Ο σκηνοθέτης Spencer Cathcart δημιούργησε ένα μικρό ντοκιμαντέρ που ρίχνει μια κριτική ματιά στον κόσμο γύρω μας και εκφράζει τις σκέψεις του για τη διεφθαρμένη κοινωνία.
Μιλά για την Πολιτική, την εκπαίδευση, την πείνα, τα χρήματα, τον καπιταλισμό και τη μεταχείριση των ζώων, αναλύοντας τις ρεαλιστικές αλλά και απαισιόδοξες πτυχές του σύγχρονου κόσμου μας. Είμαστε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι, ή ζούμε μέσα σε ένα ψέμα;
Ζει (κανονικά) στην Παπούα Νέα Γουινέα, έχει χρώμα της ελιάς, μήκος έως 25 εκατοστά και είναι ψάρι του γλυκού νερού. Αλλά το «ψάρι που περπατά» είναι πιο σκληρό απ’ όσο ίσως δείχνει το μικρό μέγεθός του και σήμερα φαίνεται να απειλεί την Αυστραλία.
Σύμφωνα με το CNN, τέτοια ψάρια έχουν εντοπιστεί στο Queensland στην Αυστραλία και πιστεύεται πως έφτασαν εκεί μέσω ψαράδικων.
Τα ψάρια αυτά έχουν βράγχια που καλύπτουν και τις δύο πλευρές του κεφαλιού τους και μπορούν να τα «κλειδώσουν» στην έκτασή τους. Έχουν τη δυνατότητα να απορροφούν οξυγόνο και μπορούν να ζήσουν στη στεριά έως έξι ημέρες! Στο διάστημα αυτό αποτελούν σημαντική απειλή για τα πουλιά που τα θεωρούν εύκολο γεύμα αλλά τελικά πνίγονται όταν τα ψάρια αυτά ανοίγουν τα βράγχιά τους και ακινητοποιούνται στο λαιμό των πουλιών.
«Με τα βράγχιά τους έχουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν στη στεριά», περιγράφει ο Δρ Nathan Waltham, ερευνητής στο James Cook University του Queensland, ο οποίος εξειδικεύεται σε αυτά τα ψάρια-περιπατητές. «Αν μπορείτε να το φανταστείτε, ας πούμε πως το νερό στεγνώνει εκεί όπου ζει το ψάρι. Ανιχνεύει το ότι η κατάσταση αρχίζει να γίνεται δυσάρεστη και με τα ανοιχτά βράγχιά του μπορεί να συρθεί έξω από το νερό και να κινηθεί στη στεριά αναζητώντας καλύτερο καταφύγιο!».
Δείτε τα βίντεο
Γενικά συνίσταται στον πληθυσμό να τρώει ψάρι 350 γραμμάρια την εβδομάδα, καθώς περιέχουν πολλές θρεπτικές ουσίες και είναι μια πλούσια πηγή πολλών μακρο- και μικροθρεπτικών συστατικών, συμπεριλαμβανομένων πρωτεϊνών, λιπαρών οξέων μακράς αλυσίδας, ιωδίου, σεληνίου, χολίνης και βιταμίνης D και συμβάλουν σε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής γενικότερα.
Μάλιστα σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη τα ψάρια βοηθούν τα παιδιά να γίνουν πιο ευγενικά, κοινωνικά και φιλικά.
Η σύσταση είναι ότι τα παιδιά πρέπει να καταναλώνουν τουλάχιστον δύο μερίδες ψαριού την εβδομάδα. Ωστόσο υπάρχουν περιορισμοί στην κατανάλωση συγκεκριμένων ψαριών και κυρίως από τα παιδιά. Ο λόγος είναι πως μερικά ψάρια περιέχουν υψηλή ποσότητα υδραργύρου.
Ο υδράργυρος που υπάρχει ως περιβαλλοντικός ρύπος και συσσωρεύεται μέσω της τροφικής αλυσίδας, επηρεάζει την ανάπτυξη του νευρικού συστήματος και ιδιαίτερα τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο σε έμβρυα και παιδιά. Αυτό επιβραδύνει τη μάθηση και την ανάπτυξη του εγκεφάλου. Έχει αποδειχθεί ότι κάποια ψάρια περιέχουν υψηλή ποσότητα υδραργύρου. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ο υδράργυρος είναι μια από τις δέκα πιο επιβλαβείς χημικές ουσίες για τον άνθρωπο.
