Σε αυτό το βίντεο του χρήστη του YouTube effspot θα δούμε ένα κρυμμένο καλά γκαράζ κάπου στην Ιαπωνία που εκεί βρίσκονται μερικές από τις πιο σπάνιες εκδόσεις αυτοκινήτων που έχει κατασκευάσει η θρυλική εταιρεία της Lamborghini.
Αν και η Lamborghini ξεκινήσει να κατασκευάσει… τρακτέρ το 1963 κατάφερε σήμερα να είναι μια από τις κορυφαίες εταιρίες supercars του πλανήτη που ελάχιστοι έχουν την τύχη να έχουν μια.
Ο effspot μας ξεναγεί λοιπόν σε ένα ιαπωνικό γκαράζ κάπου στο Τόκιο με σπάνιες και πανάκριβες εκδόσεις Lamborghini που θα ενθουσιάζουν ακόμη και τους φίλους που δεν είναι φανατικοί της εταιρίας.
Η Ελληνίδα φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη, η οποία θεωρείται μία από τις κορυφαίες στον κόσμο ανερχόμενες ερευνήτριες στο πεδίο της θεωρητικής Φυσικής, επιλέχθηκε να είναι η πρώτη κάτοχος της νέας έδρας «Αρίσταρχος» στο διάσημο Ινστιτούτο Perimeterστον Καναδά, το οποίο βρίσκεται στην αιχμή των αναζητήσεων στη Φυσική παγκοσμίως.
Η Αρβανιτάκη θα είναι η πρώτη γυναίκα που θα έχει ερευνητική έδρα (Stavros Niarchos Foundation Aristarchus) στο Perimeter, το οποίο ιδρύθηκε το 1999 και σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο και πιο προχωρημένο ερευνητικό κέντρο θεωρητικής φυσικής στον κόσμο.
Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα χρηματοδοτήσει με 4 εκατ. ευρώ την έρευνα της Αρβανιτάκη στο Perimeter, ενώ άλλα τόσα χρήματα θα διαθέσει στο ίδιο το καναδικό Ινστιτούτο, το οποίο αποτελεί πρότυπο συνεργασίας ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (εκτός από ιδιωτικά κεφάλαια, ενισχύεται από τις κυβερνήσεις του Καναδά και του Οντάριο). Στόχος είναι αφενός να υποστηριχθεί η πρωτοποριακή έρευνα της Ελληνίδας φυσικού πάνω στη φύση του σύμπαντος και αφετέρου να ενισχυθούν οι δεσμοί του Ινστιτούτου με την Ελλάδα στο επίπεδο της έρευνας και της εκπαίδευσης-επιμόρφωσης νέων επιστημόνων.
«Η Ασημίνα είναι μια εξαιρετική και πολύ ασυνήθιστη φυσικός, οι ιδέες της οποίας ‘γεφυρώνουν’ τη θεωρία και το πείραμα με νέους και δημιουργικούς τρόπους. Έχει ένα σπάνιο ταλέντο, που είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίο από ποτέ, καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι επαναστατικών εξελίξεων. Χάρη στη νέα επένδυση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, η Ασημίνα θα έχει ευκαιρίες για σημαντικές ανακαλύψεις», δήλωσε ο διάσημος διευθυντής του Ινστιτούτου Perimeter, φυσικός Νιλ Τούροκ, σε εκδήλωση για την ανακοίνωση της συνεργασίας με το Ίδρυμα Σ. Νιάρχος, όπου παρευρέθηκε και η υπουργός Επιστήμης του Καναδά Κίρστι Ντάνκαν.
Η Αρβανιτάκη άρχισε τη συνεργασία της με το Perimeter το 2014, έχοντας προηγουμένως αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχοντας πάρει το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνια, όπου διεξήγαγε έρευνα στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής, σε συνεργασία με έναν άλλο διακεκριμένο Έλληνα, τον καθηγητή Σάββα Δημόπουλο. Η ίδια έχει περιγράψει το έργο της ως ευρύ και διεπιστημονικό, αναπτύσσοντας θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο στη Φυσική, ασχολούμενη με την υπερσυμμετρία, τη σκοτεινή ύλη, τις επιπλέον διαστάσεις κ.ά.
«Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μάς έχει δώσει την ευκαιρία να ασχοληθούμε με ορισμένα από τα μεγάλα ερωτήματα της φυσικής και θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να βοηθήσουμε στο να βρεθούν οι απαντήσεις. Αυτή η δωρεά θα μας επιτρέψει να ενισχύσουμε τους δεσμούς της έρευνας και της εκπαίδευσης με την Ελλάδα, όπου υπάρχει μεγάλο αναξιοποίητο δυναμικό», δήλωσε η Αρβανιτάκη. «Το μόνο που μπορώ να πω, ως κάποια που κατάγεται από ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, είναι ότι αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν είχα ονειρευθεί. Αποτελεί επίσης τιμή για μένα να είμαι μέλος μιας ομάδας που προσπαθεί να βοηθήσει την Ελλάδα σ’ αυτή την εποχή της ανάγκης», πρόσθεσε.
Αντίθετα με τη φυσική υψηλών ενεργειών που απαιτεί μεγάλους επιταχυντές όπως του CERN, για να κάνει συγκρούσεις σωματιδίων, η έρευνα της Αρβανιτάκη εστιάζει στο λεγόμενο «σύνορο ακριβείας». Πρόκειται για πειράματα που αναζητούν μια νέα Φυσική μέσω κβαντικών μετρήσεων υψηλής ακριβείας, που αποκαλύπτουν οριακές αποκλίσεις και οι οποίες δεν απαιτούν μεγάλες ερευνητικές υποδομές, αλλά μπορούν να γίνουν στο εργαστήριο.
Χρησιμοποιώντας τεχνολογίες και μεθόδους από άλλα πεδία της Φυσικής, η Αρβανιτάκη σχεδιάζει τέτοια πρωτότυπα πειράματα, που θα μπορούσαν να ανοίξουν νέους δρόμους για την κατανόηση των μυστηρίων της ύλης και του σύμπαντος. Συνοπτικά, έχει χαρακτηρίσει το έργο της ως «σωματιδιακή φυσική χωρίς επιταχυντές».
«Ως Ίδρυμα αναγνωρίζουμε τη σημασία της βασικής έρευνας και την ανάγκη για τη στήριξή της. Επιπλέον το έργο της Ασημίνας είναι σημαντικό και με τρόπους που υπερβαίνουν την επιστήμη και την έρευνα. Ως νεαρή επιστήμονας, θα αποτελέσει μεγάλη πηγή έμπνευσης για τους νέους στην πατρίδα της, την Ελλάδα, οι οποίοι επιδιώκουν να εκπληρώσουν τα όνειρά τους εν μέσω της τρέχουσας κρίσης», δήλωσε η Εύα Πολυζωγοπούλου, συντονίστρια των δωρεών παιδείας του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Η έδρα της Αρβανιτάκη φέρει το όνομα του Αρίσταρχου, του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού και αστρονόμου, ο οποίος πρώτος πρότεινε το ηλιοκεντρικό μοντέλο του ηλιακού μας συστήματος.
«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν και το μόνο που ζήτησα ήταν, να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό, ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!
Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!
«Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό, μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.»
Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.
Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».
στη φωτογραφία: Τάσος Κατράπας, Ν.Κούνδουρος, Θ.Βέγγος
Μπροστά στο ταμείο πληρώνουμε λίγα. Το πραγματικό όμως κόστος του φθηνού ρούχου είναι άλλο και το πληρώνουμε όλοι μαζί.
Δυστυχώς, για τους περισσότερους, και όχι μόνο στην Ελλάδα, οι λέξεις Rana Plaza δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Αν όμως ανατρέξει κάποιος στα δημοσιεύματα, τέτοιες μέρες πριν από τρία χρόνια, θα ανακαλύψει πως εκεί έγινε ένα από τα πιο πολύνεκρα εργατικά ατυχήματα στην ιστορία. 1167 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή και περισσότεροι από 2500 τραυματίστηκαν όταν το κτήριο Rana Plaza στη Savar του Bangladesh κατέρρευσε.
Το τεράστιο κτήριο φιλοξενούσε 5 υφαντουργίες, μία τράπεζα και αρκετά καταστήματα. Για καιρό οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονταν για την κατάστασή του λόγω των ρωγμών που έκαναν την εμφάνισή τους στους τοίχους του. Ακόμα και οι κρατικές υπηρεσίες προειδοποιούσαν για κινδύνους από το τεράστιο βάρος που καλούνταν αυτή η παλιά κατασκευή να αντέξει.
