Ένα απίστευτο περιστατικό με πρωταγωνιστή 66χρονο Ιρλανδό έρχεται στο φως της δημοσιότητας, αποκαλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο ένα περίεργο επεισόδιο που παθαίνουν κάποιοι μετά το σεξ.
Συγκεκριμένα, ο εν λόγω άντρας μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με βραχυχρόνια αμνησία, μετά από μια όμορφη απογευματινή περιπέτεια με τη σύζυγό του.
Το ασυνήθιστο περιστατικό αναλύθηκε στο τεύχος Μαΐου του Irish Medical Journal, που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη, με τους γιατρούς να δηλώνουν ότι το σεξ μπορεί να προκαλέσει σε κάποιους βραχυπρόθεσμη αμνησία, επίσημα γνωστή ως Transient Global Amnesia (TGA).
Το χρονικό του απίστευτου περιστατικού
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Forbes, η ξακουστή Mayo Clinic ορίζει το TGA ως ένα «ξαφνικό, προσωρινό επεισόδιο απώλειας μνήμης που δεν μπορεί να αποδοθεί σε μια πιο κοινή νευρολογική πάθηση, όπως η επιληψία ή το εγκεφαλικό επεισόδιο». Κοινώς, κάνεις ακροβατικά, προκαταρκτικά, σεξ και στο τέλος δεν θυμάσαι τίποτα.
Στην περίπτωση του Ιρλανδού, το ιατρικό περιοδικό αναφέρει ότι έχασε βραχυπρόθεσμα τη μνήμη του «μέσα σε 10 λεπτά από τη σεξουαλική επαφή». Μετά το σεξ, ο άνδρας παρατήρησε την ημερομηνία στο τηλέφωνό του και «ανησύχησε πως είχε ξεχάσει την επέτειο του γάμου του την προηγούμενη μέρα». Καμία επαφή με το ρομαντικό περιβάλλον με λίγα λόγια.
Ωστόσο, ο άντρας είχε γιορτάσει την ειδική περίσταση το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν το θυμόταν τίποτα από αυτή. «Ρωτούσε επανειλημμένα τη γυναίκα του και την κόρη του για τα γεγονότα εκείνου του πρωινού και της προηγούμενης ημέρας», έγραψε το περιοδικό. Η σπάνια πάθηση συνήθως επηρεάζει άτομα μεταξύ 50 και 70 ετών και την ικανότητά τους να ανακαλούν πρόσφατα γεγονότα που «απλά εξαφανίζονται».
Μερικοί άνθρωποι που παρουσιάζουν TGA μπορεί να μην θυμούνται πράγματα που συνέβησαν έως και ένα χρόνο πριν. Κακό, θα πούμε εμείς. Οι πάσχοντες συνήθως ανακτούν τη μνήμη τους μέσα σε λίγες ώρες. Σε αυτήν την περίπτωση, η μακροπρόθεσμη μνήμη του άνδρα παρέμεινε άθικτη και ήταν σε θέση να θυμηθεί το όνομά του, την ηλικία του και άλλα βασικά βιογραφικά του στοιχεία.
Διεγράφη από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ο Πέτρος Φιλιππίδης.
Χθες, Δευτέρα 14 Ιουνίου, το πειθαρχικό συμβούλιο του ΣΕΗ συνεδρίασε υπό την προεδρία του ηθοποιού Πασχάλη Τσαρούχα, προκειμένου να αποφανθεί για τις ποινές που θα επιβάλει στους ηθοποιούς Πέτρο Φιλιππίδη και Παύλο Χαϊκάλη μετά τις καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας.
Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην εκπομπή «Πάμε Δανάη», ο Πέτρος Φιλιππίδης διαγράφηκε από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, ενώ για τον Παύλο Χαϊκάλη αποφασίστηκε να επανεξεταστούν κάποιοι μάρτυρες ώστε να καταλήξουν σε μία απόφαση.
Από την αγάπη του για τη διανόηση και την επαφή του με φιλοσόφους της εποχής, ως το εξαίρετο στρατιωτικό πνεύμα, την αγαπημένη του Ρωξάνη και τα ερωτηματικά γύρω από το θάνατό του, τα ιστορικά στοιχεία που μπλέκονται με το μύθο γύρω από τον πιο διάσημο στρατηλάτη όλων των εποχών.
Οκτώ πληροφορίες για τη ζωή και το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
1. Είχε δάσκαλο τον Αριστοτέλη, αλλά επιρροές και από άλλους φιλόσοφους
Είναι γνωστό πως για τη μόρφωσή του, ο πατέρας του Φίλιππος β”, επιστράτευσε έναν από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους των αρχαίων χρόνων, τον Αριστοτέλη.
Είναι όμως επίσης ξακουστή η ρήση του Διογένη, που διέμενε σε ένα πυθάρι, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος τον ρώτησε αν «μπορεί να του προσφέρει κάτι». Τότε εκείνος είχε απαντήσε: «Ναι, να σταματήσεις να μου κρύβεις τον ήλιο».
Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Μακεδόνας στρατηλάτης βρισκόταν στην Ινδία, σταμάτησε την εκστρατεία του προκειμένου να έχει μακροσκελείς συζητήσεις με του γυμνούς φιλόσοφους της ινδουιστικής θρησκείας που απαρνούνταν την ανθρώπινη ματαιοδοξία και τα ρούχα.
