Χωρίς ηλεκτρικό, νερό και δρόμους. Το αντισυμβατικό χωριό Cabo Polonio που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Ουρουγουάης κατοικείται από ανθρώπους και από θαλάσσια λιοντάρια.
Για να προσεγγίσεις το μικρό αυτό χωριό που είναι περικυκλωμένο από αμμόλοφους χρειάζεται να έχεις ένα όχημα 4×4 ή γερά πόδια μια και ο πιο κοντινός δρόμος απέχει μόλις 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό.
Στο πιο απομακρυσμένο σημείο του χωριού βρίσκεται ο φάρος, το μοναδικό κτίσμα στην περιοχή που έχει ηλεκτρικό ρεύμα.
Υπάρχουν μόνο μερικές επιχειρήσεις και σπίτια που έχουν γεννήτριες ή φωτοβολταϊκά ή χρησιμοποιούν αιολική ενέργεια, οι υπόλοιποι κάτοικοι ζουν χωρίς ηλεκτρικό ενώ δεν υπάρχει αποχέτευση και τρεχούμενο νερό.
Από το Μάιο έως το Σεπτέμβριο το χωριό ερημώνει. Εκεί παραμένουν μόνο κάποιοι σκληροπυρηνικοί λάτρεις της άγριας φύσης και επιστήμονες που αναζητούν φάλαινες και φώκιες.
Στην αιχμή του καλοκαιριού, που είναι τον Ιανουάριο, αυτό το ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό μετατρέπεται σε ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη της Ουρουγουάης. Λόγω της ειδυλλιακής τοποθεσίας του, το χωριό αποτελεί προορισμό για τους χίπις από την Αργεντινή και τη Βραζιλία.
Μετρητά, μόνιμη εργασία, αυτοκίνητο, πολυτελές σπίτι… Πού βρίσκεται η «παγίδα»; Ένα κοινωνικό πείραμα που παραπέμπει σε άλλες εποχές, στη σύγχρονη εκδοχή τους.
Ποιο είναι το μοντέλο της κοινωνίας απόλυτης ευμάρειας; Σε παλαιότερες δεκαετίες υπήρξαν πολιτικά συστήματα που επιχείρησαν να αποδείξουν ότι έχουν βρει τον τρόπο.
Σοσιαλιστικά κινήματα επέβαλαν έναν τρόπο ζωής που θα οδηγούσε σε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Η ιστορία απέδειξε -τουλάχιστον μέχρι τώρα – ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.
Όμως είναι; Διότι η κινεζική κυβέρνηση πραγματοποιεί ένα νέο κοινωνικό πείραμα, παρουσιάζοντας το «πλουσιότερο χωριό», όπως αποκαλείται.
Ένα μέρος από 2.000 κατοίκους, οι οποίοι απολαμβάνουν όλα τα αγαθά, καθώς τους παρέχονται μετρητά, πολυτελές αυτοκίνητο και πολυτελή κατοικία, σε ένα πρότυπο σοσιαλιστικής κοινωνίας, στη σύγχρονη εκδοχή της. Υπάρχει όμως μία «παγίδα»…
Το 2003, η κινεζική κυβέρνηση ξεκίνησε την εφαρμογή ενός πλάνου, μέσω του οποίου θα αποδείκνυε την ορθότητα της εφαρμογής μίας σοσιαλιστικού τύπου κοινωνίας.
Δημιούργησε το χωριό Huaxi, ένα μέρος στο οποίο κατοικούν 2.000 άνθρωποι, ο καθένας εκ των οποίων έχει σχεδόν 150.000 δολάρια στον τραπεζικό του λογαριασμό και κάθε οικογένεια έχει από ένα αυτοκίνητο, δουλειά για όλα τα ενήλικα μέλη της και μία υπέροχη βίλα για να ζει άνετα.
