Disabledbook είναι το όνομα του πρώτου μέσου κοινωνικής δικτύωσης για άτομα με αναπηρία, το οποίο δημιούργησε Έλληνας προγραμματιστής, ο Πέτρος Καλούπης, προκειμένου να δώσει βήμα σε τυφλούς, κωφούς και άτομα με κινητικά προβλήματα.
Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Καλούπης, «λειτουργεί πάρα πολύ εύκολα όπως το Facebook, μπαίνεις στη σελίδα, αποκτάς λογαριασμό, κάνεις ένα προφίλ και έπειτα μπορείς και ανεβάζεις φωτογραφίες, βίντεο που σε ενδιαφέρουν, μπορείς να μιλήσεις με μηνύματα με άλλους, να κάνεις like, να ποστάρεις τις απόψεις, τα ενδιαφέροντά, τους προβληματισμούς σου».
Ο κ. Καλούπης διευκρινίζει ότι «η πλατφόρμα αναγνωρίζει εάν ο χρήστης έχει κάποιου είδους αναπηρία και του δίνει τη δυνατότητα να “διαβάσει” εάν είναι τυφλός, ή να κάνει οποιεσδήποτε κινήσεις θέλει εάν έχει κινητικά προβλήματα. Μπορεί να κουνήσει το “ποντίκι” δίνοντας εντολή, είτε με κίνηση του ποδιού, είτε να ενεργοποιήσει την κάμερά του υπολογιστή κουνώντας το κεφάλι του».
Η ιδέα για τη δημιουργία της πλατφόρμας ήρθε όταν «πριν περίπου από έξι μήνες έλαβα ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από έναν φίλο με κινητικά προβλήματα και προβλήματα όρασης, ο οποίος μου έλεγε μακάρι να υπήρχε ένα facebook για άτομα που έχουν προβλήματα, όπως εμείς.
Έτσι, επειδή κι εγώ αντιμετωπίζω κινητικά προβλήματα, δημιούργησα αυτή την πλατφόρμα από το σπίτι μου, για να καλύψω μια ανάγκη για επικοινωνία και εξωστρέφεια των ανθρώπων με αναπηρία, που είμαστε θα έλεγα αποκλεισμένοι και παραγκωνισμένοι».
Το disabled book μέχρι στιγμής μετρά πάνω από 100.000 χρήστες κι εκτός από τα ελληνικά είναι μεταφρασμένο και σε άλλες γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά και «τώρα βρίσκομαι σε διαδικασία να ενσωματώσω τα ιταλικά και τα ισπανικά» δηλώνει ο κ. Καλούπης.
«Η πλατφόρμα δεν στοχεύει μόνο στους ανθρώπους με αναπηρίες, αλλά και στον κόσμο χωρίς αναπηρίες, για να τους δώσει την εμπειρία να έρθουν σε επικοινωνία με όλα τα ΑμεΑ και να αλληλεπιδράσουν θετικά μεταξύ τους, βλέποντας με αυτόν τον τρόπο, όλες τις νέες τεχνολογίες που αφορούν στην αναπηρία και την υγεία. Εύχομαι να το αγκαλιάσει όλος ο κόσμος και μακάρι τα μέλη μας να φτάσουν μέχρι και 3 εκατομμύρια».
Όπως τονίζει ο κ. Καλούπης «το disabled book είναι φτιαγμένο σε κορυφαία τεχνολογία Facebook χωρίς τα στοιχεία αυτά που το Facebook έχει κατοχυρώσει. Από την έρευνα που έχω κάνει πριν να το ξεκινήσω μέσα από μηχανές αναζήτησης και μέσα από βάσεις δεδομένων που έχω απευθυνθεί, οι μόνοι μου ανταγωνιστές αυτή τη στιγμή είναι τα υπάρχοντα social media και τα οποία δεν έχουν τα βοηθήματα που έχω εγώ τώρα.
Δίνει τη δυνατότητα να προβληθούν δράσεις κι ενέργειες από επιχειρηματίες στο χώρο της υγείας, της εκπαίδευσης, του τουρισμού, της εστίασης ή της ψυχαγωγίας αλλά και σε μέλη φορέων, σωματείων και συλλόγων που απευθύνονται είτε σε άτομα με αναπηρία είτε γενικότερα σε εμποδιζόμενα άτομα».