2. Δεν έχασε ούτε μία μάχη
Η στρατιωτική ιδιοφυΐα του μελετάται ακόμη σε στρατιωτικές ακαδημίες. Από την πρώτη του νίκη, σε ηλικία 18 ετών, μέχρι και το θάνατό του, ο Μέγας Αλέξανδρος έγινε ξακουστός για το αξιόμαχο του μακεδονικού στρατού και της φάλαγγας, που χρησιμοποιούσε το δόρυ σάρισα για να κρατά σε απόσταση τον εχθρό.
3. Έδωσε το όνομά του σε περισσότερες από 70 πόλεις
Από όπου περνούσε, ο Μέγας Αλέξανδρος άφηνε το στίγμα του ιδρύοντας νέες πόλεις, στις οποίες έδινε το όνομά του, με πιο διάσημη φυσικά την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Άλλες Αλεξάνδρειες ιδρύθηκαν σε εδάφη που απαντάται σήμερα η Τουρκία, το Ιράν, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.
Στην μάχη του στην Ινδία, που κόστισε σε στρατιώτες, το άλογό του ο Βουκεφάλας πέθανε από σοβαρά τραύματα. Εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος ίδρυσε μια πόλη με το όνομα του θρυλικού αλόγου.
4. Ο έρωτας από την πρώτη ματιά με τη Ρωξάνη
Μετά την κατάκτηση του βράχου της Σογδιάνης, ο Μέγας Αλέξανδρος συνάντησε την Ρωξάνη (στα βακτριανά σημαίνει αστέρι), την μικρή κόρη ενός πολέμαρχου της Βακτρίας. Παντρεύτηκαν σχεδόν αμέσως, ενώ η Ρωξάνη γέννησε τον γιο τους μετά το θάνατό του.
5. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι θεϊκές του αναφορές
Στο κείμενο του Πλουτάρχου «Οι ζωές εξεχόντων Ελλήνων και Ρωμαίων, που γράφτηκε 400 χρόνια μετά το θάνατό του, σημειώνεται πως «η πιο ευχάριστη μυρωδιά αναδυόταν από την επιδερμίδα του», ενώ και «η αναπνοή και το σώμα του είχαν τόσο ευχάριστο άρωμα που αρωμάτιζαν ακόμη και τα ρούχα που φορούσε».
Πρόκειται βέβαια για αναφορές που θεοποιούσαν τον στρατηλάτη στα χρόνια που ακολούθησαν, ως συνέχεια δικών του αναφορών που αποκαλούσε τον εαυτό του «γιο του Δία».
6. Ο Μακεδόνας που ενστερνίστηκε τους πολιτισμούς που υπέταξε
Έξι χρόνια από την έναρξη της μακράς εκστρατείας του στα βάθη της πάλαι ποτέ περσικής αυτοκρατορίας, ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε την Περσέπολη, κέντρο του περσικού πολιτισμού. Έκτοτε συνήθιζε να ντύνεται με ενδύματα που παρέπεμπαν στην περσική βασιλική περιβολή.
Άλλωστε είναι γνωστό πως επέμενε να παντρευτούν Μακεδόνες στρατιωτικοί με γυναίκες από την Περσία. 92 Μακεδόνες παντρέυτηκαν σε έναν μαζικό γάμο στην πόλη Σούσα.
7. Ο μυστηριώδης θάνατος του
Τι 323π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος αρρώστησε βαριά αφού κατανάλωσε ένα μπολ με κρασί. Δύο βδομάδες αργότερα, ο 32 ετών στρατηλάτης άφηνε την τελευταία του πνοή. Οι υποψίες για δηλητηρίαση ήταν έντονες, δεδομένου και του τρόπου με τον οποίο πέθανε και ο πατέρας του, από την ίδια του τη φρουρά. Οι σύγχρονοι μελετητές αποδίδουν το θάνατό του σε μαλάρια, λοίμωξη του αναπνευστικού, ηπατική ανεπάρκεια ή τύφο.
8. Το σώμα του συντηρήθηκε σε μέλι
Και πάλι σύμφωνα με τις αναφορές του Πλουτάρχου, το άψυχο σώμα του Μέγα Αλέξανδρου ανέλαβαν Αιγύπτιοι ταριχευτές. Αντίθετα, ο Αιγυπτιολόγος της βικτοριανής εποχής Γουάλις Μπατζ ισχυρίζεται πως το σώμα του βυθίστηκε σε μέλι, προκειμένου να αποτραπεί έτσι η αποσύνθεσή του.
Ένα ή δύο χρόνια μετά το θάνατό του, το σώμα του μετακινήθηκε με προορισμό τη Μακεδονία, με τον Πτολεμαίο να το αρπάζει και να το φέρνει στην Αίγυπτο. Οι πηγές αναφέρουν πως ήθελε να έχει το σώμα του στρατηλάτη, ώστε να τον λογίζουν ως διάδοχο της αυτοκρατορίας.
