Το μέλλον είναι και επίσημα εδώ. Φέτος, η εταιρεία ThyssenKrupp θα εγκαταστήσει τον πρώτο ανελκυστήρα πολλαπλών κατευθύνσεων χωρίς σχοινιά, στο Βερολίνο της Γερμανίας.
Όπως γνωρίζετε, οι ανελκυστήρες λειτουργούν μετακινώντας την καμπίνα προς τα πάνω και προς τα κάτω σε μια αυστηρά κάθετη γραμμή, χρησιμοποιώντας καλώδια. Το Multi από την άλλη πλευρά, κάνει το ασανσέρ να μοιάζει περισσότερο με ένα σύστημα μετρό. Οι καμπίνες ταξιδεύουν προς τα πάνω και προς τα κάτω, καθώς και προς τα πλάγια. Κάθε σύστημα ενσωματώνει πολλαπλές καμπίνες, που τροφοδοτούνται ξεχωριστά από γραμμικούς ηλεκτροκινητήρες επαγωγής. Αυτός ο ανελκυστήρας μπορεί να κινηθεί προς τα πλάγια!
Ο ανελκυστήρας μιμείται το σύστημα του μετρό
Οι καμπίνες λειτουργούν σε ένα σύνολο από ράγες, σαν ένα σύστημα μετρό. Ενώ οι καμπίνες είναι μικρότερες και πιο αργές από ένα παραδοσιακό ασανσέρ, η δυνατότητα για πολλαπλές καμπίνες σημαίνει πολύ σύντομες περιόδους αναμονής. Σε ένα βίντεο που κυκλοφόρησε η εταιρεία, μπορείτε να δείτε ένα κλιμακωτό μοντέλο του πολυκατευθυνόμενου ανελκυστήρα, που λειτουργεί με καμπίνες που κινούνται γύρω από ένα κομμάτι. Όταν θέλει να μετακινηθεί οριζοντίως, το ένα τμήμα ράγας περιστρέφεται και η καμπίνα μετακινείται πλευρικά.
Το Multi χρησιμοποιεί μια τεχνολογία μαγνητικής ανύψωσης, γνωστή ως maglev. Πρόκειται για μια παρόμοια τεχνολογία με αυτή που χρησιμοποιείται σε ορισμένα συστήματα σιδηροδρόμων και αφήνει τις καμπίνες να αιωρούνται στις ράγες, παρά να κυλούν.
Το Multi έχει τη δυνατότητα να μειώσει το αποτύπωμα των κτιρίων
«Τα κτίρια γίνονται σαν κάθετες πόλεις και χρειάζονται ένα ευέλικτο σύστημα μεταφορών, παρόμοιο με το μετρό. Η ταχύτητα κατά μήκος δεν επιλύει τις προκλήσεις που δημιουργούν τα ψηλά κτίρια», αναφέρειστην ιστοσελίδα της ThyssenKrupp ο Μάρκους Τζέτερ, ο επικεφαλής ερευνών της εταιρείας.
Αυτός ο ανελκυστήρας είναι και πολύ καλός για το περιβάλλον. Θα μειώσει το κόστος ενέργειας στα κτίρια, ενσωματώνοντας ένα σύστημα που μειώνει τη ζήτηση ισχύος ως και 60%, δίνοντάς τους την ευκαιρία να μειώσουν τις εκπομπές τους.
Δημιουργούνται νέες αρχιτεκτονικές ευκαιρίες με την ενσωμάτωση του νέου συστήματος μεταφοράς
Τα ασανσέρ που γνωρίζουμε ως σήμερα, δημιουργήθηκαν το 1854, δίνοντας τη δυνατότητα δημιουργίας ψηλότερων ουρανοξυστών. Το Multi θα κάνει το ίδιο για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική. Ο Άντονι Γουντ, εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης Council on Tall Buildings and Urban Habitat, δήλωσε: «Αυτό έχει την ικανότητα να αλλάξει γενικότερα τη βιομηχανία, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται τα ψηλά κτίρια και επιτρέποντας πολύ πιο αποδοτικά εσωτερικά σχέδια, καθώς και καλύτερη συνδεσιμότητα.»
Το πρώτο σύστημα θα εγκατασταθεί στο Βερολίνο
Η εταιρεία είχε κάνει αναφορά στο σύστημα του Multi το 2014 και τελικά αποκάλυψε την πλήρη σχεδίασή του πρόσφατα. Η πρώτη πλήρης έκδοση του πολυκατευθυντικού ανελκυστήρα θα εγκατασταθεί στο νέο κτίριο East Side Tower Building από το μεσιτικό γραφείο OVG, στο Βερολίνο.
Το «East Side Tower» θα είναι ένα κορυφαίο περιβαλλοντικό και καινοτόμο κτίριο. Θα βρίσκεται σε ύψος 140 μέτρων και θα είναι ένα πολυτελές πολυκατάστημα, που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020.
Αυτή είναι και η περίπτωση του “Beautiful Maria of my soul” της ταινίας “Mambo Kings” που κέρδισε υποψηφιότητα για καλύτερο τραγούδι στα Όσκαρ, τις Χρυσές Σφαίρες και τα βραβεία Grammy.
Η μουσική του… εκπληκτική… Οι στίχοι του φανερώνουν έναν έρωτα μοναδικό. Μια αγάπη που όσα χρόνια και αν περάσουν θα παραμείνει το ίδιο δυνατή… Για εκείνη την “όμορφη Μαρία της ψυχής”…
Η ιστορία του τραγουδιού είναι βασισμένη στην υπόθεση του κινηματογραφικού έργου.
Στις αρχές του 1950 στην Κούβα, ο Σίζαρ και ο Νέστορ Καστίγιο, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την Αβάνα και να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ. Είναι δυο αδέλφια με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο Νέστωρ- ο μικρότερος αδελφός- είναι συναισθηματικός, τρυφερός, δειλός και ονειροπόλος.
Το αντίθετο ακριβώς του αδελφού του Σίζαρ με την ακατανίκητη γοητεία στις γυναίκες- είναι ερωτιάρης, εξωστρεφής, ορμητικός, τολμηρός και ζει και χαίρεται τη ζωή με όλες του τις αισθήσεις. Έχουν όμως ένα κοινό σημείο. Το πάθος και το ταλέντο τους για τη μουσική. Φτάνοντας από την Κούβα στη Νέα Υόρκη δεν θ’ αργήσουν να κατακτήσουν τη μουσική σκηνή και να γίνουν γνωστοί ως οι Mambo Kings και οι επιτυχίες τους διαδέχονται η μία την άλλη. Η καριέρα τους συνεχίζεται μέσα σ’ ένα στρόβιλο ερωτικών περιπετειών του Σίζαρ, ενώ ο Νέστωρ συνεχίζει να είναι συναισθηματικά προσκολλημένος στη Μαρία, την πρώτη αγάπη των νεανικών του χρόνων που του ράγισε την καρδιά πίσω στο μεγάλο νησί…
Η σκηνοθεσία είναι του πρωτοεμφανιζόμενου Αρν Γκλίµτσερ– πρώην εμπόρου έργων τέχνης- που έχει δώσει μεγάλη σημασία στις εικαστικές και μουσικές λεπτομέρειες.
