Ατμοσφαιρικά φωτισμένα καλντερίμια, πέτρινα σπιτάκια του 16ου και 17ου αιώνα, μεσαιωνικό κάστρο και μπόλικο χιόνι συνθέτουν το σκηνικό στην 400 ετών περιτοιχισμένη καναδική πόλη.
Η κύρια γλώσσα είναι τα γαλλικά κι έτσι εύκολα μπορεί να νιώσει κανείς πως βιώνει την πιο γιορτινή, πιο κουκλίστικη εκδοχή του Παρισιού.
Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας γνωστό παγκοσμίως κυρίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του (Μύτικας-2918 μ.) κατοικούσαν οι Δώδεκα «Ολύμπιοι» Θεοί σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια (μετά τη Ρίλα στη Βουλγαρία), αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή της Ευρώπης από τις Άλπεις έως τον Καύκασο.
Ο συμπαγής ορεινός του όγκος δεσπόζει επιβλητικός στα όρια Μακεδονίας και Θεσσαλίας, με μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας. Για την προστασία της μοναδικής αυτής κληρονομιάς, ανακηρύχθηκε ήδη από το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας.
Κάθε χρόνο χιλιάδες φυσιολάτρες επισκέπτονται τον Όλυμπο, για να θαυμάσουν από κοντά τη γοητεία της φύσης του και να χαρούν την περιήγηση στις πλαγιές του και την κατάκτηση των κορυφών του.
Οργανωμένα ορεινά καταφύγια με ποικίλες ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές βρίσκονται στη διάθεση των επισκεπτών που θέλουν να εξερευνήσουν τις ομορφιές του. Κλασική αφετηρία αποτελεί η κωμόπολη του Λιτόχωρου στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού, 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη, όπου στις αρχές κάθε καλοκαιριού καταλήγει ο Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου.
Μια γρήγορη περιήγηση στο μυθικό βουνό μέσα από την κάμερα του Ιωάννη Μπεϊνά. Προβλήθηκε στο Grito Rock Festival 2013 (3-3-2013) και στο Ελληνογερμανικό φόρουμ για την Ορεινή Πεζοπορία (7-12-2013).
Δείτε το βίντεο
Όλοι έχουμε έναν φίλο ή και εμείς οι ίδιοι που τακτικά κάνουν “κρακ” τα δάκτυλα τους. Με αυτό που κάνετε θα ραγίσετε τις αρθρώσεις των δακτύλων και είναι πολύ κακό για την εύθυμη λειτουργία των χεριών και ιδιαίτερα των δαχτύλων σας.
Η τεχνική είναι απλή. Με μία ελαφρά συστολή των φαλαγγών πιέζουμε τα δάχτυλα από την άλλη κατεύθυνση με το άλλος μας δάχτυλο… Κάθε “κρακ” είναι διαφορετικό.
Οι μεγαλύτεροι και οι πιο έμπειροι σε αυτή την κακή συνήθεια αναπτύσσουν περαιτέρω το κρακ αυτό σε όλες τις αρθρώσεις, όπως τους καρπούς, τους ώμους, το λαιμό ή το σαγόνι.
Ένας ήχος που μπορεί να είναι δυσάρεστος για τους γύρω σας.
Σε κάθε δάχτυλο υπάρχουν μικρά οστά, ο y μικρές κοιλότητες που γεμίζουν με ένα ρευστό υγρό που ονομάζεται “αρθρικό υγρό». Όταν στρίβετε τις αρθρώσεις , μικρές φυσαλίδες – δημιουργούνται. Η «έκρηξη» τους δημιουργεί αυτό το κρακ που ακούμε σαν σπάσιμο.
Δείτε το βίντεο
Πατήστε την μετάφραση του βίντεο στα αγγλικά.