Στο χωριό Huaxi υπάρχουν υπεροπολυτελή ξενοδοχεία με κόστος δωματίου 15.000 δολάρια τη βραδιά, ελικόπτερα ταξί, θεματικά πάρκα και ανέσεις που κανένα άλλο χωριό ανάλογου πληθυσμού δεν μπορεί να παρουσιάσει.
Όλα τα παραπάνω παραπέμπουν σε έναν επίγειο παράδεισο. Ακριβώς έτσι είναι. Διότι αυτό που ξέρουμε για τον παράδεισο, ήταν ότι ο Αδάμ και η Εύα είχαν καλύψει όλες τις ανάγκες τους. Μόνο έναν κανόνα όφειλαν να ακολουθήσουν. Να μην τραφούν με τον απαγορευμένο καρπό.
Το μήλο. Με άλλα λόγια, να μην απαρνηθούν τον παράδεισο. Όπως ακριβώς αναφέρεται στον θρησκευτικό μύθο, έτσι και στο θαυμαστό -κατά τα άλλα- κοινωνικό πείραμα της κινεζικής κυβέρνησης, υπάρχει μία μεγάλη «παγίδα».
Για να εξακολουθήσει κάποιος να απολαμβάνει όλα τα παραπάνω αγαθά, πρέπει να μείνει για πάντα εκεί. Να μην μετοικήσει ποτέ σε άλλο μέρος. Αν το κάνει, θα απαρνηθεί την πειραματική αυτή κοινωνία και μαζί της, θα χάσειο τα 150.000 δολάρια στον λογαριασμό του, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πάντα…
Κάθε τι, λοιπόν, απαιτεί ένα τίμημα. Οι 2.000 Κινέζοι που κατοικούν στο «πλουσιότερο χωριό», είναι υποχρεωμένοι να μείνουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ εκεί. Αν επιλέξουν την ελευθερία τους, θα αναλάβουν να πληρώσουν και το προσωπικό κόστος…
Δείτε τις φωτογραφίες από το εκπληκτικό -κατά τα άλλα- δημιούργημα των Κινέζων…
Αυτή την εποχή επικρατεί ησυχία και ερημιά. Δεν ακούγονται φωνές, η μόνη που δηλώνει την παρουσία της στο χωριό είναι η φύση.
Η Κορομηλιά, ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων, το χειμώνα μένει έρημη, κυριολεκτικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν είχε κανένα κάτοικο. Το καλοκαίρι όμως παίρνει τους θορυβώδεις ρυθμούς της με τους παραθεριστές που φτάνουν εκεί απολαμβάνοντας το βουνίσιο τοπίο και την εκπληκτική θέα.
Η Κορομηλιά ανήκει στον δήμο Καλαμπάκας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 δεν έχει κανένα κάτοικο.
Από την περιοχή διέρχεται το διεθνές μονοπάτι Ε4. Το χωριό διαθέτει δυο εκκλησιαστικούς ναούς αφιερωμένους στην Αγιά Παρασκευή , ο ένας εκ των οποίων άνω των 100 ετών. Υπάρχει επίσης ένα κοινοτικό κατάστημα που λειτουργεί κατά την καλοκαιρινή περίοδο.
Το τοπίο αποτελείται από ελατοδάσος νεαρής ηλικίας στο μεγαλύτερο κομμάτι του.Το χωρίο γιορτάζει στις 26 Ιουλίου (Αγια Παρασκευη) άλλα και στις 15 Αυγούστου.
Προσεγγίζεται από τον επισκέπτη με τη βοήθεια επαρχιακού δρόμου (4 χιλ ασφαλτος, 4χιλ χωματοδρομος) ο οποιος εχει την αρχη του στο χωριο Διαβα (4 χιλ από την Καλαμπακα) και ειναι σε φάση συνεχούς βελτίωσης έως την πλήρη ολοκλήρωση του.
Χτισμένη σε υψόμετρο 1.150 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, η Κορομηλιά αποζημιώνει τον επισκέπτη που θα κάνει το ταξίδι μέχρι εκεί. Την καλοκαιρινή περίοδο οι παραθεριστές ανέρχονται περί τους 500 το μέγιστο.