Ενώ η τράπεζα και τα καταστήματα εκκενώθηκαν από την προηγούμενη της κατάρρευσης ημέρα, οι εργάτες στις υφαντουργίες υποχρεώθηκαν να βρεθούν στις θέσεις τους ώστε να μην μείνει πίσω η παραγωγή των παραγγελιών που κατευθύνονταν στην εταιρεία Mango. Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που οι ανάγκες της «Δυτικής μόδας» έγιναν η αιτία να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Τραγικές ιστορίες φτάνουν συχνά στις οθόνες μας, τις περισσότερες φορές χωρίς τη δύναμη να αφυπνίσουν. Και αυτές είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, οι υπόλοιπες, οι πολλές θα μείνουν μέσα σε ένα στενό οικογενειακό κύκλο, προσθέτοντας ακόμη περισσότερη δυστυχία στη δύσκολη καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων.
Ζούμε σε ένα σημείο καμπής για τις καταναλωτικές μας συνήθειες. Η γκαρνταρόμπα μας ποτέ δεν είχε περισσότερα «κομμάτια» και ποτέ δεν ήταν πιο οικονομική από όσο είναι σήμερα.
Στο σύνολο του πλανήτη, αγοράστηκαν 100% περισσότερα ρούχα το 2015 από ότι 30 χρόνια πριν, ρούχα που είναι προορισμένα να φορεθούν κατά μέσο όρο 7 φορές πριν δουν το δρόμο προς τα άδυτα της ντουλάπας. Αν σκεφτούμε πως μόνο οι Βρετανοί έχουν αχρησιμοποίητα ρούχα αξίας 45 δισεκατομμυρίων ευρώ, ίσως η εικόνα γίνει πιο καθαρή.
Πως όμως φτάσαμε σε αυτό τον κορεσμό; Όλα ξεκίνησαν από τη χαλάρωση των εμπορικών περιορισμών. Μεγάλες εταιρείες αναζήτησαν εργοστάσια σε χώρες με χαμηλά εργατικά κόστη. Η φθηνή παραγωγή οδήγησε σε χαμηλότερες τιμές για τους καταναλωτές που πλέον μπορούσαν να αγοράσουν περισσότερα, ξοδεύοντας λιγότερα. Και αυτό φάνταζε παραδεισένιο, για τους ίδιους όμως μόνο και μόνο σαν πρώτη ανάγνωση.
Τα τελευταία 20 χρόνια, η παραγωγή ενδυμάτων στις ΗΠΑ έχει χάσει το 80% του κύκλου εργασιών της. Αν προστεθούν σε αυτό και οι απώλειες προηγούμενων ετών φτάνουμε μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα. Ενώ το 1965 το 95% των ρούχων που φορέθηκαν στη χώρα ήταν “Made in USA”, το 2015 έφτασε στο… 2%. Αυτό για τη χώρα σημαίνει 1,5 περίπου εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας. Μπορούν όμως να αγοράζουν πιο φθηνά ρούχα! Θα πει κάποιος πως αυτές τις δουλειές τις βρήκαν άνθρωποι ίσως με περισσότερη ανάγκη. Η απάντηση μπορεί να ξεκινήσει με δύο λέξεις. Rana Plaza. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να συνεχιστεί. Τα ρούχα μας κατασκευάζονται από εργάτες με τους χαμηλότερους μισθούς στον πλανήτη. Συχνά από μικρά παιδιά που γίνονται θύματα εκμετάλλευσης δουλεύοντας ώρες ατελείωτες για λίγο φαγητό και με υποσχέσεις για πληρωμή κάποια στιγμή. Σε χώρες με ανύπαρκτη εργατική νομοθεσία, με απουσία ελέγχου στις εγκαταστάσεις, με καθημερινά ατυχήματα χωρίς οι υπεύθυνοι να δίνουν ποτέ λόγο.
Και το πρόβλημα δεν σταματάει απλά στην εργασία. Το φαινόμενο της “Fast Fashion” προϋποθέτει φθηνά ρούχα και αξεσουάρ. Το εργατικό κόστος είναι ένας παράγοντας της εξίσωσης. Ένας άλλος είναι οι πρώτες ύλες. Και σε αυτές ο βασιλιάς ακούει στο όνομα «πολυεστέρας».