Ο 26χρονος φοιτητής ιατρικής, συνοδευόμενος από τον αδελφό του και άλλα τρία άτομα, πήρε τη λάθος κατεύθυνση, καθώς το συγκεκριμένο τμήμα του σπηλαίου δεν είχε χαρτογραφηθεί πλήρως. Κατά λάθος, μπήκε σε λάθος είσοδο και προσπάθησε να περάσει μέσα από το στενό “κανάλι της γέννησης”.
Καθώς επιχειρούσε να προχωρήσει, ο Jones παγιδεύτηκε σε ανάποδη θέση μέσα στο στενό πέρασμα. Κάθε φορά που προσπαθούσε να αναπνεύσει και το στήθος του διαστελλόταν, σφήνωνε ακόμα περισσότερο, μειώνοντας δραματικά τις πιθανότητές του για διαφυγή.
Οι απεγνωσμένες προσπάθειες διάσωσης
Ο αδελφός του, Josh, προσπάθησε να τον τραβήξει έξω, αλλά οι προσπάθειες απέτυχαν, με τον Jones να σφηνώνει ακόμη πιο βαθιά στο πέρασμα. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο Josh έπρεπε να τον αφήσει πίσω και να σπεύσει στην επιφάνεια για να καλέσει βοήθεια.
Λίγο αργότερα, διασώστες και ο σερίφης της κομητείας της Γιούτα έφτασαν στο σημείο, προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν τον John Edward Jones, σε μια δραματική επιχείρηση που δυστυχώς είχε τραγική κατάληξη.
«Είναι πολύ στενό, πολύ άβολο και είναι δύσκολο να κατέβουν οι διασώστες εκεί κάτω», είχε ενημερώσει ο διασώστης Shawn Roundy τα μέσα ενημέρωσης, επισημαίνοντας ότι ο Jones βρισκόταν στο «χειρότερο σημείο του σπηλαίου».
Παρά τις επίμονες προσπάθειες των διασωστών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ηλεκτρικά εργαλεία και ένα σύστημα τροχαλίας για να απελευθερώσουν τον John Edward Jones, η διάσωση δεν είχε επιτυχία.
Ο Jones τελικά έχασε τη ζωή του στο σπήλαιο Nutty Putty, αφήνοντας τη σορό του παγιδευμένη σε βάθος. Πάνω από 10 χρόνια μετά την τραγωδία, η σορός του παραμένει μέσα στο σπήλαιο, καθώς οι αρχές αποφάσισαν να το κηρύξουν επικίνδυνο και να το σφραγίσουν μόνιμα μετά το δυστύχημα, στις 24 Νοεμβρίου 2009, κατά την Ημέρα των Ευχαριστιών.
Η τραγωδία που έγινε ταινία
Η θλιβερή ιστορία του Jones ενέπνευσε τη δημιουργία της ταινίας The Last Descent (Η Τελευταία Κάθοδος) το 2016, με τον Chadwick Hopson στον ρόλο του Jones και τον Jacob Omer ως τον αδελφό του, Josh. Η ταινία αποτυπώνει την προσπάθεια διάσωσης αλλά και το συγκλονιστικό τέλος της περιπέτειας του Jones.
Το σημείο στο οποίο ο John Edward Jones παγιδεύτηκε παραμένει σφραγισμένο και έχει γίνει σύμβολο των κινδύνων που κρύβουν τέτοιου είδους σπηλαιολογικές εξερευνήσεις.
Δείτε τη συγκλονιστική φωτογραφία που αποτυπώνει τον τραγικό θάνατο
Με άκρως συγκινητικά λόγια μιλά ο Πέτρος Πολυχρονίδης για τη μικρή του αδερφή, η οποία έφυγε από τη ζωή από μία σπάνια νόσο.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης μας κρατά συντροφιά τα απογεύματα, μέσα από την παρουσίαση του τηλεοπτικού παιχνιδιού, «Τροχός της τύχης», στο Star.
Παράλληλα φέτος απολαμβάνουμε το ραδιοφωνικό παραγωγό και αθλητικογράφο και στο ταξιδιωτικό παιχνίδι, «Asia Express», στο οποίο έχει επίσης το ρόλο του παρουσιαστή.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης είχε μιλήσει στο παρελθόν για την απώλεια της αδερφής του από μία σπάνια πάθηση, ενώ είχε εξομολογηθεί πως το σώμα της έγινε δωρεά στην επιστήμη, γεγονός που τον χαροποιεί.
«Η αδερφή μου από τη γέννησή της σχεδόν και μέχρι τον θάνατό της μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία… η πάθηση της αδερφής μου δεν συναντάται συχνά κι έχει να κάνει με τα αιμοσφαίρια. Ήταν πολλή ευάλωτη σε όλα, οπότε χρειάστηκε χρόνια για να το αντιμετωπίσει, ενώ τώρα είναι ιάσιμο.
Εκτιμώ ότι η αδερφή μου είναι ένα από τα πειραματόζωα του χώρου στην Ελλάδα και εν μέρει χαίρομαι, γιατί χάρη σε πολλά πράγματα που έγιναν πάνω της οι άνθρωποι δεν το έχουν πια ως πρόβλημα», είχε δηλώσει ο Πέτρος Πολυχρονίδης μιλώντας στην εκπομπή «Μετά τα Μεσάνυχτα».