Η ταινία του αποτελεί φόρο τιμής στο Mambo πετυχαίνοντας πλήρως το στόχο της. Το σενάριο είναι της Σύνθια Σιντρέ (βασισμένο σε βιβλίο του Όσκαρ Ιχουέλος) και πρωταγωνιστούν οι : Αντόνιο Μπαντέρας, Αρμάν Ασάντε, Κάθι Μοριάρτι, Σκοτ Κοέν
Beautiful Maria Of My Soul
In the sunlight of your smile
In the summer of our life
In the magic of love
Storms above scattered away
Lovers dreaming in the night
Reaching for paradise
But as the dark shadows fade
Love slips away
On an empty stretch of beach
In the pattern of the waves
Drawing pictures with my hand
In the sand, I see your face
Skipping pebbles on the sea
Wishing for paradise
Sand castles crumble below
The restless tides ebb and flow
Listening to a shell
Hoping for your voice
Beautiful Maria of my soul
Though we`ll always be apart
Locked forever in a dream
If I ever love again
Even then, nothing will change
And the taste of you remains
Clinging to paradise
But as the distance from you grows
All that my heart ever knows
Hunger for your kiss
Longing for your touch
Beautiful Maria of my soul
Filling all my nights
Haunting all my days
Beautiful Maria of my soul
«Έχω πατήσει το πόδι μου εδώ και δύο ώρες στην Αθήνα και είμαι στο κομπιούτερ για να δω την Δευτέρα το κονέξιον του Καναδά για τη νήσο Σαμπλ ή για το Λαμπραντόρ» λέει ο πιο πολυταξιδεμένος άνθρωπος του πλανήτη, Μπάμπης Μπίζας.
Μόλις είχε επιστρέψει από Σιβηρία μετά από ταξίδι 12 ωρών, και όχι μόνο δεν αισθάνεται καθόλου κουρασμένος αλλά ήδη σχεδιάζει το επόμενο ταξίδι του. Για αυτόν τον ορκισμένο ταξιδιώτη η προσαρμογή είναι μάλλον μία άγνωστη λέξη…
– Πώς ξεκίνησαν τα ταξίδια;
«Νομίζω ότι δεν είναι ένα πράγμα που έχει ημερομηνία έναρξης είναι μία συσσωρευμένη κατάσταση. Ας πούμε όμως ότι όταν έφτασε η ώρα του επαγγελματικού προσανατολισμού τότε είπα “εγώ δεν θέλω να γίνω τίποτα από όλα αυτά που γινόντουσαν οι συμμαθητές μου και οι συμφοιτητές μου. Θέλω να κάνω κάτι που μου επιτρέπει να ταξιδεύω”. Είχα κάνει ήδη ταξίδια με σακίδιο στην πλάτη στην Ασία, στο Νεπάλ, στο Μπαγκλαντές, στην Ινδία, στην Αφρική όταν ήμουν φοιτητής. Το 1980 πήρα το πτυχίο μου. Είχα τελειώσει πολιτικές επιστήμες και βαλκανικές γλώσσες. Είχα διάφορες προτάσεις πεζές και αδιάφορες για τα δικά μου γούστα και κατάλαβα ότι θέλω να κάνω κάτι που θα μου επιτρέπει να ταξιδεύω. Προσπάθησα 2-3 πράγματα που δίνουν αυτήν την εντύπωση, από καπετάνιος μέχρι διπλωματικός υπάλληλος και στο τέλος κατέληξα να γίνω αρχηγός εκδρομών στα τουριστικά γραφεία της Ελλάδας. Και επειδή είχα ταξιδέψει αρκετά ήδη μόνος μου ως φοιτητής, είχα ένα βιογραφικό εμπειρίας που δεν υπήρχε το 1980. Μπήκα λοιπόν σε αυτήν την λεγόμενη αγορά εργασίας: ή θα κλεινόμουν σε ένα γραφείο και θα γινόμουν δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος ή θα έκανα κάτι μου θα μου άνοιγε τα φτερά. Λοιπόν έκανα το δεύτερο.
Και στη συνέχεια όμως μου λέγανε “δεν θέλεις να γίνεις διευθυντής και να σταματήσεις να ταξιδεύεις;” “Όχι δεν θέλω να γίνω διευθυντής και να σταματήσω να ταξιδεύω, θέλω να είμαι κλητήρας και να ταξιδεύω”. Ο Μπάμπης ο Μπίζας ήταν ο άνθρωπος που οργάνωνε πρωτοποριακά ταξίδια στην Ελλάδα. Τότε που τα ταξιδιωτικά γραφεία είχαν μόνο Μαγιόρκα και Σεβίλλη, Μπανγκόγκ και τα πιο προηγμένα Μπαλί, εγώ έκανα γκρουπ στην Ινδονησία και την Ακτή Ελεφαντοστού.
Άλλαξα τον ταξιδιωτικό χάρτη της Ελλάδας. Με τα δικά μου ταξίδια και το δικό μου πάθος άνθρωποι της διπλανής πόρτας, συνταξιούχοι είδαν πράγματα και μέρη που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να τα δούνε εάν δεν ξεκινούσα εγώ σαν σημαιοφόρος και να λέω ακολουθήστε με: “Πηγαίνουμε Ουγκάντα, Ρουάντα, Μπουρούντι, Ανατολική Τανζανία, Τουρκάνα. Έχω πατήσει το πόδι μου εδώ και δύο ώρες στην Αθήνα και είμαι στο κομπιούτερ για να δω την Δευτέρα το κονέξιον του Καναδά για τη νήσο Σαμπλ ή για το Λαμπραντόρ».
– Δεν σας κουράζει;
«Καθόλου! Έχει περάσει στο DNA πια. Περνάω πιο πολλές ώρες στα αεροπλάνα παρά στη στεριά».
– Πολλοί από εμάς πάμε διακοπές και μετά από αρκετές μέρες λέμε «μου έχει λείψει το σπίτι μου»…
«Με καμία κυβέρνηση δεν θα το ακούσετε από εμένα αυτό. Βεβαίως γυρνάω γιατί πρέπει να πληρώσω την εφορία, είμαι και διαχειριστής πολυκατοικίας τρομάρα μου».
– Πόσες μέρες δίνετε διορία στον εαυτό σας ότι αντέχετε στην Ελλάδα;
«Το τριήμερο το καταφέρνω».
– Το Γκίνες πώς προέκυψε;
«Χωρίς να το έχω επιδιώξει να γίνω ο πιο ταξιδεμένος άνθρωπος στον κόσμο, είμαι. Αλλά εγώ ταξίδευα και ταξιδεύω πάντα για μένα. Το 2002 κάποια στιγμή είπα να μετρήσω σε πόσες χώρες έχω πάει. Και τις έβγαλα 185. Έμεναν άλλες 10 και είπα “ας τις κάνω ρε παιδί μου. Και για μένα θα είναι μία ικανοποίηση ότι έχω πάει παντού”. Μέσα σε δύο χρόνια, μέχρι το 2004 πήγα σε Σομαλία, Ρουάντα, Μπουρούντι, Λιβερία, Σιέρα Λεόνε… Δεν πάταγε άνθρωπος εκεί πέρα. Εγώ έφυγα από την Λιβερία 36 ώρες πριν μπουν οι αντάρτες και ανατραπεί η κυβέρνηση. Και πέρασα και μία λαχτάρα διότι σταμάτησαν οι πτήσεις και δεν μπορούσα να φύγω. Αλλά κάποια στιγμή ήρθε ένα αεροπλάνο μάζεψε τους τελευταίους μέσα στους οποίους κι εγώ και έφυγα. Οπότε μου έμεναν δύο μακρινές. Η μία ήταν η Σαουδική Αραβία, η οποία δεν έδινε άδεια για τουρισμό, αλλά εκείνη την περίοδο πέρασε μία κρίση και είπε “να κάνουμε ένα πείραμα και να δώσουμε μερικές άδειες” και βρέθηκα στη Σαουδική Αραβία που μου έλειπε από τα μέρη που ήθελα να πάω. Τελευταίο ήταν το Ανατολικό Τιμόρ. Μόλις είχε φρεσκοανακηρυχθεί ανεξάρτητο. Κι έτσι έφτασα 194 χώρες, τόσες ήταν οι χώρες το 2004.
Τότε υπήρχε λήμμα στο Γκίνες “ποιος έχει πάει στα πιο πολλά μέρη”. Μετά όμως οι Αμερικάνοι έβαλαν μέσα πολιτικά κριτήρια και το χαλάσανε και είπαν “όχι να μην υπολογίζετε την Ταιβάν σαν χώρα γιατί δεν είναι αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κλπ αλλά να υπολογίζετε η τάδε χώρα κλπ.”
