«Το όνομα “Παπανδρέου” εξακολουθεί να διαμορφώνει τη συναισθηματική προδιάθεση σε πολύ κόσμο και θα αφυπνίσει συναισθήματα», υποστήριξε ο Παναγιώτης Κουρουμπλής μιλώντας στον Alpha 98,9.
Μάλιστα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής προειδοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί όπως είπε «τίποτα δεν είναι σταθερό στην πολιτική».
Σχολιάζοντας την υποψηφιότητα Παπανδρέου για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, είπε: «Εγώ παραμένω στις αξίες της 3ης Σεπτέμβρη και του Ανδρέα Παπανδρέου, ως ιδεολογία. Μάλιστα,, σε μία εκπομπή, σε ανύποπτο χρόνο, με ρωτήσατε για τον Γιώργο Παπανδρέου και σας είχα πει τότε ότι θα μπορούσε ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός να τον χρησιμοποιούσε ως πρέσβη στα ζητήματα του προσφυγικού. Οφείλε να αναγνωρίσει κανείς ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει μία διεθνή παρουσία. Εγώ, όμως, παραμένω στις επιλογές μου, σε έναν πολιτικό χώρο, που πραγματικά πιστεύω ότι μπορεί με τον Αλέξη Τσίπρα να ενώσει τις δημοκρατικές δυνάμεις του με τις προοδευτικές δυνάμεις και να δημιουργηθεί ένα μέτωπο δημοκρατικό, προοδευτικό απέναντι στη συντηρητική παράταξη. Είναι όφελος και για τη δημοκρατία μια τέτοια παρουσία».
Σε ερώτηση για τη χθεσινή τοποθέτηση του Α. Λοβέρδου στον Alpha 98,9 ότι «Η δική μου υποψηφιότητα θα καταστρέψει κάθε σενάριο για συγκυβέρνηση ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ και ίσως και Βαρουφάκη», σχολίασε: «Θεωρώ ότι είναι λάθος του Ανδρέα Λοβέρδου αυτή η τοποθέτηση και του το λέω ευθαρσώς και ειλικρινά, με κάθε σεβασμό στις φιλοδοξίες κάθε ανθρώπου, που διεκδικεί την ηγεσία ενός ιστορικού χώρου. Διότι ξέρουμε όλοι, ότι ο πολιτικός μας αντίπαλος διαχρονικά, από την εποχή που ιδρύθηκε αυτή η παράταξη, είναι η Δεξιά. Εγώ δεν το καταλαβαίνω αυτό. Το να βάλεις όρους προγραμματικούς, το κατανοώ απολύτως, αλλά το να το αρνείσαι… είναι μια επιλογή, τη σέβομαι, αλλά διαφωνώ».
Ο ίδιος πώς βλέπει να διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό με την επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου; «Στην πολιτική όποιος δεν είναι ρεαλιστής, έλεγε ο μακαρίτης ο Γεννηματάς, είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το όνομα “Παπανδρέου” εξακολουθεί να διαμορφώνει τη συναισθηματική προδιάθεση σε πολύ κόσμο και θα αφυπνίσει συναισθήματα. Όσο φεύγεις από κάποια γεγονότα, χρονικά, εκείνο που τις πιο πολλές φορές μένει είναι ο θετικός απόηχος της ζωής ενός πολιτικού χώρου. Και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι έχει προσφέρει πάρα πολλά στον τόπο, χωρίς να αμφισβητήσει και πάλι ότι έχει κάνει αρκετά λάθη. Από και και πέρα, θα αφυπνίσει και θέλει σωστή διαχείριση και από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο και σταθερό στην πολιτική. Κανείς δεν περίμενε να πάω εγώ στον ΣΥΡΙΖΑ το ’11. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ανοίξει ακόμη περισσότερο την αγκαλιά του και να στεγάσει όσους τους ψηφίζουν στην κάλπη, αλλά δεν εκδηλώνονται δημόσια. Αυτό είναι ευθύνη των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να καταλάβουν ότι δεν θέλουμε κάποιο κόσμο να μας ψηφίζει μόνο, αλλά και το δικαίωμά του να έχει κι αυτός ρόλο».
Κριτική του Ρώσου Προέδρου στις πρακτικές της Δύσης που διδάσκουν την αλλαγή φύλου στα παιδιά. «Τα παιδιά δεν θα πρέπει να πιέζονται στο να κάνουν επιλογές που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους» ανέφερε ο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτινάσκησε κριτική στην πρακτική της Δύσης να διδάσκει την αλλαγή φύλου στα παιδιά.
«Είναι τρομερό όταν παιδιά στη Δύση διδάσκονται την ιδέα ότι ένα αγόρι μπορεί να γίνει κορίτσι», τόνισε ο Ρώσος Πρόεδρος σε συνάντηση στο Φόρουμ συζητήσεων του Βαλντάι.
Ο Πούτιν επισήμανε ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να πιέζονται στο να κάνουν επιλογές που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους, ειδικά εάν οι συνέπειες μπορούν να αποβούν καταστροφικές.
>Γενικότερα, η συζήτηση για τα δικαιώματα των ανδρών και των γυναικών στην Δύση έχει γίνει κάτι «φαντασμαγορικό» καθώς η ιδέα του «άνδρα» και της «γυναίκας», βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάργησής της, επισήμανε ο Πούτιν.
