Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της Αθήνας. Πρόκειται για μια αλμυρή λίμνη της οποίας το βάθος ή η σύνδεση με την θάλασσα δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ.

Μετά τη Σύμβαση για τη διατήρηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας του Ρίο, που υπογράφηκε από τουλάχιστον 150 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, η ελληνική πολιτεία ανέλαβε τεράστιες ευθύνες για τη διατήρηση του φυσικού της περιβάλλοντος. Μια από τις ευθύνες της είναι και η περίπτωση της Λίμνης της Βουλιαγμένης, ένα κόσμημα των τεχνασμάτων της φύσης.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Ρίο, «βιοποικιλότητα» ορίζεται η ποικιλομορφία που εμφανίζεται ανάμεσα στους ζωντανούς οργανισμούς όλων των ειδών, των χερσαίων, θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και οικολογικών συμπλεγμάτων στα οποία οι οργανισμοί αυτοί ανήκουν.

Τα βασικά συστατικά της βιοποικιλότητας είναι η οικολογική, η γενετική και η οργανισμική βιοποικιλότητα. Η Λίμνη της Βουλιαγμένης εδώ και μία 15ετία αποτελεί ένα από τα κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Από τις έρευνες αυτές έχουν προκύψει ως σήμερα αρκετά επιστημονικά δημοσιεύματα.

Σύμφωνα με την καθηγήτρια Γεωλογίας Αθηνά Ζαμάνη(1), η ύπαρξη της λίμνης δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο συγγραφέα, ούτε και από τον Παυσανία ο οποίος περιέγραψε τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης.

Τα κομμάτια των σταλακτιτών στα πρανή της λίμνης μαρτυρούν παράλληλα ότι δεν είχε πάντα τη σημερινή της μορφή. Στη θέση της υπήρχε τμήμα ενός μεγάλου σπηλαίου, του οποίου η οροφή κατέρρευσε εξαιτίας της διάβρωσης και των τεκτονικών φαινομένων που διαδραματίστηκαν περίπου πριν από 2000 χρόνια. Η είσοδος ενός πολυδαίδαλου υποβρύχιου σπηλαίου ανοίγεται στον πυθμένα της λίμνης. Το σπήλαιο εκτείνεται σε μήκος τουλάχιστον 3.123 μέτρων στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής.

Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από ένα λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις. Η παρουσία υδρόθειου στο ίζημα αποδίδεται στην αναγωγική δράση των οργανικών αλάτων που προέρχονται από την αποικοδόμηση φυτικών υπολειμμάτων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην ευρύτερη περιοχή η θερμοκρασία των υδάτων του υδροφόρου ορίζοντα είναι αυξημένη.

Πιθανόν ο υδροφόρος ορίζοντας να επηρεάζεται από κάποιο προσκείμενο παρακλάδι του γνωστού ηφαιστειακού τόξου (Σουσάκι – Αίγινα – Μέθανα)(2). Με τον υδροφόρο αυτόν ορίζοντα αλλά και με διηθητικές διεργασίες από τα χερσαία τοιχώματα της λίμνης επέρχεται η ανανέωση του νερού στο οικοσύστημα της λίμνης με θερμό θαλασσινό νερό (28Ψ-35Ψ C).

Η λίμνη τροφοδοτείται επίσης και με γλυκό νερό από μια πηγή που βρίσκεται σε βάθος 17 μ. Το γλυκό νερό που αναβλύζει από την πηγή είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τον υφάλμυρο χαρακτήρα του νερού της.

Οι γεωμορφολογικές αυτές ιδιαιτερότητες όμως έχουν άμεση αντανάκλαση στη φυσικοχημεία των νερών της. Η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 18Ψ C, ενώ τους θερινούς μήνες μπορεί να φτάσει και τους 29Ψ C. Η αλατότητα του νερού κυμαίνεται γύρω στο 17â, το pH στο 7, ενώ το διαλυμένο οξυγόνο στο νερό βρίσκεται γύρω στο 6 ppm.

Πέρα όμως από το αβιοτικό σύστημα της λίμνης, εκείνο που παρουσιάζει άμεσο ενδιαφέρον είναι ο έμβιος κόσμος της. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 δημοσιεύθηκε ένα νέο για την επιστήμη είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis. Ακολούθησε η μελέτη της οικολογίας – βιολογίας του μοναδικού αυτού είδους σε σχέση με άλλους ζωικούς οργανισμούς.

Μπορεί η ποικιλότητα του έμβιου κόσμου της λίμνης να είναι σχετικά μικρή, όπως εξάλλου αναμενόταν, εν τούτοις οι προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι στα νερά της λίμνης υπάρχουν και άλλα νέα είδη για την επιστήμη.

Πάντως τα περισσότερα από τα είδη των οργανισμών που έχουν ως σήμερα προσδιοριστεί αποτελούν χαρακτηριστικούς κατοίκους της ανοιχτής θάλασσας παρόμοια εκείνων των υφάλμυρων οικοσυστημάτων. Οι οικολογικές μελέτες που ολοκληρώθηκαν συνολικά σε τρεις ζωικούς οργανισμούς της λίμνης αποκάλυψαν την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με εκείνους που ζουν σε οικοσυστήματα της ανοιχτής θάλασσας, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι έρευνες αυτές αποκάλυψαν επίσης ότι τα είδη αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες (=οργανισμοί μάρτυρες των συνθηκών του περιβάλλοντος στο οποίο διαβιούν) για τη βιοπαρακολούθηση του οικοσυστήματος της Λίμνης της Βουλιαγμένης.