Κι έτσι το Γκίνες τα “πήρε” και είπε “δεν ξανασχολούμαστε με το κεφάλαιο ταξίδι”. Τώρα μετράνε ποιος έφαγε τη μεγαλύτερη πίτσα» λέει και συνεχίζει:
«Το 2011 χωρίστηκε το Σουδάν στα δύο. Κι έχουμε το κλασικό Σουδάν που ξέρουμε και το νότιο Σουδάν. Τώρα να μην πας; Για την τιμή των όπλων… Πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα.
Τώρα έχουμε 2017. Έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε που πήγα σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Δεν βάζω την παρεμβολή του 2011 γιατί αν αύριο έχουμε μία νέα χώρα θα πάω. Τι κάνει ένας άνθρωπος που έχει δει όλες τις χώρες του κόσμου από το 2004; Σταματάει και γράφει τα απομνημονεύματά του; Εγώ ούτε που σκεφτόμουν να γράψω ένα βιβλίο. Πρόπερσι ήταν τα capital controls που δεν είχα που να πάω γιατί δεν μας άφηναν να αξιοποιήσουμε χρήματα κλπ. Εγώ σηκώθηκα και πήγα στη Ρωσία και με την πιστωτική κάρτα χτένισα όλη τη Ρωσία και είδα πράγματα που δεν είχα ξαναδεί. Τι κάνω λοιπόν τα τελευταία χρόνια; Ξαναταξιδεύω στον κόσμο και πλέον δεν πηγαίνω στις πρωτεύουσες, αλλά πάω σε ένα νησί που συνδέεται με τον έξω κόσμο κάθε 45 μέρες με πλοίο. Πήγα και πέρασα 40 μέρες σε ένα νησί του Ειρηνικού, με φιλοξένησε ο παπάς του χωριού. Άλλη διάσταση ούτε μπάνιο ούτε παραλία».
– Μόνος σας ταξιδεύετε συνήθως;
«Ναι μόνος μου… Συνήθως όπως το λέτε. Δεκατρία χρόνια μετά ξαναανακαλύπτω τον κόσμο κάτω από άλλο πρίσμα. Το 2014 πήγα στο Νότιο Πόλο και ύψωσα τη σημαία. Ωραίο συναίσθημα είναι.
– Ποιο μέρος ξεχωρίζετε και ποιο σας απογοήτευσε;
«Η Ανταρκτική είναι το ωραιότερο μέρος. Δεν χρειάζεται να σκεφτώ πολύ. Η Ανταρκτική είναι το Νο 1 μέρος. Να πάρεις το πλοίο, να αρχίζεις να βλέπεις την ακτογραμμή της Ανταρκτικής, χιλιάδες πιγκουίνους, χιλιάδες φώκιες, θαλασσοπούλια, φάλαινες κλπ αυτό είναι υπερθέαμα. Έχει 46.000 τουρίστες το χρόνο η Ανταρκτική. Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησή σας σας απαντώ ότι εγώ δεν βρήκα κανένα ενδιαφέρον στη Ζάμπια. Μου φάνηκε πολύ επίπεδο μέρος. Δεν μου είπε τίποτα».
-Το πρώτο σας ταξίδι το θυμάστε;
«Και βέβαια το θυμάμαι. Έχω 43 διαβατήρια και τα έχω κρατήσει όλα. Το πρώτο μου ταξίδι ήταν στην Βουλγαρία. Ήμουν τότε στη Θεσσαλονίκη κι έκανα βαλκανικές γλώσσες. Τι πιο εύκολο να πας στην Βουλγαρία. Το δεύτερο ταξίδι ήταν στην Κωνσταντινούπολη. Εάν κάποιος με ρωτήσει “θέλω να πάω ένα ωραίο ταξίδι κι έχω αυτό τον προϋπολογισμό και θέλω να γυρίσω με εμπειρίες, πού να πάω;”
Θα του πω το Μαρόκο. Και η Αίγυπτος είναι ωραία, είναι και δίπλα μας. Η Ελλάδα είναι σε ένα καλό μέρος που μπορείς να πας παντού χωρίς να ταξιδεύεις πολλές ώρες. Κι αν δεν είχαμε τους πολέμους θα σας έλεγα άλλα δέκα μέρη. Η Ιορδανία είναι μία άλλη επιλογή και δεν χρειάζεται να καταχρεωθείς. Εάν βάλεις λίγο περισσότερο το χέρι στην τσέπη μπορείς να πας στην Αφρική ή στην Αιθιοπία. Παλιότερα ήταν η Υεμένη αλλά τώρα είναι επικίνδυνα δεν πας».
– Κινδυνέψατε ποτέ;
«Ποτέ δεν βρέθηκα ανάμεσα σε πυρά, δεν κινδύνεψα. Βρέθηκα σε χώρες με ένοπλους στο δρόμο αλλά ποτέ δεν έσκασε σφαίρα δίπλα μου».
– Ποια χώρα έχει το ωραιότερο φαγητό;
«Το Αζερμπαϊτζάν έχει την Νο 1 κουζίνα στον κόσμο. Άγνωστη. Πέρα από το Αζερμπαϊτζάν δεν την ξέρει κανένας. Γιατί είναι η καλύτερη στον κόσμο; Ακολουθεί μία τελετουργία στην διαδικασία του φαγητού ακόμα κι αν πρόκειται για απλά πιάτα. Διαχέονται αρώματα στο στόμα σου. Μιλάμε για γεύσεις που σε πλημμυρίζουν. Τρως μία κουταλιά και λες “τι τρώω ρε παιδί μου;”»
– Οι πιο ωραίες γυναίκες ποιες είναι;
«Για μένα είναι οι Σομαλές. Λεπτόκορμες, λυγερές, με ωραία χαρακτηριστικά και σοκολατί χρώμα. Τι είναι η Ναόμι Κάμπελ, δεν είναι Σομαλή; Βλέπεις γυναίκες στο δρόμο με τις μαντίλες και τα τσεμπέρια και από μέσα κρύβονται καλλονές. Ωραία κορμοστασιά, ωραίες αναλογίες και ωραία πρόσωπα.
Δεύτερες είναι οι Νορβηγίδες και στην ίδια κατηγορία είναι και οι Ρωσίδες. Οι Σομαλοί οι άντρες είναι πιο χύμα, οι Νορβηγοί είναι ωραίες άντρες. Εάν ήμουν γλύπτης και ήθελα να ζωγραφίσω έναν ωραίο άντρα θα ζωγράφιζα έναν Νορβηγό».
– Υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια κάποια χώρα που σας κέρδισε;
«Θα σας μιλήσω ειλικρινά. Επειδή είμαστε άνθρωποι του δυτικού κόσμου, είμαστε όμηροι των αναγκών του δυτικού πολιτισμού. “Α να κάνω αυτό, να μην αργήσω, να μην καθυστερήσω”. Φέτος για πρώτη φορά ένιωσα ότι άφησα ένα μέρος της ψυχής μου πίσω στο νησί Νιουαφόου (Niuafou) στην Τόνγκα. Δεν πήγα για τρεις μέρες όπως πάω συνήθως πήγα για 13 μέρες, βίωσα το χώρο. Συνυπήρξα με τους ανθρώπους, έμεινα στο σπίτι του παπά, πήγα στην εκκλησία σε ένα νησάκι 500 ατόμων γρήγορα σε μαθαίνουν. Ο μόνος ξένος ήμουν. Δεν υπήρχε ούτε ένας άλλος. Όταν έφυγα το μυαλό μου έκανε πολύ καιρό να ξεκολλήσει. Το μυαλό μου πάντα ξαναγυρνάει. Έχω γίνει λίγο ιμπρεσιονιστής στα ταξίδια μου. Εμένα πια στα ταξίδια μου δεν με νοιάζει να δω το αξιοθέατο αλλά να δω τα μάτια των ανθρώπων, να τους χαιρετήσω, να γελάσω, να ταυτιστώ».
