντικό να το κάνεις.
Ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία.
Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου.
Είναι λάθος να παίρνεις υποχρεωτικά για λάθος εκείνο που δεν καταλαβαίνεις
Αυτοί που λένε πως η θρησκεία δεν έχει σχέση με την πολιτική, δεν ξέρουν τι είναι η θρησκεία.
Μια θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους, δεν είναι θρησκεία.
Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, αλλά όχι την πλεονεξία όλων των ανθρώπων.
Η μη-βία προϋποθέτει διπλή πίστη: πίστη στο Θεό και πίστη στον άνθρωπο.
Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.
Η δράση δηλώνει τις προτεραιότητες.
Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια.
Μπορεί να μην ξέρεις ποτέ τα αποτελέσματα όπου οδηγούν οι πράξεις σου. Αλλά αν δεν κάνεις τίποτα, δεν πρόκειται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα.
Η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει έναν σκοπό που είναι δίκαιος.
Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν έχουμε βία μέσα μας, παρά να φοράμε το μανδύα της μη-βίας για να καλύψει την ανικανότητά μας.
Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.
Τι γνώμη έχω για το Δυτικό πολιτισμό; Νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα.
Ο θυμός και η έλλειψη ανοχής είναι εχθροί της ορθής κρίσης.
Να χάνεις την υπομονή σου σημαίνει να χάνεις τη μάχη.
Δικαιώματα που δεν προκύπτουν από ένα καθήκον που επιτελέσαμε καλά, δεν αξίζουμε να τα έχουμε.
Ένας αδύναμος άνθρωπος είναι δίκαιος μόνο κατά τύχη. Ένας δυνατός, μη-βίαιος άνθρωπος είναι άδικος μόνο κατά τύχη.
Οι υπερβολικοί έπαινοι προσβάλλουν. Είσαι αναγκασμένος να πεις πως δεν τους αξίζεις.
Αυτοί που ξέρουν πώς να σκέφτονται δεν χρειάζονται δασκάλους.
Η υγιής δυσαρέσκεια είναι προάγγελος της προόδου.
Ο μόνος τύραννος που δέχομαι είναι η σκληρή φωνή μέσα μου.
Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.
Τα εφτά που δεν πρέπει να έχεις: Πλούτο χωρίς μόχθο, Γνώση χωρίς χαρακτήρα, Πολιτική χωρίς αρχές, Απόλαυση χωρίς συναίσθημα, Εμπόριο χωρίς ήθος, Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, Αγάπη χωρίς θυσία.
Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.
Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869 στο Πορμπαντάρ της υπό αγγλική κυριαρχία Ινδικής επαρχίας Γκουτζαράτ. Είναι γνωστός ως «Μαχάτμα» («Μεγάλη Ψυχή» στα σανσκριτικά), χαρακτηρισμό που φέρεται να του απέδωσε το 1915 ο συμπατριώτης του νομπελίστας ποιητής και στοχαστής Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ.
Ο Γκάντι ήταν το μικρότερο παιδί του Καραμτσάντ Γκάντι, κυβερνήτη σ’ ένα από τα πριγκιπάτα του Γκουτζαράτ και της τετάρτης συζύγου του Πουτλιμπάι. Η οικογένειά του λάτρευε τον θεό Βισνού και ήταν επηρεασμένη από το θρησκευτικό κίνημα των Ζαϊνιστών, οι οποίοι αρνούνταν να σκοτώσουν ακόμη και μυρμήγκι.
Οι οικογενειακές αρχές της χορτοφαγίας, του μη τραυματισμού οποιουδήποτε ζώντος οργανισμού, της νηστείας ως μεθόδου αυτοκάθαρσης και της ανοχής προς το διαφορετικό, επηρέασαν βαθιά τον Γκάντι. Δεν τον εμπόδισαν, όμως, να κηρύξει τη δική του επανάσταση όταν ήταν έφηβος. Πέρασε μία περίοδο κατά την οποία δήλωνε άθεος, επιδιδόταν σε μικροκλοπές, κάπνιζε κρυφά και – το χειρότερο – έτρωγε κρέας. Οι γονείς του τον πάντρεψαν 13 ετών με ένα ακόμη μικρότερο κορίτσι, την Καστουρμπάι.