Βρίσκεται στο 50% τον ρούχων που αγοράζονται καθημερινά. Ευχή για πολλούς, κατάρα για όλους. Ένα παράγωγο πετρελαίου μη βιοδιασπώμενο. Κατασκευάστηκε; Θα κάνει παρέα σε αρκετές γενιές. Ένα προϊόν που χρειάζεται τεράστιες ποσότητας ενέργειας για να κατασκευαστεί. Και όταν οι νέες χώρες παραγωγής δεν σέβονται στο ελάχιστο την ανθρώπινη ζωή, φυσικά θα σεβαστούν ακόμα λιγότερο το περιβάλλον. Οι τεράστιες ποσότητες ενέργειας που απαιτούνται, παράγονται σε αρχαία εργοστάσια που έχουν οδηγήσει το αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα της βιομηχανίας ενδυμάτων στο 10% του παγκόσμιου συνόλου και στη δεύτερη θέση όσων μολύνουν το φρέσκο νερό. Τα ρούχα όμως είναι φθηνά…
Υπάρχει όμως και «ευτυχώς» στην υπόθεση. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν μια στροφή του αγοραστικού κοινού. Μια πιο συνειδητοποιημένη αντιμετώπιση όχι του φθηνού ρούχου, σε πρώτη φάση, αλλά της υπερκατανάλωσης. Ίσως είναι αυτή η απόγνωση όταν η ασφυκτικά γεμάτη ντουλάπα ανοίξει και δεκάδες άγνωστα, στην κυριολεξία, ρούχα πέσουν στο πάτωμα.
Ίσως είναι νέες τάσεις που επικρατούν τελευταία και καλούν σε έναν πιο active τρόπο ζωής, στο κυνήγι της εμπειρίας, οπότε κάθε οικονομικός πόρος που οδηγείται σε κάτι ουσιαστικά άχρηστο , στερεί από αυτό το κυνήγι. Ίσως πάλι για κάποιους, δυστυχώς λιγότερους ακόμα, να είναι η αντίδραση στην εκμετάλλευση ανθρώπων και περιβάλλοντος, για όποιους όμως λόγους και να γίνεται αυτή η στροφή, το συνολικό όφελος είναι ανεκτίμητο. Και τα οφέλη του θα τα ζήσουμε όλοι μαζί.
Μια γυναίκα που άρχισε ξαφνικά να βγάζει νύχια αντί για τρίχες στα χέρια της. Ένας κρατήρας που ποτέ δεν αποκαλύφθηκε πως δημιουργήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο ενώ όσοι ερευνητές ασχολήθηκαν με την ύπαρξη του πέθαναν από άγνωστη αιτία πριν ολοκληρώσουν την έρευνα τους. Μια έπαυλη όπου μάνα και γιος βρέθηκαν νεκροί χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ.
Ένας φάρος όπου οι φαροφύλακες του εξαφανίστηκαν από μια καταιγίδα που ποτέ όμως δεν σημειώθηκε. Τα περίεργα φώτα στον ουρανό της Νορβηγίας που βλέπουν κατά καιρούς κάτοικοι και περαστικοί και μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να εξηγήσουν τι ακριβώς είναι και ποιο φαινόμενο τα δημιουργεί…
Θα μπορούσαν να αποτελούν σενάριο για κάποιο από τα επεισόδια της σειράς X-Files. Πρόκειται όμως για περιστατικά που έχουν καταγραφεί αλλά μέχρι και σήμερα καλύπτονται από πέπλο μυστηρίου.