– Τι απαντάτε σε αυτούς που λένε ότι θέλεις πολλά λεφτά για να κάνεις ταξίδια;
«Αυτοί δεν είναι ταξιδιωτικοί τύποι. Θέλουν το ωραίο τους ξενοδοχείο, θέλουν να μην κουραστούν, θέλουν ανέσεις. Εμένα πονάνε τα κόκαλά μου αλλά αυτό είναι μάλλον ευχαρίστηση παρά δυσαρέσκεια».
Ο Βαγγέλης Χατζής, είναι γνωστός ως Cobra στο χώρο του μποξ. Και είναι ο μοναδικός αθλητής της επαγγελματικής πυγμαχίας που αγωνίζεται με ένα χέρι.
Χρειάστηκε να τον ακρωτηριάσουν όταν λίγο μετά τη γέννησή του οι γιατροί στη Βοστώνη διέγνωσαν κακοήθη όγκο.
Τον αμφισβήτησαν και κάποιοι τον χλεύασαν για τη μονοχειρία του, κυρίως στα παιδικά του χρόνια.
Γεννημένος το 1987. Αρκετά μικρός για να έχει τόσο γεμάτο βιογραφικό ζωής. Έζησε στην Αμερική και στην Αγγλία, αλλά επιμένει να μένει στην Ελλάδα, για όσο αντέξει, όπως παραδέχεται.
Πηγαίνει παντού για την ΑΕΚ. Την ομάδα που λέει ότι στα μάτια του μοιάζει με οικογένεια. Για εκείνον είναι το σπίτι των διωγμένων και των αδύναμων. Ελπίζει ότι κάποια στιγμή η ομάδα θα έχει δικό της γήπεδο. Διδάσκει πυγμαχία στην ΑΕΚ, στης οποίας το δυναμικό ανήκει και ως αθλητής.
Το Cobra προέκυψε από ένα χτύπημα του δασκάλου muay thai, Master Toddy.
Ο ίδιος θέλει να μεταδώσει στάση ζωής. Προτρέπει τους νεότερους να μπουν στον αθλητισμό. «Αυτό είναι κυρίως που με ενδιαφέρει να περάσω», λέει στη συνέντευξη. «Όχι τα άσχημα που κατά καιρούς με ταλαιπώρησαν».
Η συνέντευξη του Βαγγέλη Χατζή:
– Βαγγέλη θα ήθελα να ξεκινήσεις, περιγράφοντας την πορεία σου από την Αμερική, όταν χρειάστηκε να υποβληθείς σε επέμβαση σε πολύ μικρή ηλικία…
«Η ιστορία ξεκινάει από τη Βοστώνη. Οι γιατροί εντόπισαν μόλις γεννήθηκα – αν και θυμάμαι πολύ λίγα πράγματα -, έναν κακοήθη όγκο. Χρειάστηκε να ακρωτηριάσουν το δεξί μου χέρι. Πιθανολόγησαν τότε ότι είχα προσβληθεί από ποσότητα ραδιενέργειας λόγω του ατυχήματος στο εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ.
– Ποια ήταν η στάση των δικών σου απέναντι σε ό,τι συνέβη;
«Για έναν γονιό είναι μεγάλο πλήγμα να αντιμετωπίσει ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα υγείας το πρωτότοκο παιδί του. Δεν είμαι στη θέση τους βέβαια. Ήταν όμως ένα μεγάλο χτύπημα για εκείνους».
– Με πείσμα ωστόσο κατάφερες να ξεπεράσεις αρκετές δύσκολες καταστάσεις… Η πυγμαχία ήταν ένα μέσο που σε βοήθησε σε αυτό;
«Δεν το έκανα σκόπιμα. Δεν διάλεξα σκόπιμα αυτό το άθλημα θέλοντας να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Το επέλεξα γιατί μου ταίριαζε. Από την ημέρα που ξεκίνησα, το αγάπησα. Και μέσα από το μποξ αντιμετώπισα κάποια προβλήματα που είχα».
– Ένα από αυτά τα προβλήματα ήταν και η επιθετικότητα;
«Διάφορα προβλήματα… Δεν θέλω όμως να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες. Ως έφηβος αντιμετώπισα διάφορες δυσκολίες, τις οποίες μέσα από τον αθλητισμό κατάφερα να αφήσω πίσω μου».
– Θα πιαστώ από τα λεγόμενα του αδερφικού σου φίλου, του Παναγιώτη, ο οποίος βρίσκεται δίπλα σου σε πολλές στιγμές της ζωής σου και είναι μαζί μας σήμερα. Ο ίδιος έλεγε προηγουμένως ότι κάποιοι αμφισβήτησαν τις δυνάμεις σου και τις δυνατότητές σου. Τι εννοούσε με αυτό;
«Πολλοί μπορούν να εκφράσουν μία γενική άποψη για εμένα. Ωστόσο φροντίζω τις απαντήσεις μου να τις δίνω εκεί που πρέπει και τη στιγμή που χρειάζεται.
Αυτή τη στιγμή είμαι ο μοναδικός επαγγελματίας μονόχειρας πυγμάχος και διαθέτω κάρτα επαγγελματικής πυγμαχίας».
– Πόσο σε δυσκόλεψε να πάρεις τη σχετική άδεια από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Πυγμαχίας;
«Τον πρώτο καιρό δυσκολεύτηκα αρκετά. Υπήρξαν αρκετοί ενδοιασμοί. Τόσο στην Ελλάδα, αλλά και πολύ περισσότερο στην Καλιφόρνια, βρήκα αρκετά εμπόδια.
Μετά από δοκιμές στις οποίες υποβλήθηκα στην Αμερική, με είδαν κάποιοι άνθρωποι καθώς και το προπονητικό μου επιτελείο στην Αμερική. Σταδιακά άλλαξαν γνώμη για εμένα.
Στην Αμερική πήγε ο μάνατζέρ μου να τους μιλήσει κάποια στιγμή για εμένα, κι ακούστηκε λίγο παράξενο στ’ αυτιά τους. Νόμιζαν μάλλον ότι τους έκανε πλάκα. Το καταλαβαίνω βέβαια από μία πλευρά… Όταν όμως πήγα ο ίδιος και έβλεπαν ότι δεν έχανα ούτε μέρα προπόνηση, την τρίτη μέρα με κάλεσε η υπεύθυνη του γυμναστηρίου, λέγοντάς μου : «Είμαστε πολύ χαρούμενοι που είσαι εδώ. Εάν καταφέρεις να βγάλεις επαγγελματική κάρτα, θα σου κάνουμε συμβόλαιο με το γυμναστήριο. Μπορείς να περάσεις από τη μπουτίκ του γυμναστηρίου καθώς θα φεύγεις. Έχεις ως δώρο από εμάς μία τσάντα και τρεις μπλούζες».
– Πού πήγες σχολείο;
«Στο νυχτερινό των Αγίων Αναργύρων».
– Με τον κολλητό σου – τον Παναγιώτη – εκεί γνωριστήκατε;
«Μέναμε στην ίδια περιοχή. Θυμάμαι ότι ήμαστε μικροί, όταν με είδε να χορεύω brake dance στο πολιτιστικό κέντρο. Ήρθε τότε ο Παναγιώτης κοντά, μου έδωσε το χέρι και μου είπε: «Πω πω ρε τρελέ! Τι κάνεις! Συγχαρητήρια!».
Έχουμε περάσει πολλά μαζί. Από εκεί ξεκινήσαμε κοινή πορεία και η φιλία μας μετράει ήδη 15 χρόνια».
– Παναγιώτη εσύ γιατί τον πλησίασες;
«Γιατί κι εγώ για τον κόσμο έχω μία αναπηρία, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων που αντιμετώπιζα. Έχω κάνει όμως ψυχανάλυση και προχωράω. Είμαι ευαίσθητο παιδί και πιστεύω ότι η επιβράβευση για έναν άνθρωπο που παλεύει και προσπαθεί είναι πολύ σημαντική. Το αποτέλεσμα λοιπόν δεν έχει καμία σημασία. Μόνο η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει.