Ο Έλληνας δημιουργός της πρωτοποριακής πλατφόρμας έχει ολοκληρώσει το νέο plugin για μετατροπή ιστοσελίδων, ώστε να είναι προσβάσιμες από κινητικά ανάπηρους κυρίως με δυσκολίες στα άνω άκρα, τυφλούς και κωφούς, ένα νέο εργαλείο, δηλαδή που προσαρμόζεται σε όλες τις ιστοσελίδες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί κοινότητες με όσους ενδιαφέρονται να βοηθήσουν και γενικά όποιον επιθυμεί να υλοποιηθεί οποιαδήποτε ιδέα αφορά στην ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, την αυτονομία και την αγορά εργασίας γύρω από τα ΑΜΕΑ.
«Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε ενεργούς πολίτες που μαζί θα χτίσουμε υγιείς κοινωνίες για την αναπηρία, την αυτονομία και την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, στις υπηρεσίες και στην αγορά εργασίας» καταλήγει ο κ. Καλούπης.
Παρακολουθήστε, διαβάστε και εμπνευστείτε από τη συγκλονιστική ομιλία του Στιβ Τζομπς προς τους αποφοίτους του πανεπιστημίου Στάνφορντ, τον Ιούνιο του 2005, η οποία κατέκλυσε το διαδίκτυο λίγο μετά την είδηση του θανάτου του την Τετάρτη το βράδυ.
Φορώντας τζιν και σανδάλια, κάτω από μαύρο τελετουργικό χιτώνα του, ο Στιβ Τζομπς είχε τότε συγκινήσει τους πάντες μιλώντας ανοιχτά για όλα: για την υιοθεσία του, το ξεκίνημα της καριέρας του, την απόλυσή του, την απόρριψη, τον έρωτα, τον καρκίνο αλλά και το θάνατο.
Όμως, αυτό που έκανε το κοινό να δακρύσει, ήταν το τελευταίο κομμάτι του λόγου του, όπου ο ιδρυτής της Apple μιλούσε για την περιπέτεια της υγείας του, την απειλή του θανάτου αλλά και τη ματαιότητα της ζωής και κάλεσε τους φοιτητές να εκμεταλλευτούν το χρόνο όπως αυτοί οι ίδιοι θέλουν, αλλά πάνω απ΄ όλα να ακολουθούν την καρδιά τους.
Πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής που παρά τα χρόνια που έχουν περάσει εξακολουθεί να συγκινεί και να εμπνέει και την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε σε βίντεο.
Δείτε το βίντεο με ελληνικούς υπότιτλους.
Διβάστε όλη την ομιλία την ομιλία του Στιβ Τζομπς:
«Είναι τιμή μου να βρίσκομαι εδώ μαζί σας, στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να πω την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο σημείο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό είναι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.
Η πρώτη, έχει να κάνει με το πώς συνδέεις τις κουκκίδες…
Εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως παρατηρητής φοιτητής για 18 μήνες ακόμη, πριν να τα παρατήσω οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό;
Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου κι έτσι όλα κανονίστηκαν ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Αλλά, μόλις γεννήθηκα, το ζευγάρι αποφάσισε την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κοριτσάκι. Έτσι, λοιπόν, οι γονείς μου, οι οποίοι βρίσκονταν σε λίστα αναμονής, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας που τους ενημέρωνε: “Έχουμε, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;”. Και είπαν: “Μα φυσικά”.
Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η μητέρα μου δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο και ότι ο πατέρας μου δεν είχε αποφοιτήσει καν από το γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα τελικά έγγραφα υιοθεσίας… Υποχώρησε, λίγους μήνες αργότερα, μόνο όταν οι γονείς μου υποσχέθηκαν ότι θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο.
Έτσι κι έγινε. 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά, αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ κι έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν στα δίδακτρα.
