Το αποκάλυψε η ίδια

Η Πέμη Ζούνη αποκάλυψε πως μετά από 33 χρόνια έγγαμου βίου με τον Στάθης Σκέντζος οι δυο τους αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους. Την είδηση γνωστοποίησε η ίδια, σε ηλικία 70 ετών, μέσα από συνέντευξή της στο περιοδικό OK! και στον δημοσιογράφο Αστέρης Κασιμάτης.

Η ηθοποιός παραδέχτηκε πως η καθημερινότητά τους έχει αλλάξει, ωστόσο διατηρούν μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και επικοινωνούν καθημερινά. «Με τον Στάθη δε μένουμε πια μαζί, αλλά είμαστε φίλοι. Έχουμε πάρα πολύ καλή σχέση και για ό,τι χρειαστεί είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας ότι ο χωρισμός είναι σχετικά πρόσφατος και πως τυπικά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα το διαζύγιο. Αν και στο παρελθόν είχαν υπάρξει ξανά δημοσιεύματα περί κρίσης – συγκεκριμένα το 2016 – αυτή τη φορά η απόφαση είναι οριστική.

Στην ίδια συνέντευξη, η Πέμη Ζούνη αναφέρθηκε και στον πρώτο της γάμο με τον σκηνοθέτη Νίκος Κουτελιδάκης, τον οποίο γνώρισε όταν τελείωνε τη δραματική σχολή. Όπως είπε, έμειναν μαζί τεσσεράμισι χρόνια και χώρισαν με δική της ευθύνη, διατηρώντας ωστόσο μέχρι σήμερα μια σχέση εκτίμησης και αγάπης.

Ιδιαίτερη θέση στη ζωή της κατέχουν πλέον τα εγγόνια της. Η κόρη της, Ελεονώρα Σκέντζου, ζει στο Λονδίνο με τον σύζυγό της και τα δύο τους παιδιά, την Ιζαμπέλα 2,5 ετών και τον Αλεξάντερ, που είναι έναν χρόνο μικρότερος. Η ηθοποιός ταξιδεύει συχνά στη βρετανική πρωτεύουσα για να βρίσκεται κοντά τους, ενώ η επικοινωνία τους είναι καθημερινή μέσω βιντεοκλήσεων.

«Τα εγγόνια μου πραγματικά είναι έρωτας. Δεν φανταζόμουν ότι θα είναι έτσι», δήλωσε συγκινημένη, τονίζοντας πως ο ρόλος της γιαγιάς καθορίζει πλέον και τις επαγγελματικές της επιλογές, καθώς επιθυμεί να αφιερώνει όσο περισσότερο χρόνο μπορεί στην οικογένειά της.

Η Πέμη Ζούνη μίλησε στο περιοδικό OK! και στον δημοσιογράφο Αστέρη Κασιμάτη.

Η γνωστή ηθοποιός για πρώτη φορά παραδέχτηκε τον χωρισμό της από τον Στάθη Σκέντζο, με τον οποίο διατηρούν – όπως παραδέχτηκε φιλικές σχέσεις – μένοντας ο ένας δίπλα στον άλλο.

Με τον σύζυγό σου, τον επιχειρηματία Στάθη Σκέντζο, δεν είστε μαζί;

Με τον Στάθη δεν μένουμε πια μαζί, αλλά είμαστε φίλοι. Επικοινωνούμε καθημερινά. Έχουμε πάρα πολύ καλή σχέση. Άλλαξε η καθημερινότητά μας, ωστόσο για ό,τι χρειαστεί είμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο.

Είναι καιρός που έχετε χωρίσει;

Πολύ λίγος.

Πήρατε διαζύγιο;

Τυπικά όχι.

Δείτε το βίντεο:

Στο ενεργητικό σου έχεις έναν ακόμη γάμο. Σε νεαρή ηλικία είχες παντρευτεί τον σκηνοθέτη Νίκο Κουτελιδάκη.

Με τον Νίκο γνωριστήκαμε όταν τελείωνα τη δραματική σχολή με αφορμή μια δουλειά. Είναι εξαιρετικός άνθρωπος και πολύ αγαπημένος μου. Μείναμε μαζί τεσσεράμισι χρόνια και έπειτα χωρίσαμε και έφταιγα εγώ.

Τα τελευταία χρόνια η κόρη σου, η Ελεονώρα, σε έχει κάνει γιαγιά

Ναι, έχω δύο εγγόνια, την Ιζαμπέλα, που είναι 2,5 χρόνων, και τον Αλεξάντερ, έναν χρόνο μικρότερο. Ο πατέρας τους είναι Άγγλος, οπότε έπρεπε να έχουν ονόματα όμορφα και εύηχτα και στις δύο γλώσσες. Με την Ελεονώρα ζουν στο Λονδίνο. Έχουμε επικοινωνία με βιντεοκλήσεις αλλά φροντίζω να πηγαίνω συχνά στην Αγγλία ή έρχονται εκείνοι με τα παιδιά.