Η Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων της Δανίας, συνιστά στα παιδιά ηλικίας κάτω των 3 ετών να μην τρώνε ποτέ μεγάλα ψάρια όπως τόνο, και λούτσο, συμπεριλαμβανομένου του τόνου σε κονσέρβα.
Αυτό οφείλεται – όπως αναφέρει η επίσημη σύσταση της Αρχής- στο ότι ο εγκέφαλος του παιδιού αναπτύσσεται πολύ αυτά τα χρόνια και επομένως είναι πολύ ευαίσθητος, και επίσης ακόμη και μια μικρή πρόσληψη κονσερβοποιημένου τόνου μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλη πρόσληψη υδραργύρου σε σχέση με το χαμηλό σωματικό βάρος των παιδιών.
Η κονσέρβα τόνου είναι ένας οικονομικός, εύκολος τρόπος για να πάρετε πρωτεΐνη. Στην πραγματικότητα, ένα ολόκληρο κουτί έχει περίπου 40 γραμμάρια πρωτεΐνης και φέρει και τα εννέα απαραίτητα αμινοξέα. Επιπλέον αυτό το ψάρι είναι εξαιρετικά χαμηλό σε λιπαρά και υδατάνθρακες και αποτελείται από περίπου 90% πρωτεΐνη. Όμως και καταναλωτικές οργανώσεις έχουν καταγγείλει ότι ο τόνος σε κονσέρβα είναι σε μεγάλο βαθμό μολυσμένος με υδράργυρο: Και τα 148 κουτιά κονσέρβας σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία και Ιταλία), τα οποία ελέγχθηκαν από ένα ανεξάρτητο εργαστήριο βρέθηκαν μολυσμένες με υδράργυρο.
Και σε μελέτη στο Environmental Science & Technology Letters οι ερευνητές είπαν ότι οι άνθρωποι εκτίθενται σε μεθυλυδράργυρο και τα αγέννητα μωρά και τα μικρά παιδιά διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο βλάβης. Η ίδια μελέτη έδειξε πως παρά το γεγονός πως ο υδράργυρο ςστον αέρα μειώθηκε παγκοσμίως, οι συγκεντρώσεις υδραργύρου τόνου παγκοσμίως από το 1971 έως το 2022, παρέμειναν σταθερές.
Να σημειωθεί ότι οι κονσέρβες τόνου έχουν συνήθως χαμηλότερη περιεκτικότητα σε υδράργυρο από τα μεγάλα φιλέτα τόνου, καθώς παρασκευάζονται από μικρά ψάρια τόνου. Ωστόσο, υπάρχουν και πιο αποκλειστικά προϊόντα τόνου σε κονσέρβα, όπου το κρέας προέρχεται από μεγάλο τόνο ή από λευκό τόνο. Αυτά τα προϊόντα μπορεί να έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε υδράργυρο. Τα μεγάλα φιλέτα τόνου είναι γενικά κομμάτια από μεγαλύτερα ψάρια τόνου και επομένως έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε υδράργυρο. Η Αρχή της Δανίας λέει ότι πιο υγιεινά ψάρια για παιδιά είναι μεταξύ άλλων η γλώσσα και, ο μπακαλιάρος.
Σίγουρα κάπου το έχετε δει, ίσως σε κάποιο συρτάρι του σπιτιού, σε αυτό με τα χρηστικά είδη για το σπίτι ή της ραπτικής. Έχει μεγάλα πλαστικά χερούλια, σε ένα δύσκολο χρώμα όπως είναι το πορτοκαλί και κόβει ξυράφι! Ο σχεδιαστής του εν λόγω αξεσουάρ ονομάζεται Olof Bäckström και η εταιρεία που τα παράγει, η Fiskars, ισχυρίζεται ότι οι πωλήσεις τους παγκοσμίως ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο – άρα υπάρχει έντονη πιθανότητα να έχετε ένα τέτοιο ζευγάρι στο σπίτι σας.