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται το σώμα σου ξέρει πότε ο Θάνατος είναι κοντά, και όλα ξεκινούν από τη μύτη…
Δεν είναι ασυνήθιστο να ακούσετε τα μέλη μιας οικογένειας να μιλούν για ένα αγαπημένο πρόσωπο που έχει φύγει μακριά.
Ακούγεται επίσης συχνά η συμπεριφορά ενός ατόμου πριν πεθάνει, είναι σαν να λέει αντίο, να κλείνει παλιές εκκρεμότητες σε σχέσεις, ακόμη και να αφήνει σε κάποιον την περιουσία του. Φαίνεται σαν να γνωρίζει κάτι από πριν.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι καθαρά σύμπτωση, ενώ άλλοι είναι σίγουροι ότι οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν πότε ο θάνατος είναι κοντά. Είναι φυσικό να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το θάνατο κάποιου που αγαπάμε ή να αντιληφθούμε τι συμβαίνει σε αυτές τις τελευταίες του στιγμές. Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι, όταν κάποιος πεθαίνει, το σώμα αρχίζει αμέσως να καταρρέει.
Η πουτρεσκίνη, για παράδειγμα, είναι μία άσχημη και τοξική μυρωδιά, το αποτέλεσμα της αποσύνθεσης. Οι ερευνητές έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν οι άνθρωποι αναγνωρίζουν υποσυνείδητα αυτή την οσμή της αποσύνθεσης. Εκτός του ότι, το άρωμα, όταν απελευθερώνεται, προκαλεί μια άμεση αντίδραση.
Τα ζώα έχουν την ικανότητα να μυρίζουν το άρωμα των άλλων, προτρέποντάς τα να αντιδράσουν αναλόγως.
Αυτή είναι η αίσθηση με την οποία καταλαβαίνουν τον κίνδυνο είτε από ένα αρπακτικό ζώο ή από κάποιο μεγαλύτερο σε μέγεθος ζώο από αυτά.
Μια μελέτη που διεξήχθη από τον Arnaud Wisman, από το Πανεπιστήμιο της Σχολής Ψυχολογίας του Kent στο Canterbury, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ilan Shira από το Τμήμα Επιστημών Συμπεριφοράς στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Arkansas, στο Russellville, έχει ανακαλύψει ότι τα ζώα και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι και τόσο διαφορετικοί τελικά.
Η ικανότητα για την ανίχνευση χημικών μυρωδιών είναι μέρος της επιβίωσης μεταξύ των ειδών. Η απειλή του θανάτου αποκαλύπτεται μέσα από τη μυρωδιά των ανθρώπων.
Η πουτρεσκίνη είναι μια χημική ένωση που απελευθερώνεται όταν ένα σώμα αποσυντίθεται.
Έχει επίσης μια δευτερεύουσα λειτουργία ως προειδοποιητικό σήμα. Οι άνθρωποι έχουν τόσο συνειδητή όσο και υποσυνείδητη αντίδραση όταν είναι εκτεθειμένοι σε αυτό το άρωμα.
Υπήρχαν τέσσερα διαφορετικά πειράματα που διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας πουτρεσκίνη, αμμωνία, και νερό για να μελετήσουν την αντίδραση των ανθρώπων.
Ένα από τα πειράματα που περιελάμβαναν πουτρεσκίνη ήταν σε μια τοποθεσία, όπου η άμεση ανταπόκριση των ανθρώπων ήταν να απομακρυνθούν από την περιοχή.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την πάλη.
Όταν τα ζώα αισθάνονται ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, υπάρχουν μόνο δύο αντιδράσεις: ή παλέψουν με τον κίνδυνο ή να τρέξουν μακριά από αυτόν. Η μελέτη αποκάλυψε ότι και οι άνθρωποι αντιδρούν με παρόμοιο τρόπο.
Υπάρχουν και άλλες μυρωδιές στις οποίες ο άνθρωπος αντιδράει, όπως ο ιδρώτας.
Ξεχωριστές μελέτες έχουν δείξει ότι ο η μυρωδιά του ιδρώτα που εκπέμπεται από ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση, αυτομάτως μας τρομάζει.
“Δεν ξέρουμε γιατί μας αρέσει ή όχι η μυρωδιά κάποιου, και δεν μπορούμε να έχουμε επίγνωση του πώς το άρωμα επηρεάζει τα συναισθήματά μας, τις προτιμήσεις και συμπεριφορές μας”, εξηγεί ο Wisman και η Shira.
“Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα άρωμα ως τρομακτικό”, σχολιάζουν οι δύο κορυφαίοι ερευνητές. Αυτές οι μυρωδιές κάνουν τους ανθρώπους να έχουν περισσότερη επαφή με το περιβάλλον τους.
Η φυσική αντίδραση των ανθρώπων σε κίνδυνο δεν είναι να το αντιμετωπίσουν και να πολεμήσουν.
Οι άνθρωποι τείνουν να αποφεύγουν κάθε είδους αντιπαράθεση, είτε λεκτική ή σωματική. Οι περισσότεροι επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν μέχρι ο καυγάς να είναι η μόνη επιλογή που απομένει.
Οι αντιδράσεις μπορεί να είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά και πουτρεσκίνη και η φερομόνη βασίζονται στη μυρωδιά.