Ο Γκάντι στη Νότια Αφρική το 1895.
Όταν τελείωσε το σχολείο, η οικογένειά του αποφάσισε να τον στείλει στο Λονδίνο για να σπουδάσει νομικά. Στην Αγγλία, την οποία φανταζόταν ως «χώρα φιλοσόφων και ποιητών, το ίδιο το κέντρο του πολιτισμού», αγωνίστηκε σκληρά για να προσαρμοστεί στον δυτικό τρόπο ζωής. Η χορτοφαγία του γινόταν συχνά αντικείμενο χλευασμού από τους συμφοιτητές του, αλλά το ότι αναγκαζόταν να υπερασπίζεται τις αξίες του τον έκανε να βγει από το καβούκι του και να αποκτήσει μαχητικότητα. Έγινε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Συλλόγου Χορτοφάγων του Λονδίνου, στην οποία ανήκε και ο θεατρικός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, συμμετείχε στις συνεδριάσεις τους και αρθρογραφούσε στο περιοδικό τους. Γνώρισε δυναμικούς άνδρες και γυναίκες, που τον μύησαν στη Βίβλο και την Μπαγκαβατγκίτα (Bhagavadgita), την πιο εκλαϊκευμένη έκφραση του ινδουϊσμού.
Μετά την επιστροφή του στην Ινδία το 1891, ο Γκάντι δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά, γι’ αυτό δέχθηκε με ανακούφιση μία πρόταση να εργαστεί σε ινδική εταιρεία στη Νότια Αφρική. Οι εμπειρίες του στην έντονα ρατσιστική νοτιοαφρικανική κοινωνία ήταν καθοριστικές για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Αφού ξυλοκοπήθηκε από τον λευκό οδηγό μιας άμαξας, επειδή αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση του σ’ έναν λευκό επιβάτη, αφού αποχώρησε από την αίθουσα ενός δικαστηρίου, επειδή ο λευκός δικαστής απαίτησε να βγάλει το τουρμπάνι του, αποφάσισε ότι από τότε και στο εξής δεν θα δεχόταν την αδικία.
Επί πολλά χρόνια, αγωνίστηκε υπέρ των δικαιωμάτων των Ινδών μεταναστών στη Νότια Αφρική και εμπνεύστηκε την πολιτική της μη βίας ως μέσο αντίστασης στους καταπιεστές. Όπως, όμως, αναφέρουν οι βιογράφοι του, «αυτά που έκανε εκείνος για τη Νότια Αφρική ήταν λιγότερο σημαντικά απ’ ό,τι έκανε η Νότια Αφρική για εκείνον». Εκεί μετατράπηκε από δικηγόρος σε πολιτικό ηγέτη.
Το 1915 επέστρεψε στην Ινδία και δεν έφυγε ξανά από τη χώρα του, εκτός από ένα σύντομο ταξίδι στην Ευρώπη το 1931. Στην αρχή κράτησε χαμηλό προφίλ, αλλά ως το 1920 είχε γίνει η κυριότερη πολιτική φυσιογνωμία της Ινδίας. Επί των ημερών του το Ινδικό Εθνικό Κόμμα του Κογκρέσου έγινε μια μαζική πολιτική οργάνωση, που άπλωνε τις ρίζες της σε κάθε πόλη και χωριό της Ινδίας. Το μήνυμα του Γκάντι ήταν απλό: δεν την κρατούσαν υπόδουλη τα βρετανικά όπλα, αλλά οι ατέλειες των ίδιων των Ινδών.
Ο Γκάντι το 1931
Ο Γκάντι έγινε κήρυκας του ινδικού εθνικισμού και της ειρηνικής άρνησης συνεργασίας με τους βρετανούς αποικιοκράτες. Η στάση των Βρετανών απέναντί του ήταν ένα κράμα θαυμασμού, θυμηδίας, αμηχανίας, καχυποψίας και μνησικακίας. Τα ίδια συναισθήματα έτρεφαν και αρκετοί από τους πολιτικούς του αντιπάλους.