«Γονιός “νούμερο ένα” και “γονιός νούμερο δύο”, “γονείς που γέννησαν” αντί για “μητέρα”, απαγόρευση της χρήσης “μητρικού γάλακτος” και αντικατάστασή του με “ανθρώπινο γάλα” ώστε όσοι νιώθουν ανασφάλεια για το φύλο τους να μη στενοχωριούνται.
Για την ακρίβεια, αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Στις αρχές του ’20, οι Σοβιετικοί επίσης επινόησαν αυτήν την “ορολογία” πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούν να δημιουργήσουν έναν νέο τρόπο σκέψης και να αλλάξουν βασικές αξίες. Οι αλλαγές που έκαναν, ακόμα και σήμερα μας προκαλούν πονοκέφαλο», κατέληξε ο Πρόεδρος της Ρωσίας.
Η Βασιλική Μιλλούση μίλησε πρίν απο λίγο στον Alpha και τόνισε: «Απάντησε εντελώς λάθος γιατί άλλα σκεφτόταν από πίσω και άλλα ήθελε να πει. Έχει βγει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που αντιπροσωπεύει και στηρίζει ο Λευτέρης και από αυτό που είναι ως άνθρωπος. Κατ’ αρχήν ο Λευτέρης όταν έγινε αυτή η ερώτηση, αυτό που ήθελε να διαφυλάξει, επειδή είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που καίει την κοινωνία μας αυτή τη στιγμή και πρέπει να το καταρρίψουμε όλοι, είναι απλά επειδή έχει πάρει τόσο μεγάλη διάσταση, να μην γίνει κατάχρηση αυτού. Ξεκάθαρα ήταν λάθος η διατύπωση του Λευτέρη. Ο Λευτέρης είναι τρομερά ρομαντικός και αγαπάει τον αθλητισμό και ιδιαίτερα την ενόργανη γυμναστική. Είναι τρομερό αυτό που γίνεται, γιατί είναι άδικο. Δεν έχει άδικο ο κόσμος με αυτό που βγήκε. Ήθελε να βγάλει ότι “στηρίζω την κακοποίηση και τους βιασμούς”; Πώς θα το έκανε αυτός ένας άνθρωπος; (…) Δεν αμφισβητούσε τα υπαρκτά γεγονότα, ήθελε να προστατεύσει το περιβάλλον του αυτή τη στιγμή. Αυτό εννοούσε. Ο Λευτέρης και εμείς σαν οικογένεια κλαίγαμε, όταν ακούγαμε τη συνέντευξη της Μαρίας της Πολύζου. Δε βγαίνω να τον δικαιολογήσω, αλλά να υπενθυμίσω στον κόσμο ποιος είναι ο Λευτέρης. Όχι αυτό που έχει βγει προς τα έξω. Είμαι πολύ πολύ στενοχωρημένη. Έχω περάσει την πιο δύσκολη ημέρα, μετά τους χαμούς των γονέων μας» είπε στη συνέχεια η κορυφαία αθλήτρια στο Happy Day.
Όσον αφορά στη ψυχολογική κατάσταση του Λευτέρη Πετρούνια, η Βασιλική τόνισε «Όταν είδε τι άρχισε να εξελίσσεται, ήρθε σε άμυνα και πάγωσε. Δεν το πίστευε αυτό που συνέβη. Θέλει μόνο να απομονωθεί και να κλειστεί στην προστασία του σπιτιού του. Όλοι κάνουμε λάθη. Πάνω από όλα είναι καλός άνθρωπος. Το μέλημά του είναι να είναι σωστός στην κοινωνία».
Όσο κι αν περνούν τα χρόνια, παραμένουν έξυπνοι παίκτες της πολιτικής
Έντονη πολιτική κινητικότητα παρατηρείται στα εσωτερικά του Κινήματος Αλλαγής μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του πρώην πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου.
Αρκετά σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα έχουν εκδηλώσει τη στήριξή τους στο πρόσωπο του προέδρου του ΚΙΔΗΣΟ, με παλαιότερα στελέχη και σημεία αναφοράς στην ιστορία του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, να ενώνυον τις δυνάμεις τους με τον 69χρονο πολιτικό.
Ειδικότερα, όπως γίνεται γνωστό τις τελευταίες ώρες, οι Κώστας Λαλιώτης και Δημήτρης Ρέππας ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τον υποψήφιο για την προεδρία του ΚΙΝΑΛ το τελευταίο διάστημα, με τους δύο πολιτικούς που παραμένουν στα μετ’όπισθεν της «Δημοκρατικής Παράταξης» να επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά πως όσο κι αν περνούν τα χρόνια, παραμένουν έξυπνοι παίκτες της πολιτικής.
Συγκεκριμένα, ο κ. Ρέππας τον βοήθησε να σκεφτεί καθαρά το θέμα της υποψηφιότητάς του, καθώς του κωδικοποίησε τις επιλογές του ή αλλιώς, «βάζοντας σε τελίτσες» τα δεδομένα που θα προκύψουν μετά από την κίνησή του, ενώ τα λόγια για τον κ. Λαλιώτη περισσεύουν, καθώς αποτελεί κοινό μυστικό το ότι πρόκειται για έναν από τους πιο έμπειρους και ικανούς στα πολιτικά «μαγειρέματα».