Για παράδειγμα, το είδος Paranemonia vouliagmeniensis, που διατηρεί έναν αξιόλογο πληθυσμό πάνω σε διάφορα υποστρώματα, διαβιώνει στη λίμνη με διαφορετικό τρόπο από άλλα αντίστοιχα είδη του ανοιχτού θαλάσσιου συστήματος. Ωστόσο οι ανθρωπογενείς επιδράσεις φαίνεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε αρκετά σημεία στα παράλια της λίμνης. Η ανεμώνη αυτή είναι ζωοτόκος οργανισμός, ενώ η διατροφή του στηρίζεται σε μικροοργανισμούς αλλά και σε διαλυμένες οργανικές ουσίες που βρίσκονται στα νερά της λίμνης.

Για τα άλλα δύο είδη (Abra ovata και Cerastoderma glaucum) διαπιστώθηκε ότι η αναπαραγωγική τους στρατηγική είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της λίμνης. Το πρώτο είδος φαίνεται να ζει περίπου 18 μήνες ενώ το δεύτερο περίπου 12. Το πρώτο βρίσκεται χωμένο στο ίζημα ως και 5 cm ενώ το δεύτερο μπορεί να ζει παραχωμένο στο ίζημα αλλά και πάνω στα φύκια που κοσμούν τους βράχους και τον πυθμένα της λίμνης.

Ο πληθυσμός ιδιαίτερα του C. glaucum παίζει καθοριστικό ρόλο στην οικολογική ισορροπία των νερών της, αφού σε ημερήσια βάση το κάθε άτομο μπορεί να διηθεί (φιλτράρει) 1-3 λίτρα νερού, καθαρίζοντάς το από διάφορα μικρόβια και περίσσειες οργανικές ενώσεις.

Φαίνεται λοιπόν ότι η οικολογική ισορροπία της λίμνης, που βρίσκεται κάτω από ένα ιδιαίτερο καθεστώς, χρειάζεται ιδιαίτερες και άμεσες μελέτες βιοπαρακολούθησης προκειμένου η Λίμνη της Βουλιαγμένης να τύχει μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης.

Τα μνημεία της φύσης δεν αποτελούν κληρονομιά μόνο των κατοίκων μιας χώρας αλλά όλων των κατοίκων του πλανήτη. Η λίμνη την περίοδο του καλοκαιριού δέχεται πάνω από χίλιους κολυμβητές ημερησίως.

Με άλλα λόγια, σε ημερήσια βάση το καθένα από τα άτομα αυτά καταλαμβάνουν 3,5-4 τ.μ. της επιφάνειας της λίμνης. Αναρωτήθηκε όμως ποτέ κανείς αν το περιβάλλον της λίμνης μπορεί να επιδέχεται τέτοια φόρτιση ανθρωπογενούς όχλησης; Μήπως η διαχείριση της λίμνης χρειάζεται μια καλύτερη τύχη;

Μήπως θα πρέπει να αξιοποιηθεί η λίμνη με πολύπλευρες ενέργειες και βιώσιμες διαχειριστικές στρατηγικές; Δεν θα πρέπει κάποτε να δείξουμε στον κόσμο ότι το φυσικό περιβάλλον αξιοποιείται με σεβασμό;

Τα ερωτήματα αυτά, όπως και άλλα πολλά που δεν διατυπώνονται, φαίνεται ότι βασανίζουν πολλούς αλλά δυστυχώς δεν εισακούγονται. Αν ένα τέτοιο μοναδικό μνημείο της φύσης δεν αξιοποιηθεί κατάλληλα, φοβάμαι ότι οι κυρώσεις από την ΕΕ δεν θα καθυστερήσουν για πολύ ακόμη.

1) Α. Papapetrou-Zamanis, Ann. Geol. de Pays Hell., 21, 210-216, 1969. 2) V. Giannopoulos & Κ. Giotis, Γαιόραμα, Ιούλιος – Αύγουστος 2000.

Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα Ζωολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Σπήλαιο Βουλιαγμένης

Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα σπηλαιοβάραθρα της Αττικής. Είναι βέβαιο ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.

Οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από τους κατακτητές την περίοδο του 1940. Μάλιστα την εξερεύνηση την είχε αναλάβει μια από τις πιο επίλεκτες ομάδες που διέθεταν οι γερμανοί και που αποτελείτο από ορειβάτες, επιστήμονες, κομάντο, ένα σύνολο ριψοκίνδυνων αλλά πολύ καλά εκπαιδευμένων ατόμων. Άλλωστε η ίδια η λίμνη της Βουλιαγμένης εξερευνήθηκε εντατικά από τους γερμανούς την περίοδο εκείνη.