«Μήτσοι», «Κλείσε τα Μάτια», «Αν», «Ένας Άλλος Κόσμος»: Ποιος Παπακαλιάτης είσαι;
Από το 1992 μέχρι σήμερα, ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, υποδύεται, γράφει και σκηνοθετεί χαρακτήρες που ο καθένας τους έχει την δική του ψυχοσύνθεση, την δική του εξέλιξη, την δική του εποχή. Εσύ ποια εποχή του Χριστόφορου Παπακαλιάτη είσαι; Κάνε το παρακάτω τεστάκι και ζήσε το δικό σου όνειρο, σε σκηνοθεσία Christopher…
Πηγή: RISE
«Θα ήθελα ένα Δεκέμβριο με φώτα σβηστά κι ανθρώπους αναμμένους» διαβάζω κάπου τυχαία αυτή τη φράση του Charles Bukowski. Λαμπιόνα παντού, άνθρωποι σκοτεινοί. Ένας ακόμη Δεκέμβρης έφτασε, για την ακρίβεια σχεδόν τελείωσε και μαζί με αυτόν όλα τρέχουν πιο γρήγορα. Ο χρόνος κυλάει πιο επιτακτικά από ποτέ. Σε προκαλεί για τίτλους τέλους και νέο σενάριο.
Δεκέμβριος, ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Η παράσταση τελειώνει, ένα δυνατό χειροκρότημα ακούγεται από κάπου μακριά, ίσως και κάποια μουρμουρητά. Οι κουρτίνες πέφτουν, καθώς υποκλινόμαστε βαθιά στο «κοινό» μας, τα φώτα σβήνουν και μένουμε μόνοι, λίγο πριν την αρχή ενός νέου χρόνου. Αυτό ήταν, οι τίτλοι τέλους πρέπει να πέσουν τώρα και το έργο να κατέβει οριστικά.
Μένουμε μόνοι για να σκεφτούμε, ν’ αξιολογήσουμε τον εαυτό μας, τη χρονιά που πέρασε και πώς διαχειριστήκαμε τελικά κάθε μικρή και μεγάλη ευκαιρία. Να θυμηθούμε τις στιγμές που θα θέλαμε να ζήσουμε ξανά και ξανά και να σβήσουμε όλες εκείνες τις πικρές που μας πόνεσαν.
Τρέχουμε να βρούμε τη λίστα επιθυμιών που κάναμε στην αρχή του προηγουμένου χρόνου, για να σβήσουμε με περηφάνια όσα τελικά καταφέραμε να κάνουμε πράξη και να μεταγράψουμε στη νέα λίστα, εκείνα που ακόμη εκκρεμούν μαζί με τους νέους μας στόχους και τα καινούργια όνειρά μας, που συχνά δε διαφέρουν και πολύ απ’ αυτά που δειλιάσαμε κι αποφύγαμε και φέτος.
Το Δεκέμβριο θα ‘πρεπε να κλείνουν οι λογαριασμοί κι οι εκκρεμότητες με ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη βρει τη θέση τους στη ζωή μας. Που αμφιταλαντεύονταν ανάμεσα σε εμάς και σε άλλους, που μας παραχωρούσαν το χρόνο τους με φειδώ και προκαλούσαν περισσότερο πόνο παρά χαρά.
Αυτοί δεν έχουν καμία θέση στο λεωφορείο του νέου χρόνου. Δε χωράνε πια. Ανήκουν στο παρελθόν, έκαναν τον κύκλο τους, δε βρήκαν μία θέση να τους βολεύει και πέρασαν όπως κι η χρονιά που φεύγει. Επιβάλλεται λοιπόν ένα ξεσκαρτάρισμα σε ανθρώπους και καταστάσεις που δεν προσφέρουν τίποτα παρά μόνο βλάπτουν την ψυχική μας υγεία.
Τον τελευταίο μήνα του χρόνου η θολούρα στο τζάμι σβήνει κι η εικόνα προς τον έξω κόσμο γίνεται ξεκάθαρη. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και να δούμε καλά, ίσως γίνεται τόσο ξεκάθαρο γιατί είναι η τελευταία μας ευκαιρία.
