Αγκαλιά. Κάτι τόσο απλό, τόσο καθημερινό, αλλά ταυτόχρονα τόσο πηγαίο, τόσο ρομαντικό μέσα στην λιτότητά του. Δυο χέρια μπορούν να κάνουν πολλά και ίσως το να αγκαλιάσουν είναι από τα πιο σημαντικά και σπουδαία, τα πιο ουσιαστικά.
Υπάρχουν στιγμές που η κίνηση αυτή είναι απαραίτητη για να συμπληρώσει ένα αληθινό συναίσθημα. Μέσα σ’ αυτήn, ανακαλύπτεις έναν κόσμο αλλιώτικο, για δευτερόλεπτα απομονώνεσαι από την πολύβουη καθημερινότητα, είσαι απλά εκεί με την ανθρώπινη υπόστασή σου να λειτουργεί στο έπακρο, μόνο και μόνο γιατί κάνεις αυτό για το οποίο είσαι εκ φύσεως προορισμένος. Νιώθεις. Με όλα σου το είναι, την καρδιά, την ψυχή.
Πόσες φόρες μια αγκαλιά δεν εξέφρασε όσα εμείς δεν μπορέσαμε; Είναι αλήθεια, μπορεί να μιλήσει πιο πολύ από εμάς, να εκφράσει όλα εκείνα τα οποία εμείς κωλώσαμε να ομολογήσουμε όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Όταν εμείς, σαν κλειστοί τύποι, εγωιστές, φοβητσιάριδες απέναντι στο συναίσθημά μας, σιωπήσαμε, η αγκαλιά μας μπόρεσε να πει το «σ’αγαπάω», το «σε θέλω», το «μου έλειψες», το «μη φύγεις», το «σ΄ευχαριστώ», το «συγγνώμη».
Οι αγκαλιές επικοινωνούν με το δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο. Τα σώματα πλησιάζουν σαν δυο αντίθετοι πόλοι, τα χέρια ανοίγουν, η ψυχή αφήνεται, χαλαρώνει.
Και τότε είναι που ξεκινάει ο διάλογος των δύο σωμάτων. Το ένα αφηγείται και το άλλο ακούει προσεκτικά. Και όσο πιο δυνατά μιλάει μια αγκαλιά, τόσο πιο δυνατά και γρήγορα χτυπάει και η καρδιά του ακροατή. Είναι περίεργο πώς κάτι τόσο μικρό είναι ταυτόχρονα και τόσο μεγάλο,τόσο σημαντικό.
Και δε μιλάω για εκείνες τις άδειες αγκαλιές, τις ανούσιες που περνάνε αδιάφορες. Μιλάω για εκείνες που κάνουν την καρδιά να βλέπει καθαρά. Ξέρεις, αυτές που γίνονται σε σταθμούς τραίνων, σε λιμάνια, σε αεροδρόμια, εκείνες που έγιναν μετά από καβγάδες, που έγιναν όταν αυτά που ήθελες να πεις ήταν τόσα που δεν μπορούσες διαφορετικά να τα εκφράσεις.
Όπως και να το πεις αλλιώς, η αγκαλιά είναι πράξη, γι’ αυτό μένει. Ακόμη και όταν τα σώματα φύγουν, εκείνη θα είναι ακόμη πίσω, στο ίδιο σημείο καλοφτιαγμένη και σφιχτή. Έχει κλείσει μέσα της όλα όσα ειπώθηκαν, τις μυρωδιές των δυο ατόμων, τα βλέμματά τους, τα συναισθήματά τους. Και αυτό συμβαίνει γιατί η διαδικασία της είναι πολύπλοκη. Ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις, αφήνει αναμνήσεις οι οποίες δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αφή, την επαφή. Είναι η επικοινωνία του ψυχισμού, που για να γίνει σωστά και ολοκληρωμένα χρειάζεται την συσπείρωση όλων των υπολοίπων αισθήσεων.