Είναι βέβαια γνωστό στους περισσότερους ότι πλήρη και σαφή εικόνα για την λίμνη της Βουλιαγμένης δεν υπάρχει. Στις διάφορες κατά καιρούς προσπάθειες έρευνας που έχουν γίνει, έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.

Το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο μάλλον επικοινωνεί υπόγεια με την λίμνη μια και στα έγκατα του έχει μια λίμνη που ούτε λίγο ούτε πολύ το βάθος της φτάνει τα 100 μέτρα!!! Αν κρίνει κανείς και την μικρή απόσταση που βρίσκεται και η γνωστή λίμνη περίπου 600 μέτρα τότε από ότι φαίνεται οι δυο λίμνες είναι κάτι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυο μικρά ανοίγματα πριν την κορυφή του μικρού λόφου πάνω από την λίμνη είναι η είσοδος του σπηλαιοβάραθρου. Από εκεί και μετά μέσα από στενά και δαιδαλώδη λαγούμια αρχίζει η κατάβαση.

Πανέμορφο το θέαμα που βλέπει κανείς από τους διάφορους σχηματισμούς που έχουν τα τοιχώματα , αλλά και αρκετά επικίνδυνη η κατάβαση που ούτε λίγο ούτε πολύ φτάνει συνολικά περίπου τα 110 μέτρα. Είναι άγνωστο το που μπορεί να φτάνει αυτό το σπήλαιο μιας και υπάρχουν λαγούμια που χρειάζονται ένα προς ένα έρευνα. Βουλιαγμένης καταλαμβάνει υπογείως 10 οικοδομικά τετράγωνα έκταση!!!

Ο «αυτοκράτορας»

To 1988 ξεκίνησε το πρόγραμμα εξερεύνησης και χαρτογράφησης του σπηλαίου της Βουλιαγμένης, υπό την αιγίδα του σπηλαιολογικού τομέα του υπουργείου Πολιτισμού, με χρηματοδότηση του Δήμο Βουλιαγμένης.

Οι έρευνες είναι σύνθετες και περιλαμβάνουν μελέτη της γεωλογίας του σπηλαίου, χημικές αναλύσεις του νερού και αεροφωτογραφίες της περιοχής. Οι σπηλαιοκαταδύσεις είναι ο πιο σημαντικός τομέας. Δεν είναι τυχαίο το ότι επικεφαλής τους τέθηκε ο Ελβετός Ζαν Ζακ Μπολάνζ, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σπηλαιοδυτών.

Η μακρόχρονη πείρα του στο συγκεκριμένο τομέα τον αντάμειψε με το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «ο αυτοκράτορας», το οποίο του έδωσαν οι συνεργάτες του. Στην πρώτη του κιόλας κατάδυση ανακάλυψε σε βάθος τριάντα μέτρων ένα στενό πέρασμα το οποίο οδηγεί σε μια υποβρύχια αίθουσα χωρητικότητας 1.200.000 κυβικών μέτρων.

Οι έρευνες ξεκίνησαν στη σκιά ενός ατυχήματος, όταν δύο δύτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη φάση της αποσυμπίεσης λίγα μόλις μέτρα πριν από την επιφάνεια. Τα πτώματά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Αιτία του θανάτου τους δεν ήταν βέβαια τα φαντάσματα για τα οποία μιλούν οι παλιότεροι κάτοικοι της Βουλιαγμένης, αλλά ένα δυνατό ρεύμα που εμφανίζεται κατά καιρούς στο άνοιγμα του σπηλαίου και προκαλεί μικρές δίνες στο νερό.

Σταλαγμίτης-μνημείο

Η περιοχή άρχισε να αποκαλύπτει σταδιακά το αληθινό της πρόσωπο: ένα σύνθετο σύστημα καρστικών σπηλαίων με υπόγεια νερά που κυλούν διαμέσου του ορεινού όγκου του Υμηττού. Η φυσική θερμότητα των νερών αυτών προδίδει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: σε πολύ μεγάλο βάθος τα σπήλαια συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα Ελληνικά νησιά.

Οι οχτώ συνολικά αποστολές έχουν φέρει μέχρι σήμερα στο φως κι άλλες συναρπαστικές πληροφορίες. Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών διαπιστώθηκε μια σειρά από τέσσερα βυθίσματα ή δολίνες καθώς και δύο μεγάλα βάραθρα: το γερμανικό και το ανεξερεύνητο Πηγάδι του Διαβόλου. «Το σπήλαιο αναπτύσσεται μέσα από μεσοζωικούς κρυσταλλικούς ασβεστόλιθους, οι οποίοι έχουν αρκετά κενά εξαιτίας της χημικής διάλυσης του πετρώματος», διευκρινίζει ο Βασίλης Γιαννόπουλος από το υπουργείο Πολιτισμού.

Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξερευνητικής κατάδυσης ο Λουίτζι Καζάτι, στενός συνεργάτης του Μπουλάνζ, ανακάλυψε έναν τεράστιο σταλαγμίτη, ο οποίος αποτελεί το βαθύτερο καρστικό σχηματισμό στην Ελλάδα. Το γεωλογικό αυτό μνημείο βρίσκεται σε βάθος 105 μέτρων, περίπου 730 μέτρα από την είσοδο του σπηλαίου. Αυτή η ανακάλυψη άλλαξε ολοκληρωτικά τη θεωρία για τον πρόσφατο σχηματισμό της Μεσογείου. Ο λόγος; Οι σταλακτίτες δε δημιουργούνται ποτέ κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Σήραγγα-ρεκόρ

Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 14 διαφορετικές υπόγειες σήραγγες. Η μία απ’ αυτές είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Έχει μήκος 800 μέτρα, πλάτος από 60 έως 150 μέτρα, ενώ το βάθος της είναι κατά μέσο όρο τα 80 μέτρα. Οι βυθισμένοι διάδρομοι έχουν συνολικό μήκος 4,3 χιλιόμετρα.

Οι ερευνητικές αποστολές και τα πρώτα επιστημονικά συμπεράσματα ήταν αρκετά για να εξάψουν τη φαντασία αρκετών ερασιτεχνών δυτών. Γύρω από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης έχει πλεχτεί ένας μύθος που οφείλεται στην εξαιρετική ορατότητα, στο βάθος, στη θερμοκρασία του νερού και φυσικά στην ομορφιά της. Μέσα όμως σ’ έναν τέτοιο λαβύρινθο από σήραγγες ακόμα κι ένας πεπειραμένος δύτης κινδυνεύει να χάσει τον προσανατολισμό του. «Η σπηλαιοκατάδυση, σε σχέση με τις θαλάσσιες καταδύσεις, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα. Μπαίνοντας σ’ ένα σπήλαιο κάποιοι άπειροι δύτες χάνουν το δρόμο του γυρισμού, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν», επισημαίνει ο Βασίλης Γιαννόπουλος.

Αποτέλεσμα αυτής της απειρίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οχτώ δύτες. Θανάσιμα λάθη τους ήταν η μη εξοικείωση με το υποβρύχιο περιβάλλον των σπηλαίων και ο ελλιπής εξοπλισμός. Οι περισσότεροι δε διέθεταν ούτε καν το «μίτο της Αριάδνης», ένα νάιλον σκοινί που δένουν οι σπηλαιοδύτες στην είσοδο του σπηλαίου για να μη χάνονται στους υπόγειους λαβυρίνθους. Το 1995 τα σπήλαια έκλεισαν για το κοινό, προς αποφυγή ατυχημάτων. Από τότε επιτρέπονται μόνο οι καταδύσεις για επιστημονικούς σκοπούς.

Ακόμα και οι έμπειροι σπηλαιοδύτες δε διέφυγαν αυτό τον κίνδυνο. Ο Ελβετός Αρν Ονταλίκ, μέλος της αποστολής, εγκλωβίστηκε στη σήραγγα αφού «χτυπήθηκε» από τη μέθη των δυτών, η οποία προκαλείται από το άζωτο. «Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν δεμένος με αόρατα σκοινιά, παγιδευμένος σ’ ένα κρυστάλλινο κενό. Τότε κατάλαβα γιατί οι άτυχοι δύτες δε βγήκαν ποτέ από εκεί μέσα». Και συνεχίζει:

«Η βαθιά νάρκωση και το αχανές τούνελ μου δημιούργησαν σύγχυση. Αμέσως έχασα την αίσθηση του βάθους και της απόστασης κι έπεσα σε ζάλη». Ο Ονταλίκ σώθηκε χάρη στην πείρα του αλλά και γιατί χρησιμοποίησε τη φιγούρα ενός άλλου δύτη ως σημείο αναφοράς μέσα στον υπόγειο λαβύρινθο.

Τα κοντέινερ από την Αυστραλία και οι αυξημένες πωλήσεις της συγκεκριμένης μάρκας στο Ιράκ δίνουν άλλες διαστάσεις στην ήδη περίεργη υπόθεση

Πυκνό μυστήριο και έντονο παρασκήνιο καλύπτει την είδηση που κάνει τον γύρο του κόσμου τα τελευταία 24ωρα σχετικά με τα φορτηγάκια της Toyota που χρησιμοποιούν οι τζιχαντιστές όπως φαίνεται στα καλά σκηνοθετημένα βίντεο που δίνουν στη δημοσιότητα.

Σε κάθε προπαγανδιστικό βίντεο που θυμίζει διαφήμιση με τον κατάλληλο φωτισμό, τη μουσική υπόκρουση και τους μαχητές, τα ολοκαίνουρια Τοyota Hilux και Land Cruiser πρωταγωνιστούν, συνήθως σε λευκό χρώμα και φορτωμένα με τα ανάλογα όπλα. Άλλωστε η εικόνα για τους τζιχαντιστές είναι μέρος του αποτρόπαιου έργου τους.

Χρησιμοποιούν σκηνοθέτες, δίνουν μεγάλη έμφαση, στην εικόνα, κάνουν ακόμη και πρόβες εκτελέσεων πριν ανεβάσουν το υλικό τους στο διαδίκτυο. Για την εικόνα και το κλίμα τρομοκρατίας που περνούν στη Δύση μπορούν να κάνουν τα πάντα.