Ξεφορτωνόμαστε τα βαριά φορτία, όσα κόλλησαν πάνω μας ή γαζωθήκαμε πάνω τους χωρίς να έχουν πουθενά να μας πάνε κι είμαστε πλέον έτοιμοι να υποδεχτούμε το νέο χρόνο με φρέσκες ιδέες, όνειρα και στόχους κι από ανθρώπους, μόνο όσους αξίζουν να περάσουν το κατώφλι για τη νέα χρονιά.
Ο Δεκέμβρης πάντα θέλει να δίνει ένα όμορφο φινάλε στην παράστασή μας, όπως ακριβώς γίνεται και στα παραμύθια. Ίσως να κρύβει λοιπόν και πράγματα που ακόμη δεν έχουμε ανακαλύψει. Μας δίνει μία τελευταία ευκαιρία ν’ αποβάλουμε ό,τι δεν άξιζε να είναι στη ζωή μας και να κρατήσουμε ό,τι αγαπάμε και μας αγάπησε.
Ο δικός μας Δεκέμβρης κλείνει τον παλιό χρόνο, φέρνοντας ένα καλύτερο αύριο, γιατί ακριβώς εμείς το επιλέξαμε να είναι έτσι. Κλείνει λοιπόν τα φώτα, καθαρίζει το τοπίο και τα ανοίγει πάλι όταν έχουν όλα τακτοποιηθεί! Προλαβαίνεις για λίγο ακόμα να τον βοηθήσεις. Τελευταίες μέρες, τελευταίες ευκαιρίες για ένα όμορφο τέλος και μια ομορφότερη αρχή.
Πράξια Αρέστη για το pillowfights.gr
Με λένε Κάτια και θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου. Γεννήθηκα πρίν 34 χρόνια. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 7. Θυμάμαι τα πάντα. Τις εντάσεις τις φωνές τη σιωπή. Ο πατέρας μου ήταν ομοφυλόφιλος και αυτή ήταν η αιτία που χώρισε με τη μάνα μου.
Εγώ σαν παιδί δεν μπορούσα να καταλάβω τί σήμαινε η λέξη «Π@στης» που άκουγα από συγγενείς ακόμα και από συμμαθητές. Π@στη τον ανέβαζαν και τον κατέβαζαν. Τη πρώτη φορά μου το είπε στο σχολείο ένα παιδί αλλά δεν ήξερα, ακουγόταν σαν κάτι κακό. Πήγα το μεσημέρι στο σπίτι και ρώτησα τη μάνα μου.
«Σημαίνει πάει με άλλους άντρες» μου είπε ορθά κοφτά και σοκαρίστηκα. Πάει που πάει; Βόλτα; σκέφτηκα. Η μάνα μου δεν ήταν ποτέ αυτή η τρυφερή ύπαρξη που νοιαζόταν μην πληγώσει το παιδί της. Ήταν ωμή. Την ένοιαζε μόνο να περάσει το δικό της, να της δώσουν δίκιο οι γύρω της που χώρισε τον π@στη.
Πέθανε από καρκίνο όταν ήμουν 10 και είχα τη τύχη να με μεγαλώσει ο πατέρας μου. Παρά τα επικριτικά σχόλια, τη κατακραυγή και αυτή την ετικέτα του π@στη που του κόλλησαν, με μεγάλωσε με αξιοπρέπεια και αγάπη.
Τότε εκείνα τα χρόνια αν και όχι πολύ παλιά, ο κόσμος δεν καταλάβαινε και δεν συγχωρούσε την ομοφυλοφιλία, ειδικά αν ήσουν γονιός δεν τολμούσες ούτε να το ξεστομίσεις. Όχι πως σήμερα έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα αλλά υπάρχουν κάποιοι που σέβονται τις επιλογές των άλλων, είναι η μειοψηφία αλλά υπάρχουν.Εγώ έμαθα να αγαπώ τις επιλογές του πατέρα μου, γιατί ο ίδιος με έμαθε να αγαπώ.