Μετά από 6 μήνες, δεν ήξερα αν τελικά αυτό άξιζε τον κόπο. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου κι αν το πανεπιστήμιο θα με βοηθούσε να το ξεκαθαρίσω. Κι ήμουν εδώ, να χαλάω τα χρήματα που οι γονείς μου μάζευαν μια ολόκληρη ζωή. Ετσι, αποφάσισα να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας πως όλα θα τακτοποιούνταν. Τότε, η απόφαση αυτή με τρόμαζε αλλά τώρα, κοιτάζοντας πίσω θεωρώ πως ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω λάβει.
Σταμάτησα λοιπόν να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν κι άρχισα να πηγαίνω μόνο σε όσα μου άρεσαν.
Δεν ήταν όλα ρόδινα τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στην εστία. Έτσι κοιμόμουν στο πάτωμα στα δωμάτια των φίλων μου. Μάζευα και πωλούσα μπουκάλια αναψυκτικών για 5 σεντς το ένα για ν’ αγοράζω φαγητό, ενώ κάθε Κυριακή βράδυ διένυα με τα πόδια 10 χιλιόμετρα από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, για ένα δωρεάν καλομαγειρεμένο πιάτο στο συσσίτιο των «Χάρε Κρίσνα».
Το λάτρευα. Όπως και όλα όσα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και την διαίσθησή μου που αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητες. Και σας δίνω ένα παράδειγμα: To Κολλέγιο Ριντ, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, όλες οι ταμπελίτσες σε κάθε ντουλάπα, ήταν φτιαγμένες στο χέρι με τα πιο όμορφα καλλιγραφικά γράμματα.
Επειδή είχα παρατήσει το κανονικό πρόγραμμα και δεν αναγκαζόμουν να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα καλλιγραφίας. Έτσι, έμαθα για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να διαφοροποιώ το διάστημα ανάμεσα στα γράμματα και όλα όσα κάνουν την τυπογραφία σπουδαία τέχνη. Ήταν όμορφο, μνημειώδες, καλλιτεχνικά εξαιρετικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει και το έβρισκα συναρπαστικό!
Βέβαια, τίποτα τέτοιο δεν είχε κάποια ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλάδέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα μου ξανάρθαν πάλι στο μυαλό. Και τα ενσωματώσαμε όλα στον πρώτο Mac. Ήταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά καλαίσθητη τυπογραφία. Εάν δεν είχα παρατήσει το πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποικιλία σε γραμματοσειρές, ούτε γράμματα με αναλογικά διαστήματα. Και δεδομένου ότι τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, κανένας προσωπικός υπολογιστής να μην είχε τις παραπάνω τις εφαρμογές.
Εάν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα πήγαινα ποτέ στο μάθημα καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.
Φυσικά τότε, μου ήταν αδύνατον να συνδέσω τις κουκκίδες και να δω τόσο μπροστά. Αλλά έγινε πολύ ξεκάθαρο 10 χρόνια αργότερα αναμετρώντας το παρελθόν.
Βέβαια, δεν μπορείς να συνδέσεις τις κουκκίδες κοιτώντας μπροστά. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πιστεύεις πως οι κουκκίδες θα ενωθούν στο μέλλον, με κάποιον τρόπο…
Πρέπει πιστεύεις σε κάτι! Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου…
Η δεύτερη ιστορία μου έχει να κάνει με την αγάπη και την απώλεια…
Ήμουν τυχερός: ανακάλυψα νωρίς τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Ο Βοζ κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν ήμουν 20 χρονών. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια επιχείρηση δύο ατόμων σε μία εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.
Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεισα τα 30, είχαμε βγάλει στην αγορά την καλύτερη δημιουργία μας, το Macintosh. Και τότε… απολύθηκα!
Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που έχεις ιδρύσει ο ίδιος; Να πώς: καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που θεωρούσα ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικήσουμε μαζί την εταιρεία. Και πράγματι για κανένα χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά.
Αλλά αργότερα, το όραμα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν και τα τσουγκρίσαμε. Τότε, το Διοικητικό Συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος του. Έτσι λοιπόν, στα 30 μου βρέθηκα εκτός εταιρίας και μάλιστα με πολύ δημοσιότητα. Ό,τι ήταν ως τότε, το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό ήταν ολέθριο.