Για παράδειγμα στο βίντεο που προκάλεσε ανατριχίλα με την εκτέλεση του Τζέιμς Φόλει αποκαλύφθηκε ότι έγιναν πρόβες και ο άτυχος Φόλει έζησε δύο φορές το θάνατό του. Πριν λίγους μήνες αποκαλύφθηκε ότι χρησιμοποιούσαν έναν Τούρκο σκηνοθέτη και είναι ξεκάθαρο ότι η επιλογή των Toyota δεν είναι τυχαία.

Ήδη οι αμερικανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα για να διαπιστώσουν τον λόγο που οι τζιχαντιστές μαχητές του ISIS εμφανίζονται στα περισσότερα βίντεο που αναρτούνται στο διαδίκτυο για το ισλαμικό κράτος με φορτηγάκια Toyota, ενώ η Ιαπωνική εταιρεία κλήθηκε να δώσει τις ανάλογες εξηγήσεις αλλά δεν κατάφερε να απαντήσει πώς φτάνουν τα αυτοκίνητά τους στα χέρα του ISIS.

Οι θεωρίες για τα Toyota των τζιχαντιστών

Όπως είναι φυσικό υπάρχουν θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί είναι ουσιαστικά σχετικά με τους λόγους για τους οποίους οι τζιχαντιστές έχουν μια προτίμηση προς την ιαπωνική μάρκα, αλλά και για το πως έφτασαν στα χέρια τους, αφού η εταιρεία δηλώνει ότι δεν πουλάει σε τρομοκρατικές οργανώσεις.

Οι πρώτες υποψίες έχουν πέσει στην Αυστραλία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα 834 ολοκαίνουρια φορτηγάκια της Toyota εξαφανίστηκαν… Τα αυτοκίνητα χάθηκαν από περιοχές του Σίδνεϊ. Πού κατέληξαν αυτά τα αυτοκίνητα δεν γνωρίζει κανείς, ωστόσο υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι έφτασαν στα χέρια των τζιχαντιστών μέσα σε κοντέινερ που πέρασαν από την Τουρκία.

Ο Καθηγητής Greg Barton που ειδικεύεται σε θέματα τρομοκρατίας εκτίμησε ότι τα τετρακίνητα αυτοκίνητα φτάνουν στους τζιχαντιστές μέσω της Τουρκίας ολόκληρα, ενώ η αστυνομία του Σίδνεϊ εκτιμά ότι αποσυναρμολογούνται μπαίνουν σε κοντέϊνερ και συναρμολογούνται στο τόπο παράδοσής τους.

Ο Lukman Faily, Ιρακινός πρέσβης στις ΗΠΑ ανέφερε μιλώντας στο ABC, ότι τα τελευταία χρόνια που το ISIS έχει αναπτυχθεί σε επαρχίες του Ιράκ και της Συρίας, όλο και περισσότερα φορτηγάκια Toyota έχουν κάνει την εμφάνισή τους.

«Αυτό που ρωτάμε τους γείτονές μας είναι πως μπορεί να έχουν καταλήξει εκατοντάδες ολοκαίνουργιου φορτηγάκια Hilux Τοyota στους τρομοκράτες», σημειώνει.

Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη και επικεφαλής του Counter Extremism Project ανέφερε στο ABC News: «Ατυχώς, τα Toyota Land Cruiser και Hilux, έχουν μετατραπεί σε μέρος του “σήματος κατατεθέν” της οργάνωσης».

Εκτός από την περίπτωση της Αυστραλίας εξετάζεται και η εκτίναξη των πωλήσεων της Toyota στο Ιράκ. Για παράδειγμα τα Toyota Land Cruiser και Hilux τριπλασίασαν τις πωλήσεις τους στο Ιράκ. Από 6.000 κομμάτια που πουλήθηκαν το 2011, έφτασαν τα 18.000 κομμάτια το 2013 και έπεσαν σε 13.000 το 2014. Έτσι εξετάζεται αν αυτά τα αυτοκίνητα κατέληξαν στα χέρια των τζιχαντιστών.

Γιατί διαλέγουν Toyota Land Cruiser και Hilux στο ISIS

Ανεξάρτητα από τον τρόπο που τα αυτοκίνητα αυτά φτάνουν στα χέρια τους, οι τζιχαντιστές φαίνεται ότι τα προτιμούν λόγω της αντοχής τους και της επιβλητικής εικόνας τους που βοηθάει στα σκηνοθετημένα βίντεο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2006, στο βρετανικό Top Gear, οι παραγωγοί του σόου αυτοκινήτου αγόρασαν ένα diesel Hilux με 300.000 χλμ για μόλις 1.500 δολάρια. Πήραν το παλιό αυτοκίνητο και ξεκίνησαν ένα ιδιόμορφο τεστ αντοχής… Το τράκαραν σε δέντρο, έριξαν πάνω του ένα τροχόσπιτο, το έβαλαν για πέντε ώρες μέσα στη θάλασσα, το πέρασαν μέσα από ένα προκάτ σπίτι, το χτύπησαν με μπάλα κατεδαφίσεων και του έβαλαν φωτιά…

Τελικά το έβαλαν σε ένα κτίριο προς κατεδάφιση, το κατεδάφισαν, μετά ανέσυραν από τα ερείπια το φορτηγάκι της Toyοta, και διαπίστωσαν ότι πάλι μπορούσε να πάρει μπροστά με λίγη… βοήθεια.