Συναγερμός για δύσκολο χειμώνα. Θα έχουμε και 4ο και 5ο κύμα
Για την πορεία του κορωνοϊού ενόψει του χειμώνα μίλησε στον ΣΚΑΪ ο καθηγητής Μικροβιολογίας Αλκιβιάδης Βατόπουλος.
Ο καθηγητής τόνισε ότι πρέπει ο κόσμος να πειστεί να εμβολιαστεί και σε αυτό βοηθούν οι εικόνες, όπως τα διαγράμματα που παρουσίασε η κα Γκάγκα.
Είπε, μάλιστα, ότι όσα είπαν ο κ. Τσιόδρας, για πάνω από 8.000 νεκρούς επιπλέον αν δεν εμβολιαζόμασταν, και η κα Γκάγκα με τα διαγράμματα για τους ανεμβολίαστους στις ΜΕΘ, θα έπρεπε γίνουν σποτ στην τηλεόραση.
Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο ενός νέου lockdown ο κ. Βατόπουλος απάντησε «ποτέ μη λες ποτέ».
Για τον χειμώνα είπε ότι είναι βέβαιο πως δεν θα είναι εύκολος. Επίσης, επεσήμανε ότι θα έχουμε και 4ο και 5ο κύμα, αλλά το θέμα είναι πόσο μεγάλα θα είναι.
«Αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από τη συμπεριφορά της κοινωνίας», τόνισε.
Ανέες στα ουρντού, μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Πακιστάν (η άλλη είναι τα αγγλικά), σημαίνει αδελφικός φίλος, κολλητός.
Ήταν το μικρό όνομα του δεκαοκτάχρονου διανομέα από το Πακιστάν, που από ειρωνεία της τύχης επρόκειτο να ξεψυχήσει στην άσφαλτο στο πρώτο του κιόλας μεροκάματο, όταν κάποιος βλάκας ταξιτζής παραβίασε το stop στη διασταύρωση Χαροκόπου και Κρέμου στην Καλλιθέα το βράδυ της περασμένης Κυριακής, με αποτέλεσμα το μηχανάκι του να καρφωθεί στο κίτρινο όχημα.
Ο θάνατός του φαίνεται πως ήταν ακαριαίος – ήταν ήδη νεκρός όταν τον παρέλαβε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, που δεν άργησε πάνω από λίγα λεπτά, σύμφωνα με τις μαρτυρίες. Ο οδηγός του ταξί, σε κατάσταση σοκ, συνελήφθη από αστυνομικούς που κατέφθασαν στο σημείο και προσήχθη στο Αστυνομικό Τμήμα Καλλιθέας για κατάθεση.
Τα πρώτα δημοσιεύματα για το δυστύχημα έκαναν αίσθηση – ο άτυχος νέος, που αρχικά δεν γνωρίζαμε ούτε το όνομά του, εμφανιζόταν να μην έχει χαρτιά, να βρίσκεται στην Ελλάδα χωρίς οικογένεια, φίλους ή γνωστούς και κανείς να μην έχει νοιαστεί γι’ αυτόν, ούτε καν το ινδικό εστιατόριο της πλατείας Θεάτρου, όπου μόλις μία μέρα πριν είχε προσληφθεί. Δεν θυμάμαι καν να είδα κάπου κάποια φωτογραφία του.
Ο Ανέες Μιρ ήταν ένας ακόμη από τους χιλιάδες μετανάστες που ζουν σε καθεστώς ημιπαρανομίας, κυνηγημένοι, χωρίς χαρτιά, άρα και χωρίς δικαιώματα. Για τον θάνατό του δεν φταίει η “κακιά στιγμή”, υπάρχουν από πίσω απτοί υλικοί παράγοντες και συγκεκριμένες κρατικές και εργοδοτικές ευθύνες…
Όμως δεν υπάρχουν, ούτε και πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι «αόρατοι» κι έπειτα, στην εποχή του Ίντερνετ και των κοινωνικών δικτύων, τίποτα δεν μένει για πολύ κρυφό, ό,τι και να σημαίνει αυτό.
Οι συγκάτοικοί του, με έναν από τους οποίους, τον Αρσλάν Α., είχε μιλήσει τηλεφωνικά λίγο πριν από τη μοιραία σύγκρουση, λέγοντάς του ότι θα αργούσε γιατί είχε πέσει πολλή δουλειά, ανησύχησαν, μου είπε, όταν δεν γύρισε σπίτι εκείνη τη νύχτα. Να «αλήτευε» κάπου ήταν χλωμό, δεν το συνήθιζε ούτως ή άλλως. Ήταν κιόλας πολύ χαρούμενος που είχε πιάσει επιτέλους μια δουλειά, που θα έβγαζε κάποια λίγα, αλλά δικά του χρήματα, μου λένε και όσοι μπορούν, έστω νοητά, να βρεθούν στη θέση του κατανοούν τι σημαίνει για έναν νέο άνθρωπο να ξεκολλάει από τη μιζέρια μιας ατελείωτης, βασανιστικής απραξίας και αναμονής, ακόμα κι αν αυτό δεν γίνεται με τους καλύτερους όρους.