Και ο Βαγγέλης είναι χαρισματικό παιδί. Έχω γνωρίσει κι άλλο ένα άτομο που είχε πρόβλημα στο πόδι του λόγω του Τσέρνομπιλ. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μεγάλη δύναμη ψυχής. Μοιάζουν να έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα στη ζωή τους, εκτιμώντας τις πραγματικές αξίες. Η στάση ζωής τέτοιων ανθρώπων με βοηθάει να προχωράω και το μόνο που μπορώ να κάνω από την πλευρά μου, είναι να τους βοηθάω κι εγώ όπου μπορώ».
– Βαγγέλη είδες στον Παναγιώτη κάτι που δεν έβλεπες σε όλους όσους κατά καιρούς φρόντισαν να δυσκολέψουν τη ζωή σου;
«Σίγουρα. Με τον Παναγιώτη μας ένωναν πολλά κοινά στοιχεία. Ήμαστε ξεχωριστά παιδιά με ιδιαίτερη προσωπικότητα. Δεν έχω μάθει όμως να κοιτάζω ποιοι δεν είναι δίπλα μου. Γι’ αυτούς δεν διαθέτω ούτε λεπτό από το χρόνο μου. Με ενδιαφέρουν μόνο οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μου. Από τους άλλους δεν περιμένω κάτι και γι’ αυτό δεν με ενδιαφέρει η άποψή τους».
– Υπήρξαν άνθρωποι που σε πρόσβαλαν, που προσπάθησαν να σε υποβιβάσουν με διάφορους τρόπους;
«Πολλές φορές και σε διαφορετικές ηλικίες. Όπως με πείραζαν όμως, τους πείραζα κι εγώ».
– Τους πείραζες με τα λόγια ή με τη βία;
«Δεν είμαι πάντα πολύ καλός με τις λέξεις…»
– Έπεφτε και ξύλο κάποιες φορές;
«Όπου χρειαζόταν».
– Πώς σε αντιμετωπίζουν ως αθλητή;
«Η πλειονότητα των ανθρώπων μου φέρεται πλέον με πολύ σεβασμό και αγάπη. Είδα μετά από χρόνια να ανταμείβεται ο κόπος μου. Ωστόσο η αμφισβήτηση υπήρξε πολύ έντονη. Οι αληθινοί χαρακτήρες όμως με εκτιμούσαν πάντα».
– Βγαίνουν χρήματα από το μποξ;
«Αυτή την περίοδο είμαι τραυματίας. Έχω πάθει μία ζημιά στο χέρι μου και εάν δεν υπήρχε ο χορηγός μου, τα Ελληνικά Πετρέλαια, θα περνούσα πολύ δύσκολα. Πρέπει να πω όμως ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν πρόσβαση στην εργασία. Για να μπορούν να πορευθούν με κάποιο τρόπο, να κάνουν οικογένεια. Σκέψου ότι δεν παίρνω κανένα επίδομα αναπηρίας και ενώ το ποσοστό αναπηρίας ήταν 67% το μετέτρεψαν σε 50% χωρίς ούτε να μεγαλώσει, ούτε να μικρύνει το χέρι μου.
Ούτε πάσο για λεωφορεία δεν έχω. Πρέπει να πληρώνω τα εισιτήρια για να πηγαινοέρχομαι με τα μέσα μεταφοράς.
Ο κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα να θωρακίζεται νομικά, για να μπορεί να εργάζεται με αξιοπρέπεια. Στην Αγγλία όπου έχω ζήσει κατά το παρελθόν κάθε εταιρεία είχε υποχρέωση μεταξύ των εργαζομένων που προσλαμβάνει, το 20% να είναι άτομα με ειδικές ανάγκες. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Και επειδή τα πράγματα είναι πολύ σκληρά στον εργασιακό τομέα, δεν εργάζομαι».
– Πώς βρέθηκες στην Αγγλία;
«Θυμάμαι τον πρώτο μου προπονητή, Τόνι Λανγκ να μπαίνει στο γυμναστήριο και να μου λέει: «Γιατί δεν ξεκινάς πυγμαχία; Έλα αύριο στο τμήμα μου!».
Από εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησα ποτέ να ασχολούμαι με το μποξ. Αυτός ήταν η αρχή του… κακού. Στη συνέχεια κόλλησα. Μ’ αρέσει πολύ αυτό το σπορ, το αγαπάω πολύ. Αυτό που θέλω να κάνω στο μέλλον είναι να με αξιώσει ο θεός να βοηθάω κόσμο με τις δικές μου δυνάμεις. Να ωθώ νέους ανθρώπους να στραφούν προς τον αθλητισμό και την πυγμαχία για να έχουν ένα κίνητρο ζωής».
– Άφησες πίσω σου τις άσχημες καταστάσεις που έζησες; Ή απλά αποφεύγεις να τα συζητάς;
«Πλέον τα έχω αφήσει όλα πίσω. Και όπως ξαναείπα αφιερώνω χρόνο μόνο σ’ εκείνους που τον αξίζουν. Πάντα επιδίωκα να γίνω καλύτερος για τον εαυτό μου. Ζω όμως σε μία κοινωνία, ρατσιστική ως προς τη διαφορετικότητα. Έχω να αντιμετωπίσω μία συγκεκριμένη κακή συμπεριφορά από διάφορους ανθρώπους, κάτι που με έκανε να βρίσκομαι πολλές φορές σε άμυνα».
– Μόνο η Ελλάδα είναι έτσι; Στο εξωτερικό είναι παράδεισος δηλαδή;
«Ο κοινωνικός ρατσισμός κυριαρχεί στην Ελλάδα. Στην Αγγλία για παράδειγμα είχα και σπίτι να μείνω καθώς και αναγνωρισμένα δικαιώματα. Εργαζόμουν κανονικά και με βοήθησαν να ενταχθώ στο κοινωνικό σύστημα. Αντιθέτως στη χώρα μου παρά το γεγονός ότι πρωτοπορώ, καθώς αγωνίζομαι κόντρα σε αρτιμελείς αθλητές, δεν μπορώ ούτε να εργαστώ.
Βέβαια και οι Άγγλοι είναι φυλετικά ρατσιστές απέναντι στις διαφορετικές εθνικότητες. Δεν θέλουν τους ξένους. Στην Ελλάδα εάν δεν έχω να φάω, μπορεί μία γιαγιούλα να μου κόψει τη μισή φραντζόλα και να μου δώσει να φάω. Εκεί εάν δεν είχα να φάω, μπορεί να μου έδιναν μία κλωτσιά να πάω πιο κάτω».
– Είσαι ευαίσθητος ή δυνατός;
«Έχουμε μπερδέψει λίγο τα συναισθήματα και τον ορισμό τους. Μπορεί κάποιος να είναι ευαίσθητος και δυνατός ταυτόχρονα. Η ευαισθησία είναι αυτή που με κάνει δυνατό.
Θέλω να μεταδώσω σε μικρότερα παιδιά τον τρόπο και τη δύναμη να μην τα παρατάνε ποτέ και να πολεμούν με κάθε τρόπο που μπορούν. Επειδή μας έχουν βάλει σε ένα άσχημο τρυπάκι που όλοι φαίνονται να έχουν κατεβάσει το κεφάλι, θέλω να τους φωνάξω και να τους πω να σταθούν στα πόδια τους.
Σημασία έχει να πολεμάμε γι’ αυτά που αγαπάμε και να διεκδικούμε αυτά που αξίζουμε.
Εάν ποτέ βγάλω λεφτά, θα αγοράσω ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, θα δημιουργήσω κοιτώνες και θα φιλοξενήσω δωρεάν όλα τα παιδιά που είναι άστεγα ή ορφανά».