«Το Hilux Toyota είναι παντού», λέει ο Andrew Exum, πρώην στρατονόμος και νυν αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας, υπεύθυνος για την Μέση Ανατολή.

«Είναι το καλάσνικοφ των οχημάτων, βάζοντας κάτω ακόμα και Humve», αναφέρουν ειδικοί. Το Hilux είναι ιδανικό στη μάχη κατά τακτικού στρατού, αφού είναι γρήγορο, ευέλικτο, δυνατό και μπορεί να μεταφέρει εκτός από στρατιώτες και 50αρι οπλοπολυβόλο, έλεγε στο Newsweek ο Alastair Finlan, ειδικός σε στρατηγικές μάχης.

Γενικά οι μαχητές ή αντάρτες δείχνουν προτίμηση στη χρήση αυτοκινήτων Toyota. Η «ανακάλυψη» έγινε πριν χρόνια από τρομοκράτες στην Σομαλί. Εκεί οι Σομαλοί υποστηρικτές της al Qaeda είχαν βάλει πυροβόλα στην καρότσα των φορτηγών των ιαπωνικών αυτοκινήτων και πολεμούσαν με αυτά στην μάχη.

Έρευνα από τις ΗΠΑ

Ειδικό τμήμα του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, ξεκίνησε ερευνά προκειμένου να εξακριβωθεί  γιατί η ISIS έχει αποκτήσει τόσο μεγάλο αριθμό φορτηγών Toyota.

Η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία από την πλευρά της υποστηρίζει ότι δεν γνωρίζει πώς το Ισλαμικό Κράτος προμηθεύτηκε τα οχήματα.

«Η Toyota έχει αυστηρή πολιτική να μην πουλά αυτοκίνητα σε αγοραστές που ενδεχομένως θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν για παραστρατιωτικές ή εξτρεμιστικές ενέργειες, και έχουμε τη σχετική τεχνογνωσία ώστε να βοηθήσουμε να αποτραπεί το ενδεχόμενο προϊόντα κατασκευασμένα από εμάς να παραδοθούν προς παράνομη παραστρατιωτική χρήση», δήλωσε ο Ed Lewis, εκπρόσωπος της Toyota εταιρείας, στο CNN.

Όπως δήλωσε στο CBS News, εκπρόσωπος της Toyota, η εταιρεία συνεργάζεται με Αμερικανούς τελωνειακούς για να διαπιστώσουν ποια είναι η αλυσίδα τροφοδοσίας των ισλαμιστών με οχήματα και άλλα αγαθά.

«Η Toyota έχει αυστηρή πολιτική να μην πουλά αυτοκίνητά της σε όσους ευθύνονται οι κατηγορούνται για τρομοκρατικές ενέργειες», αναφέρει σε δήλωσή της η εταιρεία.

Πάντως η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία σημειώνει στην ανακοίνωσή της πως επί της ουσίας είναι αδύνατο να γνωρίζει που θα διοχετευτούν τα αυτοκίνητά της τα οποία μπορεί να έχουν πουληθεί σε τρίτους ή να έχουν κλαπεί.

Οι αμερικανικές αρχές στο μεταξύ δεν θέλησαν να σχολιάσουν την πιθανότητα μία ιδιωτική εταιρεία να έχει πουλήσει αυτοκίνητα σε τρομοκράτες ακόμη και για διαφημιστικούς λόγους.

Πηγή: newsbeast.gr

Στις 17 Απριλίου του 1955 ο μεγαλύτερος των επιστημόνων της σύγχρονης εποχής εισήχθη στο νοσοκομείο του Princeton με πόνους στο στήθος. Το επόμενο πρωί ήταν νεκρός από ανεύρυσμα αορτής.

Την ώρα που γίνονταν γνωστή η είδηση του θανάτου του Dr Einstein, επιστήμονες έβγαζαν τον εγκέφαλό του και τον έκλεβαν.

O Dr. Thomas Stolz Harvey ήταν ο παθολόγος που είχε βάρδια την ημέρα του θανάτου του Einstein και ήταν αυτός που επιβεβαίωσε τον θάνατο του διάσημου επιστήμονα. Επτά ώρες μετά τον θάνατο του Einstein, στις 13:00, ο Harvey ξεκίνησε αυτοψία, για να γίνουν γνωστά τα αίτια του θανάτου του. Όπως υποστήριξε, είχε πάρει την απαραίτητη άδεια.

Αφού επιβεβαιώθηκε ότι ο θάνατος του Einstein προήλθε από ανεύρυσμα αορτής, ο Harvey έβγαλε, μέτρησε και ζύγισε τον εγκέφαλο του επιστήμονα.

Όπως υποστήριξε αργότερα ο Harvey, είχε άδεια για την αυτοψία, ενώ όπως σημείωσε θεώρησε ότι είχε και την άδεια να κάνει μελέτες για τον εγκέφαλο του Einstein.

Μετά την αφαίρεση, ο Dr. Harvey διατήρησε τον εγκέφαλο σε φορμόλη.