Με ιδιαίτερη ικανοποίηση, αλλά και χαρά, αντικρίζουν καθημερινά κάτοικοι της τοπικής κοινότητας Ομαλού- Θρακικού, του Δήμου Σιντικής Σερρών , το θέαμα των πελαργών, που έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στο χωριό.
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Φώτη Τσιγαρίδα, περίπου 36 ζευγάρια πελαργών έχουν χτίσει φέτος τις φωλιές τους στο χωριό φιλοξενώντας 72 πελαργούς. Αυτή τη στιγμή οι πελαργοί μπορεί να είναι και περισσότεροι από τους κατοίκους του χωριού, πρόσθεσε ο κ. Τσιγαρίδας.
Η Παρασκευή Καραμανίδου, εκπαιδευτικός του χωριού, δήλωσε ότι οι πελαργοί έρχονται στο χωριό λόγω της γειτνίασης με την Κερκίνη και επειδή οι κάτοικοι δεν τους διώχνουν.
Το Θρακικό είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Ακριτοχωρίου του Δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει μόνιμο πληθυσμό 83 κατοίκων.
Η Ιταμπαγιανίνια (Itabaianinha) έχει ασυνήθιστα μεγάλο πληθυσμό ενηλίκων που το ύψος τους είναι μικρότερο από 1,45 μέτρα.
Η Μαρία έχασε τους γονείς της σε ηλικία επτά χρόνων. Μέχρι τα 80 της χρόνια, εκείνη και τα αδέρφια της έφερναν χρήματα στην οικογένεια δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ στη φυτεία καλαμποκιού που είχαν κοντά στην πόλη Ιταμπαγιανίνια, στην πολιτεία Σερτζίπε της Βραζιλίας. Η Μαρία δεν ξεπέρασε ποτέ τα 90 εκατοστά σε ύψος.
Η Ιταμπαγιανίνια, όπως εξηγεί η Βραζιλιάνα φωτογράφος Λουίζα Ντορ, αποκαλείται μερικές φορές «η πόλη των νάνων», λόγω του ασυνήθιστα μεγάλου πληθυσμού της σε ενήλικες που το ύψος τους είναι μικρότερο από 1,45 μέτρα.
Στην πόλη των 40.000 κατοίκων εκτιμάται ότι κατοικούν 70 με 150 νάνοι –προτιμούν αυτόν τον όρο από το «ανθρωπάκια»– που σημαίνει ότι ένας στους 266 κατοίκους έχει μικρό ανάστημα. Η αναλογία στην υπόλοιπη Βραζιλία είναι ένας νάνος για 10.000 ανθρώπους συνηθισμένου αναστήματος.
O 65χρονος Βαλέριο Φονσέκα Μέλο έχει πλέον συνταξιοδοτηθεί, όμως παλιά ήταν αγρότης και ποδοσφαιριστής.
Η φωτορεπόρτερ, η οποία πέρασε τρεις μέρες στη Ιταμπαγιανίνια γνωρίζοντας τους νάνους, αρχικά συνάντησε προβλήματα στην προσπάθειά της να εξηγήσει τις προθέσεις της στην κοινότητα. Πολλοί υπέθεσαν ότι εκείνη, όπως τόσοι πριν από αυτή, ήταν μια ακόμη παραγωγός που ήθελε να κάνει μια επιτυχημένη κωμωδία στην τηλεόραση. Κάποιοι ζήτησαν χρήματα για να ποζάρουν στις φωτογραφίες. Αν και η πληρωμή των μοντέλων δεν είναι ενάντια στις αρχές της Ντορ, επέλεξε να μην το κάνει.