Για αρκετούς μήνες δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει όλη την προηγούμενη γενιά επιχειρηματιών, πως μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την παρέδιδαν. Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ και τον Μπομπ Νόις και προσπάθησα να απολογηθώ για το πώς τα κατέστρεψα όλα έτσι.
Ήμουν μια διάσημη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω το Σίλικον Βάλι. Αλλά κάτι άρχισε σιγά-σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Ακόμη αγαπούσα αυτό που έκανα. Όσα κι αν είχαν συμβεί στην Apple, αυτό δεν είχε αλλάξει, στο ελάχιστο.
Με είχαν απορρίψει αλλά ήμουν πάντα ερωτευμένος με ό,τι έκανα. Κι έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή! Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε πως η απόλυσή μου από την Apple ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να μου έχει συμβεί. Το βάρος του να είσαι επιτυχημένος, αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα του να ξεκινάς από την αρχή, αβέβαιος για οτιδήποτε. Με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.
Την επόμενη πενταετία ίδρυσα μια εταιρία, την NeXT κι ακόμη μια, την Pixar κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.
Η Pixar, παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων φτιαγμένων εξ ολοκλήρου σε υπολογιστή -το “Toy Story”- και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο παραγωγής ταινιών ψηφιακής κίνησης στον κόσμο.
Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η Apple εξαγόρασε την NeXT. Έτσι επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και μέσα σε όλα αυτά, με τη Λορίν δημιουργήσαμε μια υπέροχη οικογένεια.
Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά, ο ασθενής το χρειαζόταν. Μερικές φορές, η ζωή σε βαράει μ’ ένα τούβλο στο κεφάλι. Όμως μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο, ήταν ότι αγάπησα πολύ αυτό που έκανα. Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά θέλετε.
Κι αυτό αφορά τόσο την καριέρα που θα ακολουθήσετε, όσο και τον σύντροφο που θα επιλέξετε. Η δουλειά θα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι σημαντικό.
Και ο μόνος τρόπος για να κάνεις σημαντικές δουλειές, είναι να αγαπήσεις αυτό που κάνεις. Εάν δεν το έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητεύεστε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην συμβιβάζεστε!
Κι όπως όλα στα “θέματα της καρδιάς”, όταν το βρείτε, θα το καταλάβετε. Και όπως κάθε σημαντική σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα κυλάει. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε μέχρι να το βρείτε. Μην επαναπαύεστε!
Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο…
Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα ένα ρητό που έλεγε: “Αν ζεις κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθείς”!
Αυτό μου έκανε εντύπωση κι έκτοτε, εδώ και 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι: “Αν αυτή ήταν η τελευταία της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;“. Κι όποτε η απάντηση ήταν “όχι” για κάποιες μέρες στη σειρά, ήξερα ότι έπρεπε να κάνω κάποια αλλαγή αμέσως.
Η συνεχής υπενθύμιση ότι σύντομα θα πεθάνω, με βοήθησε να πάρω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα, όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, η περηφάνια, όλοι οι φόβοι και οι ντροπές για μια αποτυχία, όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, διαλύονται μπροστά στο θάνατο και μένει μόνο ό,τι είναι στ’ αλήθεια σημαντικό.
Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για ν’ αποφύγεις την παγίδα του να σκέφτεσαι συνεχώς ότι έχεις κάτι να χάσεις.
Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός… Δεν υπάρχει κανένας λόγος λοιπόν, να μην ακολουθήσεις την καρδιά σου…
Πριν από περίπου έναν χρόνο, διαγνώστηκα με καρκίνο. Έκανα μαγνητική τομογραφία στις 7.30 το πρωί και φάνηκε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι είναι μία ανίατη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες…
Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να γυρίσω σπίτι και να ρυθμίσω τις εκκρεμότητές μου… Μια κλισέ φράση των γιατρών για να σε προετοιμάσουν για τον θάνατο. Στην ουσία, αυτό σημαίνει να προσπαθήσεις να πεις στα παιδιά σου μέσα σε λίγους μήνες, όλα όσα νόμιζες ότι θα μπορούσες να τους πεις στα επόμενα 10 χρόνια. Σημαίνει επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν την οικογένειά σου. Σημαίνει, τέλος, να βρεις τον τρόπο να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Έζησα με αυτήν τη διάγνωση όλη την ημέρα. Το ίδιο βράδυ μου έκαναν βιοψία στο στομάχι και στα έντερα. Πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα. Ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν οι γιατροί εξέτασαν τα ευρήματα, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνουπου θεραπευόταν χειρουργικά. Υποβλήθηκα σε χειρουργείο και τώρα είμαι καλά…
Αυτό ήταν το κοντινότερο σημείο που έχω φτάσει στον θάνατο. Και ελπίζω να παραμείνει το κοντινότερο για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας όμως βιώσει αυτή την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους που μιλάνε μόνο θεωρητικά για τον Θάνατο: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλυτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, ή καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Είναι ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου.
Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να ‘ρθει το καινούργιο. Αυτή τη στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς!.. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή κι εσείς θα εξελιχτείτε σιγά-σιγά σε “παλιό” και θα… ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια…
Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, γι’ αυτό μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου! Μην παγιδεύεστε σε πεποιθήσεις που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι! Μην αφήνετε τη βοή της γνώμης των άλλων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή…
Και πάνω απ’ όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας, καθώς γνωρίζουν ήδη αυτό που θες πραγματικά να γίνεις! Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον.
Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια καταπληκτική έκδοση με τίτλο “Ο Κατάλογος Όλης της Γης”που υπήρξε ένα από τα “ευαγγέλια” της γενιάς μου.
Συγγραφέας του ήταν ο Στιούαρτ Μπραντ, ένας τύπος που ζούσε εδώ γύρω, στο Μένλο Παρκ και το δημιούργησε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη του ’60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και τις ηλεκτρονικές εκδόσεις, οπότε όλα γίνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού και φωτογραφιών Polaroid.
Ήταν κάτι σαν το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν απ’ αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από έξυπνες εφαρμογές και ιδέες.
Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις κι όταν το βιβλίο έκανε τον κύκλο του, έριξαν στην κυκλοφορία μία τελευταία έκδοση. Αυτό έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν ήμουν στη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο αυτής της τελευταίας έκδοσης, υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, έναν δρόμο όπου μπορεί να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, αν ψάχνετε την περιπέτεια.
Κάτω απ’ τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα που έλεγε: “Μείνε διψασμένος! Κάνε την τρέλα σου”! Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της τελευταίας έκδοσης…
“Μείνε διψασμένος! Μείνε τρελαμένος”!.. Αυτό ευχόμουν πάντα κι εγώ για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούργια ζωή, εύχομαι και σε σας ακριβώς το ίδιο:
Ο χρήστης του Facebook Kenny Chiu έκανε μια ανάρτηση στην οποία καλούσε τους ανθρώπους στην Μανίλα των Φιλιππινών να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούν την θήκη με το χαρτί υγείας σε δημόσιες τουαλέτες και ο λόγος είναι σοκαριστικός.
Οι φωτογραφίες που ανέβασε δείχνουν μια σύριγγα η οποία προεξέχει από το κάτω μέρος της θήκης χαρτιού υγείας, κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό ή ακόμη και σε σοβαρότερους κινδύνους. Ο Kenny πιστεύει πως κάποιοι άγνωστοι το κάνουν επίτηδες και πως οι σύριγγες θα μπορούσαν να είναι μολυσμένες με μεταδοτικές ασθένειες όπως το HIV ή η ηπατίτιδα Β. Καταλήγοντας λέει πως αν κάποιος έχει την ατυχία να τρυπηθεί από μια τέτοια σύριγγα, θα πρέπει να επισκεφθεί τον γιατρό του ή κάποιο νοσοκομείο για τσεκ απ.