Με πήρε μαζί του όταν ήμουν 10, με πήγαινε στο σχολείο, με διάβαζε, μου μίλησε πρώτη φορά για το σεξ, του εμπιστεύτηκα τη πρώτη μου σχέση, μου μαγείρευε και μου έφερνε πορτοκαλάδες όταν έδινα Πανελλήνιες, με συνόδεψε πρώτη φορά στο καράβι για Κρήτη που έφυγα για σπουδές. Για τον κόσμο ήταν ο π@στης για μένα όμως ήταν ο πατέρας μου.
Ποτέ δεν γνώρισα τους συντρόφους τους ή τον σύντροφό του, δεν ξέρω καν αν είχε, πόσους είχε και τί ακριβώς είχε μαζί τους. Μεγαλώνοντας απορούσα που δεν είχε φέρει ποτέ κοπέλα στο σπίτι αλλά είχα σκεφτεί πως ίσως δεν είχε βρει κάποια να του ταιριάζει. Δεν μου είχε δώσει τη παραμικρή αφορμή να πιστεύω πως ήταν ομοφυλόφιλος.
Κράτησε τα προσωπικά του έξω από την οικογένεια μας κάτι που δεν έκανε η μάνα μου παρ’ολο που δεν ήταν ομοφυλόφιλη, η οποία από το πρώτο μήνα, έφερε σπίτι τον φίλο της και κόμπαζε συνέχεια σε όλους για το πόσο άντρας ήταν.
Δεν την ένοιαζε αν εγώ στενοχωριόμουν που έβλεπα να καμαρώνει για έναν άλλο στα μούτρα μου μπροστά, ούτε αν για μένα, πατέρας ήταν ένας. Την ένοιαζε να υψώνει τον αρρενωπό γκόμενο σαν λάφυρο για να δείχνει στο περιβάλλον της ότι δεν έφταιγε αυτή που παντρεύτηκε π@στη. Μιλάμε για κόμπλεξ. Θεός σχωρέστη…
Όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο, ο πατέρας μου έκατσε και μου τα εξήγησε όλα. Είχε καταλάβει από πρίν το γάμο πως ήταν ομοφυλόφιλος αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί, ήταν μόλις 20 και νόμιζε πως απλά πειραματιζόταν. Κατάλαβε όταν πήγε πρώτη φορά με κάποιο συγγενή μας και αμέσως ζήτησε διαζύγιο λέγοντας την αλήθεια στη μάνα μου.
Όταν πέθανε η μάνα μου και με πήρε κοντά του, είχε μια μακροχρόνια σχέση με κάποιον από τη δουλειά του αλλά χώρισε γιατί μόλις αυτός έμαθε πως θα με μεγάλωνε ο πατέρας μου, αντέδρασε άσχημα.
Μετά υπήρχαν διάφοροι στη ζωή του πολύ περιστασιακοί σύντροφοι αλλά κανείς δεν ήταν έτοιμος να αγαπήσει το παιδί του, στον κύκλο τους τότε οι ομοφυλόφιλοι δεν μεγάλωναν παιδιά παρά μόνο αν κρύβονταν μέσα στο γάμο. Έτσι ο πατέρας μου δεν ξαναέφτιαξε τη ζωή του.
Όταν τον ρώτησα αν τον πλήγωναν τα σχόλια του κόσμου και πώς κατάφερνε να τα διαχειρίζεται, μου είπε πως δεν τον πλήγωναν για εκείνον αλλά για εμένα, για να μην μάθω την αλήθεια μισή και με άσχημο τρόπο.