Όσο, όμως, οι Ινδοί συνειδητοποιούσαν ότι μπορούσαν να αντισταθούν στη Μεγάλη Βρετανία, τόσο αυξανόταν ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες της αχανούς χώρας, τους ινδουιστές και τους μουσουλμάνους. Το φθινόπωρο του 1924 ο Γκάντι έκανε απεργία πείνας τριών εβδομάδων για να τους παροτρύνει να ακολουθήσουν τον δρόμο τής μη βίας. Αυτή ήταν μία από τις κυριότερες «δημόσιες νηστείες» του.
Το 1930 εφάρμοσε την πιο σημαντική από τις πολιτικές του: την αντίσταση κατά του φόρου στο αλάτι που επέβαλλαν οι Βρετανοί, οι οποίοι δεν δίσταζαν να τον φυλακίζουν με κάθε ευκαιρία. Στη φυλακή ο Γκάντι ξεκίνησε άλλη μία απεργία πείνας για να αποκτήσουν δικαιώματα οι «παρίες», που ήταν σε θέση χειρότερη και από εκείνη της χαμηλότερης κάστας. Συγχρόνως, δεν έπαυε να ζητεί την ανεξαρτησία της Ινδίας.
Μετά την νίκη του Εργατικού Κόμματος στις βρετανικές εκλογές του 1945 άρχισαν τριμερείς διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη βρετανική κυβέρνηση, στους ινδουιστές του Κογκρέσου και του Συνδέσμου των Μουσουλμάνων υπό τον δικηγόρο Μοχάμετ Τζίνα, οι οποίες κατέληξαν στο σχέδιο Μαουντμπάτεν (3 Ιουνίου 1947) και στην ίδρυση δύο νέων κυρίαρχων κρατών, της Ινδίας και του Πακιστάν (15 Αυγούστου 1947), προς μεγάλη απογοήτευση του Γκάντι, ο οποίος προσπάθησε μάταια να συμβιβάσει τις δύο πλευρές.
Το αποτέλεσμα ήταν να τον μισήσουν και οι δύο. Στις 30 Ιανουαρίου 1948, ενώ ο Γκάντι κατευθυνόταν προς τον τόπο της βραδινής του προσευχής στο Δελχί, δολοφονήθηκε από τον 39χρονο φανατικό ινδουιστή Νατουράμ Γκότσε, αυτός ο υπέρμαχος της μη βίας.
Ο Γκάντι με πολιτική και πνευματική στάση του πυροδότησε τρεις από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του 20ου αιώνα: την επανάσταση κατά της αποικιοκρατίας, των φυλετικών διακρίσεων και της βίας. Μεταξύ των προσωπικοτήτων που επηρεάστηκαν από τη δράση του αξίζει να αναφέρουμε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις ΗΠΑ και τον Νέλσον Μαντέλα στη Νότιο Αφρική. Ανάμεσα στους θαυμαστές του συγκαταλέγονται ο Αλβέρτος Αϊνστάιν, ο οποίος έβλεπε στην πολιτική της μη βίας τού Γκάντι το πιθανό αντίδοτο στη μαζική βία που εξαπολύθηκε με τη διάσπαση του ατόμου, και o σουηδός νομπελίστας οικονομολόγος Γκούναρ Μίρνταλ, που χαρακτηρίζει τον Γκάντι «φωτισμένο φιλελεύθερο σε όλα σχεδόν τα πεδία».
Υπάρχει ένα περίεργο φαινόμενο που συμβαίνει σε όλες τις παγωμένες λίμνες: Εμφανίζονται περίεργοι κύκλοι πάνω στον πάγο και κάποιοι πιστεύουν, ότι είναι η χειμερινή εκδοχή μιας προσπάθειας των εξωγήινων για επικοινωνία. Όσο ωραίες και ενδιαφέρουσες είναι αυτές οι θεωρίες για την προέλευση των κύκλων, οι επιστήμονες εξήγησαν πρόσφατα, ότι τα σχήματα αυτά είναι απλά κύκλοι πάγου, που εμφανίζονται από τις εκπομπές μεθανίου, που υπάρχει σε μεγάλη ποσότητα κάτω από την επιφάνεια της λίμνης.