Αυτό ίσως που να αγνοεί κανείς είναι ότι στην πόλη Bäckström της Φινλανδίας, εκεί δηλαδή όπου γεννήθηκαν τα ψαλίδια Fiskars, τιμώνται ωσάν να είμαι κάποιο εκλεκτό πρόσωπο με μια σπέσιαλ έκθεση στο Helsinki Design Museum με αφορμή τα 50 τους χρόνια. Κι αυτό γιατί αυτά τα μικρά και αιχμηρά εργαλεία, αποτελούν κάτι σαν εθνικό προϊόν για τη χώρα που συνηθίζει να παίρνει το ντιζάιν πολύ σοβαρά- σύμφωνα με τον Pekka Korvenmaa, καθηγητή ντιζάιν στο Πανεπιστήμιο Aalto της Φινλανδίας. «Στη Φινλανδία όταν λέμε ψαλίδι, εννοούμε τα Fiskars, δεν υπάρχουν άλλα ψαλίδια», ξεκαθαρίζει ο ίδιος.
Όταν… κόβει το ντιζάιν
Οι περισσότεροι μάλλον δε θα σκεφτούν ότι πίσω από ένα κοινό, καθημερινό αντικείμενο όπως είναι ένα ψαλίδι κρύβεται ένα… κοφτερό μυαλό που γνωρίζει ότι η επιτυχία ενός τέτοιου εργαλείου οφείλεται στο καλό ντιζάιν που σημαίνει να διαθέτει εργονομία- ανάλογο σχήμα και λαβή. Με άλλα λόγια, πρέπει να βάζεις τα δάχτυλά σου στα ανοίγματα και να ταιριάζουν σαν κομμάτια παζλ. Όπως και να ‘χει, αυτό που κάνει τα συγκεκριμένα να ξεχωρίζουν είναι, εκτός από το σχήμα τους, και το υλικό κατασκευής τους.
Τα περισσότερα ψαλίδια την εποχή που ο Bäckström βγήκε στο χώρο το 1967, ήταν σιδερένια, βαριά και δύσκολα στον χειρισμό- κυρίως τα χρησιμοποιούσαν οι ράφτες. Τα Fiskars διαφοροποιήθηκαν αρκετά από τα λοιπά ψαλίδια γιατί πολύ απλά ο κατασκευαστής τους πέταξε το βαρύ σίδερο και τα έντυσε με ένα ελαφρύτερο υλικό: το πλαστικό.
Για να αφαιρεθεί επιπλέον βάρος, το υλικό που επέλεξαν για τις λεπίδες ήταν ο συμπιεσμένος χάλυβας και όχι το υπέρβαρο σίδερο. Το νέο προϊόν ήταν σαφώς ελαφρύτερο, πιο λειτουργικό και το βασικό, πιο οικονομικό. Εξ ου και ξεκίνησε εκεί στα ’60s η μαζική τους παραγωγή η οποία δεν πήγε καθόλου άσχημα.
Ένα ευτυχές ατύχημα
Στη ζωή των Fiskars δεν υπήρχε πάντα το σήμα κατατεθέν το πορτοκαλί. Αρχικά, η εταιρεία παρήγαγε σε μια σειρά από χρώματα όπως το κόκκινο, για παράδειγμα, το χρώμα που είχαν τα ψαλίδια για αριστερόχειρες (εξακολουθούν και παράγονται). Η επιλογή του πορτοκαλί πάντως, δεν έτυχε, πέτυχε χάρη σε ένα ατύχημα. Τα πρώτα δείγματα που ήταν προγραμματισμένα να παραχθούν, είχαν τρία χρώματα: μαύρο, πράσινο και κόκκινο. Αλλά ο υπεύθυνος που αναμείγνυε τα χρώματα, έβαψε μερικά σε πορτοκαλί απόχρωση για να μη πάει χαμένο το χρώμα που είχε προκύψει και voila! Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα της επιλογής, για το ποιο χρώμα θα επικρατήσει, το μαύρο καταποντίστηκε σε ψήφους και το πορτοκαλί θριάμβευσε, (με ψήφους 9-7).