Η κατανάλωση αλκοόλ πολλές φορές κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα, ακόμα και να μαγειρέψουν… Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο από αυτές τις φωτογραφίες πως δεν θα έπρεπε καν να πλησιάσουν την κουζίνα!
Δείτε 21 φωτογραφίες που δείχνουν πως δεν είναι καλή ιδέα να μαγειρεύεις μεθυσμένος!
Σοκαριστικό βίντεο δείχνει μητέρα να θηλάζει το μωρό της μετά από ατύχημα με μοτοσυκλέτα.
Στο βίντεο φαίνεται μια μοτοσυκλέτα σφηνωμένη κάτω από ένα αυτοκίνητο και μια γυναίκα να κάθεται στο έδαφος δίπλα της. Η γυναίκα κρατάει ένα μωρό και το θηλάζει, παρ’όλο που το πόδι της έχει τραυματιστεί άσχημα.
Ο αστράγαλος τη μητέρας δείχνει να είναι γυρισμένος προς την λάθος κατεύθυνση και είναι καλυμμένος με αίμα. Αντί να επικεντρωθεί στον τραυματισμό της, συνεχίζει να ταΐζει το μωρό της και φροντίζει να είναι εντάξει. Το ατύχημα συνέβη στην Βραζιλία.
Παρ’όλο που το βίντεο φαίνεται παράξενο, πολλοί σχολίασαν θετικά την μητέρα που αδιαφορεί για τον τραυματισμό της και φροντίζει το μωρό της.
«Δεδομένων των συνθηκών, έκανε αυτό που ήξερε ότι θα ανακούφιζε το μωρό της. Στη μέση ενός τροχαίου, πιθανόν να είχε πάθει μερικό σοκ και να μην το συνειδητοποιούσε ή να μην την ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άλλοι. Τουλάχιστον είναι και οι δύο ζωντανοί», έγραψε κάποιος.
«Αυτή η μητέρα πρέπει να θεωρείται ηρωίδα υπό αυτές τις συνθήκες και όσοι δεν την σέβονται αρκετά για να την βοηθήσουν, θα έπρεπε τουλάχιστον να της προσφέρουν μια κουβέρτα. Ντροπή τους. Δεν θα έπρεπε να την μειώνουν που ταΐζει και παρηγορεί το παιδί της. Είναι μια τρυφερή και συμπονετική μητέρα. Της βγάζω το καπέλο και εύχομαι εκείνη και το μωρό της, καθώς και τα άλλα θύματα, να είναι καλά», σχολίασε κάποιος άλλος.
«Προφανώς ήθελε απλά να την δουν, διαφορετικά γιατί να μην καλυφθεί με ένα πανί. Δεν με πειράζουν οι γυναίκες που θηλάζουν δημοσίως, αλλά πρέπει να έχει λίγο σεβασμό», είπε τρίτος.
Ο Χιροτάκα Χαμασάκι είναι ένας καθηγητής καλλιτεχνικών και γραφίστας από την Ιαπωνία δημιουργεί έργα τέχνης πάνω σε ένα μαυροπίνακα.
Μερικά από τα έργα που έχει αναπαραγάγει είναι “Ο μυστικός δείπνος” του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και η διάσημη “Γκουέρνικα” του Πάμπλο Πικάσο. Επίσης, έχει δημιουργήσει αρκετά έργα βασισμένα σε ταινίες άνιμε.
Έχετε νιώσει ποτέ απογοήτευση που δεν μπορείτε να κάνετε τα παλιά και αγαπημένα αντικείμενα να μοιάζουν τόσο καλά όσο τα καινούρια; Αν ναι, δεν είστε οι μόνοι. Το καλό είναι πως υπάρχουν πιθανότητες να ξεπεράσετε αυτά τα προβλήματα.
Παρακάτω θα δείτε 12 απίθανες δοκιμασμένες λύσεις που θα σας φανούν χρήσιμες.
Αυτού του είδους τα σκεύη θεωρούνται τα καλύτερα που υπάρχουν για μαγείρεμα. Για να τα κάνετε να δείχνουν σαν καινούρια χρησιμοποιήστε αλάτι και ξύδι. Ρίξτε αλάτι στην επιφάνεια, μετά λίγο ξύδι και τρίψτε με ένα σκληρό σφουγγάρι.