– Γιατί μένεις στην Ελλάδα;
«Μένω στην Ελλάδα γιατί είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ. Κάποια στιγμή όμως εάν δω ότι δεν αντέχω, θα φύγω. Γιατί πολλές φορές φτάνω στο αμήν και δυσκολεύομαι πολύ να αποδεχτώ κάποιες καταστάσεις. Μας υποχρεώνουν να μπούμε σε μία άρρωστη κοινωνία, που μας τα παίρνουν όλα και μας ξεπουλάνε καθημερινά χωρίς να φταίμε. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την αδικία που βιώνουμε καθημερινά. Θα ήμουν ψεύτης λοιπόν, εάν έλεγα ότι όλο αυτό με ικανοποιεί και θέλω να μείνω εδώ. Παρόλ’ αυτά προσπαθώ να δείξω με τον τρόπο ζωής μου ότι δεν τα παρατάω».
– Το όνειρό σου είναι η οικογένεια.
«Αυτή είναι η ουσία της ζωής. Να κάνει κανείς οικογένεια. Όσους τίτλους και αν κατακτήσω, η ολοκλήρωση για κάθε ανθρώπινο ον θεωρώ ότι είναι η δημιουργία οικογένειας».
– Σε έχουν ενοχλήσει ποτέ δημοσιογράφοι με κάτι που έγραψαν ή είπαν;
«Θυμάμαι ότι στον πρώτο αγώνα που έπαιξα στην Ελλάδα, είχε έρθει μία γνωστή δημοσιογράφος. Στη συνέντευξη που μου πήρε, ρωτούσα επίμονα να της πω πώς έχασα το χέρι μου. Εκείνη την περίοδο δεν ήθελα να το πω. Για δικούς μου λόγους δεν ήθελα να κάνω καμία αναφορά.
Με κατηγόρησε ότι κρατάω δικλείδες ασφαλείας και αποφεύγω να μιλήσω. Της απάντησα ήταν ότι είναι δικαίωμά μου να μη θέλω να μιλήσω. Δεν έχω συμβόλαιο με κανέναν, και δεν είμαι υποχρεωμένος να λέω ότι θέλει κάποιος να ακούσει. Τελικά η δημοσιογράφος επικοινώνησε με τη γυναίκα που διοργανώνει τους αγώνες, λέγοντάς της ότι εάν δεν έλεγα πώς έχασα το χέρι μου, δεν επρόκειτο να βγει το θέμα.
Αυτό που απάντησα ήταν ότι δεν με ενδιέφερε. Επιδίωξή μου δεν ήταν να γίνω διάσημος. Ποτέ μου δεν το ζήτησα. Κι όσοι με ξέρουν το γνωρίζουν καλά αυτό που λέω. Το μόνο που με ενδιαφέρει, είναι να είμαι χαρούμενος με αυτό που κάνω. Και από τη στιγμή που είμαι χαρούμενος δεν με ενδιαφέρει ούτε η δημοσιότητα ούτε τίποτα. Η συνέντευξη δεν έπαιξε ποτέ…»
– Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;
Θα πάω στο χωριό μου στη Σπάρτη. Ψάρεμα, φαγητό, ύπνος και προπόνηση. Το μέρος έχει πολύ έντονη ενέργεια. Αυτό που αγαπάω πιο πολύ είναι να βλέπω τη θάλασσα. Πεθαίνω για τη θάλασσα.
Μεράκλωσαν οι θαμώνες στο χορό του θρυλικού Α.Ο. Ροπωτού προ εβδομάδος και άνοιξαν… κιβώτια σαμπάνιες.
Οι θαμώνες του μαγαζιού βρέθηκαν στο τσακίρ κέφι στο χορό του Α.Ο. Ροπωτού προ εβδομάδος και άνοιξαν… κιβώτια σαμπάνιες. Για την ακρίβεια 600 σύμφωνε με το Trikalavoice.
Όλες για τον δημοτικό τραγουδιστή Γιώργο Βελισσάρη. Όλες στα πόδια του δημοτικοί αοιδού Γιώργου Βελισσάρη, ο οποίος τους συνεπήρε με τις επιτυχίες του.
Με τροπολογία που αναμένεται να καταθέσει ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, προς ψήφιση, στη Βουλή, καταργείται ο χαρακτηρισμός της διαγωγής των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την τροπολογία:
Καταργείται ο χαρακτηρισμός της διαγωγής των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κανένας χαρακτηρισμός που αφορά τη διαγωγή των μαθητών αυτών δεν καταχωρίζεται στα υπηρεσιακά βιβλία και έγγραφα και δεν αναγράφεται στους τίτλους σπουδών, όπως ιδίως στα απολυτήρια, τα αποδεικτικά απόλυσης και τα κάθε είδους αποδεικτικά και πιστοποιητικά σπουδών.
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γαβρόγλου η εν λόγω ρύθμιση θα κατατεθεί στη Βουλή εντός των επόμενων ημερών.
Αφορμή αποτέλεσε ερώτηση 28 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία υποστήριζαν πως παρότι το «εκδικητικό και αυταρχικό» – όπως το χαρακτηρίζουν – μέτρο έχει καταστεί ανενεργό τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνεται ότι αρκετά ιδιωτικά και δημόσια σχολεία εξακολουθούν να χρησιμοποιούν την υποβάθμιση της διαγωγής μαθητών ως «τιμωρία» χωρίς μάλιστα να λαμβάνουν υπόψη τους τις σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ.
«Αυτό το μέτρο χρησιμοποιήθηκε για την περιθωριοποίηση μαθητών, πολλές φορές λόγω των ιδεών τους, την πολιτική δράση τους, τη θρησκεία, το χρώμα τους κλπ.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος καθώς και νυν βουλευτές του Κοινοβουλίου έχουν τιμωρηθεί ως μαθητές με το χαρακτηρισμό της διαγωγής τους ως κοσμίας» σημείωναν οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος στην ερώτησή τους.
Παράλληλα, ο Υπουργός Παιδείας, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να ανακοινώσει τις προσεχείς ημέρες μέτρα για το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, καθώς όπως υπογράμμισε «τελευταία παρατηρούνται καταστάσεις που έχουν ξεφύγει από το πλαίσιο της νομιμότητας».
της Kλεοπάτρας Ζουμπουρλή, μοριακή βιολόγος, medlabnews.gr
Οι μέδουσες (jellyfish, ζελατινοειδή) είναι θαλάσσια ασπόνδυλα (Κνιδόζωα) της τάξης των Σκυφόζωων. Πρόκειται για πλαγκτονικούς οργανισμούς, οι οποίοι απαντώνται σε όλες τις θάλασσες του κόσμου. Αντιπροσωπεύουν το κυρίαρχο στάδιο του βιολογικού κύκλου των Κοιλεντερωτών, Υδρόζωων (υδρομέδουσες, που έχουν ένα κράσπεδο , που περιβάλλει την κοιλότητα που σχηματίζεται κάτω από την «ομπρέλα» τους) και Σκυφόζωων (που δεν έχουν κράσπεδο) (σκυφομέδουσες).
Ζουν σε ομάδες και το τσίμπημά τους προκαλεί κνησμό και παράλυση της λείας τους. Τρέφονται με μικρά ψάρια και ζωοπλαγκτόν, τα οποία συλλαμβάνουν με τα πλοκάμια τους.
Oι μέδουσες που συναντάμε πιο συχνά στις ελληνικές θάλασσες είναι η γνωστή και ως «γυαλί» “Χρυσαλίδα η χρυσοποίκιλτη” (Aurelia aurita), η καφε-μουσταρδί μέδουσα η “Κοτυλόριζα με φυμάτια” (Cotylorhiza tuberculata) που θυμίζει τηγανητό αυγό, η μεγάλη γαλάζια μέδουσα “Πνευμο-ριζόστομα” (Rhizostoma pulmo), αλλά και η “Πελάγια που λάμπει στο σκοτάδι” (Pelagia noctiluca), η μόνη μέδουσα που στην περιοχή μας είναι και τσούχτρα.