Βέβαια, αυτό που βρήκαν αυτά τα αγόρια, όπως θα δείτε στο βίντεο παρακάτω, μπορεί να με μια πρώτη ματιά να μοιάζει με πάγο, όμως με μια δεύτερη ματιά φαίνεται κάτι τελείως διαφορετικό. Και το πιο τρομακτικό; Ακόμα, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τι ακριβώς είναι αυτό!
Ο Jason Emmett Buel γεννήθηκε με την ασθένεια “microhydranencephaly”, μια σπάνια εγκεφαλική ασθένεια. Οι γιατροί του έδιναν μόλις λίγες μέρες ζωής. Ωστόσο, ο ενός έτους πια Jason τους διέψευσε και πλέον ζει ευτυχισμένος.
Πρόσφατα, το “μωρό- θαύμα” συγκίνησε για μια ακόμα φορά τον κόσμο. Η μητέρα του μοιράστηκε στο Facebook μερικές φωτογραφίες από την πρώτη συνάντηση του Jason με τον Άγιο Βασίλη.
Δείτε παρακάτω τις φωτογραφίες του Jason με τον Άγιο Βασίλη!
“Είμαι πραγματικά χαρούμενος που ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του Jason. Ελπίζουμε και ευχόμαστε αυτό να συνεχιστεί. Είμαστε ανακουφισμένοι και χαρούμενοι που βλέπουμε τον γιο μας να μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μας”, ανέφερε ο πατέρας του Jason, Brandon Buell, στο “Today”.
Η οικογένεια μοιράστηκε, επίσης, και μια κάρτα από τον Jason, στην οποία ευχαριστούσε όλο τον κόσμο για την στήριξή τους. “Τώρα έχει αφήσει πραγματικά το αποτύπωμά του στον κόσμο, το οποίο είναι απίστευτα συγκινητικό για εμάς”, ανέφερε ο πατέρας του Jason.
Η οικογένεια έχει λάβει μεγάλη υποστήριξη μέσω της σελίδας GoFundMe, γεγονός που επιτρέπει στην μητέρα του Jason να μείνει σπίτι μαζί του, για να τον φροντίζει. “Όσο πλησιάζουμε περισσότερο στα Χριστούγεννα, αισθανόμαστε συγκλονισμένοι που ο Jason θα γιορτάσει τα δεύτερα Χριστούγεννά του μαζί μας. Ακόμα μαθαίνει και γίνεται όλο και καλύτερος μέρα με την μέρα. Η ιστορία του έχει γίνει γνωστή σχεδόν σε όλο τον κόσμο, αν και είναι μαζί μας μόνο 15 μήνες”, έγραψε η οικογένεια στην ιστοσελίδα GoFundMe. Επίσης, ευχαρίστησε τον κόσμο για την συνεχή υποστήριξη που παρέχει στον Jason και την οικογένειά τους.
Το Dinan είναι ένα πανέμορφο γαλλικό μεσαιωνικό χωριό που βρίσκεται στο Côtes-d’Armor και ανήκει στα ωραιότερα χωριά της χώρας.
Και πώς αλλιώς άλλωστε αφού με την πρώτη ματιά κερδίζει τον επισκέπτη με τις ομορφιές του.
Μικρό, γοητευτικό, εντυπωσιακό, καταπράσινο, κουκλίστικο, μοιάζει να έχει ξεπηδήσει μέσα από σελίδες παραμυθιού.
Μεσαιωνικές κατοικίες, πλακόστρωτα δρομάκια, γωνιές ανθισμένες, πλατείες κρυμμένες στην Παλιά Πόλη, γουστόζικα καταστήματα και η αύρα του Μεσαίωνα που πλανάται παντού καθιστούν το Dinan έναν από τους πιο αγαπημένους προορισμούς των Γάλλων.
Είστε εσείς που μετά από πολλά pokes/likes/inbox και ζωές στο candy crush, βρίσκεστε μαζί. Είμαστε όμως κι εμείς, τα απομεινάρια μιας εποχής, όχι μακρινής από τη δική σας, αλλά μιας εποχής – μεταίχμιο στις κοινωνικές σχέσεις.