Shanyna Isom
Μια κρίση άσθματος οδήγησε το 2009 την Shanyna Isom στο νοσοκομείο. Η αντιμετώπιση της κατάστασης της περιελάμβανε την χορήγηση φαρμάκων. Λίγο καιρό αργότερα η Shanyna άρχισε να έχει φαγούρα σε όλο της το σώμα ενώ τα πόδια της άρχισαν να μελανιάζουν. Το πιο περίεργο όμως ήταν ότι άρχισε να βγάζει καύκαλα ενώ έχανε και κιλά. Σε νοσοκομείο της Βαλτιμόρης που επισκέφθηκε ερευνητές της είπαν πως υποφέρει από μια κατάσταση που την κάνει να αναπτύσσει 12 φορές περισσότερα δερματικά κύτταρα από ότι τρίχες με αποτέλεσμα να γεμίζει «νύχια» που μοιάζουν με μικρά λέπια αντί για τριχοφυΐα. Μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί εξήγηση για την κατάστασή της…
Ο κρατήρας Patomskiy
Ο συγκεκριμένος κρατήρας ανακαλύφθηκε το 1949 από τον γεωλόγο Vadim Kolpakov σε μια αποστολή του στη Σιβηρία. Ο Kolpakov γνώριζε ότι στη περιοχή δεν υπήρχε καμία ηφαιστειακή δραστηριότητα που να εξηγεί τη δημιουργία του κρατήρα την ώρα που οι ντόπιοι απέφευγαν την περιοχή γιατί είχαν ακουσθεί διάφορες περίεργες ιστορίες. Μεταξύ αυτών που ακούστηκαν ήταν ότι είχε δημιουργηθεί από ηφαίστειο, από μετεωρίτη ενώ υπήρξαν και σενάρια ότι κρυβόταν κάποιο UFO υπόγεια.
Το 2005 σε μια άλλη αποστολή στο ίδιο μέρος η οποία δεν ολοκληρώθηκε, ο αρχηγός της ομάδας έπαθε ξαφνικά ανακοπή λίγα χιλιόμετρα από το μέρος που βρίσκεται ο κρατήρας. Για τους ντόπιους ο θάνατος προήλθε από αυτή τη καταραμένη περιοχή όπως οι ιστορίες τους έλεγαν. Λύση στο μυστήριο για την ύπαρξη του στο συγκεκριμένο σημείο δεν δόθηκε ποτέ…
Η έπαυλη Redpath
Άλυτο μυστήριο παραμένει και ο φόνος της Ada Maria Mills Redpath και του γιου της Clifford το 1901 στην έπαυλή τους στον Καναδά. Η Ada που ήταν χήρα και άρρωστη καθώς και ο γιος της ο οποίος έχαιρε άκρας υγείας βρέθηκαν νεκροί την ίδια μέρα. Η αναφορά του ιατροδικαστή-βασισμένη σε στοιχεία ενός γιατρού που δεν βρέθηκε ποτέ στην έπαυλη-έλεγε ότι ο Clifford έπασχε από επιληψία και ότι αυτός και η μητέρα του σκοτώθηκαν επειδή τον έπιασε κρίση. Περίεργο ήταν ότι ποτέ δεν ήρθε αστυνομία στο σπίτι ενώ οι κηδείες έγιναν πολύ γρήγορα και κανείς στη περιοχή δε θέλησε να ξαναφέρει το θέμα στην επιφάνεια…
Ο φάρος του Eilean Mor
Ήταν 26 Δεκεμβρίου του 1900 όταν ένα πλοίο με προμήθειες προσάραξε στο νησί Eilean Mor. Οι τρείς φαροφύλακες οι οποίοι ήταν και οι μόνοι κάτοικοι του νησιού δεν εμφανίσθηκαν ποτέ. Ο καπετάνιος πάτησε τη κόρνα του πλοίου και άναψε μια φωτοβολίδα μήπως τον δουν οι φαροφύλακες. Κανένας δεν εμφανίστηκε όμως και έστειλε πάνω στο φάρο τον αντικαταστάτη φαροφύλακα που είχε στο πλοίο του, τον Joseph Moore. Ο Moore δήλωσε μετέπειτα πως μέχρι να φτάσει στο φάρο τον είχε κυριεύσει ένα αίσθημα απόλυτου τρόμου. Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη, τα δύο από τα τρία αδιάβροχα έλειπαν και όταν μπήκε στη κουζίνα παρατήρησε το μισοτελειωμένο φαγητό, την αναποδογυρισμένη καρέκλα και το σταματημένο ρολόι στο τοίχο.
