Υπάρχουν κάποια αυτοκίνητα που ούτε οι καλύτεροι κατασκευαστές σπορ οχημάτων δεν έχουν σκεφτεί να δημιουργήσουν!
Καθημερινοί άνθρωποι, με αγάπη για… “πείραγμα” του αυτοκινήτου ή της μηχανής, έχουν κατασκευάσει τρελά αυτοκίνητα!
Ρίξτε μια ματιά σε κάποια πολύ περίεργα αυτοκίνητα που έχουν κατασκευαστεί…
Κάποιοι άνθρωποι το έχουν τόσο με το χορό, που δε διστάζουν να δείξουν τις κινήσεις τους μπροστά σε κόσμο, χορεύουν μέχρι πρωίας και δε χορταίνουν με τίποτα! Κάποιοι άλλοι, ντρέπονται και δε νιώθουν άνετα, όμως τα δίνουν όλα όσο μένουν μόνοι στο σπίτι και κανείς δεν τους κοιτά!
Όπως και να έχει, όλοι αναπτύσσουμε μια δική μας, χαρακτηριστική φιγούρα, ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουμε. Αυτό ακριβώς θα δείτε και στο βίντεο που ακολουθεί. 100 άνθρωποι μας δείχνουν τον τρόπο που κινούν το κορμί τους στο ρυθμό της μουσικής και μπορούμε να πούμε πως μας θυμίζουν και λίγο τις δικές μας κινήσεις.
Δείτε το βίντεο που δημιούργησε η ομάδα του WatchCut Video.Ταιριάζετε με κανέναν;
Όποιος είναι ιδιοκτήτης γάτας, ξέρει πολύ καλά πως η καθημερινή ζωή μαζί της είναι λίγο δύσκολη, αλλά συνάμα και υπερβολικά χορταστική! Είναι αξιαγάπητες… όσο και να μας ενοχλούν, όσο και να μας γρατζουνούν και δαγκώνουν, όσες ζημιές και να κάνουν… απλά δε μπορείς να τους κρατήσεις κακία!
Στο βίντεο που ακολουθεί, θα δείτε τη ζωή μιας γάτας, που μοιράζεται την καθημερινότητά της με το αφεντικό της, μέσα από τα μάτια του. Ο καλλιτέχνης μάλιστα, έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο κανάλι στο YouTube, αφιερωμένο στο αξιολάτρευτο γατάκι του! Το όνομα του καναλιού; Simon’s Cat!
Δείτε το χορταστικό βίντεο.
Το κόκκινο τηλέφωνο με το καντράν ήταν αυτό που χρησιμοποιούσε ο Άντολφ Χίτλερ στο μπούνκερ του στο Βερολίνο, αυτό με το οποίο ο παράφρων δικτάτορας υπαγόρευε ακόμη και εντολές θανάτου.
Αυτό το τηλέφωνο, λοιπόν, βγήκε στο σφυρί σε δημοπρασία στρατιωτικών αντικειμένων στο Μέριλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών κι ένας ανώνυμος πλειοδότης μέσω διαδικτύου υπερθεμάτισε με ένα ποσό γύρω στα 200.000 ευρώ και θα είναι ο επόμενος ιδιοκτήτης του σύμφωνα με το BBC.
Η συσκευή αυτή της Siemens ήταν αρχικά μαύρη, αλλά αργότερα την έβαψαν και μάλιστα χάραξαν στο πίσω μέρος της το όνομα του Χίτλερ κι έναν αγκυλωτό σταυρό. Μετά το τέλος του Πολέμου το 1945 το βρήκαν στο μπούνκερ Ρώσοι στρατιώτες.
Το τηλέφωνο αυτό χρησιμοποιήθηκε σε οχήματα, τρένα και στο καταφύγιο του Χίτλερ.
Μετά τον εντοπισμό του στο μπούνκερ Ρώσοι αξιωματικοί το έδωσαν στον Βρετανό στρατηγό σερ Ρίτσαρντ Ρέινερ. Μετά το θάνατό του το κληρονόμησε ο γιος του κι ήταν αυτός που το έβγαλε τώρα στο σφυρί.