Εμείς, που όταν μιλάμε σε νεότερους για τον πρώτο μας έρωτα, μας κοιτούν σαν απολιθώματα, σαν δεινόσαυρους. Εμείς, που ο έρωτας δεν μας χτύπησε την πόρτα κοιτώντας την οθόνη ενός κινητού ή ενός λάπτοπ, αλλά κοιτώντας δυο μάτια που ανά πάσα στιγμή θα έκλειναν για να δώσουμε το πρώτο μας φιλί.
Τότε που οι έρωτες «tagάρονταν» στα μυαλά και τις αναμνήσεις μας με μουσικές. Εκείνα τα τραγούδια που έγιναν ταυτόσημα με κάθε στάδιο της ζωής ενός νέου, τα τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, των Πυξ Λαξ, των Κατσιμιχαίων, του Τσακνή, του Μαχαιρίτσα, των Ξύλινων Σπαθιών και πόσων άλλων που σημάδεψαν την πρώτη μας αγκαλιά, το πρώτο μας τσιγάρο, την πρώτη μας χυλόπιτα, την πρώτη μας φορά.
Τώρα πια τα ακούμε στο youtube, τότε τα ακούγαμε σε κασετόφωνα και discman, συσκευές που οι σημερινοί έφηβοι θα νόμιζαν ότι είναι φέρετρα. Τότε που η «πειρατεία» ήταν να βάζεις κενή κασέτα στη θυρίδα και να πατάς το κουμπί «rec» την ώρα που παίζουν τα αγαπημένα σου τραγούδια στο ραδιόφωνο, παρακαλώντας να μη μιλήσει ο παραγωγός και κόψει το τραγούδι την ώρα που το έγραφες.
Τότε, που δεν υπήρχε η πολυτέλεια της ηλεκτρονικής ετυμολογίας, της άνεσης και της ασφάλειας πίσω από ένα πληκτρολόγιο, τότε που το συνομιλητή σου τον κοιτούσες κατάματα, έβλεπες τις εκφράσεις του και κατάπινες τη γλώσσα σου, που καθόμασταν αγκαλιά σε παγκάκια και σκαλιά με ένα ακουστικό ο ένας και ένα ο άλλος, να ακούμε το «πόσο σε θέλω» από κάτι walkman που αν σου έπεφταν στο πάτωμα, έσπαγε το πλακάκι.
Τότε, που όταν ένας εφηβικός έρωτας ερχόταν στο τέλος του, το «μοναξιά μου όλα» και το «έπαψες αγάπη να θυμίζεις» νομίζαμε πως είχαν γραφτεί για εμάς και μόνο. Και δεν υπήρχε facebook να τα ανεβάσουμε, αλλά αντ’ αυτού τα γράφαμε στίχο-στίχο στα θρανία και τα ντουβάρια.
Τότε που οι αφιερώσεις δε γίνονταν με αποσιωπητικές τελίτσες στον τοίχο της σελίδας μας, αλλά με σπρέι εκεί που κοιτούσε το παράθυρο του αποδέκτη. Γιατί πάντα υπήρχε ένας τοίχος, απλά τότε τον γράφαμε με μπογιά, και όχι με πλήκτρα.
Συναυλία το περασμένο καλοκαίρι. Εκατοντάδες υψωμένα κινητά να μαγνητοσκοπούν την ώρα που ακούγεται το «εκεί στο Νότο». Αυτό που έβλεπες πριν δεκαπέντε χρόνια με αναπτήρες σε συναυλίες, τώρα πια το βλέπεις με οθόνες κινητών. Όλο αυτό το ατμοσφαιρικό κίτρινο της φλόγας, είναι πια ένα παγερό φθορίζον λευκό, που σου πανιάζει τα μάτια και νομίζεις ότι είσαι σε υπαίθρια έκθεση τηλεοράσεων.
Ένα ζευγάρι σαρανταπεντάρηδες σαν τις μύγες μες το γάλα, απολαμβάνουν αυτό για το οποίο έφθασαν μέχρι εκεί, ζουν το τραγούδι που ίσως άκουγαν στα πρώτα τους ραντεβού. Όλο αυτό το βουερό μελίσσι ανθρώπων εκεί μέσα, και οι πιο αταίριαστοι στο σύνολο ήταν οι πιο ταιριαστοί στη στιγμή. Αγκαλιασμένοι, με ένα νοσταλγικό μειδίαμα, να θυμίζουν σε όποιον τους πρόσεξε, τη διαφορά του να ζεις τη ζωή με το να προσπαθείς να τη σκλαβώσεις σε ένα βίντεο.