Οι φερομόνες είναι χημικές ουσίες που απελευθερώνονται από το σώμα για να προσελκύσουν έναν σύντροφο, ενώ η πουτρεσκίνη λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα. “Η πουτρεσκίνη σηματοδοτεί ένα διαφορετικό είδος μηνύματος από τις φερομόνες, αλλά οι αντιδράσεις των ανθρώπων στην πουτρεσκίνη φαίνεται πράγματι να είναι οι αντίθετες των αντιδράσεων σε πολλές φερομόνες,” εξηγούν οι ερευνητές.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι άνθρωποι δεν γνώριζαν ότι είχαν αρνητική αντίδραση στη μυρωδιά.
“Οι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι με την πουτρεσκίνη και δεν το συνδέουν συνειδητά με το θάνατο ή το φόβο,” είπαν ο Wisman και η Shira.
Οι ψυχές ζουν και μας βλέπουν…
Σε ένα νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας και η ψυχή του ήταν γεμάτη στοργή. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.Να σας θυμίσουμε μια ανατριχιαστική ιστορία!Γύρισε από τους νεκρούς… Δύο μήνες μετά την ταφή του
Η κόρη του, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα παληκάρι. Έφτασε,ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε…
Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:
– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.
Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…
– “Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…
Η φυσική μας παρουσία, η φυσική μας κατάσταση, το σώμα μας είναι έρμαιο. Ακούγεται βαρύ, όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Το ευχάριστο σε αυτήν την πραγματικότητα είναι ότι είναι έρμαιο του ίδιου μας του εαυτού. Γιατί προσαρμόζεται και αποτελεί αντικείμενο και αποτέλεσμα όχι μόνο των πράξεων και των ενεργειών μας αλλά κυρίως των σκέψεων, των διαθέσεων, των αποφάσεων, ακόμα και της φαντασίας μας!
«Ψυχοσωματικό είναι αυτό που σου συμβαίνει»… όλοι το λέμε. Εκτός όμως από εμάς, το λένε και έρευνες από έγκριτα πανεπιστήμια και αναγνωρισμένοι επιστήμονες, που αποδεικνύουν ότι έχουμε τη δύναμη να αξιοποιήσουμε το νου και την φαντασία μας, για να πετύχουμε εκπληκτικά ευεργετικά αποτέλεσματα στο σώμα μας, στην εξωτερική μας εμφάνιση και κατά συνέπεια στην ψυχολογία μας.
Ο νους γυμνάζει το σώμα
Οι επιστήμονες προσπάθησαν επί δεκαετίες να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να αποκτήσει ένα σώμα δυνατούς, καλοσχηματισμένους μυς. Το δεδομένο ήταν: αν δεν ιδρώσεις, αποτέλεσμα δεν βλέπεις. Όταν όμως ήρθε η ώρα να διερευνηθεί ο πραγματικός ρόλος του εγκεφάλου στη μυική ανάπτυξη, το επιστημονικό κατεστημένο δέχτηκε ένα ισχυρό σοκ.
Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Bishop’s University στο Κεμπέκ του Καναδά, εστιάστηκε σε τρεις ομάδες ατόμων. Η πρώτη ακολούθησε τη συνηθισμένη ζωή της, η δεύτερη ασκήθηκε 3 φορές εβδομαδιαίως γυμνάζοντας ένα συγκεκριμένο μυ και η τρίτη απλώς άκουγε οδηγίες από ακουστικά, εκτελώντας με τη φαντασία της τις ασκήσεις της δεύτερης ομάδας. Όπως αποδείχτηκε, η πρώτη ομάδα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, η δεύτερη αύξησε τη δύναμη του συγκεκριμένου μυός κατά 28% και η τρίτη, που απλώς φανταζόταν ότι ασκείται, δυνάμωσε τον μυ κατά 24%! Τελικά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η βιωματική εμπειρία και η φανταστική ενέργεια έχουν το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα στη συμπεριφορά και στον εγκέφαλο. Δηλαδή είτε κάνεις κάτι με τη φαντασία σου είτε το κάνεις πραγματικά, το σώμα αντιδρά με τον ίδιο τρόπο.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σαν να πηγαίνεις στο γυμναστήριο
Σύμφωνα με την ψυχολόγο – ερευνήτρια και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Harvard Ellen Langer, αν κάποιος θεωρήσει την καθημερινή εργασία του σαν μια άσκηση που ωφελεί την υγεία του, θα δει την οργανική του κατάσταση να βελτιώνεται. Στην πρωτοποριακή μελέτη της ψυχολόγου, οι επιστήμονες εξήγησαν στο μισό προσωπικό καθαριότητας ενός μεγάλου ξενοδοχείου πως οι καθημερινές εργασίες που έκαναν ήταν ό,τι χρειαζόταν το σώμα τους για να γίνει πιο υγιές, ενώ δεν έκαναν καμία αντίστοιχη ενημέρωση στις υπόλοιπες εργαζόμενες.
Τέσσερις εβδομάδες αργότερα οι ενημερωμένες καμαριέρες έχασαν βάρος, ελάττωσαν την πίεση του αίματος και το ποσοστό του λίπους στο αίμα, έχασαν πόντους στην περιοχή της μέσης και μείωσαν τον δείκτη μάζας σώματος σε αντίθεση με τις άλλες μισές συναδέλφους τους, οι οποίες δεν παρουσίασαν καμία σωματική μεταβολή. Πώς συνέβη αυτό; Απλά οι πρώτες πίστεψαν ότι η δουλειά τους ήταν ικανή να προξενήσει θετικές αλλαγές στο σώμα τους.