«Είναι μια πολύ ‘σκοτεινή’ συσκευή, αν σκεφθεί κανείς για τι χρησιμοποιήθηκε», δήλωσε ο 82χρονος σήμερα Ρέινερ στη Daily Mail, για να συμπληρώσει ένας εκπρόσωπος του οίκου δημοπρασιών στο Μέριλαντ: «ήταν το πιο καταστροφικό ‘όπλο’ όλων των εποχών, που επέφερε το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων»…
Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα με τη συσκευή αυτή ο Χίτλερ διέταξε το θάνατο εκατομμυρίων Εβραίων. Μ’ αυτήν έδινε οδηγίες στους στρατηγούς του για τις πολεμικές επιχειρήσεις και μ’ αυτήν διέταξε το θάνατο του κουνιάδου του.
Συμφωνά με το BBC την κατάσταση στα χέρια τους αποφάσισαν να πάρουν οι κάτοικοι του χωριού Χόουπμαν της Σκωτίας, προκειμένου να κάνουν τους οδηγούς που περνούν από τον κεντρικό δρόμο να κατεβάσουν ταχύτητες.
Οι κάτοικοι, μεταξύ των οποίων και παιδιά, βγαίνουν στο δρόμο, φορώντας τα φωσφορίζοντα γιλέκα και με τα σεσουάρ ανά χείρας μιμούνται την αστυνομία που χρησιμοποιεί τα ραντάρ που καταγράφουν υψηλές ταχύτητες.
Πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται ότι θα μπορούσε κάποιος να τραυματιστεί σοβαρά ή και να σκοτωθεί από την ιλιγγιώδη ταχύτητα των οδηγών.
bbc«Είναι πολύ επικίνδυνο ιδίως για τα παιδιά που πηγαίνουν το πρωί στο σχολείο» δήλωσε δημοτικός σύμβουλος της περιοχής.
«Αυτός είναι και ο λόγος που μερικοί από τους κατοίκους έχουν καταφύγει σε αυτή την πρωτοβουλία προκειμένου να κάνουν τους οδηγούς να επιβραδύνουν».
Ο 8 ετών Χουσεΐν ελ-Χασάν, είναι ένας πρόσφυγας πολέμου από την Συρία και δείχνει πως η ελπίδα μας στην ανθρωπότητα, δεν θα πρέπει να σβήσει. Το παιδί βοήθησε ένα τραυματισμένο, αδέσποτο σκυλί που χτυπήθηκε από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο κοντά στο νέο του σπίτι, στο Κιλίς της Τουρκίας.
Το αγόρι, έφερε μια κουβέρτα από το σπίτι του παρόλο που και εκεί υπάρχει πρόβλημα θέρμανσης. Ο Χουσεΐν έβαλε την κουβέρτα πάνω στο σώμα του σκύλου που έτρεμε και ζήτησε από τους ενήλικες να ενημερώσουν για βοήθεια. Ενώ ο νεαρός περίμενε, παρέμενε δίπλα στο τετράποδο.
Μετά από κάποια ώρα, οι εργαζόμενοι στην φροντίδα των ζώων, έφτασαν και πήραν το αδέσποτο για να το μεταφέρουν στον κτηνίατρο. Δυστυχώς, ήταν αργά μιας και το τετράποδο απεβίωσε λόγω εσωτερικής αιμορραγίας που προκλήθηκε από τους τραυματισμούς του.
Ο θάνατος του σκύλου, πλήγωσε το 8χρονο αγόρι αλλά η πράξη του δεν ξεχάστηκε. Ο αντιδήμαρχος της πόλης, Τζουμά Οζντεμίρ, επισκέφτηκε τον Χουσεΐν στο σπίτι του για να τιμήσει τον ίδιο και την οικογένειά του. Ο Οζντεμίρ, δήλωσε πως η μικρή πράξη καλοσύνης του αγοριού, δείχνει την καλύτερη πλευρά της ανθρωπότητας.
Ένας 8χρονος πρόσφυγας πολέμου από την Συρία, ο Χουσεΐν ελ-Χασάν, αποκατέστησε την πίστη μας στην ανθρωπότητα.