Οι συγκάτοικοι που μας έδωσαν και τις φωτογραφίες του μάθανε για το κακό την επόμενη μέρα, οπότε και τον αναζήτησαν. Μέσω κι άλλων συμπατριωτών του, που τον ήξεραν από τη δομή της Θήβας –ζούσε εκεί, σε «safe zone» για ανηλίκους, περίπου δύο χρόνια προτού μεταφερθεί σε ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων στα Εξάρχεια και μόλις δέκα μέρες πριν, όντας πλέον ενήλικος, εγκαταστάθηκε σε διαμέρισμα στην Αττική στο πλαίσιο του προγράμματος Estia2‒, τα στοιχεία του γνωστοποιήθηκαν στο ΚΕΕΡΦΑ και στην Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας.
Ενήμερη ήταν, βεβαίως, και η πρεσβεία, η οποία ανέλαβε την αποστολή της σορού του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Πακρέβαλι, ένα χωριουδάκι κοντά στο Σιαλκότ της επαρχίας Πουντζάμπ, και θα ορίσει επίσης δικηγόρο για να εκπροσωπήσει νομικά την οικογένεια.
Πόλη ιστορική (ως «Σαγκάλα» αναφέρει ο Αρριανός το Σιαλκότ στην «Αλεξάνδρου Ανάβασις»), επιχειρηματικό και βιομηχανικό κέντρο με 660.000 κατοίκους –έχουν εκεί εργοστάσια εταιρείες όπως η Nike, η Adidas, η Puma και η Reebok, εκεί κατασκευάζονται, διαβάζω, και οι μισές ποδοσφαιρικές μπάλες του πλανήτη‒, παρά ταύτα δεν έχει αρκετό «ήλιο» για τη μοίρα δεκάδων χιλιάδων εξ αυτών που ζουν στα όρια της ανέχειας, όπως η οικογένεια του Ανέες.
Ακόμα κι αν κατάφερνε να γίνει βιομηχανικός εργάτης, δεν θα ήλπιζε σε κάτι περισσότερο από την καθημερινή επιβίωση (ο βασικός μισθός ενός ανειδίκευτου εργάτη στο Πακιστάν είναι γύρω στα 60 ευρώ, στην καλύτερη περίπτωση) και ο Ανέες ονειρευόταν κάτι καλύτερο για τον ίδιο, τους γονείς, τη μεγαλύτερη αδελφή και το μικρότερο αδέλφι του.
Κάτι το όνειρο –και αλίμονο για το είδος μας αν πάψει να ονειρεύεται ένα νέο παιδί‒, κάτι οι ανάγκες, που ήταν περισσότερες από τα όνειρα και είναι και διαρκώς ξύπνιες, πήρε κι εκείνος τον δύσκολο «δρόμο για τη Δύση». Ίσως και να πίστευε ότι θα ήταν πιο ευπρόσδεκτος, καθώς οι Μιρ ανήκουν στη χριστιανική μειονότητα του Πακιστάν, που αριθμεί περί τα 2,7 εκατ. άτομα, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από τις κατώτερες τάξεις, όπως η κάστα των Dalit.
Μάλλον λίγοι Έλληνες γνωρίζουν ότι υπάρχουν χριστιανοί στο Πακιστάν, όπως λίγοι γνωρίζουν ή θέλουν να μάθουν την ιστορία και την κουλτούρα αυτής της χώρας κι ας ζουν και εργάζονται δίπλα μας δεκάδες χιλιάδες Πακιστανοί, συχνά με μεροκάματα λειψά ή «μαύρα», σε δουλειές που εμείς δεν θα κάναμε ούτε με τα διπλά λεφτά – εδώ τους Αλβανούς μετανάστες, που φτάνουν το μισό εκατ. και μας «μοιάζουν» κιόλας περισσότερο απ’ όλους, δεν θελήσαμε να γνωρίσουμε ποτέ πραγματικά.
Όμως όχι, τον Ανέες δεν τον ξέχασαν ούτε οι άνθρωποι που τον γνώριζαν –κάποιοι παρέστησαν και στη δέηση που τελέστηκε την περασμένη Παρασκευή στην Εκκλησία των Μεταναστών στην Εμμανουήλ Μπενάκη‒, ούτε κάποιοι πιο ευαίσθητοι κοινωνικά, που άφησαν λίγα λουλούδια στον τόπο του δυστυχήματος για τον «μικρό ταξικό αδελφό», ούτε οι συνάδελφοί του:
«Ο Ανέες Μιρ ήταν ένας ακόμη από τους χιλιάδες μετανάστες που ζουν σε καθεστώς ημιπαρανομίας, κυνηγημένοι, χωρίς χαρτιά, άρα και χωρίς δικαιώματα. Για τον θάνατό του δεν φταίει η “κακιά στιγμή”, υπάρχουν από πίσω απτοί υλικοί παράγοντες και συγκεκριμένες κρατικές και εργοδοτικές ευθύνες… δεν ήταν παρά ένας ακόμα από τους χιλιάδες βιοπαλαιστές που αναγκάζονται να καβαλήσουν ένα μηχανάκι, να φορτωθούν μια κούτα ή έναν θερμόσακο και να ξεχυθούν στους αχανείς και αφιλόξενους δρόμους της μητρόπολης, τρέχοντας να προλάβουν να παραδώσουν κάθε λογής αντικείμενα: σουβλάκια, πίτσες, φακέλους, βιβλία, γυαλιά, είδη σούπερ-μάρκετ. Ο νεαρός οδηγός της μηχανής ήταν ένας ακόμα από μάς», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ), καλώντας σε μοτοπορεία το ερχόμενο Σάββατο στο σημείο του δυστυχήματος στη 1 το μεσημέρι, «για τον Ανέες Μιρ και τους αμέτρητους συνάδελφους που σακατεύονται και χάνουν τη ζωή τους σε ώρα εργασίας».