Από τη στιγμή που βρέθηκε το χρώμα, ο Φινλανδός «πατέρας» τους Bäckström -πέθανε το 1998 σε ηλικία 75 ετών- τροποποίησε τη γωνία κοπής ώστε να βελτιωθεί η απόδοσή τους ενώ τη δεκαετία του ’80 χρησιμοποιήθηκε ένα πιο ανθεκτικό πλαστικό.
Πάντως, αν θέλετε να γνωρίσετε καλύτερα την ιστορία πίσω από το πετυχημένο αυτό προϊόν, δεν έχετε παρά να βρεθείτε στο Μουσείο Ντιζάιν στο Ελσίνκι για την έκθεση «Our Scissors» (διάρκεια μέχρι 29 Οκτωβρίου 2017). «Είναι ένα τόσο καθημερινό αντικείμενο γι αυτό και ανησυχούσαμε ότι η έκθεση θα ήταν βαρετή», δηλώνει ο επιμελητής της έκθεσης, Orkamo και συμπληρώνει «αλλά μετά σκεφτήκαμε τις διαφορετικές χρήσεις που έχουν τα ψαλίδια…», δηλαδή από το χώρο της μόδας, μέχρι τις κουζίνες των εστιατορίων.
To Zalipie είναι ένα αγροτικό χωριουδάκι 68 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας Κρακοβίας στην Πολωνία, διάσημο σε όλο τον κόσμο για τα παραμυθένια ζωγραφιστά σπίτια του.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνο τα σπίτια ζωγραφισμένα μέσα-έξω, αλλά ο,τιδήποτε είναι ακίνητο, από τους φράχτες, τους τοίχους και τα γεφυράκια ως τα πηγάδια, τα κοτέτσια και τα σπιτάκια για τους σκύλους.
Η παράδοση ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ως τότε οι ξυλόσομπες δεν διέθεταν μπουριά και ο καπνός έβρισκε διέξοδο από μικρά σωληνάκια στο ταβάνι. Οταν αντικαταστάθηκαν με καινούργιες που είχαν καμινάδες και οι νοικοκυρές συνειδητοποίησαν πως ξεμπέρδεψαν με τους μαυρισμένους από τον καπνό τοίχους, άρχιζαν να ασβεστώνουν τα σπίτια τους.
Αλλά δεν περιορίστηκαν σ’ αυτό. Σιγά – σιγά άρχιζαν να ζωγραφίζουν πολύχρωμα λουλουδάτα μοτίβο πάνω στις καπνισμένες επιφάνειες και στη συνέχεια ό,που αλλού μπορούσαν να δημιουργήσουν.
Σε λιγότερο από 100 χρόνια μεταμόρφωσαν ολόκληρο το χωριό, δημιουργώντας μια παράδοση που διατηρείται ως σήμερα και κάνει το Zalipie ένα από τα πιο πολυσύχναστα αξιοθέατα της Πολωνίας.
magro_kr
magro_kr
Η Νατάσα Πουέντε, είναι μια 29χρονη γυναίκα που ταξιδεύει στον κόσμο, βγάζει φωτογραφίες και προσπαθεί να μεταφέρει πιστά τις ιστορίες της από όλο τον κόσμο. Πρόσφατα βρέθηκε στην Ασία και αναφέρει:
«Οι αλεπούδες είναι τα ζώα-οδηγοί μου. Κάθε φορά που αγωνίζομαι, πάντα εμφανίζονται. Έχω πολλά τατουάζ με αυτές και μάλλον θα αποκτήσω περισσότερα. Τον Ιανουάριο του 2017, ταξίδεψα στο Τόκιο. Ζω στο Μεξικό και το ταξίδι στην Ιαπωνία ήταν μια μοναδική ευκαιρία. Έτσι, δεν θα μπορούσα να μην κάνω μια επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο Ζάο Φοξ Βίλατζ (χωριό των Αλεπούδων)».