Ο ίδιος εντόπισε ένα τραυματισμένο αδέσποτο σκυλί που χτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο, κοντά στο νέο σπίτι του, στο Κιλίς της Τουρκίας και έσπευσε να βοηθήσει.
Το αγόρι, έφερε μια κουβέρτα από το σπίτι του παρόλο που αντιμετωπίζουν προβλήματα θέρμανσης.
Ο Χουσεΐν σκέπασε τον σκύλο που έτρεμε και ειδοποίησε τους ενήλικες ώστε να καλέσουν βοήθεια.
Το αγόρι, έμεινε δίπλα στο πλευρό του σκύλου μέχρι να έρθουν οι εργαζόμενοι από την φροντίδα των ζώων.
Ο αντιδήμαρχος της πόλης Τζουμά Οζντεμίρ, επισκέφτηκε τον Χουσεΐν για τον τιμήσει, όπως επίσης και την οικογένειά του.
Ο Οζντεμίρ, δήλωσε πως η μικρή πράξη καλοσύνης του αγοριού, δείχνει την καλύτερη πλευρά της ανθρωπότητας.
[thedodo]
Μασκαράδες μεταμφιεσμένοι σε τέρατα (ζόμπι), γέμισε χτες η Πλατεία Συντάγματος, η Ερμού και το Θησείο στο πλαίσιο της εκδήλωσης Zombie Athens Walk, τον ετήσιο, περίπατο ζόμπι στο κέντρο της πόλης, που φέτος διοργανώνεται για πέμπτη χρονιά.
Οι συμμετέχοντες στο περίπατο ξεκίνησαν την πορεία τους από το Σύνταγμα και έφθασαν μέχρι τον Κεραμεικό, στο Χυτήριο Theatre & ART Cafe όπου η βραδιά κατέληξε σε πάρτυ, στο λεγόμενο zombie thriler party.
Σε αυτήν την ιδιαίτερη παρέλαση, πλήθος κόσμου ντύνεται, μακιγιάρεται και υποδύεται τους κακούς χαρακτήρες από ταινίες και σειρές τρόμου του 1980 και του 1990. Η φετινή συνάντηση των «νεκροζώντανων» πλασμάτων αφιερώνεται στη δεκαετία ’80, τη σειρά Stranger Things και τις ταινίες που την επηρέασαν ή αναφέρονται σε αυτή.
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC 
Nick Paleologos / SOOC
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast 
newsbeast
Η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι εξακολουθεί και γοητεύει όλες τις γενιές. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός το κλασικό του τραγούδι “Μην τον ρωτάς τον ουρανό” ή All alone am Ι βρίσκεται και πάλι μέσα στo Top10 της Αμερικής!
Το All alone am I κάνει νέα καριέρα με τη φωνή της ταλαντούχας Αμερικανίδας τραγουδίστριας Alison Krauss, που το έχει συμπεριλάβει στο άλμπουμ της, Windy City.
Το τραγούδι, έχει γνωρίσει δεκάδες πετυχημένες ερμηνείες με πιο γνωστή αυτή της Brenda Lee το 1962, που έγινε παγκόσμια επιτυχία.
Στην Ελλάδα βέβαια το πρωτογνωρίσαμε με την αξέχαστη Τζένη Καρέζη από την ταινία του 1959 “Το Νησί Των Γενναίων”. Σε δίσκο το κυκλοφόρησε αργότερα η Μαίρη Λω. Τους στίχους έγραψαν ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Παναγιώτης Κοκοντίνης.
Ας γνωρίσουμε τη νέα διασκευή:
Ακούστε και το αυθεντική εξαιρετική εκτέλεση:
«Από εκεί και πέρα, αν εξετάσουμε τη σημερινή κατάσταση, κατάσταση αποσύνθεσης και όχι κρίσης, κατάσταση αποσάθρωσης των δυτικών κοινωνιών, διαπιστώνουμε μια αντινομία πρώτου μεγέθους: Το απαιτούμενο είναι κολοσσιαίο, πάει πολύ μακριά –και οι άνθρωποι, τέτοιοι που είναι και τέτοιοι που αναπαράγονται συνεχώς από τις δυτικές κοινωνίες μα και από τις άλλες, βρίσκονται σε κολοσσιαία απόσταση από αυτό. Τι είναι το απαιτούμενο;
Με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, την απόλυτη σχεδόν αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο. Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων.