«Θα είχε την ίδια τραγική κατάληξη το ατύχημα αν ο εργοδότης παρείχε στον εργαζόμενο όλα όσα προβλέπει ο νόμος 4611/2019 για την παροχή μέσων ατομικής προστασίας; Τα ελαστικά και τα φρένα θα είχαν τα ίδια κρατήματα αν το μηχανάκι ήταν εταιρικό και είχε περάσει όλα τα απαιτούμενα σέρβις ή αν καταβαλλόταν στον εργαζόμενο κάθε μήνα τουλάχιστον το 15% του μισθού του επιπλέον για τη συντήρηση του δικύκλου;» είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει η ΣΒΕΟΔ.
«Δεν ξέρουμε καν πόσα ακριβώς δυστυχήματα και πόσοι θάνατοι διανομέων έχουν σημειωθεί, δεν υπάρχουν δυστυχώς σχετικές καταγραφές και είναι και δύσκολο να γίνουν, γιατί υπάρχει πολλή αδήλωτη εργασία, ωράρια που καταγράφονται λειψά επίσης, και αν συμβεί το κακό εκτός αυτών, το ατύχημα δεν θεωρείται εργατικό. Είναι πάντως αρκετές δεκάδες κάθε χρόνο μόνο στο Λεκανοπέδιο, ενώ ο φόρτος εργασίας και η διαρκής εντατικοποίηση της δουλειάς χειροτερεύει την κατάσταση. Επιπλέον, υπάρχουν περιπτώσεις που ο εργοδότης σπεύδει επί τόπου να αφαιρέσει από το καπό της μηχανής την κούτα με τη φίρμα του καταστήματος, ώστε να μη φανεί ότι το ατύχημα συνέβη σε ώρα εργασίας, για ευνόητους λόγους», μου λένε.
Εν τέλει, όσο κι αν είναι απευκταίος ένας τέτοιος θάνατος, μπορεί να αφυπνίσει, να παραδειγματίσει και να διδάξει τους ζωντανούς. Ο πρόωρος χαμός του Ανέες Μιρ, συνονόματου –άγνωστο αν είναι τυχαίο αυτό‒ ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές της πατρίδας του (Anees Meere, 1803-1874), ανέδειξε ξανά ζητήματα όπως το μεταναστευτικό – προσφυγικό και η εργασιακή εκμετάλλευση και «ζούγκλα» εκεί έξω, με το φτηνότερο εργατικό δυναμικό να βρίσκεται στη βάση της «διατροφικής αλυσίδας» ‒ και όλοι μπορούμε να φανταστούμε ποιοι στρογγυλοκάθονται στην κορυφή της.
Επίσης, ζητήματα καθημερινής επιβίωσης που αφορούν την οδική ασφάλεια και την οδική συμπεριφορά. Έδειξε, ακόμα, πόσο σημαντικές είναι για μια κοινωνία, ειδικά για τα πιο ευάλωτα «θηράματα» της εν λόγω ζούγκλας, η αλληλεγγύη, η συνεργασία και η αλληλοκατανόηση. Εις μνήμην του «αδελφού», λοιπόν.
Η Βασιλική Μιλλούση φιλοξενήθηκε το πρωί της Παρασκευής 22 Οκτωβρίου στο Happy Day και μίλησε στη Σταματίνα Τσιμτσιλή για τις δηλώσεις του Λευτέρη Πετρούνια για το #MeToo, που προκάλεσαν αντιδράσεις.
Κατ’ αρχήν σε ευχαριστώ που με άκουσες χθες. Δεν μου είναι εύκολο να μιλήσω για τον Λευτέρη. Με παίρνουν πολλές φορές να το κάνω και δεν μου αρέσει. Αυτή τη στιγμή είναι κάτι που δεν τον αντιπροσωπεύει. Έκανε μία εντελώς λάθος διατύπωση σε μία συνέντευξη. Είμαι σίγουρη ότι όλοι έχετε έρθει σε αυτή τη θέση, να έρθουν με ένα μικρόφωνο μπροστά σου, την ώρα που είσαι κουρασμένος, είναι βράδυ κτλ. Μία τόσο σημαντική ερώτηση για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, που είμαστε οι πρώτοι που έχουμε σταθεί στο #metoo και τη Σοφία Μπεκατώρου που είναι φίλη μας» ανέφερε αρχικά η Βασιλική Μιλλούση.
Στη συνέχεια, η Βασιλική Μιλλούση υπογράμμισε πως: «Απάντησε εντελώς λάθος γιατί άλλα σκεφτόταν από πίσω και άλλα ήθελε να πει. Έχει βγει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που αντιπροσωπεύει και στηρίζει ο Λευτέρης και από αυτό που είναι ως άνθρωπος.