«Η βόλτα με το τρένο Σινκανσέν, για να φτάσει κανείς στο Σιροΐσι του Μιγιάγκι, είναι 2 ώρες. Φτάνοντας εκεί, πήρα ταξί, το οποίο κάλεσε ένας ευγενικός φρουρός. Οι άνθρωποι στην Ιαπωνία είναι ιδιαίτερα φιλικοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν. Ο οδηγός του ταξί μου έδειξε φωτογραφίες από τον ζωολογικό κήπο και ο ενθουσιασμός μου αυξήθηκε».
«Τελικά φτάσαμε μετά από 30 λεπτά. Η είσοδος κόστιζε 1000 γιέν και μου εξήγησαν στα αγγλικά πώς να συμπεριφερθώ όταν μπω μέσα».
Οι οδηγίες που δόθηκαν στη Νατάσα, είναι οι εξής: «Αν μια αλεπού σας πλησιάσει αρκετά, πρέπει να δείξετε πως επικρατείτε. Μην κινηθείτε προς τα κάτω, γιατί θα σας πλησιάσει από πίσω και θα προσπαθήσει να σας δαγκώσει. Προσέξτε με την τσάντα και τα πράγματά σας, γιατί οι αλεπούδες είναι εδαφικά ζώα. Το πιο σημαντικό, μην προσπαθήσετε σε καμία περίπτωση να τις αγγίξετε».
Η Νατάσα αναφέρει: «Φυσικά, δεν ακολούθησαν καμία από αυτές τις οδηγίες».
Δείτε παρακάτω μερικές από τις φωτογραφίες που έβγαλε η Νατάσα από το ταξίδι της στην Ιαπωνία και στον ζωολογικό κήπο με τις αλεπούδες.
Δείτε και ένα σχετικό βίντεο.
Αν υπάρχει ένα χωριό στον κόσμο που μπορεί κανείς να πει ότι είναι παραμυθένιο τότε σίγουρα αυτό το χωριό στη Μάλτα θα ήταν φαβορί.
Πρόκειται για το «Sweethaven Village» ή αλλιώς το «χωριό του Ποπάυ» το οποίο βρίσκεται στην βορειοδυτική γωνιά της Μεσογείου, στο γειτονικό νησί της Μάλτας, κοντά στο χωριό Melliena. Αποτελεί το σπίτι του κινηματογραφικού ήρωα και είναι ουσιαστικά ένα θεματικό χωριό που αποτελεί δημοφιλή τουριστικό ευρωπαϊκό προορισμό.
Paramount Pictures και Walt Disney Productions έστησαν τα σκηνικά για την ταινία του 1980 με πρωταγωνιστή τον Robin Williams, η οποία ήταν βέβαια εμπνευσμένη από το γνωστό κόμικ. Αυτά παραμένουν ως και σήμερα με κάποια βέβαια να μην διατηρούνται σε τόσο καλή κατάσταση. Είναι πλέον ανοιχτό για το κοινό ως υπαίθριο μουσείο και αποτελεί έναν χώρο ψυχαγωγίας για όλη την οικογένεια αφού μπορεί κανείς να επισκεφτεί τα σπιτάκια και να πάρει μέρος σε διάφορες δραστηριότητες που οργανώνονται.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1979 και μια ομάδα από 165 ανθρώπους εργάστηκε για παραπάνω από επτά μήνες για την κατασκευή ολόκληρου του χωριού που αποτελείται μεταξύ άλλων από δεκαεννιά ξύλινα κτίρια. Εκατοντάδες κορμοί και αρκετές χιλιάδες ξύλινες σανίδες εισήχθησαν από την Ολλανδία, ενώ το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των σκεπών εισήχθηκε από τον Καναδά.
Επιπλέον ένας μεγάλος κυματοθραύστης χτίστηκε γύρω από αυτό για την προστασία του από την ανοικτή θάλασσα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Παρά το γεγονός ότι η ταινία εισέπραξε ανάμεικτα σχόλια, το χωριό του Ποπάυ παραμένει ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, ενώ είναι ανοιχτό για το κοινό επτά ημέρες την εβδομάδα και έχει μια σειρά από αξιοθέατα μουσεία και χώρους αναρρίχησης. Τα παιδιά μπορούν επίσης να συναντήσουν τους βασικούς χαρακτήρες του κόμικ, όπως τον Ποπάυ και την Όλιβ.