Αυτός όμως ο προσανατολισμός απέχει απίστευτα από τα όσα σκέφτονται, και ίσως από τα όσα ποθούν οι άνθρωποι σήμερα. Αυτή είναι η κολοσσιαία δυσκολία που πρέπει ν’αντιμετωπίσουμε. Θα έπρεπε να θέλουμε μια κοινωνία στην οποία οι οικονομικές αξίες θα έχουν πάψει να κατέχουν κεντρική (ή μοναδική) θέση, όπου η οικονομία θα έχει ξαναμπεί στη θέση της, δηλαδή θα έχει γίνει ένα απλό μέσο του ανθρώπινου βίου και όχι ύστατος σκοπός, στην οποία επομένως θα έχουμε παραιτηθεί από την τρελή κούρσα προς μια συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση. Αυτό δεν είναι απλώς αναγκαίο για να αποφύγουμε την τελεσίδικη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος. Είναι αναγκαίο κυρίως για να βγούμε από τη ψυχική και ηθική εξαθλίωση των σύγχρονων ανθρώπων.
Θα έπρεπε λοιπόν από εδώ και πέρα οι άνθρωποι (μιλάω τώρα για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός σκοπός της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωση τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχθούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Ξέρουμε, ξέρω ποιο είναι αυτό το κάτι άλλο – τι ωφελεί όμως, από τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν το δέχεται και δεν κάνει αυτό που πρέπει ώστε να γίνει πραγματικότητα;
Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροιόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μιαν άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να ασκούν και να άρχονται, σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη- και ούτω καθ’ εξής.
Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν θεμελιώδη προβλήματα: για παράδειγμα, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει μια αληθινή, μια άμεση δημοκρατία, όχι πια με 30.000 πολίτες, όπως στην Αθήνα της κλασσικής εποχής, μα με 40 εκατομμύρια πολίτες, όπως στη Γαλλία, ή ακόμα και με πολλά δισεκατομμύρια άτομα στην κλίμακα του πλανήτη;
Προβλήματα κολοσσιαίας δυσκολίας, που όμως κατά τη γνώμη μου μπορούν να λυθούν –με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση.
Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας – και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η δυική ανθρωπότητα κάθε άλλο παρά νοιάζεται για αυτά. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους – οικολογική, για παράδειγμα – θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση, ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων;
Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του φοβερά σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σε αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν την συνείδηση των συμπολιτών τους.» (σελ. 128-131)
«(…) η αποσύνθεση γίνεται φανερή κυρίως μέσα από την εξαφάνιση των σημασιών και το σχεδόν απόλυτο ξεθώριασμα των αξιών. Και αυτό απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του ίδιου του συστήματος.
Όταν δηλώνεται ανοιχτά, όπως γίνεται τώρα στις δυτικές κοινωνίες, ότι η μοναδική αξία είναι το χρήμα, το κέρδος, ότι το υπέρτατο ιδεώδες του κοινωνικού βίου είναι το «πλουτίστε» (και η δόξα της δήλωσης αυτής ανήκει, σ’ ότι αφορά τη Γαλλία, στους σοσιαλιστές, οι οποίοι την έκαναν με έναν τρόπο που η Δεξιά δεν είχε τολμήσει να την κάνει), μπορεί να διερωτηθεί κανείς αν είναι ποτέ δυνατόν μια κοινωνία να συνεχίσει να λειτουργεί και να αναπαράγεται μονάχα σ’ αυτή τη βάση.
Αν τα πράγματα είχαν έτσι, τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να ζητούν και να δέχονται μπαξίσια για να κάνουν τη δουλειά τους, οι δικαστές να βγάζουν τις δικαστικές αποφάσεις στη δημοπρασία, οι εκπαιδευτικοί να βάζουν καλούς βαθμούς στα παιδιά των οποίων οι γονείς του έδωσαν μια επιταγή κλπ.