Κατ’ αρχήν ο Λευτέρης όταν έγινε αυτή η ερώτηση, αυτό που ήθελε να διαφυλάξει, επειδή είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που καίει την κοινωνία μας αυτή τη στιγμή και πρέπει να το καταρρίψουμε όλοι, είναι απλά επειδή έχει πάρει τόσο μεγάλη διάσταση, να μην γίνει κατάχρηση αυτού. Ξεκάθαρα ήταν λάθος η διατύπωση του Λευτέρη. Ο Λευτέρης είναι τρομερά ρομαντικός και αγαπάει τον αθλητισμό και ιδιαίτερα την ενόργανη γυμναστική».
«Είναι τρομερό αυτό που γίνεται, γιατί είναι άδικο. Δεν έχει άδικο ο κόσμος με αυτό που βγήκε. Ήθελε να βγάλει ότι “στηρίζω την κακοποίηση και τους βιασμούς”; Πώς θα το έκανε αυτός ένας άνθρωπος; (…) Δεν αμφισβητούσε τα υπαρκτά γεγονότα, ήθελε να προστατεύσει το περιβάλλον του αυτή τη στιγμή. Αυτό εννοούσε.
Ο Λευτέρης και εμείς σαν οικογένεια κλαίγαμε, όταν ακούγαμε τη συνέντευξη της Μαρίας της Πολύζου.
Δε βγαίνω να τον δικαιολογήσω, αλλά να υπενθυμίσω στον κόσμο ποιος είναι ο Λευτέρης. Όχι αυτό που έχει βγει προς τα έξω. Είμαι πολύ πολύ στενοχωρημένη. Έχω περάσει την πιο δύσκολη ημέρα, μετά τους χαμούς των γονέων μας» είπε στη συνέχεια η Βασιλική Μιλλούση στο Happy Day.
Όσον αφορά στη ψυχολογική κατάσταση του Λευτέρη Πετρούνια, η Βασιλική Μιλλούση τόνισε «Όταν είδε τι άρχισε να εξελίσσεται, ήρθε σε άμυνα και πάγωσε. Δεν το πίστευε αυτό που συνέβη. Θέλει μόνο να απομονωθεί και να κλειστεί στην προστασία του σπιτιού του. Όλοι κάνουμε λάθη. Πάνω από όλα είναι καλός άνθρωπος. Το μέλημά του είναι να είναι σωστός στην κοινωνία».
Ένα τραγικό περιστατικό σημειώθηκε στα γυρίσματα της ταινίας Rust στην οποία είναι συμπαραγωγός και πρωταγωνιστής ο Άλεκ Μπάλντουιν όπως μετέδωσε το BBC. Ο δημοφιλής ηθοποιός σκότωσε κατά λάθος την 42χρονη Halyna Hutchins, διευθύντρια φωτογραφίας, όταν εκπυρσοκρότησε το όπλο που κρατούσε στα γυρίσματα.
Η γυναίκα έφτασε στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένη και λίγη ώρα αργότερα υπέκυψε στα τραύματά της. Από τα πυρά τραυματίστηκε και ο 48χρονος σκηνοθέτης του γουέστερν Joel Souza, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες είναι στην εντατική σε κρίσιμη κατάσταση.
Σύμφωνα με το «The Hollywood Reporter», που επικαλέστηκε εκπρόσωπο της παραγωγής, επρόκειτο για «ατύχημα», καθώς αντί για άσφαιρα στο πιστόλι που χρησιμοποιούσε ο πρωταγωνιστής είχαν τοποθετηθεί αληθινές σφαίρες.
I’m so sad about losing Halyna. And so infuriated that this could happen on a set. She was a brilliant talent who was absolutely committed to art and to film. ❤️ pic.twitter.com/vcdFqHsGA0
Η Αστυνομία ερευνά όσα έγιναν στο ράντσο Bonanza Creek όπου γίνονται τα γυρίσματα του Rust. Mέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει συλλήψεις, ούτε έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Η τοπική εφημερίδα Santa Fe New Mexican αναφέρει ότι ο 68χρονος Άλεκ Μπάλντουιν ήταν έξω από το γραφείο του σερίφη και δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει.
Η Halyna Hutchins καταγόταν από την Ουκρανία, είχε σπουδάσει δημοσιογραφία στο Κίεβο και σκηνοθεσία στο Λος Άντζελες και το περιοδικό American Cinematographer την είχε χαρακτηρίσει το 2019 ως ανερχόμενο αστέρι. Ήταν η διευθύντρια φωτογραφίας το 2020 στο φιλμ Archenemy του σκηνοθέτη Adam Egypt Mortimer. «Είμαι στενοχωρημένος για την απώλεια της Halyna. Και τόσο εξοργισμένος που κάτι τέτοιο συνέβη στα γυρίσματα. Ήταν μεγάλο ταλέντο, αφοσιωμένη στην τέχνη και τον κινηματογράφο» έγραψε στο Twitter ο Mortimer.