«Σου γράφω πάλι από ανάγκη, η ώρα πέντε το πρωί. Το μόνο πράγμα που ‘χει μείνει, όρθιο στον κόσμο, είσαι συ». Όπως έγραφε ο μακαρίτης ο Παύλος, έτσι κι εμείς. Σε χαρτί. Χαρτί που μπαίνει στην τσέπη και ξαναδιαβάζεται εκατοντάδες φορές, χαρτί που μυρίζεις το χέρι του συντάκτη του, χαρτί με γραφικό χαρακτήρα και όχι άψυχη μηχανογραφημένη γραμματοσειρά.
Ραβασάκια με στιχάκια και αφιερώσεις χιλιοτσαλακωμένα, κιτρινισμένα, χωμένα σε κουτιά παπουτσιών και σεντούκια, όπως πρέπει να είναι κρυμμένοι οι πραγματικοί θησαυροί. Καμμένα από τσιγάρα, λεκιασμένα ακόμα και με δάκρυα, με καρδούλες όχι από συλλογές emoticons, αλλά ζωγραφισμένες με το χέρι, ατσούμπαλες και κακοσχηματισμένες, αλλά ιδιαίτερες, ιδιόχειρες, η καθεμία τους μοναδική, σαν εμάς τους ίδιους.
Ραντεβού των οποίων δεν είχε προηγηθεί ούτε chat ούτε ψάξιμο προφίλ. Τότε που για να μάθεις, ο μόνος τρόπος ήταν να ρωτήσεις, και για να γνωρίσεις, έπρεπε να μιλήσεις, και το φιλί της καληνύχτας, σήμαινε όντως καληνύχτα, και όχι «θα σου στείλω όταν φθάσω».
Τότε που στα πάρτι ο καθένας έφερνε και από ένα cd ή μια κασέτα, και την επόμενη μέρα ψαχνόσουν να θυμηθείς σε ποιον δάνεισες τις δικές σου και από πού δανείστηκες εσύ. Τότε που κάπνιζες τα πρώτα σου τσιγάρα στο μπαλκόνι και άκουγες ένα καινούριο τραγούδι που έλεγε «Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς», και ένιωθες για πρώτη φορά τόσο αδύναμος για έναν άλλο άνθρωπο που δεν ήταν συγγενής σου ή φίλος.
Είστε κι εσείς που μας θεωρείτε παρελθοντολάγνους και δεινόσαυρους, είμαστε κι εμείς που προλάβαμε να ζήσουμε σαν έφηβοι το πώς «μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη». Προλάβαμε να ζήσουμε το εξ΄επαφής φλερτ, εκείνη την αλληλεπίδραση που προσπαθείς να δεις στα μάτια όσα το μυαλό δεν τολμά να ξεστομίσει.
Προλάβαμε την εποχή που το «είμαι από κάτω» δεν ήταν αναπάντητη, αλλά δυο κοφτές κόρνες με το μηχανάκι κρυμμένο στη γωνία, και το «δεν μπορώ να κατέβω» ήταν το «ένας Τούρκος στο Παρίσι» στη διαπασών, ώστε να ακούγεται μέχρι την κρυψώνα. Και τώρα που μερικών από μας οι κρόταφοι έχουν αρχίσει πια και ασπρίζουν, συνειδητοποιούμε ότι όλα αυτά δεν είναι απλά αναμνήσεις, αλλά αμύθητος πλούτος.
Βέρα, ρολόι, κινητό και μετρητά έως 3.000 δανέζικες κορώνες επιτρέπεται να κρατήσουν οι αιτούντες άσυλο στην Δανία. Ό,τι άλλο επιπλέον φέρουν μαζί τους θα κατάσχεται υπέρ του κράτους.
Την αποκάλυψη κάνει σύμφωνα με τη Deutche Welle, η δανέζικη εφημερίδα POLITIKEN και αφορά το πακέτο 34 περιοριστικών μέτρων στην πολιτική ασύλου, που κατατέθηκε αυτές τις μέρες στη δανική βουλή.