Η φωτογράφος κατάφερε να έρθει κοντά με αρκετούς από αυτούς, λίγες μόλις ώρες μετά την άφιξή της. Δέθηκε με έναν νάνο αγοράζοντας χοτ-ντογκ από το σνακ μπαρ του και πιάνοντάς του την κουβέντα. Βρήκε μέσω Facebook έναν άνδρα που λεγόταν Σέρτζιο, ο οποίος την ξενάγησε μαζί με τους φίλους του στην πόλη και την προσκάλεσε σε έναν τοπικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ νάνων.
Η Ιταμπαγιανίνια έχει καύσωνα τον Μάρτιο, την περίοδο δηλαδή που την επισκέφτηκε η φωτογράφος. Απέφευγε να βγάζει φωτογραφίες τις ώρες που ο ήλιος έκαιγε, όμως είδε από κοντά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάποιες από αυτές τις οικογένειεςστη δουλειά τους. Αν και προσαρμόζουν τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους στο μέγεθός τους, οι νάνοι κάνουν τις ίδιες δουλειές με όλους μας.
Η 75χρονη Μπεατρίς Νασιμεντόντα Κρουζ είναι ιδιοκτήτρια δημοφιλούς καταστήματος στην Ιταμπαγιανίνια, το οποίο πουλάει γλυκά, παγωτά, νερό κλπ. Ο 71χρονος αδερφός της Τζοάο Νασιμεντόντα Κρουζ, είχε κάποτε ένα μπαρ, όμως πλέον το έχει κλείσει. Η Μπεατρίς είναι παρθένα – λέει ότι δεν είχε ποτέ της αγόρι και ότι στις μέρες της οι νάνοι δεν παντρεύονταν. Η ίδια συνεχίζει την παράδοση μέχρι και σήμερα.
Ο νανισμός που έχουν οι περισσότεροι στην Ιταμπαγιανίνια, δεν είναι ο συνηθέστερος τύπος που απαντάται στον κόσμο. Έχουν μια γενετική μετάλλαξη που τους κάνει κοντύτερους, έχοντας τις ίδιες αναλογίες με τους ανθρώπους με τον μέσο όρο ύψους.
Η φωτογράφος γνώρισε νάνους που ένιωθαν άνετα με το ύψος τους. Η Μαρία ήταν μία από αυτούς – γεμάτη αυτοπεποίθηση, δεν θα ήθελε να είχε το ίδιο ύψος με τον μέσο όρο. Παρ’ όλα αυτά, ο πληθυσμός των νάνων στην Ιταμπαγιανίνια μειώνεται, κατά πάσα πιθανότητα λόγω των περισσότερων πλέον γάμων με ανθρώπους συνηθισμένου αναστήματος. Οι περισσότεροι από τους εναπομείναντες νάνους είναι μεγαλύτερης ηλικίας.
Όταν τους επισκέφτηκε η Ντορ, μοιράστηκε τις φωτογραφίες της με όσους γνώρισε στον δρόμο. «Είναι μια φτωχική περιοχή της Βραζιλίας», λέει, «πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν είχαν καμία τυπωμένη φωτογραφία τους».
Η Ντορ έμαθε πριν από μερικούς μήνες ότι η Μαρία έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 101 ετών. Ανατρέχοντας στις αναμνήσεις της από την ημέρα που πέρασε στη φυτεία της Μαρία, η φωτογράφος γράφει: «Ήταν μια απλή οικογένεια, με μια πανέμορφη ιστορία. Αν και δούλευαν σκληρά σε όλη τους τη ζωή, ήταν ευτυχισμένοι και ευγνώμονες».
Ο Φρανσίσκο Τζοσέντος Σάντος, γνωστός ως Ντοντίνια, είναι 91 ετών και είναι ο γηραιότερος νάνος στην Ιταμπαγιανίνια. Ο Ντοντίνια επέζησε μετά από μια άσχημη πτώση που είχε καθώς προσπαθούσε να ανέβει στο άλογο του, η οποία παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή. Το πάθος του για τα άλογα παραμένει αμείωτο, παρ’ όλα αυτά.