Μπορείτε να απαλλαγείτε από τα σημάδια ψησίματος απλώνοντας μια κρέμα με απλή σόδα και υπεροξείδιο του υδρογόνου. Απλώστε την κρέμα στο ταψί και αφήστε την για 30 λεπτά. Έπειτα ξεπλύνετε με νερό.
Θα χρειαστείτε ένα διάλυμα που θα αποτελείται από μια δόση ξυδιού και δύο δόσεις νερού. Αναμείξτε το νερό και το ξύδι σε ένα μπουκάλι με ψεκαστήρα, ψεκάστε στο λεκέ και καλύψτε τον με ένα παλιό πανί. Χρησιμοποιήστε το σίδερο των ρούχων βάζοντάς το στην επιλογή του ατμού και καλύψτε το ύφασμα για 30 δευτερόλεπτα.
Θα χρειαστείτε ένα απολυμαντικό που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κουζίνα σας, γάντια, σακούλες σκουπιδιών και λευκό ξύδι. Απλώστε ένα παχύ στρώμα απολυμαντικού στο παλιό τηγάνι χυτοσίδηρου. Για να βεβαιωθείτε πως δεν θα στεγνώσει, τοποθετήστε το σε μια πλαστική σακούλα σκουπιδιών και δέστε την καλά.
Αφήστε το τηγάνι εκεί για 1-2 ημέρες και μετά ξεπλύνετε το απολυμαντικό. Έπειτα προσθέστε μια νέα στρώση του ίδιου υγρού και κλείστε το σκεύος σε μια σακούλα για 1 ημέρα. Στη συνέχεια, ξεπλύνετε τη βρωμιά με ζεστό νερό. Βρέξτε το σκεύος με ένα μείγμα νερού και ξυδιού (σε ίσες ποσότητες) για μια ώρα και τρίψτε την επιφάνειά του ,με ένα σφουγγάρι. Αφήστε το να στεγνώσει. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 250 βαθμούς και τοποθετήστε το σκεύος για 1 ώρα.
Έπειτα βγάλτε το από τον φούρνο και απλώστε μια στρώση ελαιόλαδου παντού. Το καυτό μέταλλο θα απορροφήσει την απαιτούμενη ποσότητα λαδιού και τότε θα μπορείτε να σκουπίσετε τα υπολείμματα με ένα καθαρό, στεγνό πανί. Τοποθετήστε ξανά το σκεύος στον φούρνο αλλά ανάποδα. Μετά από 15 λεπτά, βγάλτε το έξω, σκουπίστε με ένα καθαρό πανί και επανατοποθετήστε το για άλλα 15 λεπτά στον φούρνο. Επαναλάβετε τη διαδικασία ακόμη 2 φορές.
Καθαρίστε τις επιφάνειες ανάμεσα στα πλακάκια χρησιμοποιώντας χλωρίνη. Αναμείξτε την με νερό σε αναλογία 1:1. Μην ξεχάσετε να αερίσετε τον χώρο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Μπορείτε να κάνετε και πάλι άσπρα τα παπούτσια σας χρησιμοποιώντας το εξής διάλυμα: ένα κουταλάκι του γλυκού απορρυπαντικού πιάτων, 3 κουταλάκια της σούπας υπεροξείδιο του υδρογόνου και δύο κουταλιές μαγειρικής σόδας.
Απομακρύνετε τις γρατσουνιές από τον καναπέ σας χρησιμοποιώντας ελαιόλαδο ή λαδάκι για μωρά και μια μπατονέτα. Αφήστε το λάδι να στεγνώσει πάνω στο έπιπλο για μια ώρα. Αν η γρατζουνιά είναι ακόμη ορατή, επαναλάβετε τη διαδικασία.
Αυτό το είδος υφάσματος απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα άσπρο σφουγγάρι και οινόπνευμα για να απαλλαγείτε από τυχόν λεκέδες που θα εμφανιστούν με το πέρασμα του χρόνου. Βρέξτε τον λεκέ με ένα σφουγγάρι που θα έχετε εμποτίσει με οινόπνευμα, αφήστε το να στεγνώσει και καθαρίστε απαλά την περιοχή με μια βούρτσα.