Στο νησί κατέφθασε ειδική ομάδα προκειμένου να ερευνήσει τι είχε συμβεί η οποία και βρήκε το ημερολόγιο συμβάντων του φάρου στο οποίο είχαν καταγραφεί ισχυρότατοι άνεμοι και καταιγίδες. Ο φαροφύλακας που κατέγραφε είχε σημειώσει ότι ο ένας του συνάδελφος έκλαιγε κατά τη διάρκεια της φοβερής καταιγίδας και ότι μετά από λίγες μέρες ο καιρός καλυτέρεψε και όλα ήταν εντάξει. Το Eilean Mor ήταν ορατό από το κοντινό νησί Lewis από το οποίο ποτέ δεν παρατηρήθηκαν καταιγίδες στη περιοχή εκείνες τις ημέρες που έγραφε το ημερολόγιο…
Τα φώτα του Hessdalen
Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα όταν το 1997 ο Harald Dale που είχε κατασκηνώσει στη Νορβηγία με την οικογένεια του είδε ξαφνικά στον ουρανό τρία φώτα να τρεμοπαίζουν και φώναξε την οικογένεια του από τις σκηνές έντρομος. Μετά από λίγα λεπτά τα φώτα εξαφανίστηκαν. Τα περιστατικά με ανθρώπους που είδαν αυτά τα φώτα στον ουρανό του Hessadalen είναι πολλά ιδιαίτερα την δεκαετία του 90.Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα καταλήξει από τι προκαλείται αυτό το φαινόμενο…
Κάθε χρόνο, από τα μέσα Φεβρουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου, ένα μεγάλο γεγονός συμβαίνει στο Εθνικό Πάρκο Wapusk που βρίσκεται στον Καναδά: Για πρώτη φορά οι πολικές αρκούδες βγαίνουν από τις σπηλιές τους μαζί με τα τεσσάρων μηνών μωρά τους.
Πέρυσι, η Ντέιζι Τζιλαρντίνι, μια επαγγελματίας φωτογράφος άγριας φύσης, αποφάσισε να πάει στο πάρκο για να αποθανατίσει με τον φωτογραφικό της φακό αυτές τις όμορφες στιγμές.
Αλλά το εγχείρημα της ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο.. Η Ντέιζι έμεινε έξω στο πολικό κρύο 13 ολόκληρες ημέρες, περιμένοντας μπροστά από το σπήλαιο τις αρκούδες να εμφανιστούν. Η θερμοκρασία εκείνων των ημερών: -50 ° Κελσίου! Χρειάζεται κουράγιο και μόνο να το σκεφτείς!
φωτογράφoς David Lagerlöf βρέθηκε στην πορεία που έκαναν οι νεοναζί της οργάνωσης Νορδικό Αντιστασιακό Κίνημα στη πόλη Borlänge της Σουηδίας.
Ο φακός του Lagerlöf έπιασε κατά την διάρκεια της παρέλασης των νεοναζί μία μαύρη γυναίκα να στέκεται μπροστά τους με υψωμένη τη γροθιά της.
Όπως αναφέρει το expo.se περισσότεροι από 330 Ναζί από Φινλανδία, Σουηδία και Νορβηγία παρέλασαν στο Borlänge την 1η Μαΐου. Περίπου 120 από τους 330 ναζί φορούσαν άσπρες στολές.
Ανάμεσα στους ναζί ακτιβιστές βρέθηκαν και κάποιες εμβληματικές φιγούρες του φασισμού όπως η Vera Oredsson μαζί με τον σύζυγό της Goran Oredsson, πρόσωπα από το ζοφερό παρεθλόν του σκανδιναβικού ναζιστικού κόμματος του 1950
Ο φόβος είναι ψευδαίσθηση, μπροστά σε νεοναζί υπανθρώπους!
Δείτε παρακάτω και άλλες φωτογραφίες που φιλοξενούνται στον ιστότοπο expo.se
Η 28χρονη Christine Carter ζύγιζε 124 κιλά και ξόδευε τεράστια ποσά μόνο και μόνο για το φαγητό της. Όπως λέει η ίδια, ξεκίνησε να τρώει λαίμαργα όταν έκοψε το κάπνισμα με αποτέλεσμα να πάρει πάρα πολλά κιλά.
Αυτό που την έκανε να σταματήσει και να αλλάξει την ζωή της ήταν μια οικογενειακή συνάντηση στην οποία ένας θείος της δεν την αναγνώρισε καν, εξαιτίας της δραματικής αύξησης του βάρους της. Το σοκ που υπέστη ήταν αρκετό για να πάρει την απόφαση να κάνει κάτι.