Όπως φάνηκε, ο εγκέφαλος των γυναικών ανταποκρίθηκε θαυμάσια στην νέα προοπτική που του δόθηκε. Σύμφωνα με την Ellen Langer: «Οι αντιλήψεις αλλάζουν το σώμα και το βάρος σας. Αν πιστεύετε ότι ασκείστε, το σώμα σας μπορεί να ανταποκριθεί σαν να γυμνάζεται πραγματικά. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος έχει καταλάβει πόσο βαθειά είναι η επίδραση του νου στη φυσική μας κατάσταση».
Επιστροφή στη νιότη
Στις αρχές του 2010 ήρθαν στην επιφάνεια τα αποτελέσματα ενός παράξενου πειράματος, που παρέμενε μέχρι τώρα κρυφό. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε το 1979 από την ίδια ψυχολόγο: Ένας αριθμός ηλικιωμένων χωρίστηκε σε δυο ομάδες και μεταφέρθηκε σε ένα απομονωμένο ησυχαστήριο έξω από τη Βοστώνη. Η πρώτη ομάδα διέμεινε σε ένα τεχνητό περιβάλλον, όπου ο χρόνος είχε γυρίσει μια εικοσαετία πίσω (στo 1959). Οι συμμετέχοντες καλούνταν, υποκρινόμενοι, να ενεργούν και να συζητούν σαν να ζούσαν την εποχή που ήταν 20 χρόνια νεότεροι. Μέσα στο καταφύγιό τους άκουγαν μουσική και έβλεπαν ταινίες της περιόδου εκείνης, μιλούσαν για τον Κάστρο, την Αβάνα και την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου της NASA.
Μια εβδομάδα μετά η ομάδα των ηλικιωμένων που έζησε πάλι τον νεότερο εαυτό της ξανάνιωσε στην κυριολεξία. Ένας άνδρας πέταξε το μπαστούνι του, άλλος ήταν έτοιμος να παίξει ποδόσφαιρο και όλοι μετέφεραν μόνοι τους τις βαλίτσες τους. Οι μετρήσεις που πραγματοποίησε η Langer απέδειξαν ότι όλες οι παράμετροι της υγείας των ηλικιωμένων αυτής της ομάδας, η οποία είχε γυρίσει πίσω στο χρόνο, είχαν βελτιωθεί περισσότερο από αυτές της δεύτερης ομάδας. Η μνήμη, οι γνωστικές ικανότητες, η ταχύτητα του βηματισμού, η επιδεξιότητα, η όραση και η ακοή τους ήταν εντυπωσιακά ανανεωμένες, ενώ η αρθρίτιδα είχε περιοριστεί και η πίεση του αίματος είχε μειωθεί.
Η Dr Langer δημοσίευσε τα στοιχεία αυτής της μελέτης το 1981 με συνοπτικό τρόπο, φοβούμενη, ως νέα ακαδημαϊκός τότε, μήπως απορριφθεί. Μετά από 30 χρόνια συνεχούς έρευνας πάνω στα θέματα της διασύνδεσης νου και σώματος και διαθέτοντας πλέον την αυτοπεποίθηση μιας αναγνωρισμένης καθηγήτριας του Harvard, αποφάσισε να εκθέσει όλα τα γεγονότα. Η άποψή της σχετικά με τα γηρατειά είναι: «Ενθαρρύνοντας το μυαλό των ηλικιωμένων να σκέφτεται σαν να ήταν νεότερο, το σώμα ακολουθεί και γίνεται και αυτό νεότερο».
«Ψυχοσωματικό είναι» λέμε και στο μυαλό των περισσοτέρων αυτή η διαπίστωση έχει αρνητική φόρτιση. Το ευχάριστο είναι ότι είναι στο χέρι μας και κυρίως στο μυαλό μας, στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στις προτεραιότητες και στις επιθυμίες μας, η ψυχοσωματική διεργασία να έχει θετικό πρόσημο και αποτέλεσμα. Πες το, πίστεψέ το και θα γίνει. Αν βγει από την ψυχή σου και το μυαλό σου το υποστηρίξει, το σώμα σου δεν έχει καμία άλλη επιλογή. Θα υπακούσει και θα εφαρμόσει.
Αν πιστεύεις ότι είσαι γέρος, είσαι γέρος. Αν πιστεύεις ότι είσαι νέος, είσαι νέος. Αν πιστεύεις ότι έχεις δυνάμεις, μπορείς να κάνεις το αδύνατο. Αν πιστεύεις ότι δεν έχεις δυνάμεις, είναι αδύνατο να κάνεις οτιδήποτε. Σκέψου, αποφάσισε και κάνε. Το σώμα σου δεν ακούει κανέναν άλλο. Μόνο εσένα.
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται το σώμα σου ξέρει πότε ο Θάνατος είναι κοντά, και όλα ξεκινούν από τη μύτη…
Δεν είναι ασυνήθιστο να ακούσετε τα μέλη μιας οικογένειας να μιλούν για ένα αγαπημένο πρόσωπο που έχει φύγει μακριά.