Ο «γλυκός παράδεισος» όπως λέει και το όνομά του είναι ένας μικρός παράδεισος όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους που τους κάνει να γυρνούν χρόνια πίσω. Κάποιοι μάλιστα επιλέγουν το σκηνικό ακόμη και για το γάμο τους που σίγουρα ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Είναι ένα χωριό «για τους νέους και τους νέους στην καρδιά» όπως λένε και οι ίδιοι στην ιστοσελίδα τους και έχουν απόλυτο δίκιο…
Πηγή: Newsbeast.gr
Το «χωριό με τα μαύρα τριαντάφυλλα» είναι μια μικρή αγροτική περιοχή, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ευφράτη, στη νοτιοανατολική Τουρκία, 120 χιλιόμετρα από την πόλη Σανλιούρφα και 105 χλμ. από το Γκαζιαντέπ.
Πρόκειται το χωριό Χαλφέτι, την παλιά ελληνική πόλη Ώριμα (Urima), το οποίο σήμερα είναι κατά το ήμισυ βυθισμένο στα νερά του Ευφράτη.
Στο Χαλφέτι, όπου σήμερα ζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία Κούρδοι, φυτρώνουν τα σπάνιαμαύρα τριαντάφυλλα, γνωστά και ως τριαντάφυλλα Χαλφέτι.
Έχουν μεν το ίδιο σχήμα με τα κοινά τριαντάφυλλα, αλλά το χρώμα τους τα κάνει να μοιάζουν εντελώς διαφορετικά από τα συνηθισμένα.
Αν και φαίνονται κατάμαυρα, στην ουσία το χρώμα τους είναι πολύ σκούρο βυσσινί. Μεγαλώνουν μόνο το καλοκαίρι και μόνο στο Χαλφέτι…
Χάρη στη σύσταση του εδάφους της περιοχής και το PH του νερού (που προέρχεται από τον Ευφράτη), τα τριαντάφυλλα αποκτούν αυτήν την απόχρωση.
Όταν ανθίζουν την άνοιξη έχουν σκούρο κόκκινο χρώμα και γίνονται μαύρα το καλοκαίρι.
Οι ντόπιοι τα θεωρούν σύμβολο μυστηρίου, ελπίδας και πάθους, αλλά και θανάτου και άσχημων μαντάτων.
Το είδος απειλείται με εξαφάνιση από τότε που οι κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν από το «παλιό» Χαλφέτι το 1990, σε ένα νέο χωριό, 10 χιλιόμετρα από την αρχική τοποθεσία.
Αυτή η μικρή απόσταση αποδείχτηκε θανάσιμη για τα τριαντάφυλλα.
Οι κάτοικοι φύτεψαν τριαντάφυλλα και στο νέο χωριό, αλλά τα λουλούδια δεν τα πήγαν καλά στο νέο τους περιβάλλον.
Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να τα σώσουν. Συνέλεξαν σπόρους από το χωριό και τους έσπειραν πιο κοντά στην αρχική τοποθεσία του χωριού. Από τότε, τα μαύρα τριαντάφυλλα ευδοκιμούν και πάλι!
Επιμέλεια: dinfo
Τα Κολύμπια Ρόδου, όπως ονομάζεται το χωριό, χτίστηκαν από τους Ιταλούς ως πρότυπο γεωργικό χωριό αλλά σήμερα αποτελούν ένα δημοφιλή, χλιδάτο”” προορισμό τον οποίο προτιμούν χιλιάδες τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο.
Η εικόνα από ψηλά εντυπωσιάζει, καθώς τα ξενοδοχεία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, με τις πολυτελείς πισίνες (πολλά έχουν ιδιωτικές πισίνες για το κάθε δωμάτιο) και τους τεράστιους χώρους πρασίνου και γηπέδων γκολφ.
Τα Κολύμπια από ένα αγροτικό χωριουδάκι πριν από 50 χρόνια, έγιναν το “χωριό των ξενοδοχείων της Ελλάδας”, must προορισμός για τουρίστες (Έλληνες και μη) που θέλουν να περνούν τις διακοπές τους σαν …βασιλιάδες.