Η επικοινωνία τελικά, δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με την ομιλία. Δυο σώματα, μπορούν να επικοινωνήσουν, να συζητήσουν με μια δική τους και μόνο διάλεκτο, με τη σαρκική επαφή, με ό,τι μια αγκαλιά προσφέρει. Η αγκαλιά έχει τη δική της γλώσσα, μια γλώσσα που δε χρειάζεται πτυχία και διδασκαλία για να τη μάθεις. Είναι τόσο απλή, η ικανότητα να την εκφράσεις κρύβεται μέσα σου. Απλά χρειάζεται ένα ιδιαίτερο ερέθισμα, το οποίο συνήθως είναι εσωτερικό και καθαρά προσωπικό.
Είναι γεγονός πως συνηθίζουμε πια να είμαστε πιο εσωστρεφείς και να μην ανοιγόμαστε γι’ αυτά που νιώθουμε. Έλα όμως που τελικά υπάρχει κάτι που μπορεί να μαρτυρήσει ό,τι κρύβεις ή αποφεύγεις να πεις. Η αγκαλιά είναι έκφραση με ένα τεράστιο λεξιλόγιο και χιλιάδες αποχρώσεις από συναισθήματα. Καταφέρνει να προφέρει αγάπη, ειλικρίνεια, φόβο, έρωτα, πάθος μέχρι και αγωνία, ειρωνεία, στεναχώρια. Είναι φάρμακο και λύτρωση, ανακούφιση, συναίνεση, επιβεβαίωση. Είναι τα κρυφά πάθη και τα μυστικά σου, οι ανησυχίες σου και οι φόβοι σου που θωρακίζονται μέσα σ’ ένα ζευγάρι χέρια.
Είναι λόγια ανείπωτα οι αγκαλιές, γι’ αυτό μην τις σπαταλάς, ούτε να τις περιφρονείς. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής, που συνήθως βλέπουν καλύτερα από τα κανονικά, σε φέρνουν σε κοινή πορεία με έναν πολύπλοκο ψυχισμό παρόμοιο με το δικό σου. Στην τελική, σε κάνουν περισσότερο άνθρωπο στο χάος που ζεις, σ’ εξευγενίζουν, σε ηρεμούν.
Έλλη Β. Ζάχου για το pillowfights.gr
Πάρτε μαζί σας τα απολύτως απαραίτητα και ξεκινήστε για ένα ακόμη περιπετειώδες weekend, που σίγουρα θα σας ανταμείψει. Διασχίστε τα 300 χλμ. που χωρίζουν την Αθήνα από την Καρδίτσα και μην παραλείψετε να ρίχνετε κλεφτές ματιές έξω από το παράθυρο για να θαυμάσετε το εκπληκτικό τοπίο της διαδρομής. Κάντε μια στάση στην Καρδίτσα για καφέ και ύστερα από περίπου μισή ώρα, θα φθάσετε στη λίμνη Πλαστήρα, που σίγουρα θα σας κλέψει την καρδιά.
Το υπέροχο αυτό τοπίο, οφείλεται στο μυαλό και τη φαντασία κάποιων ανθρώπων, που το 1960, δημιούργησαν την τεχνητή λίμνη Μέγδοβα ή Ταυρωπού, η οποία και μετονομάστηκε σε λίμνη Πλαστήρα, λόγω του ότι αποτελούσε προσωπικό όραμα του Ν. Πλαστήρα.
Ο ποταμός Ταυρωπός, παγιδεύτηκε στο οροπέδιο της Μεβρόπολης και δημιούργησε ένα μοναδικό αποτέλεσμα, με συνολικό μήκος 14 χλμ. και μέγιστο βάθος 4 χλμ. μια λίμνη, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα.
Το φράγμα της λίμνης είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Πρόκειται για μια θεόρατη κατασκευή με μήκος 200 μέτρα και ύψος 83 μέτρα.
Παρόλο που είναι τεχνητή, έχει αφομοιωθεί πλήρως από το φυσικό περιβάλλον, που την αγκαλιάζει με πυκνά δάση από έλατα και καστανιές και με άλλα 650 είδη και υποείδη χλωρίδας καθώς και με 67 είδη πανίδας.
Έτσι λοιπόν, μην ξαφνιαστείτε, αν στο δρόμο σας εμφανιστούν ξαφνικά ελάφια, ζαρκάδια ή ακόμη και λύκοι και αρκούδες! Απλώς κρατήστε την ψυχραιμία σας και κυρίως προστατέψτε τα, καθώς δίνουν καθημερινά αγώνα για την επιβίωσή τους.