Οι περιοδικές πληθυσμιακές εξάρσεις της τσούχτρας ‘’Πελάγια’’ στη Μεσόγειο, δεν έχουν καθοριστεί επακριβώς, αλλά φαίνονται ότι συνδέονται με τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας της θάλασσας και με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες που επηρεάζονται από τις κλιματικές αλλαγές, όπως είναι για παράδειγμα οι περίοδοι ξηρασίας ή έντονων βροχοπτώσεων τους ανοιξιάτικους μήνες.
Είναι εσφαλμένη η εντύπωση ότι η παρουσία των τσουχτρών ενθαρρύνεται από τη ρύπανση. Η πιο κοινή τσούχτρα στις ελληνικές θάλασσες είναι η Pelagia noctiluca, η οποία ζει στην ανοιχτή θάλασσα και η αύξηση του πληθυσμού της αποδεδειγμένα δεν έχει σχέση με τη ρύπανση.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις αυτής της τσούχτρας στη Μεσόγειο συνδέονται περισσότερο με τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας της θάλασσας και με τις κλιματικές αλλαγές, όπως για παράδειγμα οι περίοδοι ξηρασίας ή έντονων βροχοπτώσεων τους ανοιξιάτικους μήνες.
Μόνο 70 είδη μεδουσών από τα συνολικά 250, είναι επικίνδυνα για τον άνθρωπο και αυτά αποκαλούνται τσούχτρες, καθότι όταν έρθουν σε επαφή με αυτόν προκαλούν δυσάρεστη έως και επώδυνη αίσθηση. Η επαφή με τις τσούχτρες στη χώρα μας σπάνια οδηγεί σε σοβαρά προβλήματα και μόνο σε ορισμένα ευαίσθητα και αλλεργικά άτομα.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων η περιοχή του σώματος που ήλθε σε επαφή με την τσούχτρα παρουσιάζει μία έντονη ερυθροδερμία με ή χωρίς πρήξιμο που συνοδεύεται από έντονο τσούξιμο, πόνο ή και κνησμό.Όλες οι μέδουσες τσιμπούν, γιατί όλες έχουν κνιδοκύτταρα που εκκρίνουν τοξικές ουσίες.
Των περισσότερων όμως το τσίμπημα δεν είναι ενοχλητικό για τον άνθρωπο (κάποιες φορές ούτε γίνεται αντιληπτό) όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τις μέδουσες “γυαλιά”. Αντίθετα το τσίμπημα κάποιων άλλων μπορεί να προκαλέσει ακόμη και θάνατο, όπως των κυβομεδουσών που ζουν στην Αυστραλία. Από τα γνωστά είδη μεδουσών μόνο 3 μπορούν να προκαλέσουν θάνατο στον άνθρωπο. Αυτά ζουν στον Κόλπο του Μεξικού, στη Ιαπωνία και στην Αυστραλία. Μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί περίπου 70 θάνατοι. Το δηλητήριο τους μπορεί να προκαλέσει το θάνατο σ´ έναν ενήλικο άνθρωπο μέσα σε τρία λεπτά, από ανακοπή καρδιάς, κατάρρευση του κυκλοφορικού συστήματος ή και παράλυση του αναπνευστικού.
Η επαφή με τις τσούχτρες, στην χώρα μας, σπάνια οδηγεί σε σοβαρά προβλήματα και μόνο σε ορισμένα ευαίσθητα και αλλεργικά άτομα.
Τα συμπτώματα μετά από μια επαφή – κέντρισμα από τσούχτρα ή μέδουσα είναι, (ανάλογα με την περίπτωση, δηλαδή αν είναι βαριά ή ελαφριά) τα εξής:
• Πόνος σαν κάψιμο, πολλές φορές έντονος, κοκκίνισμα του δέρματος και σε μερικές περιπτώσεις αποτύπωση στο δέρμα τμήματος της μέδουσας ή τσούχτρας που σας κέντρισε.
• Ναυτία
• Πτώση πίεσης
• Ταχυκαρδία
• Κεφαλαλγία
• εμετός
• διάρροια
• σπασμός των βρόγχων
• δύσπνοια.
Τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση που σας τσιμπήσει μέδουσα
1. Απομακρύνετε τα τυχόν κολλημένα στο σώμα σας πλοκάμια. Όχι όμως με γυμνά χέρια, διότι αυτό θα οδηγήσει σε κόλλημα των πλοκαμιών στα χέρια και μεταφορά του ερεθισμού εκεί.
2. Ξεπλύνετε την περιοχή του τσιμπήματος με άφθονο θαλασσινό νερό. Μη χρησιμοποιείτε γλυκό νερό, διότι μπορεί να ενεργοποιήσει κεντριά που έχουν μείνει στο δέρμα.
3. Το να πιέσουμε ή έστω ν’ αγγίξουμε το σημείο του σώματος που δέχτηκε την επίθεση με άμμο ή φύκια είναι ό,τι το χειρότερο, αφού έτσι θα αυξήσουμε την ευαισθησία του δέρματος μας,
4. Τοποθετείστε στο σημείο του τσιμπήματος πάγο ή κρύες κομπρέσες. Αυτό περιορίζει τα τοπικά φαινόμενα από το δέρμα.
5. Αλείψτε την πάσχουσα περιοχή με κορτιζονούχο κρέμα. Περιορίζει την τοπική φλεγμονώδη αντίδραση και ανακουφίζει γρήγορα από το τσούξιμο και την φαγούρα. Αν δεν υπάρχει τέτοια κρέμα, χρησιμοποιείστε κομπρέσες με ξιδόνερο (1 μέρος ξίδι και 3 νερό), ή και υγρή αμμωνία. Βοηθά επίσης το κρασί, αλλά και η κόκα-κόλα. Έτσι αντιμετωπίζονται η φαγούρα και το τσούξιμο.
6. Πάρτε κάποιο χάπι αντισταμινικό. Με το χάπι αντιμετωπίζονται συστηματικότερα τα συμπτώματα. Η ανάγκη για χάπια τέτοιου είδους είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η έκταση του προσβληθέντος δέρματος.
7. Τέλος αν τα συμπτώματα είναι έντονα και ιδιαίτερα αν δεν υποχωρούν μετά την εφαρμογή των τοπικών μέτρων, μπορεί να χρειασθεί κάποια ένεση κορτιζόνης.
Σε περίπτωση που κάποιος στην παραλία υποστεί από το τσίμπημα αναφυλακτικό σοκ, ΚΑΛΕΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ
Μετά από 13 χρόνια κοινής ζωής και την δημιουργία μιας όμορφης οικογένειας, ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη θα ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας.
Ο γάμος θα γίνει σήμερα (03/07) και παρανυφάκια θα είναι τα παιδιά τους, η Αναστασία, ο Αλέξανδρος, η Αριάδνη και ο Απόλλωνας.
Το ερωτευμένο ζευγάρι θα παντρευτεί στην Αθήνα, παρουσία στενών φίλων και συγγενών. Όλες αυτές τις ημέρες η Κάτια προετοιμαζόταν για την μεγάλη μέρα.
Όπως ανέφερε σε πρόσφατες δηλώσεις της, τα παιδιά τους συμμετέχουν σε όλες τις προετοιμασίες και ανυπομονούν για την σημερινή μέρα.
Μια μέρα πριν από τον γάμο, ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη έκαναν μια αποκάλυψη. Δημιούργησαν ένα site, -miazoimazi.gr- στο οποίο ζητούν από τους καλεσμένους τους, αλλά και σε όσους επιθυμούν να στείλουν δώρο, αντί αυτού να κάνουν μια εισφορά για τον Σύλλογο «Όραμα Ελπίδας».
Αναμφίβολα είναι μια συγκινητική κίνηση από το ζευγάρι, το οποίο πάντα βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη και κυρίως σε παιδιά.
Μέσω του site το ζευγάρι θα μοιραστεί τις όμορφες στιγμές του, καθώς, όπως δήλωσε πρόσφατα ο κορυφαίος Έλληνας σταρ «Όλα αυτά τα χρόνια μοιράζομαι την ζωή μου με τον κόσμο. Αυτό θα κάνω και αυτή την στιγμή. Θα βρούμε τρόπο ώστε ο κόσμος να δει αποσπάσματα και φωτογραφίες από τον γάμο μας».