Μάλιστα εκτός από τον εγκέφαλο του Einstein, ο γιατρός αφαίρεσε και τα μάτια του, τα οποία δόθηκαν αργότερα στον οφθαλμίατρο του Einstein, Henry Adams. Σύμφωνα με τον businessinsider τα μάτια του επιστήμονα διατηρούνται σε χρηματοκιβώτιο κάπου στη Νέα Υόρκη.

Η αφαίρεση του εγκεφάλου και των ματιών του Einstein ήταν κάτι αντίθετο στην θέληση του επιστήμονα, ο οποίος είχε αφήσει σαφείς οδηγίες για το τι ήθελε να συμβεί μετά τον θάνατό του. Ήθελε να αποτεφρωθεί και η στάχτη του να σκορπιστεί σε άγνωστη τοποθεσία, ώστε να αποφευχθούν οι εκδηλώσεις λατρείας προς αυτόν.

Όπως αναφέρεται, η αφαίρεση και η διατήρηση του εγκεφάλου του Einstein, όχι μόνο ήταν ενάντια στην θέλησή του αλλά και αντίθετη στην ιατρική δεοντολογία. Ο Harvey εκτός των άλλων ήταν παθολόγος και όχι νευροχειρούργος, όπως θα έπρεπε, για να γίνει η αφαίρεση και οι μελέτη του εγκεφάλου.

Το πιο πιθανό σενάριο, για τον λόγο που ο γιατρός αποφάσισε να αφαιρέσει τον εγκέφαλο του Einstein, είναι επειδή πήρε εντολή από τον Harry Zimmerman, προσωπικό γιατρό του Einstein και μέντρορα του Harvey.

Ο Zimmerman δεν παραδέχτηκε ποτέ εμπλοκή του, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Harvey εμπνεύστηκε από την αντίστοιχη πρακτική με τον εγκέφαλο του Lenin, ο οποίος έγινε επίσης αντικείμενο μελέτης.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο γιατρός ζήτησε και πήρε την άδεια για μελέτες στον εγκέφαλο του Einstein από τον γιο του επιστήμονα, αφού… τις είχε κάνει.

Ο ίδιος ο Dr. Harvey είπε ότι λειτούργησε με την άδεια του γιου του Einstein, μη λέγοντας ολόκληρη την αλήθεια.

Όταν μαθεύτηκε ότι ο Harvey είχε τον εγκέφαλο του μεγάλου επιστήμονα, όλοι ζητούσαν τα αποτελέσματα της έρευνας ενώ Zimmerman περίμενε στο νοσοκομείο του τον εγκέφαλο του Einstein που όμως δεν πήγε ποτέ.

Τεχνικά, το νοσοκομείο του Princeton δεν είχε ποτέ στην κατοχή του τον εγκέφαλο του επιστήμονα, αφού ο Dr. Harvey ήταν αυτός που είχε το πιο λαμπρό σύγχρονο μυαλό.

Ο Dr. Harvey κράτησε τον εγκέφαλο σε μία γυάλα στο γραφείο του και μάλιστα όταν απολύθηκε από το νοσοκομείο, το πήρε μαζί του.

Τελικά ο Harvey πήγε στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, όπου με την βοήθεια τεχνικών, έκοψε τον εγκέφαλο σε εκατοντάδες λωρίδες, τις οποίες αφού κάποιες έδωσε στον Zimmerman, τις υπόλοιπες της κράτησε για τους μαθητές τους και τον ίδιο.

Όταν του ζητήθηκαν τα υπολείμματα του εγκεφάλου για να γίνουν μελέτες, αρνήθηκε να τα δώσει.

Η πρώην γυναίκα του Harvey τον απείλησε να πετάξει τον εγκέφαλο, έτσι ο Harvey τον πήρε μαζί του στο Κάνσας, στο βιολογικό εργαστήριο που εργάζονταν και διατήρησε τον εγκέφαλο κάτω από έναν ψύκτη μπύρας.

Τα επόμενα τρία χρόνια, ο Harvey, “κουβαλούσε” όπου πήγαινε τον εγκέφαλο, χωρίς να δημοσιεύσει ούτε μία μελέτη για αυτόν.

Το 1978 άρθρο τοπικό περιοδικό του Νιού Τζέρσεϊ, αναφέρθηκε στις περιπέτειες του μυαλού του Einstein και τελικά ο Harvey αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ήταν αυτός ο κάτοχος του εγκεφάλου.

Όταν όταν Ιάπωνας καθηγητής ζήτησε από τον Harvey να μελετήσει τον διάσημο εγκέφαλο, αυτός του έφερε ένα κομμάτι σε ένα κύπελλο με φορμόλη.