Ακούγεται επίσης συχνά η συμπεριφορά ενός ατόμου πριν πεθάνει, είναι σαν να λέει αντίο, να κλείνει παλιές εκκρεμότητες σε σχέσεις, ακόμη και να αφήνει σε κάποιον την περιουσία του. Φαίνεται σαν να γνωρίζει κάτι από πριν.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι καθαρά σύμπτωση, ενώ άλλοι είναι σίγουροι ότι οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν πότε ο θάνατος είναι κοντά. Είναι φυσικό να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το θάνατο κάποιου που αγαπάμε ή να αντιληφθούμε τι συμβαίνει σε αυτές τις τελευταίες του στιγμές. Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι, όταν κάποιος πεθαίνει, το σώμα αρχίζει αμέσως να καταρρέει.
Η πουτρεσκίνη, για παράδειγμα, είναι μία άσχημη και τοξική μυρωδιά, το αποτέλεσμα της αποσύνθεσης. Οι ερευνητές έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν οι άνθρωποι αναγνωρίζουν υποσυνείδητα αυτή την οσμή της αποσύνθεσης. Εκτός του ότι, το άρωμα, όταν απελευθερώνεται, προκαλεί μια άμεση αντίδραση.
Τα ζώα έχουν την ικανότητα να μυρίζουν το άρωμα των άλλων, προτρέποντάς τα να αντιδράσουν αναλόγως.
Αυτή είναι η αίσθηση με την οποία καταλαβαίνουν τον κίνδυνο είτε από ένα αρπακτικό ζώο ή από κάποιο μεγαλύτερο σε μέγεθος ζώο από αυτά.
Μια μελέτη που διεξήχθη από τον Arnaud Wisman, από το Πανεπιστήμιο της Σχολής Ψυχολογίας του Kent στο Canterbury, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ilan Shira από το Τμήμα Επιστημών Συμπεριφοράς στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Arkansas, στο Russellville, έχει ανακαλύψει ότι τα ζώα και οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι και τόσο διαφορετικοί τελικά.
Η ικανότητα για την ανίχνευση χημικών μυρωδιών είναι μέρος της επιβίωσης μεταξύ των ειδών. Η απειλή του θανάτου αποκαλύπτεται μέσα από τη μυρωδιά των ανθρώπων.
Η πουτρεσκίνη είναι μια χημική ένωση που απελευθερώνεται όταν ένα σώμα αποσυντίθεται.
Έχει επίσης μια δευτερεύουσα λειτουργία ως προειδοποιητικό σήμα. Οι άνθρωποι έχουν τόσο συνειδητή όσο και υποσυνείδητη αντίδραση όταν είναι εκτεθειμένοι σε αυτό το άρωμα.
Υπήρχαν τέσσερα διαφορετικά πειράματα που διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας πουτρεσκίνη, αμμωνία, και νερό για να μελετήσουν την αντίδραση των ανθρώπων.
Ένα από τα πειράματα που περιελάμβαναν πουτρεσκίνη ήταν σε μια τοποθεσία, όπου η άμεση ανταπόκριση των ανθρώπων ήταν να απομακρυνθούν από την περιοχή.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την πάλη.
Όταν τα ζώα αισθάνονται ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, υπάρχουν μόνο δύο αντιδράσεις: ή παλέψουν με τον κίνδυνο ή να τρέξουν μακριά από αυτόν. Η μελέτη αποκάλυψε ότι και οι άνθρωποι αντιδρούν με παρόμοιο τρόπο.
Υπάρχουν και άλλες μυρωδιές στις οποίες ο άνθρωπος αντιδράει, όπως ο ιδρώτας.
Ξεχωριστές μελέτες έχουν δείξει ότι ο η μυρωδιά του ιδρώτα που εκπέμπεται από ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση, αυτομάτως μας τρομάζει.
“Δεν ξέρουμε γιατί μας αρέσει ή όχι η μυρωδιά κάποιου, και δεν μπορούμε να έχουμε επίγνωση του πώς το άρωμα επηρεάζει τα συναισθήματά μας, τις προτιμήσεις και συμπεριφορές μας”, εξηγεί ο Wisman και η Shira.
“Είναι δύσκολο να σκεφτούμε ένα άρωμα ως τρομακτικό”, σχολιάζουν οι δύο κορυφαίοι ερευνητές. Αυτές οι μυρωδιές κάνουν τους ανθρώπους να έχουν περισσότερη επαφή με το περιβάλλον τους.
Η φυσική αντίδραση των ανθρώπων σε κίνδυνο δεν είναι να το αντιμετωπίσουν και να πολεμήσουν.
Οι άνθρωποι τείνουν να αποφεύγουν κάθε είδους αντιπαράθεση, είτε λεκτική ή σωματική. Οι περισσότεροι επιλέγουν να αποστασιοποιηθούν μέχρι ο καυγάς να είναι η μόνη επιλογή που απομένει.
Οι αντιδράσεις μπορεί να είναι διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά και πουτρεσκίνη και η φερομόνη βασίζονται στη μυρωδιά.