Ο πατέρας μου παρά το στίγμα και το ρατσισμό που δέχτηκε, ήταν ακέραιος απέναντί μου, πιο straight και από straight. Πέθανε πέρσι από ανακοπή και στη κηδεία ήρθε μόνο ο νονός μου. Τότε έμαθα πως ο άντρας, ο συγγενής που μου είχε πει ότι είχε πάει για πρώτη φορά και είχε ανακαλύψει τη ταυτότητά του, ήταν ο νονός μου.
Παραδόξως δεν ένιωθα προδομένη. Ο πατέρας μου με μεγάλωσε με τόσες αρχές, αξίες και γλυκύτητα που δεν θα μπορούσα ποτέ να στραφώ εναντίον του ή εναντίον των επιλογών του. Λάθος του που παντρεύτηκε χωρίς να δώσει σημασία στις σεξουαλικές του ορμές ή επιλογές όπως θέλετε πείτε το, αλλά ποιά είμαι εγώ που θα τον κρίνω τη στιγμή που με μεγάλωσε με τόση αυτοθυσία και αγάπη;
Σε λίγους μήνες γεννάω και θα δώσω στο γιο μου, το όνομά του. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να τιμήσω έναν πατέρα που παρά τις προσωπικές του επιλογές, στάθηκε βραχος δίπλα μου. Τις μεγαλύτερες π@στιές στη ζωή, μου τις έκαναν άνθρωποι που δηλώναν straight!
Κάτια
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο φόρουμ του singleparent.gr
Λένε πως το σκουπίδι κάποιου για κάποιον άλλο μπορεί να είναι θησαυρός. Αυτό ίσχυε και στην περίπτωση ενός παλιού πιάνου που βρισκόταν παρατημένο στην άκρη του δρόμου και δεκάδες άνθρωποι περνούσαν από δίπλα του χωρίς να δώσουν σημασία, μέχρι που ένας άστεγος έκατσε και άρχισε να παίζει ένα τραγούδι που είχε συνθέσει ο ίδιος.
Homeless man plays something he wrote himself.. this is so beautiful and so sad at the same time ?
Posted by Pulsar Recordings on Wednesday, 27 May 2015
Το εντυπωσιακό του ταλέντο έκανε το βίντεο να μοιραστεί χιλιάδες φορές, βοηθώντας τον να βρει στέγη και μια σταθερή εργασία. Πρόκειται για άλλη μια απόδειξη του ότι το πραγματικό ταλέντο αργά ή γρήγορα βρίσκει την αναγνώριση που του αξίζει…
Πόσες φορές σας έχει τύχει όταν είστε σε ένα σπίτι φίλου σας, σε ένα πάρτυ, σε ένα μπαρ ή γενικά σε έναν δημόσιο χώρο να συμβεί κάτι περίεργο ή να πουν κάτι για σας και να βρεθείτε σε μία πραγματικά άβολη κατάσταση; Τί γίνεται σε αυτήν την περίπτωση; Το αφήνετε να περάσει χωρίς να πείτε τίποτα και το αντιμετωπίζετε με χιούμορ ή σηκώνεστε και φεύγετε;
Παρακάτω θα δούμε μια συλλογή με 24 παράξενες φωτογραφίες με καταστάσεις που μερικοί θα τις βρουν ωραίες και άλλοι πραγματικά άβολες και σπαστικές!
Οι κωμικές στιγμές της άγριας φύσης συχνά περνούσαν σε δεύτερη μοίρα, όμως φέτος ο Paul Joynson-Hicks αποφάσισε να αλλάξει τα πράγματα, δημιουργώντας τα «Comedy Wildlife Photography Awards 2015». Πρόκειται για έναν διαγωνισμό που διοργανώθηκε από τον Joynson-Hicks για να τιμηθούν οι πιο αστείες φωτογραφίες στον συγκεκριμένο τομέα.
Το βραβείο είναι ένα σαφάρι 7 ημερών στην νότια Tanzania, στην ανατολική πλευρά της Αφρικής, και μια μηχανή Nikon D750 DSLR με έναν φακό 24-85mm.