Για να κάνετε και πάλι «αφράτες» τις απορροφητικές πετσέτες, ξεπλύνετε με αλμυρό νερό μετά το πλύσιμο. Οι πετσέτες θα δείχνουν περισσότερο καιρό σαν καινούριες αν τις στεγνώνετε σε ένα καλά αεριζόμενο ή εξωτερικό χώρο.
Οδοντόβουρτσες
Εάν θέλετε να κάνετε τις οδοντόβουρτσες σας να μοιάζουν σαν καινούργιες απλά βράστε λίγο νερό και ανακατέψτε το μπροστά μέρος κυκλικά μέσα το βρασμένο νερό. Αμέσως οι πλαστικές ίνες θα ισιώσουν.
Η ανθρώπινη επικοινωνία (σπηλαιογραφίες, γλώσσα) αναπτύχθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια εφόσον οι άνθρωποι ένιωθαν από νωρίς αυτήν την ανάγκη.
Σήμερα η επικοινωνία παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μας αφού ολόκληρη η καθημερινότητά μας εξαρτάται από αυτήν. Όμως με την πρόοδο της τεχνολογίας έχουν αλλάξειπολλά.
Μια καταπληκτική μικρού μήκους κινουμένων σχεδιών για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. Ο τίτλος της φυσικά «ο θάνατος της ομιλίας» και τα λέει όλα.
Νέο παγκόσμιο ρεκόρ από τον εντυπωσιακό Μιχάλη Σείτη στους Παραολυμπιακούς του Ρίο.
Ο Ροδίτης πρωταθλητής, βελτίωσε ακόμη περισσότερο το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μέτρα κατηγορίας Τ44, που πέτυχε στα προκριματικά της κούρσας την Τετάρτη.
Στο πρόσφατο τελικό συνέτριψε το 49.81 που πέτυχε στους προκριματικούς και το κατέβασε στα 49.66.
Δεν βρέθηκε δυστυχώς στο βάθρο καθώς η κατηγορία του τελικού ήταν μικτή (Τ43-44) και εκείνος κατέλαβε την 6η θέση.
Ωστόσο δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο 29χρονος Μιχάλης Σείτης είναι ο γρηγορότερος άνθρωπος στην κατηγορία Τ44.
Το «φαινόμενο της πεταλούδας» και η ατσαλένια θέλησή του
Η ζωή του Μιχάλη Σεΐτη ξεκίνησε στα… κουλουάρ. Πέντε χρονών είχε την πρώτη του επαφή με τους στίβους και τίποτα δεν ήταν αρκετό για να τον τραβήξει μακριά απ’ αυτούς.
Στα 16 του χρόνια ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας Παίδων στα 400 μέτρα εμπόδια, αγώνισμα που συνέχισε για τα δέκα επόμενα χρόνια.
Μέχρι το 2013 όταν η ζωή του άλλαξε από ένα ατύχημα με μηχανή που δανείστηκε γιατί είχε το αυτοκίνητό του στο συνεργείο.
Ο ίδιος σε παλιότερη συνέντευξη μνημόνευσε το «φαινόμενο της πεταλούδας» γι’ αυτό που του συνέβη, αφού η μηχανή που οδηγούσε εκείνη τη μέρα βρέθηκε τυχαία στην κατοχή του, καθώς το αυτοκίνητό του ήταν στο συνεργείο, ενώ λίγο πριν είχε αφήσει σε φίλο του μηχανάκι μικρότερου κυβισμού που χρησιμοποιούσε.
Εχασε το πόδι του αλλά όχι και το πάθος του για τον αθλητισμό.
Αντιθέτως το πάθος του θέριεψε.
Τρεις μήνες μετά την προσθήκη τεχνητού μέλους έλαβε μέρος σε τοπικούς αιγαιοπελαγίτικους αγώνες και σήμερα βρίσκεται κάτοχος παγκόσμιου ρεκόρ.