Πώς νιώθεις με τον ρόλο της γιαγιάς;

Τα εγγόνια μου πραγματικά είναι έρωτας. Δεν φανταζόμουν ότι θα είναι έτσι. Είχα πρόσφατα τα γενέθλιά μου και η τούρτα που μου έκανε η αδελφή μου έγραφε πάνω «Σούπερ γιαγιά». Είναι κάτι που αυτή τη στιγμή καθορίζει τη ζωή μου και τις επαγγελματικές μου επιλογές, με την έννοια ότι θέλω να βρίσκω χρόνο για να είμαι κοντά τους.

Υπήρξε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που η παχυσαρκία ήταν πραγματικά σπάνια. Αν κοιτάξει κανείς οικογενειακά άλμπουμ, παλιές σχολικές φωτογραφίες ή γεμάτες παραλίες από τη δεκαετία του 1970, η διαφορά είναι εντυπωσιακή.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνονται πιο αδύνατοι, πιο δραστήριοι και άνετοι με το σώμα τους. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα μοντέρνων διαιτών ή εξαιρετικής αυτοπειθαρχίας. Συνέβη επειδή η ίδια η καθημερινή ζωή απαιτούσε κίνηση, μέτρο και ισορροπία.

Εκείνη την εποχή, το περιβάλλον διαμόρφωνε τη συμπεριφορά. Οι άνθρωποι δεν προσπαθούσαν συνειδητά να διατηρηθούν σε φόρμα. Οι ρουτίνες τους απλώς το απαιτούσαν. Το περπάτημα δεν ήταν επιλογή υγείας. Ήταν ο τρόπος για να μετακινηθείς.

Πολλά νοικοκυριά είχαν ένα αυτοκίνητο ή κανένα. Οι ενήλικες περπατούσαν μέχρι τις στάσεις λεωφορείων, τις δουλειές τους, τα μαγαζιά και τις κοινωνικές επισκέψεις. Τα παιδιά πήγαιναν με τα πόδια στο σχολείο, έκαναν θελήματα, έπαιζαν έξω για ώρες και επέστρεφαν σπίτι περπατώντας. Η κίνηση ήταν συνεχής και αυτονόητη. Το σώμα παρέμενε ενεργό επειδή η ακινησία δεν ήταν ο κανόνας.

Η διατροφική κουλτούρα ήταν επίσης πολύ διαφορετική. Οι κουζίνες είχαν βασικά αγνά υλικά. Αυγά, λαχανικά, φρούτα, γάλα και φρέσκο κρέας ήταν τα συνηθισμένα τρόφιμα. Τα γεύματα μαγειρεύονταν στο σπίτι, συχνά από την αρχή, πράγμα που σήμαινε καθάρισμα, κόψιμο, ανακάτεμα και ορθοστασία για αρκετή ώρα. Η ζάχαρη χρησιμοποιούνταν με φειδώ, τα λιπαρά ήταν φυσικά και οι μερίδες μέτριες. Οι άνθρωποι έτρωγαν όταν πεινούσαν, όχι επειδή το φαγητό ήταν συνεχώς μπροστά τους ή συναισθηματικά δελεαστικό.

Οι διατροφικές συνήθειες ήταν πιο απλές και δομημένες

Οι περισσότεροι έτρωγαν τρία γεύματα την ημέρα και τίποτα περισσότερο. Πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό είχαν σαφή όρια. Δεν υπήρχαν εφαρμογές με ντελίβερι, ράφια με σνακ στα ταμεία και συνεχές «τσιμπολόγημα». Ανάμεσα στα γεύματα, το σώμα απλώς περίμενε. Αυτό έδινε στον μεταβολισμό χρόνο να αυτορυθμιστεί και απέτρεπε τη διαρκή πρόσληψη θερμίδων που σήμερα θεωρείται φυσιολογική.

Οι μερίδες ήταν μικρότερες σε όλα. Τα αναψυκτικά ήταν σε μικρά μεγέθη. Το γρήγορο φαγητό υπήρχε, αλλά δεν ήταν υπερβολικό. Ένα μπέργκερ ήταν απλώς ένα μπέργκερ, όχι ένας πύργος από ψωμί και κρέας. Δεν υπήρχαν αυτόματες αναβαθμίσεις ή τεράστια πακέτα. Το φαγητό προοριζόταν να χορτάσει, όχι να κατακλύσει. Με τον καιρό, αυτό απέτρεπε τη διάταση του στομάχου και μείωνε την τάση για υπερφαγία.