Η Μαρία ντας Πιάμπα, η οποία είναι 101 ετών στη φωτογραφία, έφυγε πέρυσι από τη ζωή. Είχε χάσει τους γονείς της πολύ μικρή, στην ηλικία των επτά και το σπίτι της οικογένειάς της χτίστηκε με μικρές δωρεές από τους ντόπιους κατοίκους. Στην οικογενειακή τους φάρμα καλλιεργούν φασόλια.
Ο 52χρονος Κρουζ Χουάρεζ έδινε μάχη με τον αλκοολισμό και έκοψε το ποτό πριν από τρεις μήνες, μετά από ένα ατύχημα που τον άφησε σε κώμα για τρεις μέρες.
Φανταστείτε ένα χωριό που τα σπίτια δεν έχουν πόρτες, τα καταστήματα είναι πάντα ανοιχτά και οι ντόπιοι δεν νιώθουν ποτέ ανασφάλεια.
Αυτή είναι η ζωή στο χωριό Shani Shingnapur, το οποίο ανήκει στην πολιτεία Maharashtra της Ινδίας και τα περίπου 300 κτίρια του -σπίτια, σχολεία, ακόμα και οι τράπεζες- δεν έχουν πόρτες. Μετρητά και χρυσαφικά φυλάσσονται σε ανοιχτά κιβώτια και κανείς δεν φοβάται μήπως τα υπάρχοντά του κάνουν «φτερά».
Ακόμα και οι δημόσιες τουαλέτες δεν έχουν πόρτες. «Δεχτήκαμε να βάλουμε μια λεπτή κουρτίνα στην είσοδο μόνο για λόγους ιδιωτικότητας και μετά από αιτήματα πολλών γυναικών, αλλά όχι πόρτες γιατί αυτό αντιβαίνει στα θρησκευτικά μας πιστεύω» λέει ο Parmeshwar Mane, ιδιοκτήτης καταστήματος στο χωριό.
Εκεί κρύβεται λοιπόν το μυστικό αυτό του χωριού, όπου κανείς δεν νιώθει απροστάτευτος και ανασφαλής: στην άσβεστη πίστη στο πρόσωπο του θεού Shani.
Σύμφωνα με το μύθο πριν περίπου 300 χρόνια, μετά από ισχυρές καταιγίδες και πλημμύρες, ένα μεγάλο κομμάτι βράχου ξεβράστηκε στις ακτές του ποταμού Panasnala. Όταν οι ντόπιοι άγγιξαν τον ογκόλιθο με ένα ξύλο άρχισε να αναβλύζει αίμα. Αργότερα το ίδιο βράδυ ο θεός Shani εμφανίστηκε στον ύπνο του αρχηγού του χωριού και του αποκάλυψε ότι ο βράχος ήταν το είδωλό του. Τον διέταξε να παραμείνει ο βράχος στο χωριό και να γίνει το σπίτι του. Ο θεός Shani όμως έβαλε έναν όρο: ο βράχος και οι κολοσσιαίες δυνάμεις του δεν θα έπρεπε να προστατεύεται από κανένα ώστε ο θεός να επιβλέπει το χωριό χωρίς κανένα εμπόδιο. Έκτοτε ο Shani ευλόγησε το Shani Shingnapur και υποσχέθηκε να το προστατεύει από κάθε κίνδυνο.
«Η δύναμη του Shani είναι τέτοια που αν κάποιος κλέψει, θα περπατάει όλη τη νύχτα πιστεύοντας ότι απομακρύνθηκε από το χωριό. Όταν όμως ξημερώσει θα συνειδητοποιήσει ότι είναι ακόμα στο ίδιο μέρος» λέει ο Balasaheb Borude, που εργάζεται σε ένα μύλο στο χωριό. Πιστεύεται ακόμα ότι όποιος αμαρτήσει στο χωριό θα έχει για 7,5 χρόνια κακή τύχη.