Αρχικά, προχώρησε σε επέμβαση για γαστρικό μανίκι, αλλά αυτό δεν την βοήθησε ουσιαστικά, αφού συνέχισε να τρώει πολύ. Έχασε περίπου 22 κιλά, αλλά στην συνέχεια τα ξαναπήρε.
Τότε ήταν που συνειδητοποίησε πως έπρεπε να αλλάξει τον τρόπο ζωής της και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει ήταν να ξεκινήσει γυμναστική, ενώ προσέλαβε ακόμα και personal trainer. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν! Η Christine έχασε 68 κιλά σε 16 μήνες και το σώμα της μεταμορφώθηκε εντελώς, κάτι που άλλαξε και την ψυχολογία της. Την βοήθησε να βρει το θάρρος να χωρίσει από τον φίλο της, ο οποίος ήθελε να παραμείνει παχύσαρκη, έτσι ώστε να μην την χάσει.
Πριν την κατασκευή του Ισθμού τι έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες για να περνούν τα πλοία από τον Σαρωνικό στον Κορινθιακό και αντίστροφα;
Η απάντηση βρίσκεται σ’ αυτό το βίντεο. Χρησιμοποιούσαν αυτά τα δύο λιμάνια (Το Λέχαιο βρίσκεται στον Κορινθιακό και οι Κεγχρεές στον Σαρωνικό) και έβγαζαν τα πλοία στην ξηρά όπου τα τραβούσαν με μηχανικά μέσα πάνω σε ένα διάδρομο που ονομαζόταν Δίολκος.
Στο λιμάνι του Λεχαίου διακρίνεται ο εσωτερικός λιμένας (είναι αυτή η ξηρή λίμνη που έχει τη μορφή Κύκνου και το “μάτι” του Κύκνου είναι τα ερείπια φάρου/ οχύρωσης) και η Βασιλική του Αγίου Λεωνίδη (5ος αι. μ.Χ), που είναι η μεγαλύτερη των Βαλκανίων και καταστράφηκε από σεισμό.
Στο λιμάνι των Κεγχρεών διακρίνονται οι δύο βυθισμένοι τεχνητοί λιμενοβραχίονες με ερείπια κτισμάτων. Στο λιμάνι αυτό κατέπλευσε ο Απόστολος Παύλος όταν επισκέφθηκε την Κόρινθο.
Το τεράστιο κτήριο φιλοξενούσε 5 υφαντουργίες, μία τράπεζα και αρκετά καταστήματα. Για καιρό οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονταν για την κατάστασή του λόγω των ρωγμών που έκαναν την εμφάνισή τους στους τοίχους του. Ακόμα και οι κρατικές υπηρεσίες προειδοποιούσαν για κινδύνους από το τεράστιο βάρος που καλούνταν αυτή η παλιά κατασκευή να αντέξει.
Δεν ήταν φυσικά η πρώτη φορά που οι ανάγκες της «Δυτικής μόδας» έγιναν η αιτία να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Τραγικές ιστορίες φτάνουν συχνά στις οθόνες μας, τις περισσότερες φορές χωρίς τη δύναμη να αφυπνίσουν. Και αυτές είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, οι υπόλοιπες, οι πολλές θα μείνουν μέσα σε ένα στενό οικογενειακό κύκλο, προσθέτοντας ακόμη περισσότερη δυστυχία στη δύσκολη καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων.
Θα πει κάποιος πως αυτές τις δουλειές τις βρήκαν άνθρωποι ίσως με περισσότερη ανάγκη. Η απάντηση μπορεί να ξεκινήσει με δύο λέξεις. Rana Plaza. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι να συνεχιστεί. Τα ρούχα μας κατασκευάζονται από εργάτες με τους χαμηλότερους μισθούς στον πλανήτη. Συχνά από μικρά παιδιά που γίνονται θύματα εκμετάλλευσης δουλεύοντας ώρες ατελείωτες για λίγο φαγητό και με υποσχέσεις για πληρωμή κάποια στιγμή. Σε χώρες με ανύπαρκτη εργατική νομοθεσία, με απουσία ελέγχου στις εγκαταστάσεις, με καθημερινά ατυχήματα χωρίς οι υπεύθυνοι να δίνουν ποτέ λόγο.