Η τηλεόραση είχε επίσης περιορισμένο ρόλο. Υπήρχαν προγράμματα με συγκεκριμένο ωράριο. Έβλεπες μια εκπομπή και μετά την έκλεινες. Τα παιδιά αναμενόταν να βγουν έξω μετά από λίγη ώρα. Τα γεύματα τρώγονταν στο τραπέζι, χωρίς οθόνες. Το φαγητό και η ψυχαγωγία ήταν ξεχωριστές δραστηριότητες. Συγκρίνετέ το με σήμερα, όπου οι οθόνες ακολουθούν τους ανθρώπους παντού και τα γεύματα συχνά καταναλώνονται αφηρημένα. Τη δεκαετία του 1970, ο ημερήσιος χρόνος μπροστά σε οθόνες ήταν ελάχιστος. Σήμερα μπορεί να ξεπερνά το μισό της ημέρας.

Το άγχος υπήρχε, αλλά δεν ήταν συνεχές ή ψηφιακό. Δεν υπήρχαν ατελείωτες ειδοποιήσεις, έκτακτες ειδήσεις ή συγκρίσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Το φαγητό δεν χρησιμοποιούνταν με τον ίδιο τρόπο ως συναισθηματική ανακούφιση. Όταν οι άνθρωποι ένιωθαν ανήσυχοι ή πιεσμένοι, περπατούσαν, μιλούσαν, επισκεύαζαν πράγματα ή χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους. Ο ύπνος ήταν πιο βαθύς και πιο σταθερός, κάτι που βοηθούσε στη ρύθμιση των ορμονών της πείνας και των επιπέδων ενέργειας.

Γιατί η σύγχρονη ζωή ευνοεί την αύξηση βάρους

Η ίδια η εργασία τότε απαιτούσε κίνηση. Ακόμα και οι δουλειές γραφείου περιλάμβαναν περπάτημα ανάμεσα σε ορόφους, αναζήτηση φακέλων, σκάλες και εξωτερικές δουλειές. Η χειρωνακτική εργασία ήταν πιο συχνή, από τα εργοστάσια μέχρι τις κατασκευές και τη γεωργία. Η σωματική προσπάθεια ήταν ενσωματωμένη στην εργασία, όχι κάτι που προστίθετο αργότερα ως προπόνηση στο γυμναστήριο.

Οι προσωπικές οθόνες δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχαν κινητά, τάμπλετ ή ατελείωτο σκρολάρισμα για ώρες. Αν κάποιος βαριόταν, έβγαινε έξω, επισκεπτόταν φίλους ή έβρισκε κάτι σωματικό να κάνει. Η βαρεμάρα οδηγούσε σε κίνηση. Σήμερα, η βαρεμάρα οδηγεί στο να καθόμαστε εντελώς ακίνητοι, κάτι που δεν αυξάνει μόνο το βάρος αλλά αυξάνει και τον κίνδυνο της υγείας.

Η άβολη αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι τη δεκαετία του 1970 δεν ήταν πιο πειθαρχημένοι ή ηθικά ανώτεροι. Ζούσαν σε ένα περιβάλλον που στήριζε φυσικά πιο υγιή σώματα. Η σύγχρονη ζωή κάνει το αντίθετο. Ενθαρρύνει το συνεχές κάθισμα, το συνεχές κακό υπερεπεξεργασμένο φαγητό και τη συνεχή διέγερση από οθόνες, ειδοποιήσεις και πληροφορίες που κρατάει τους ανθρώπους καθηλωμένους. 

Τα καλά νέα είναι ότι κάποιες από αυτές τις συνήθειες μπορούν ακόμη να επανακτηθούν. Περισσότερο περπάτημα, μαγείρεμα στο σπίτι, λιγότερα σνακ, μικρότερα πιάτα, κλείσιμο των οθονών κατά τη διάρκεια των γευμάτων, καλύτερος ύπνος, συχνά διαλείμματα ορθοστασίας και χρόνος σε εξωτερικούς χώρους μπορούν να κάνουν ουσιαστική διαφορά. Οι ακραίες δίαιτες σπάνια είναι απαραίτητες. Το σώμα λειτουργεί καλύτερα όταν το περιβάλλον του το επιτρέπει.

Οι καλλίγραμμοι άνθρωποι που βλέπουμε στις φωτογραφίες της δεκαετίας του 1970 δεν ήταν μαγεία ούτε θέμα γονιδίων. Ήταν το αποτέλεσμα ενός πιο δραστήριου, λιγότερο τεχνητού και πιο ανθρώπινου τρόπου ζωής. Η επαναφορά έστω και μέρους αυτού του τρόπου ζωής μπορεί να αλλάξει τα πάντα.