Μέχρι και σήμερα ο μεγάλος βράχος λατρεύεται σε έναν βωμό σε κεντρικό σημείο του χωριού. Στο βωμό μάλιστα υπάρχει ένα φυλλάδιο στο οποίο αναγράφεται ότι το Shani Shingnapur είναι «ένα πρότυπο χωριό», απαλλαγμένο όχι μόνο από κλέφτες, αλλά και από κάθε είδους αμαρτωλή συμπεριφορά. «Επαγγελματίες ληστές, κλέφτες, κακοποιοί, μη χορτοφάγοι, μεθύστακες ποτέ δεν έρχονται εδώ. Και αν έρθουν συμπεριφέρονται σαν κύριοι» αναγράφεται στο φυλλάδιο.
Οι χωρικοί βάζουν συχνά μια λεπτή πλάκα από γυαλί ή μέταλλο στην είσοδο του σπιτιού τους κατά τη διάρκεια της νύχτας προκειμένου να προστατευτούν από τις επιθέσεις άγριων ζώων ή αδέσποτων σκυλιών. Το μόνο πρόβλημα με την έλλειψη πόρτας είναι ότι δεν υπάρχει κάτι που να αναγγέλλει την άφιξη ενός επισκέπτη. Οι χωρικοί, όμως, έχουν λύση: Απλά φώναξε, λένε, και κάποιος θα έρθει!
Στη σημερινή εποχή ακόμα και οι νέες κτιριακές κατασκευές οφείλουν να σέβονται το πρωτόκολλο. Το αστυνομικό τμήμα που άνοιξε μόλις το Σεπτέμβριο του 2015 δεν έχει πόρτα και δεν έχει δεχτεί ούτε μία καταγγελία κλοπής. Η κεντρική τράπεζα -United Commercial Bank- άνοιξε το 2011 το πρώτο υποκατάστημά της στο χωριό και σεβόμενη τις τοπικές θρησκευτικές πεποιθήσεις έβαλε απλά μια γυάλινη είσοδο χωρίς τις τυπικές κλειδαριές. Όπως υποστηρίζει ο διευθυντής της υπάρχει όμως μια τηλεχειριζόμενη ηλεκτρομαγνητική κλειδαριά καθώς «δεν μπορούμε να σπάσουμε κατάφωρα τις παραδόσεις, αλλά δεν μπορούμε και να διακινδυνεύσουμε την ασφάλεια».
Για τους νέους κατοίκους του χωριού η προσαρμογή σε αυτά τα δεδομένα μπορεί να είναι τρομακτική στην αρχή. Αυτό λέει η Rupali Shah η οποία αρχικά ήταν ξετρελαμένη με την ιδέα ότι ο αρραβωνιαστικός της είχε ένα σπίτι χωρίς πόρτες. «Πριν από μερικά χρόνια όταν μου είπαν ότι μετά το γάμο μου θα έπρεπε να μείνω στο Shani Shingnapur, ένιωσα φοβερό άγχος. Ποτέ δεν είχα μείνει σε ένα σπίτι που δεν έκλεινε. Τώρα πια δεν έχω κανένα πρόβλημα και φεύγω συχνά από το σπίτι χωρίς να νιώθω άγχος» λέει.
Το χωριό αριθμεί 5.000 κατοίκους και αρχικά έγινε γνωστό για την απουσία πορτών στα σπίτια από ένα φιλμ του 1990. Έκτοτε δέχεται μεγάλο αριθμών τουριστών που σπεύδουν στο Shani Shingnapur για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ότι τα σπίτια είναι ανοιχτά. Τουλάχιστον 40.000 τουρίστες επισκέπτονται το θεϊκό βράχο που έχει μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν.
«Όλος ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχει ένα μέρος που λέγεται Shani Shingnapur, στο οποίο υπάρχουν σπίτια χωρίς πόρτες, δέντρα χωρίς σκιά, υπάρχουν θεοί αλλά όχι ναοί» λέει ο Sayaram Bankar, θεματοφύλακας του βωμού. Πριν από 15 χρόνια οι χωρικοί έβγαζαν τα προς το ζην από την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμων, όμως τώρα η βασική πηγή εισοδήματος είναι ο τουρισμός.