Τελικά το 1985 , τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατο του Einstein δημοσιεύτηκε η πρώτη μελέτη σχετικά με τον εγκέφαλο του Einstein, βασισμένη σε διαφάνειες του Harvey. Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο Experimental Neurology και αποδείκνυε ότι ο εγκέφαλος του Einstein είχε περισσότερα νευρογλοιακά κύτταρα από έναν φυσιολογικό εγκέφαλο

Ο Thomas Harvey πέθανε το 2007, όμως πριν τον θάνατό του δώρισε τον πολύτιμο εγκέφαλο στο πανεπιστήμιο του Princeton Hospital όπου και φυλάσσεται έχοντας γίνει αντικείμενο πολλών ερευνών.

via

Η «άγνωστη» που έπαιξε σε 173 ελληνικές ταινίες χωρίς να είναι ηθοποιός

Η πιο γνωστή κομπάρσος του ελληνικού κινηματογράφου δεν ήταν ηθοποιός, αλλά ενδυματολόγος. Η Βίκυ Ιακωβίδου είχε ρεκόρ με 168 συμμετοχές και υποδυόταν κυρίως την πελάτισσα νυχτερινών κέντρων.

Έπαιξε σε 173 ταινίες της Φίνος Φίλμ, αν και δεν είχε καμία σχέση με την υποκριτική.

Η Βίκυ Ιακωβίδου και η Αλίκη Βουγιουκλάκη

Γεννήθηκε την δεκαετία του 1930, αλλά δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την ζωή της. Δεν είναι γνωστό ούτε το πότε πέθανε.

Η ιστορία του ελληνικού σινεμά γράφεται από εκείνους που είχαν άγνοια κινδύνου. Ο Γιάννης Δαλιανίδης ήταν ένας ταλαντούχος χορευτής, που αγαπούσε τη μυθοπλασία, και έγινε σκηνοθέτης/σεναριογράφος. Ο Φιλοποίμην Φίνος βρέθηκε επί Κατοχής, ένα βήμα πριν την εκτέλεση από τους Γερμανούς, αλλά γλίτωσε και έγραψε ιστορία.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη δεκαετία του `70 έκαψε το στερεότυπο της γλυκούλας ξανθιάς και έκανε δραματικούς ρόλους. Η Βίκη Ιακωβίδου, χωρίς να έχει καμία σύνδεση με την ηθοποιία, χωρίς να έχει κληθεί να μάθει λόγια και να υποδυθεί κάτι, κατάφερε να παίξει σε 173 ταινίες. Ας μιλήσουμε γι’ αυτό το θρυλικό πλάσμα.

Δείτε το βίντεο:

Η Βίκυ Ιακωβίδου γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1929 και ήταν επαγγελματίας ενδυματολόγος θεάτρου. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του `50, μπαίνει στα στούντιο των κινηματογραφικών ταινιών. Γνωρίζει πασίγνωστα ονόματα, όπως τον Κώστα Βουτσά και τη Ρένα Βλαχοπούλου. Είναι τόσο καλός και προσιτός άνθρωπος, που γίνεται φίλη τους, και είναι πάντα πρόθυμη να βοηθήσει κάθε κινηματογραφική παραγωγή, όπου της ζητηθεί.

Επίσης, πέρα από τη δουλειά της στα ρούχα, θέλει να πάρει και μια ανταμοιβή διαφορετικού χαρακτήρα. «Εμπαινα γιατί έπρεπε κάπως να το διασκεδάσω και εγώ», έλεγε η ίδια για τις συμμετοχές της σε ταινίες. Η Ιακωβίδου έμπαινα στα κινηματογραφικά πλάνα και υποδυόταν συνήθως τη θαμώνα νυχτερινών κέντρων. Συχνά είχε και ατάκες, έπαιζε στο ίδιο πλάνο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, με τον Θανάση Βέγγο, και όχι μόνο. Στο Αχ! Και νά΄μουν άντρας (1966) κάνει την πελάτισσα σε κατάστημα ρούχων, στο Επιχείρηση γαμπρός (της ίδιας χρονιάς) κάνει τη δοσατζού, και έχει ατάκες με την Γεωργία Βασιλειάδου.

Στην ταινία Οι μνηστήρες της Πηνελόπης (1968)  εμφανίζεται σε έξι διαφορετικές σκηνές, ως έξι διαφορετικοί χαρακτήρες (!). Τη βλέπουμε στο θερινό μπαρ του ξενοδοχείου, στην πλαζ για μαύρισμα, ως πελάτισσα κέντρου διασκέδασης σε δυο μαγαζιά, στο λιμάνι και σε κάποιο καφέ.

Η Ιακωβίδου συνέχισε την ένδοξη πορεία της σε μικρές εμφανίσεις ταινιών, ως το 1976, όταν έπαιξε στο Επαγγελματίες ρεμάλια του Κώστα Καραγιάννη, υποδυόμενη μια πελάτισσα καζίνο. Την είδαμε και στην τηλεόραση, στη σειρά Τα Παλιόπαιδα τ’ Ατίθασα, το 1980. To σίγουρο είναι πως και δούλεψε για το ελληνικό σινεμά η Ιακωβίδου και έκανε το κέφι της.

Είχε ρεκόρ συμμετοχών στις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Όπως έλεγε, έπαιζε για διασκέδαση

Στην ταινία “Ζητείται Επειγόντως Γαμπρός” την στιγμή που η πρωταγωνίστρια Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδά, γίνεται ένα κοντινό πλάνο στην Βίκυ Ιακωβίδου η οποία σκουπίζει διακριτικά τα δάκρυα της (στο 02:06 η επίμαχη στιγμή):