Η 42χρονη είχε ανεβάσει στο Instagram ένα βίντεο στο οποίο έγραφε: «Το καλό όταν γυρνάς γούεστερν είναι ότι μπορείς να κάνεις ιππασία στο ρεπό σου», ενώ υπάρχει και φωτογραφία με όλο το συνεργείο. Στην ταινία ο Άλεκ Μπάλντουιν υποδύεται τον Χάρλαντ Ραστ, που πάει να βοηθήσει τον 13χρονο εγγονό του που έχει καταδικαστεί σε θάνατο δι’ απαγχονισμού για φόνο.
Τον Μάρτιο του 1993, ο 27χρονος ηθοποιός Μπράντον Λι, ο γιος του αστέρα των ταινιών πολεμικών τεχνών Μπρους Λι, σκοτώθηκε από σφαίρα κατά τη διάρκεια του γυρίσματος της ταινίας «The Crow». Το όπλο είχε γεμιστεί με άσφαιρα, αλλά η αυτοψία έδειξε πως ο ηθοποιός χτυπήθηκε από σφαίρα μπλοκαρισμένη μέσα στην κάννη, που βλήθηκε όταν συμπρωταγωνιστής τράβηξε τη σκανδάλη, χτυπώντας τον στην κοιλιακή χώρα. Η έρευνα που διενεργήθηκε κατέληξε στο ότι επρόκειτο για ανθρωποκτονία από «αμέλεια».
Πρόσφατα παραχώρησε συνέντευξη ο Γρηγόρης Πετράκος. Ο τραγουδιστής που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το Fame Story, μίλησε για τη σχέση με τις κόρες του αλλά και για τον γιο της συντρόφου του Θεοφανίας Παπαθωμά, από τον πρώτο της γάμο με τον Πασχάλη Τσαρούχα.
«Τα τελευταία χρόνια που η Θεοφανία έχει ξαναμπεί δυναμικά στη δουλειά είναι ευχής έργον το ότι εγώ είμαι μαζί τους σχεδόν όλη μέρα γιατί δεν θέλουμε να τα αφήνουμε πουθενά. Όταν δεν είμαι μαζί τους νιώθω ότι είμαι στο λάθος μέρος», είπε αρχικά ο γνωστός τραγουδιστής.
ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΕΤΡΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΠΑΠΑΘΩΜΑ
Αναφερόμενος στη Θεοφανία Παπαθωμά είπε: «Ήθελα δυναμική γυναίκα, να έχει όνειρα, φιλοδοξίες και δραστηριότητες. Μου αρέσει να νιώθω ότι η γυναίκα είναι πιο πάνω από εμένα. Ισότητα υπάρχει πάνω από όλα. Η Θεοφανία τα έχει όλα αυτά στον υπερθετικό βαθμό, τα κορίτσια είναι επίσης έτσι. Αν η Θεοφανία είναι πριγκίπισσα των Αμαζόνων οι κόρες μου είναι οι βασίλισσες».
Μιλώντας για τον γιο της Θεοφανίας Παπαθωμά από τον πρώτο της γάμο με τον Πασχάλη Τσαρούχα εξομολογήθηκε ότι ήταν κάτι που ποτέ δεν τον άγχωσε και μεταξύ τους υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση: «Δεν αισθάνθηκα καθόλου άγχος με το παιδί της Θεοφανίας από τον πρώτο της γάμο, μου φάνηκε σαν μπόνους, έχω ένα έξτρα παιδί, μου άρεσαν πάντα οι γυναίκες που είχαν ήδη παιδιά. Είχα και μια μεγάλη σχέση πριν με την Τάμτα που είχε ήδη ένα παιδί 6-7 ετών και για έξι χρόνια μεγαλώναμε μαζί την κόρη της. Μου φαινόταν καταπληκτικό.
Όταν γνώρισα τον γιο της Θεοφανίας τον αγάπησα αμέσως, έπρεπε και εκείνος όμως να με αγαπήσει. Δεν ξέρω αν με αγάπησε εύκολα αλλά το ελπίζω. Είναι 14 χρονών πλέον και τώρα κάνουμε άλλου είδους συζητήσεις».
Συγκλονίζει η ηθοποιός Δώρα Χρυσικού, η οποία μίλησε σε εβδομαδιαίο περιοδικό και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη μεγάλη περιπέτεια της υγείας της.
Ειδικότερα, η δημοφιλής ηθοποιός και πρωταγωνίστρια της σειράς «Η γη της ελιάς» μίλησε για το πρόβλημα υγείας της και συγκεκριμένα για τη μάχη της με τον καρκίνο.