Ο παράδεισος των απανταχού οικολόγων και φυσιολατρών ακούει στο όνομα λίμνη Πλαστήρα.
Στα πυκνά δάση θα συναντήσετε ανθρώπους να παρατηρούν σπάνια πουλιά (birdwatching), να μελετούν πρωτόγνωρα είδη χλωρίδας και να περπατούν ατελείωτες ώρες μέσα σε ένα εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον.
Υπάρχουν βέβαια και οι λάτρεις των αθλητικών δραστηριοτήτων, που αναζητούν μοναδικές συγκινήσεις, τις οποίες μόνο το φυσικό στοιχείο μπορεί να προσφέρει.
Κάντε λοιπόν καγιάκ στα ήρεμα νερά της λίμνης, ιππασία με εκπαιδευμένα άλογα, ποδήλατο βουνού αλλά και υπέροχους περιπάτους ή επιβιβαστείτε σε θηριώδη τζιπ, που δεν αγαπούν ιδιαίτερα την άσφαλτο και προτιμούν τα κακοτράχαλα μονοπάτια…
Για όσους προτιμούν ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο, χωρίς εντάσεις και χωρίς εκρήξεις αδρεναλίνης, μια λύση είναι να πάρουν το αυτοκίνητό τους και να κάνουν το γύρο της λίμνης σε μια πραγματικά μαγευτική διαδρομή.
Σταθείτε στη Μονή της Παναγιάς της Πελεκητής, από όπου θα ενθουσιαστείτε με τη μοναδική θέα των φιορδ της λίμνης, όπως φαίνονται από ψηλά. Περνώντας το φράγμα Πλαστήρα, θα φθάσετε στη Μονή Κορώνας, ένα βυζαντινό κάστρο, που λειτούργησε ως μοναστήρι και ως Κρυφό Σχολειό στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Απαραίτητη είναι η στάση και στον Πειραματικό Αγρό Οργανικής Καλλιέργειας για να προμηθευτείτε οικολογικά προϊόντα από το Συνεταιρισμό Γυναικών της περιοχής.
Οι εξερευνητές της παρέας μπορούν να ξεκινήσουν με το αυτοκίνητο και να κάνουν μια περιήγηση στα χωριουδάκια γύρω από τη λίμνη. Σίγουρα θα εντυπωσιαστούν.
Γραφικά και πανέμορφα με πέτρινα σπιτάκια και σημαντικά βυζαντινά μνημεία, κερδίζουν ολοένα και περισσότερους οπαδούς.
Ο Μεσενικόλας, το Μορφοβούνι, το Κρυονέρι, τα Καλύβια Πεζούλας, η Φυλακτή, η Νεράϊδα, το Νεοχώρι, ο Μπελουκομύτης, η Καστανιά, το Λαμπερό και πλήθος άλλων μικρών «θησαυρών» διαθέτουν αρκετά δωμάτια για τη διαμονή σας καθώς και μικρά ταβερνάκια με τοπικές σπεσιαλιτέ και άλλες νοστιμιές.
Οι μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες του απεικονίζουν συχνότερα παιδιά και είναι γεμάτες με χρώματα.
Πολύ συχνά ο Μάλλαντ συνεργάζεται και με τοπικούς καλλιτέχνες που συναντά στις πόλεις που ταξιδεύει.
Ο γεννημένος στο Παρίσι καλλιτέχνης δραστηριοποιείται σε αυτό το είδος τέχνης από τη δεκαετία του ’90. Έχει κυκλοφορήσει ήδη δύο βιβλία σχετικά με τα ταξίδια του και την τέχνη του δρόμου.
Το πιο πρόσφατο ονομάζεται «Extramuros» και περιγράφει τα ταξίδια του και τα έργα που δημιούργησε στην Ινδία, στη Κίνα, στο Μεξικό, στην Ινδονησία και στο Βιετνάμ.
Ναι, σοβαρά. Φαίνεται ότι όντως έχει αποτέλεσμα.
Ένας άνδρας καπνίζει ναργιλέ στην Κρήτη