Υπήρχαν βέβαια και περιπτώσεις τουριστών που προσπάθησαν να αμαυρώσουν την καλή εικόνα του χωριού, στο οποίο η λέξη κλοπή είναι άγνωστη. Δεν τα κατάφεραν όμως. Το 2010 ένας επισκέπτης κατήγγειλε ότι κάποιος του έκλεψε 35.000 ρουπίες από το όχημά του (περίπου 465 ευρώ). Το 2011 έγινε καταγγελία για την αρπαγή χρυσών κοσμημάτων αξίας 70.000 ρουπίων (περίπου 928 ευρώ). Όμως όλες οι καταγγελίες έπεσαν στο κενό καθώς οι κάτοικοι ισχυρίστηκαν ότι οι κλοπές είχαν γίνει έξω από το χωριό.
Οι σκεπτικιστές πάντως υποστηρίζουν ότι το χαμηλό ποσοστό εγκληματικότητας του Shani Shingnapur δεν οφείλεται στις θαυματουργές δυνάμεις του θεού Shani, αλλά στο ότι το χωριό βρίσκεται μακριά από μεγάλες και πολυπληθείς πόλεις.
Όποια πάντως και αν είναι η αλήθεια οι καιροί αλλάζουν και κάποιοι χωρικοί απευθύνονται στις τοπικές Αρχές ζητώντας να τους επιτραπεί η τοποθέτηση πόρτας στα σπίτια τους προκειμένου να είναι ασφαλείς οι οικογένειές τους και η περιουσία τους. «Πάω στο βωμό συχνά. Θέλω όμως να παίρνω και προφυλάξεις για να είμαι σίγουρος ότι η οικογένειά μου είναι ασφαλής. Ξέρω ότι θα αντιμετωπίσω πολλές αντιδράσεις από τους κατοίκους, αλλά δεν θέλω να το ρισκάρω» λέει ο 30χρονος αγρότης Ajay.
Οι ντόπιοι όμως ζουν με την ελπίδα ότι η παράδοση δεν θα χαθεί. Πιστεύουν ότι ο θεός Shani θα συνεχίσει να τους προστατεύει από το κακό και τους εχθρούς για πολλές δεκαετίες ακόμα.
Το ελληνικό νησί που έχω ερωτευτεί είναι η Κεφαλονιά. Αυτό που με έχει κερδίσει σε αυτό είναι οι καταπληκτικές του παραλίες. η άγρια ομορφιά του, το εξαιρετικό ντόπιο φαγητό και οι άνθρωποι του νησιού.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω το όνομά του είναι ηλιοβασίλεμα στο Ιόνιο.
Oι can’t miss παραλίες είναι ο Μύρτος, το Ξι και η Σκάλα.
Η παραλία που δεν ξέρει πολύς κόσμος και αξίζει μία επίσκεψη είναι όλες οι απροσπέλαστες παραλίες στο δυτικό κομμάτι του νησιού. Η πρόσβαση γίνεται μόνο από θάλασσα με σκάφος ή βάρκα.
Το καλύτερο μέρος για να μείνεις είναι το Αργοστόλι ή όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό για να είσαι κοντά σε όλα τα μέρη. Η Κεφαλονιά είναι μεγάλο νησί με πανέμορφα σημεία παντού.
Το αγαπημένο μου σημείο στο νησί είναι το χωριό Άσσος.
Το πιο ιδιαίτερο μέρος στο νησί είναι η σπηλιά στην παραλία του Μύρτου.
Το χωριό το οποίο δε βαριέμαι ποτέ να επισκέπτομαι είναι η Άσσος.
Τα καλύτερα μέρη για φαγητό στο νησί είναι στη Σκάλα και το Αργοστόλι, στις πολλές παραλιακές ταβέρνες με φρέσκο ψάρι.