Μέσα στην πανδημία περάσατε μια μεγάλη περιπέτεια με την υγεία σας όταν διαγνωστήκατε με καρκίνο. Από πού αντλείτε δύναμη;
«Από τον εαυτό μου. Από την μάνα μου, την αδελφή μου, τους φίλους μου, από το σύντροφό μου. Μου ήρθε αυτή η ασθένεια στη ζωή μου και πρέπει να τη διαχειριστώ, να την αντιμετωπίσω. Όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο, με πήγαν αμέσως στο χειρουργείο και με άνοιξαν από πάνω μέχρι κάτω. Έχω στο σώμα μου μια μεγάλη τομή. Μετά πέρασα στις χημειοθεραπείες, έπεφταν τα μαλλιά μου, οι βλεφαρίδες, τα φρύδια μου. Τώρα που τελείωσαν οι χημειοθεραπείες,βλέπω ξανά τα μαλλιά να βγαίνουν. Όταν έκανα χημειοθεραπείες είπα στον εαυτό μου: «Μία εβδομάδα το μήνα θα είναι δύσκολα για σένα και οι άλλες θα είναι οι καλές. Δεν θα ορίσουν τη ζωή σου ούτε τη δουλειά σου οι χημειοθεραπείες». Και φυσικά έχω συναίσθηση του τι μου έχει συμβεί, ότι δεν θα κάνω παιδιά και φυσικά έκλαψα, και πόνεσα και ξέσπασα, αλλά μετά τις χημειοθεραπείες. Πριν από τον καρκίνο, ήμουν ένας άνθρωπος χωρίς υπομονή και ψυχραιμία: Και όμως, όταν εκδηλώθηκε η αρρώστια, έκανα τα πάντα, τις χημειοθεραπείες, τις δύο εγχειρήσεις μου, με υπομονή και ψυχραιμία. Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο, θυμάμαι, πηγαίναμε με το αυτοκίνητο βόλτα στο εξοχικό μας στο Καπανδρίτι και παρατήρησα για πρώτη φορά τη διαδρομή. Πλέον, ξέρω δέντρο προς δέντρο το δρόμο, τον κήπο μας, εκεί που νιώθουμε όλη η οικογένεια όμορφα, στη φύση, στο εξοχικό μας».
Πιστεύω ότι θα βγείτε νικήτρια. Ήδη το νιώθω…
«Ευχαριστώ πολύ. Ξέρετε, υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι πρέπει να φάω καλά -έφτασα να ζυγίζω 50 κιλά-, να θέλω να κοιμηθώ από την κούραση και το κάνω. Αντιμετωπίζω τον καρκίνο ως μια ιάσιμη ασθένεια, όχι με φόβο, αλλά με αξιοπρέπεια. Και εύχομαι να βγω κερδισμένη. Δεν θέλω να ζω με άγχος και φόβο. Θεωρώ ότι η επιστήμη είναι το μεγάλο όπλο του ανθρώπου, ακούω τους γιατρούς μου για να πετύχει η θεραπεία. Θέλω να δώσω μια συμβουλή σε όλους: πρόληψη, πρόληψη, πρόληψη. Εξετάσεις. Μου λένε «φοβάμαι να πάω στο γιατρό». Ο καρκίνος είναι μια δύσκολη ασθένεια, αλλά πλέον, αν την προλάβεις, τη νικάς. Η εξομολόγηση που σας κάνω είναι γιατί θέλω να πω στον κόσμο ότι αξίζει να πηγαίνει στο γιατρό να προλάβει. Ναι, είμαι καρκινοπαθής, έχω ανηφόρα, δύσκολη, αλλά η επιστήμη έχει όπλα. Πιστεύω μέσα μου ότι ο καρκίνος δεν θα μου επανεμφανιστεί. Αλλά δίνω καθημερινή μάχη. Η ζωή είναι θείο δώρο και κανείς δεν έχει κάνει συμβόλαιο με το Θεό για να ξέρει πόσο θα ζήσει. Λίγα πράγματα στη ζωή έχουν ομορφιά και αξίζουν πραγματικά. Πρέπει να αγαπάμε τους ανθρώπους, να κάνουμε το καλό. Για παράδειγμα θάρρους έχω τη «μάνα κουράγιο», τη Μάγδα Φύσσα. Μετά την εγχείριση, ο γιατρός μου είπε ότι έπρεπε να περπατήσω. Πονούσα και περπατούσα με το φυσικοθεραπευτή μου μέσα στο νοσοκομείο γιατί ήθελα να γίνω καλά. Όταν έκανα την εγχείρηση, έβλεπα στην κλινική, στους διαδρόμους, μπλε και ροζ μπαλόνια από γυναίκες που είχαν μωράκια, είχαν γεννήσει. Χαμογελούσα και έλεγα «κοίτα, η ζωή συνεχίζεται»! Στις 20 Σεπτεμβρίου έκανα την τελευταία μου χημειοθεραπεία και για δύο χρόνια θα παίρνω φαρμακευτική αγωγή. Όταν έγινε η διάγνωση, στο άκουσμα και μόνο της λέξης «καρκίνος», έπαθα πανικό. Το πρώτο που είπα από μέσα μου ήταν «να κλείσω εκκρεμότητες γιατί θα πεθάνω, ο χρόνος μου τελειώνει». Σκέφτηκα τον πατέρα μου, που πέθανε στα χέρια μου, στην εντατική. Θυμάμαι, ασχολήθηκα με τόσα πρακτικά πράγματα, που η θλίψη πήγε πίσω. Μετά από καιρό ξέσπασα σε κλάματα. Έτσι και στη δική μου ασθένεια, έκλαψα στην πέμπη χημειοθεραπεία. Τότε κατάλαβα και συνειδητοποίησα πολλά, τι μου έχει συμβεί, το αποδέχτηκα ώριμα και δεν πήγαινα με το χαμόγελο μέχρι τα αφτιά. Στις πρώτες χημειοθεραπείες πήγαινα σαν μην είχα καρκίνο, δεν το αποδεχόμουν. Τώρα έχω αποδεχτεί ώριμα την ασθένειά μου και την πολεμάω χωρίς να υπερβαίνω τις δυνάμεις μου».