Οι φερομόνες είναι χημικές ουσίες που απελευθερώνονται από το σώμα για να προσελκύσουν έναν σύντροφο, ενώ η πουτρεσκίνη λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα. “Η πουτρεσκίνη σηματοδοτεί ένα διαφορετικό είδος μηνύματος από τις φερομόνες, αλλά οι αντιδράσεις των ανθρώπων στην πουτρεσκίνη φαίνεται πράγματι να είναι οι αντίθετες των αντιδράσεων σε πολλές φερομόνες,” εξηγούν οι ερευνητές.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι άνθρωποι δεν γνώριζαν ότι είχαν αρνητική αντίδραση στη μυρωδιά.
“Οι άνθρωποι δεν είναι εξοικειωμένοι με την πουτρεσκίνη και δεν το συνδέουν συνειδητά με το θάνατο ή το φόβο,” είπαν ο Wisman και η Shira.
Οι ψυχές ζουν και μας βλέπουν…
Σε ένα νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας και η ψυχή του ήταν γεμάτη στοργή. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.Να σας θυμίσουμε μια ανατριχιαστική ιστορία!Γύρισε από τους νεκρούς… Δύο μήνες μετά την ταφή του
Η κόρη του, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα παληκάρι. Έφτασε,ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε…
Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:
– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.
Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…
– “Δοξασμένο τόνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…
Ο Arthur Peacock γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1935 στο Λονδίνο και στην διάρκεια της ζωής του ασχολήθηκε με το bodybuilding. Έχοντας πλέον μπει στην δεκαετία των 80, θέλησε να κάνει μια φωτογράφηση συγκρίνοντας το σώμα του στην ηλικία των 40 ετών και στην σημερινή του κατάσταση. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό!
Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη έχει προκαλέσει έντονη συζήτηση, τόσο για τις συνθήκες της νοσηλείας του σε ψυχιατρική κλινική, όσο και για τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την είδηση.
Η παρέμβαση της Αναστασίας Γιάμαλη έδωσε μια διαφορετική και πιο ανθρώπινη διάσταση στο ζήτημα.
Νοσηλεία και παρασκήνιο
Από το πρωί, ο Γιώργος Μαζωνάκης νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Newsit, η εισαγωγή του στο «Δρομοκαΐτειο» έγινε με εισαγγελική εντολή, χωρίς να έχει γίνει γνωστό ποιος ζήτησε αυτή την παρέμβαση. Η οικογένειά του, όπως αναφέρεται, έχει υποβάλει αίτημα να μεταφερθεί σε ιδιωτική ψυχιατρική μονάδα.
Η τελευταία δημόσια εμφάνιση του τραγουδιστή ήταν σε συναυλία στην Κύπρο, η οποία διακόπηκε νωρίς μετά από επεισόδιο στο κοινό. Ο ίδιος, επιστρέφοντας από τη Λευκωσία, είχε δηλώσει: «Πέρασα πολύ καλά, γιατί; Με τι να ξενερώσω; Το περιστατικό αυτό ήταν πολύ λίγο και δώσατε πολλή σημασία. Η στεναχώρια είναι μεγάλη κουβέντα. Θες να σου πω τι στεναχώριες έχω περάσει εγώ; Αυτό τώρα είναι το λιγότερο».
Τους προηγούμενους μήνες, είχε απασχολήσει η δικαστική διαμάχη του με την αδερφή του, Βάσω, η οποία υπήρξε μάνατζέρ του και με την οποία είχε πολύ στενή σχέση. Ο ίδιος τότε είχε δηλώσει: «Όλα εδώ πληρώνονται… η ζημιά μέσα μου είναι το λάβωμα της εμπιστοσύνης στους ανθρώπους που τους θεωρούσα δικούς μου».
Η τοποθέτηση της Αναστασίας Γιάμαλη
Μέσα σε λίγες ώρες, το θέμα πήρε μεγάλη έκταση, με δεκάδες σχόλια και ρεπορτάζ. Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του MEGA, Αναστασία Γιάμαλη, έκανε μια ανάρτηση που συγκέντρωσε θετικά σχόλια.
Συγκεκριμένα έγραψε: «Τόσοι άνθρωποι γύρω μας δυσκολεύονται και βασανίζονται από ψυχικές νόσους, άλλες περισσότερο σοβαρές και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες κι άλλες λιγότερο σοβαρές κι ευκολότερα διαχειρίσιμες. Η ψυχική νόσος είναι πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε και συχνά απ’ όσο αναγνωρίζουμε. Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα και για τις ανεπαρκείς δομές της πολιτείας και για την έλλειψη σχετικής κουλτούρας κι εκπαίδευσης.
Όμως υπάρχει και μια ακόμη πτυχή που αφορά τα μέσα ενημέρωσης και τον δημοσιογραφικό κλάδο κι αυτή δεν είναι άλλη από τον τρόπο προβολής τέτοιων θεμάτων. Είναι σημαντικό να μην καλύπτονται αυτά τα θέματα με όρους κλειδαρότρυπας που τελικά λειτουργεί στιγματιστικά όχι μόνο για το ίδιο το άτομο που μπορεί να έχει άλλα προνόμια (κοινωνικά, οικονομικά) αλλά και να εντείνουν το στίγμα για όλα τα άτομα που αντιμετωπίζουν προκλήσεις ψυχικής υγείας, όπως και για τις οικογένειές τους».