Οι προτεινόμενοι από την συντηρητική κυβέρνηση του Λαρς Λουκ Ράσμουσεν – σε συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες – νέοι αυτοί κανόνες «κινούνται στα όρια του επιτρεπτού των διεθνών ρυθμίσεων για το πολιτικό άσυλο», ομολογεί η αρμόδια υπουργός Ίγκερ Στόγμπεργκ.
Το πακέτο που συμφωνήθηκε και κατατέθηκε στη δανική βουλή αυτές τις μέρες ουσιαστικά σημαίνει ότι οι αιτούντες άσυλο θα πρέπει να καλύπτουν οι ίδιοι μεγάλο μέρος των εξόδων διατροφής και στέγασής τους, όσο θα διαρκεί η εξέταση της αίτησης τους.
Εκτός αυτού δυσχεραίνει η επανένωση των οικογενειών προσφύγων ενώ περικόπτονται και τα επιδόματα. «Δεν είναι λογικό να πληρώνουν οι Δανοί για αιτούντες άσυλο που φέρουν μαζί τους μια περιουσία» σχολίαζε ο εκπρόσωπος του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος για ζητήματα μετανάστευσης Νάσερ Καντέρ, μετανάστης και ο ίδιος.
«Όταν στη βουλή της Κοπεγχάγης προτείνεται να δικαιούται η αστυνομία να ψάχνει τις τσάντες των αιτούντων άσυλο για να κατάσχει χρήματα ή ό,τι άλλο βρίσκει που μπορεί να πουληθεί για τα έξοδα της φιλοξενίας, με εξαίρεση τις βέρες, των ρολογιών, του κινητού και 3.000 κορωνών, είναι σαν να ηχεί εκκωφαντικά η ηχώ της ιστορίας» γράφει ο Σουηδός Ούλοφ Όκερλουντ στην εφημερίδα Syndsvenskan.
Και το 1938, γράφει, οι Εβραίοι υποχρεώνονταν να καταθέτουν αναφορά για τα υπάρχοντά τους με εξαίρεση του οικιακού εξοπλισμού. Ο τίτλος του δημοσιεύματος στην Syndsvenskan είναι: «Όταν η Δανία προτίθεται να ληστεύει τους πρόσφυγες, ύψωσε την φωνή σου».
Ακολουθούν οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες
Οι πάλαι ποτέ γνωστές ως φιλόξενες χώρες της ευημερίας και της πρόνοιας, οι σκανδιναβικές χώρες, συναγωνίζονται σήμερα αναφορικά με το πιο σκληρό πλαίσιο πολιτικής ασύλου.
Στη Νορβηγία είναι νωπό ακόμα το τραύμα από τις μαζικές εκτελέσεις του ακροδεξιού Μπρέϊβικ. Και όμως: αυτές τις μέρες απελαύνουν τον μικρότερο αδερφό ενός από τα θύματά του, με το αιτιολογικό ότι οι γονείς είχαν δηλώσει πριν από δεκαετίες ως τόπο καταγωγής τη Σομαλία αντί του Τζιμπουτί που ήταν το σωστό.
Ούτε η Σουηδία συνιστά πια εξαίρεση. Οι όροι υποδοχής χειροτερεύουν και εκτός από την ενίσχυση των ελέγχων στα σύνορα, θα διενεργούνται στο εξής και εσωτερικοί στα μέσα μαζικής μεταφοράς από αστυνομικούς προς εξακρίβωση στοιχείων ταυτότητας, με στόχο την αναχαίτιση του προσφυγικού ρεύματος.
Φέτος έως τον Σεπτέμβριο είχαν ζητήσει άσυλο στην Σουηδία 73. 000 άνθρωποι, στη Δανία μόνον 9.600. Ωστόσο η νέα συντηρητική κυβέρνηση στην Κοπεγχάγη ανέλαβε την πρωτοβουλία δριμύτατου περιορισμού των όρων για την παροχή ασύλου μια μόλις εβδομάδα μετά την ανάληψη των καθηκόντων της το καλοκαίρι.