Υδατικά αυτόνομα καθίστανται πλέον τα νησιά Πάτμος και Αρκιοί, που για πολλά χρόνια αναγκάζονταν να υδροδοτούνται από υδροφόρα πλοία, γεγονός που μείωνε την ποιότητα και την ποσότητα του νερού για ντόπιους και επισκέπτες. Επίσης, το κόστος του δημοσίουγια τη μεταφορά νερού στην Πάτμο με πλοία υδροφόρες, άγγιζε κατά μέσον όρο τα τελευταία χρόνια, το 1,2 εκατ. ευρώ ετησίως.
Το έργο της τοποθέτησης και λειτουργίας των μονάδων αφαλάτωσης στην Πάτμο και στους Αρκιούς- τις είχε προμηθευτεί το ελληνικό Δημόσιο από το 2012, αλλά για πολλά χρόνια παρέμεναν ανενεργές – του ταχυδιϋλιστηρίου και όλων των συνοδών έργων, ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 2016 και ολοκληρώθηκε στις αρχές Ιουνίου του 2017.
Πρόκειται για έργα, που μέσω σύμβασης, έχει αναλάβει ανάδοχη εταιρεία με την υποχρέωση της τοποθέτησης, λειτουργίας και συντήρησης των μονάδων αφαλάτωσης, οι οποίες και θα αποδοθούν μετά από 5 χρόνια στο Δήμο Πάτμου, όπως μεταδίδει το αθηναϊκό πρακτορείο.
Η δυναμικότητά της κάθε μια μονάδας φτάνει τα 240.000 κυβικά μέτρα πόσιμου νερού ετησίως, ποσότητα που επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών της Πάτμου και των Αρκιών.
«Xωρίς υδατική αυτονομία, τα νησιά δεν θα είχαν καμία ευκαιρία ανάπτυξης», δήλωσε ο υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Νεκτάριος Σαντορινιός, ο οποίος μαζί με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη, τον γ.γ. Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιάννη Γιαννέλη, τον βουλευτή Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ, Ηλία Καματερό και τον περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου, Γιώργο Χατζημάρκο, παραβρέθηκαν την Παρασκευή στην τελετή εγκαινίων των μονάδων αφαλάτωσης του νησιού.
Ο κ.Σαντορινιός τόνισε ότι αυτή η κυβέρνηση αξιοποιεί με κάθε δυνατό τρόπο τα χρηματοδοτικά εργαλεία, προκειμένου τα νησιά να αποκτήσουν την υδατική τους αυτονομία και αναφέρθηκε στα έργα για εγκατάσταση μονάδων αφαλάτωσης σε Καστελόριζο, Λειψούς, Κατάπολα Αμοργού, Κίμωλο, Ηρακλειά και Μαράθι. Προανήγγειλε, επίσης, την ενίσχυση των μονάδων σε Κουφονήσι και Αγαθονήσι.
Ο υφυπουργός πρόσθεσε ότι η στήριξη της νησιωτικότητας, δεν είναι μια κενή υπόσχεση καθώς μέσω των Ειδικών Αναπτυξιακών Προγραμμάτων Βορείου και Νοτίου Αιγαίου, η κυβέρνηση στοχεύει στη στήριξη των μικρών νησιών.
Τόνισε, εξάλλου, ότι πέρα όμως από τα έργα υποδομής, αναπτυξιακές προοπτικές δίνουν, και οι αλλαγές στην ακτοπλοΐα με την αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου που θα επιτρέψει τον επανασχεδιασμό του δικτύου με γνώμονα τα πραγματικά προβλήματα των νησιωτικών περιοχών.
Χάρη στις παραμορφώσεις του προσώπου του, δεχόταν ανελέητο bullying μεγαλώνοντας, ενώ «όλες οι γυναίκες που γνώριζε τον περιφρονούσαν»
Κανένα ελαφρυντικό δεν αναγνώρισε το εφετείο σε έναν διεστραμμένο 33χρονο από την Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, ο οποίος σκόπευε – σύμφωνα με δική του ομολογία – να εκπληρώσει όλες τις αρρωστημένες σεξουαλικές του φαντασιώσεις βιάζοντας αθώες γυναίκες, προτού τελικά βάλει τέρμα στη ζωή του.
Έτσι, επικύρωσε την περασμένη Παρασκευή τη μέγιστη προβλεπόμενη ποινή η οποία του είχε επιβληθεί, δηλαδή 10-20 χρόνια κάθειρξης, για εγκλήματα που σκόπευε να διαπράξει εις βάρος των… 200 γυναικών που περιείχε η «λίστα» του.
Ο Frank Yeager είχε περάσει μήνες ολόκληρους δημιουργώντας μια λίστα με 200 γυναίκες στις οποίες ήθελε να επιτεθεί. Στην μεγάλη πλειοψηφία τους, οι γυναίκες της λίστας ήταν μεσίτριες, αφού ο 33χρονος πίστευε ότι θα ήταν πιο εύκολο να ξεμοναχιάσει τα θύματά του στα άδεια σπίτια που θα πήγαιναν να του δείξουν.
Όπως έγραφε χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του, που ανακάλυψαν οι Αρχές μετά τη σύλληψή του: «Ξέρω ότι είναι λάθος, αλλά δεν μπορώ να καταπνίξω αυτές τις ορμές μέσα μου… Απολαμβάνω το κυνήγι και ανυπομονώ να κερδίσω το έπαθλό μου».
Ο Yeager αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό του το 2012, προσεγγίζοντας το πρώτο από τα υποψήφια θύματά του. Πήγε σε ένα μεσιτικό γραφείο και ζήτησε από τη μεσίτρια να του δείξει ένα απομονωμένο σπίτι που τον ενδιέφερε. Εκείνη αρνήθηκε επειδή φερόταν παράξενα και έτσι εκείνος έφυγε. Έπειτα από λίγη ώρα επέστρεψε και άρχισε να την ζητά επίμονα να τον ακολουθήσει στο σπίτι, λέγοντας ότι υπήρχε διαρροή σε κάποιον σωλήνα. Όταν ένας συνάδελφός της μπήκε στο δωμάτιο για να δει τι συνέβαινε, ο Yeager πανικοβλήθηκε και έφυγε.
Οι δύο συνάδελφοι πήγαν αργότερα στο σπίτι να δουν τι συμβαίνει. Βρήκαν όλα τα φώτα σβησμένα και τις κουρτίνες κλειστές, αλλά καμία διαρροή και έτσι ειδοποίησαν την αστυνομία.
Μετά τη σύλληψή του, ο Yeager ομολόγησε τα πάντα. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι παραμορφώσεις με τις οποίες γεννήθηκε στο πρόσωπο είχαν ως αποτέλεσμα να υφίσταται ανελέητο bullying από μικρός, ενώ όλες οι γυναίκες που γνώριζε τον περιφρονούσαν.
Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι δεν θα αποκτούσε ποτέ σύζυγο και την οικογένεια που ονειρευόταν, αποφάσισε να αυτοκτονήσει, αφού όμως πρώτα εκπλήρωνε όλες τις αρρωστημένες σεξουαλικές του φαντασιώσεις με τις γυναίκες της λίστας του.
Στην έφεση που άσκησε στα μέσα Ιουνίου, ισχυρίστηκε ότι η ομολογία του δεν είχε ισχύ αφού δέχθηκε ψυχολογικές πιέσεις από τους αστυνομικούς, ωστόσο δεν έγινε πιστευτός από το δικαστήριο κυρίως χάρη στο εξαιρετικά βίαιο περιεχόμενο του ημερολογίου του.
– Οι πιο ωραίες γυναίκες ποιες είναι;
– Τι απαντάτε σε αυτούς που λένε ότι θέλεις πολλά λεφτά για να κάνεις ταξίδια;