Δείτε μερικές από τις συμμετοχές που ξεχώρισαν.
Νικητής αναδείχθηκε ο Julian Rad από την Αυστρία, με την παρακάτω φωτογραφία:
Ταξιδέψτε μαζί μας μέσα από σπάνιες, νοσταλγικές φωτογραφίες από αλλοτινά Χριστούγεννα στην παλιά Αθήνα και την Ελλάδα πιο αγνών εποχών.
Πιτσιρίκια με σοσονάκια ψάλλουν τα κάλαντα με τα τρίγωνά τους. Τροχονόμοι συγκεντρώνουν δώρα στη μέση των δρόμων. Άι Βασίληδες φτάνουν μέσα σε ‘60s κάμπριο αυτοκίνητα. Πόντιοι μαγειρεύουν και χορεύουν στη Βόρεια Ελλάδα και Αθηναίοι αγοράζουν κουραμπιέδες 60 δραχμές την οκά.
Η Παλιά Ελλάδα γιορτάζει τα Χριστούγεννα, κι εμείς θυμόμαστε το πώς, μέσα από νοσταλγικές, σπάνιες φωτογραφίες από την πιο γιορτινή και όμορφη πλευρά του παρελθόντος.
Οι πολίτες φέρνουν δώρα στους τροχονόμους, σύμφωνα με το παλιό έθιμο.
(φωτό: Συλλογή Ν. Πολίτη, Ίδρυμα Σ. Νιάρχου)
Ο Άι Βασίλης καταφθάνει με 50s αυτοκίνητο μπροστά από το «Αστόρια» και οι Αθηναίοι σπεύδουν να τον προϋπαντήσουν
(φωτο: Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη)
Οι Έλληνες δεν κάνουν γιορτές χωρίς κουραμπιέδες, και τους αγοράζουν από «βουνά» τα οποία στοιχίζουν 80 δραχμές η οκά
(φωτό: Β. Παπαΐωάννου, φωτογραφικά αρχεία Μουσείου Μπενάκη)
Οι καλοντυμένοι πιτσιρικάδες στις γειτονιές αφήνουν κάτω τα τρίγωνα και μετρούν τις εισπράξεις από τα κάλαντα, στην αγαπημένη ιεροτελεστία στο τέλος του χρόνου.
(φωτό: Δ. Χαρισιάδης, φωτογραφικά αρχεία Μουσείου Μπενάκη)
Από τον Μεσοπόλεμο ως την Χούντα, η αγαπημένη συνήθεια των Ελλήνων ήταν το λαχείο των Συντακτών, που μοίραζε σε τυχερούς ως και… δύο πολυκατοικίες!
(φωτό: Από τον Τύπο της εποχής)
Χιονισμένα Χριστούγεννα στην Πάτρα των αρχών του περασμένου αιώνα
(φωτο: Palia Patra)
Κομπανία… Μωμόγερων τηρούν το έθιμο του Πόντου, κάνοντας «ψευτοπολέμους» μεταξύ τους στους δρόμους της βόρειας Ελλάδας και τραγουδώντας ευχές.
(φωτο: http://www.k-tipos.gr/)
Έλληνες της επαρχίας το 1965 τηρούν το έθιμο του Δωδεκαημέρου, της περιόδου από τα Χριστούγεννα ως τα Θεοφάνια που συνοδεύεται από τελετουργικά δείπνα και ψησίματα αρτοσκευασμάτων.
(φωτό: από Epikaira.gr)
Μία από τις πλέον κλασικές φωτογραφίες της παλιάς Αθήνας: Το κέντρο της πόλης, γεμάτο κίνηση και κόσμο που ψωνίζει για τα Χριστούγεννα του 1960.
(φωτο: Κώστας Μπαλάφας, φωτογραφικά αρχεία Μουσείου Μπενάκη)
Περισσότερα τρίγωνα, περισσότερα κάλαντα και αγνές στιγμές παιδιών αλλοτινών εποχών…