Η τοπική σπεσιαλιτέ που είναι must είναι η κεφαλονίτικη κρεατόπιτα.
Για γλυκό περνάω πάντα από το Λιθόστρωτο, στο Αργοστόλι.
Για βραδινή έξοδο επιλέγω τα μπαράκια στο Αργοστόλι.
Απ’ τα πράγματα που σίγουρα αξίζει να δεις είναι οι φανταστικές παραλίες, το Λαογραφικό Μουσείο στο Αργοστόλι, το Φισκάρδο, την Άσσο και τη Βόρεια Κεφαλονιά.
Θα το πρότεινα σε όσους θέλουν να ζήσουν την ομορφιά του Ιονίου και την διαφορετικότητα των ανθρώπων.
Το «πιο ψηλό χωριό» όπως το αποκαλούν είναι κρυμμένο σε μια γωνιά της μακεδονικής γης με ιστορία ριζωμένη στα βάθη του χρόνου.
Η φημισμένη Σαμαρίνα βρίσκεται στην βόρεια Πίνδο στις ανατολικές πλαγιές του Σμόλικα, στο νομό Γρεβενών σε υψόμετρο 1.350 με 1.590 μέτρων.
Θεωρείται ως ένα από τα ψηλότερα χωριά της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων και κάθε χειμώνα στολίζεται με το χιόνι που το σκεπάζει.
Πρόκειται για ένα κατεξοχήν κτηνοτροφικό χωριό που άκμασε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Σήμερα αποτελεί ένα παραθεριστικό χωριό, ως επί το πλείστον, και έχει ανοικτή πρόσβαση όλες τις εποχές του χρόνου.
Απέχει από τα Γρεβενά περίπου 52 χιλιόμετρα και από το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας περίπου 15 χιλιόμετρα γεγονός που κάνει τους χειμερινούς επισκέπτες να θέλουν να την γνωρίσουν καλύτερα.
Η Σαμαρίνα βρίσκεται ανάμεσα από πυκνά δάση πεύκου, οξιάς, πυξαριού και ρόμπολου. Έχει άφθονα κρύα νερά, ασύγκριτα φυσικά τοπία και πολύ καλό κλίμα. Οι ντόπιοι μάλιστα συνηθίζουν να την αποκαλούν «Ωραία Σαμαρίνα».
Οι Σαμαριναίοι με έντονη παρουσία στην σύγχρονη ελληνική ζωή και πραγματικότητα, διατηρούν την Σαμαρίνα ως αντίληψη ζωής στον τόπο διαβίωσης τους, αλλά και συντηρούν, στις πλαγιές του Σμόλικα, τις παραδόσεις.
Χαρακτηριστικό της δυναμικής των κατοίκων αποτυπώνεται στο γνωστό παραδοσιακό τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας»
. Οι Σαμαρινιώτες με τα πρώτα κρύα έπαιρναν τα κοπάδια τους και κατηφόριζαν για τα χειμαδιά της Θεσσαλίας.
Το χωριό είναι διαιρεμένο σε μεγάλες συνοικίες, έχει πολλές εκκλησίες και σημαντική στιγμή του χρόνου είναι ο Δεκαπενταύγουστος όπου όλοι οι απανταχού Σαμαρινιώτες προσπαθούν να παρευρεθούν στο πανηγύρι. Ένα απόμερο μέρος της Ελλάδας που αξίζει να γνωρίσετε…
Το 2003, η κινεζική κυβέρνηση ξεκίνησε την εφαρμογή ενός πλάνου, μέσω του οποίου θα αποδείκνυε την ορθότητα της εφαρμογής μίας σοσιαλιστικού τύπου κοινωνίας.
Για βραδινή έξοδο επιλέγω τα μπαράκια στο Αργοστόλι.
Σήμερα αποτελεί ένα παραθεριστικό χωριό, ως επί το πλείστον, και έχει ανοικτή πρόσβαση όλες τις εποχές του χρόνου.
