Η επιστροφή παλιών σειρών με νέους κύκλους επεισοδίων, συμβαίνει κατά κόρον τον τελευταίο καιρό στην τηλεόραση της Αμερικής. Όλη αυτή η τάση, σε συνδυασμό με την είδηση για την επιστροφή του «Λόγω τιμής» μας έβαλε σε σκέψεις για μερικές ακόμα ελληνικές σειρές που θα θέλαμε να δούμε να επιστρέφουν και ναι, είναι περισσότερες από ότι φαντάζεσαι!
Κωνσταντίνου και Ελένης
Γιατί: Είναι το κλασικό παράδειγμα σειράς που κράτησε μόλις για 2 σεζόν, ενώ όλοι θα θέλαμε πολύ περισσότερο. Έχει χαρακτήρες που λατρέψαμε και κυρίως έχει πολλά περιθώρια συνέχειας. Εσύ δηλαδή δεν θα ήθελες να δεις πως επιβιώνει η Ελένη μέσα στην κρίση κι αν ο Κωνσταντίνος απόκτησε τελικά την φήμη που ονειρευόταν;
Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή
Γιατί: Γιατί ο ακάλυπτος ως χαρακτήρας μπορεί να επιβιώσει σε κάθε περίσταση και οι ιστορίες του δεν εξαντλούνται ποτέ και κυρίως για να βγάλουμε από το κεφάλι μας, την κάκιστη κινηματογραφική μεταφορά που έγινε πριν μερικά χρόνια.
Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;
Γιατί: Η ιστορία αυτή, πρέπει κάποια στιγμή να ολοκληρωθεί. Άσε που μας άφησε στο καλύτερο σημείο.
Σ’ αγαπώ μ αγαπάς
Γιατί: Oι ιστορίες με τις σχέσεις ζευγαριών δεν εξαντλούνται ποτέ, γιατί την Δήμητρα και τον Θοδωρή θα μπορούσαμε να τους βλέπουμε για πάντα και κυρίως γιατί η τελευταία ανάμνηση που έχουμε από το συγκεκριμένο κόνσεπτ είναι αυτή:
Τις Ελλάδος τα παιδιά
Γιατί: Εσύ δεν θα ήθελες να δεις τι κάνουν σήμερα οι χαρακτήρες που λάτρεψες το 90;
Είμαστε στον αέρα
Γιατί: Μετά το τελευταίο επεισόδιο, μας άφησαν με την υπόσχεση πως θα επιστρέψουν. Μας το χρωστάνε!
10η εντολή
Γιατί: Tα εγκλήματα και οι ιστορίες που βασίζονται σε αυτά, θα έχουν πάντα ενδιαφέρον.
50-50, 2 Ξένοι, Απαράδεκτοι
Αυτές που θέλουμε αλλά δεν γίνεται να δούμε πια
Γιατί: Χωρίς Μπουλά, Σεργιανόπουλο και Μπονάτσο, αυτές οι σειρές είναι καλύτερα να παραμείνουν ανέγγιχτες αν και θα θέλαμε σαν τρελοί να τις δούμε να επιστρέφουν.
Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.
Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.
Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά
Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.
Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.
Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.
Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.
Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.