Ενδεικτικό είναι ότι το γεγονός ότι στη Ρόδο (και μάλλον στην περιοχή αυτή) θα κατασκευαστεί το 1ο ξενοδοχείο 6 αστέρων στην Ελλάδα)!
Το χωριό της Ελλάδας που αντί για σπίτια έχει μόνο πολυτελή ξενοδοχεία!
Απολαύστε την πτήση στο μαγευτικό βίντεο
Στα ανατολικά της Ρόδου, περίπου 30 χιλιόμετρα από την πόλη, βρίσκεται ο Αρχάγγελος – ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ζωντανά χωριά του νησιού.
Με πληθυσμό που αγγίζει τις αρκετές χιλιάδες κατοίκων και με υψόμετρο περίπου 160 μέτρων, ο Αρχάγγελος είναι ένας τόπος που συνδυάζει παράδοση, ιστορία, αγροτική ζωή και μια δυναμική σύγχρονη κοινότητα.
Αυτό που πραγματικά κάνει τον Αρχάγγελο μοναδικό είναι η τοπική του διάλεκτος. Τα «αρχαγγελίτικα» δεν είναι απλώς ένα ιδίωμα· είναι μια ξεχωριστή μορφή λόγου, τόσο ιδιαίτερη που οποιοσδήποτε ξένος — ακόμη και Έλληνας — δύσκολα μπορεί να καταλάβει περισσότερες από λίγες λέξεις.
Η διάλεκτος φέρει έντονα στοιχεία που θυμίζουν τον κυπριακό τρόπο ομιλίας, κάτι που έχει οδηγήσει πολλούς να πιστεύουν ότι οι παλιοί κάτοικοι της περιοχής προέρχονται από την Κύπρο, πιθανότατα από την Πάφο. Με το πέρασμα των αιώνων, όμως, τα «αρχαγγελίτικα» εξελίχθηκαν και απέκτησαν εντελώς δικά τους χαρακτηριστικά, μετατρεπόμενα σε ένα γλωσσικό φαινόμενο μοναδικό στην Ελλάδα.
Ούτε καν οι υπόλοιποι Ροδίτες δεν μπορούν να καταλάβουν τα αρχαγγελίτικα. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει προσπάθεια να καταγραφεί η συγκεκριμένη γλώσσα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που επιστήμονες έχουν καταφθάσει στον Αρχάγγελο Ρόδου προκειμένου να μελετήσουν την περίεργη αυτή «διάλεκτο».
Σημαντικό είναι ότι η διάλεκτος δεν είναι μουσειακό κατάλοιπο. Παραμένει ζωντανή, μιλιέται καθημερινά στα σπίτια και στα καφενεία, μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και αποτελεί βαθύ στοιχείο της ταυτότητας του χωριού.
Ο Αρχάγγελος διατηρεί ζωντανό το παραδοσιακό του πρόσωπο: στενά πλακόστρωτα σοκάκια, ασβεστωμένα σπίτια, αυλές με πέτριους φούρνους και αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που μαρτυρούν αιώνες ιστορίας. Περπατώντας στο χωριό, ο επισκέπτης συναντά παλιά καφενεία, εργαστήρια αγγειοπλαστικής και υφαντικής, καθώς και μικρά μαγαζιά όπου ακόμη φτιάχνονται οι χαρακτηριστικές δερμάτινες μπότες που φορούσαν οι αγρότες για προστασία στο χωράφι.
Η περιοχή φημίζεται επίσης για την παραδοσιακή της κουζίνα. Το ψωμί που ψήνεται στον ξυλόφουρνο, τα τοπικά τυριά και τα φαγητά από αγνά υλικά διατηρούν γεύσεις που δύσκολα συναντά κανείς αλλού.
Γύρω από το χωριό, η εύφορη κοιλάδα με τα εσπεριδοειδή, γνωστή για την παραγωγή πορτοκαλιών και λεμονιών, αποκαλύπτει τον έντονο αγροτικό χαρακτήρα της κοινότητας.