Πριν από δεκαπέντε σχεδόν χρόνια έγραφα πως ο μόνος φραγμός για τους ανθρώπους σήμερα είναι ο φόβος των ποινικών κυρώσεων. Κατά ποια λογική όμως αυτοί που εισβάλλουν τις κυρώσεις θα είναι οι ίδιοι αδιάφθοροι; Ποιος θα φυλάει τους φύλακες; Η γενικευμένοι διαφθορά που παρατηρούμε στο σύγχρονο πολιτικοοικονικό σύστημα δεν είναι περιφερειακό ή ανεκδοτολογικό φαινόμενο αλλά έχει γίνει δομικό χαρακτηριστικό, ενδογενές στο σύστημα της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Αγγίζουμε έτσι εδώ έναν θεμελιώδη παράγοντα, γνωστό στους μεγάλους πολιτικούς στοχαστές του παρελθόντος και παντελώς άγνωστο στους σημερινούς δήθεν πολιτικούς φιλοσόφους, κακούς κοινωνιολόγους και άθλιους θεωρητικούς: τη στενή συνάφεια ανάμεσα σ’ ένα κοινωνικό καθεστώς και στον ανθρωπολογικό τύπο (ή το φάσμα τέτοιων τύπων) που είναι αναγκαίος για να λειτουργήσει αυτό το καθεστώς.
Τους περισσότερους απ’ αυτούς τους ανθρωπολογικούς τύπους ο καπιταλισμός τους κληρονόμησε από τις προγενέστερους ιστορικές περιόδους: τον αδιάφθορο δικαστή, τον βεμπεριανό δημόσιο υπάλληλο, τον αφοσιωμένο στο καθήκον του εκπαιδευτικό, τον εργάτη για τον οποίον η δουλειά του ήταν, παρ’ όλες τις συνθήκες, πηγή περηφάνιας.
Τέτοιου είδους πρόσωπα γίνονται αδιανόητα στη σύγχρονη εποχή: αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο θα αναπαράγονταν, ποιος θα τα αναπαρήγε, στο όνομα τίνος πράγματος θα λειτουργούσαν. Ακόμη και ο ανθρωπολογικός τύπος που αποτελεί δημιούργημα του ίδιου του καπιταλισμού, ο σουμπετερικός επιχειρηματίας –που συνδυάζει την τεχνική επινοητικότητα, την ικανότητα να συγκεντρώνει κεφάλαια, να οργανώνει μια επιχείρηση, να διερευνά, να διεισδύει, να δημιουργεί αγορές -, είναι υπό εξαφάνιση. Αντικαθίσταται από διευθυντικές γραφειοκρατίες και από κερδοσκόπους.
Κι εδώ πάλι, όλοι οι παράγοντες συγκλίνουν σε αυτό το αποτέλεσμα. Γιατί να πασχίζει κανείς να παραγάγει και να πουλήσει, τη στιγμή που μια σωστή κίνηση με τα επιτόκια στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ή αλλού μπορεί να αποφέρει μέσα σε μερικά λεπτά 500 εκατομμύρια δολάρια;
Τα ποσά που διακυβεύονται στην κερδοσκοπία κάθε εβδομάδα είναι της τάξης του ετήσιου ΑΕΠ των ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι η διοχέτευση των πιο «επιχειρηματικών» στοιχείων προς αυτού του τύπου τις δραστηριότητες, οι οποίες είναι εντελώς παρασιτικές, από τη σκοπιά του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.
Αν αθροίσουμε όλους αυτούς τους παράγοντες και λάβουμε επιπλέον υπόψη την ανεπανόρθωτη καταστροφή του γήινου περιβάλλοντος που επιφέρει αναγκαστικά η καπιταλιστική «μεγέθυνση» (αναγκαίος όρος, η ίδια, της «κοινωνικής ειρήνης»), μπορούμε και οφείλουμε να αναρωτηθούμε για πόσον καιρό ακόμα θα μπορεί να λειτουργεί το σύστημα». (σελ. 123-124)
Κ. Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, μτφ Κ.Κουρεμένος, Υψιλον, 2000
