Η Ρούλα Πισπιρίγκου φαίνεται πως αλλάζει στάση και ξεκίνησε να προαυλίζεται.

Υπενθυμίζεται ότι η 33χρονη είχε ζητήσει να προαυλίζεται στον πριβέ χώρο των γυναικείων φυλακών, ωστόσο προτιμούσε να περνάει στο καρτοτηλέφωνο το χρόνο που δικαιούταν για προαυλισμό, μιλώντας με τους συγγενείς και τον δικηγόρο της.

Όλα δείχνουν πως άλλαξε στάση τις τελευταίες ημέρες και αποφάσισε να βγει έξω στο προαύλιο.

Η Ρούλα Πισπιρίγκου δεν έρχεται σε επαφή με άλλες συγκρατούμενές της, ίσως γιατί φοβάται ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις.

Σε ηλικία 106 ετών, έφυγε από την ζωή ο τελευταίος επιζών ήρωας του έπους του 1940 ,που ζούσε τα τελευταία χρόνια στο Γηροκομείο Βόλου.

Σε ηλικία 106 ετών, έφυγε από την ζωή ο τελευταίος επιζών ήρωας του έπους του 1940 ,που ζούσε τα τελευταιά χρόνια στο Γηροκομείο Βόλου.. Ο Δημήτρης Κάλμπαρης, όπως γράφει το magnesianews που έκανε γνωστή την είδηση του θανάτου του, διατηρούσε έως το τέλος της ζωής του διαύγεια πνεύματος.

Πέρυσι μάλιστα είχε συνδεθεί διαδικτυακά με τους μαθητές του ΓΕΛ Αγριάς, με τους οποίους είχε συνομιλία και τους εξιστόρησε τη ζωή αλλά και τη δράση του στον πόλεμο.

Ο Δημήτρης Κάλμπαρης γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1917 στη Μακρινίτσα, ενώ είχε άλλα εννέα αδέλφια. Εργάστηκε στην κλινική του Τριχόπουλου ως νοσοκόμος κι έπειτα έγινε τσαγκάρης. Πολέμησε στο έπος του 40 και ήταν ο τελευταίος επιζών της μάχης στο ύψωμα 731.

Από τα τελευταία αφιερώματα, στα οποία μετέφερε σκέψεις του ήταν στην έκδοση της ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ «Πρόσωπα», ενώ φέτος ήταν εκείνος που έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα στο Γηροκομείο.

Με τα δικά του λόγια…

«Γεννήθηκα στις 16 Φεβρουαρίου 1917 στη Μακρινίτσα. Ήμασταν δέκα παιδιά. Οι γονείς μας είχαν κάνει και άλλα, αλλά πέθαναν. Τώρα έχουμε μείνει τρεις. Οι αδερφές μου, η μία είναι 92 και η άλλη 94 ετών κι εγώ που έφτασα τα 102 χρόνια μου. Δύο γριούλες και ένας παππούς. Αυτοί ζούμε τώρα. Στο χωριό μεγάλωσα.

Ο πατέρας μου δούλευε βυρσοδέψης. Φτώχεια μεγάλη. Έτσι, όταν μεγαλώσαμε λίγο, ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν βρακάς, μας κατέβασε στον Βόλο. Ο αδερφός ο ένας, ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερος από εμένα. Εμένα με έβαλαν νοσοκόμο στην κλινική του Τριχόπουλου, 12-13 χρόνων ήμουν, εκείνος μπήκε σε ένα φαρμακείο. Κάθισε 40 χρόνια φαρμακοϋπάλληλος.

Μία μέρα είπα στον Τριχόπουλο: «Γιατρέ μου, θα φύγω». «Γιατί;», ρώτησε εκείνος. Ήθελα να πάω να γίνω τσαγκάρης. «Μα καλά, από δήμαρχος θα γίνεις κλητήρας;», Τέλος πάντων, κάθισα δύο χρόνια στην κλινική. Αργότερα ο πατέρας μου με πήγε σε ένα τσαγκάρικο. Το 1938 παρουσιάστηκα για τη θητεία μου. Πήγα πρώτα στο Σιδηρόκαστρο. Εκεί μας κράτησαν λίγο, μετά μας πήγαν στο Αχλαδοχώρι Σερρών. Κατέληξα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, στα οχυρωματικά έργα που έκανε ο Μεταξάς. Στο Μπέλλες ήμουν εγώ. Δύο χρόνια υπηρέτησα. Αρχές Οκτωβρίου του 1940 πήρα τον δρόμο της επιστροφής στον Βόλο».

[…]

«Μπήκαμε στην Αλβανία. Εγώ πόλη δεν είδα. Θυμάμαι ότι περνούσαμε μέσα από χωριά. Στον δρόμο δεν βρίσκαμε κανέναν. Οι Ιταλοί τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό ότι εμείς σφάζαμε τους πάντες. Βρήκα ένα γεροντάκι. Ήταν 70άρης, με το καπελάκι του, το μπαστούνι. Καθόταν ζαρωμένος σ’ ένα παγκάκι. Τον καλημέρισα, είπε γεια κι εκείνος.

Τον έπιασα το χέρι και του το φίλησα. Δάκρυσε, αλλά δεν μ’ απάντησε. Αλβανός ήταν.

Σ’ ένα άλλο χωριό, στα υπόστεγα είχαν κρεμάσει ρόκες. Στέγνωναν το καλαμπόκι. Τα φάγαμε όλα. Ήμουν πολλές ημέρες νηστικός, είχα φτάσει στο σημείο να τρώω φλούδες από δέντρα. Όχι ότι η Ελλάδα δεν είχε να μας δώσει να φάμε. Δεν έφτανε ο ανεφοδιασμός. Ήμασταν καταδικασμένοι. Όταν πολεμάς στην πρώτη γραμμή, είσαι καταδικασμένος σε θάνατο. Οι μονάδες στα μετόπισθεν, ανεφοδιάζονταν. Είχαν το φαγητό τους. Έφταναν τα ζώα. Σε κάποιο άλλο σπίτι, βρήκαμε στην αυλή μελίσσια. Έξι-επτά. Τα δώσαμε μια, τα ανοίξαμε, βγήκαν οι μέλισσες και μας τσιμπούσαν. Τίποτα δεν μας πτοούσε. Φάγαμε το μέλι. Ο κόσμος μάς κοιτούσε κλειδωμένος από τα σπίτια του. Τρώγαμε το μέλι, και τις μέλισσες μαζί. Δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Άγρια ζώα ήμασταν».

Η μάχη στο ύψωμα 731

«Σκότωσα πολλούς Ιταλούς εκείνες τις ημέρες…τί απάντηση να σου δώσω τώρα. Ούτε εγώ το ξέρω αυτό. Έπρεπε να πολεμήσω και πολέμησα, δεν ξέρω ποιος άγιος με βοήθησε τότε. Μονάχα μία σφαίρα πέρασε ξυστά από το αριστερό αυτί. Ελαφρά τραυματίστηκα. Τους είπα, δεν είναι τίποτα, αφήστε με.

Η χλαίνη μου είχε κατατρυπήσει από τις σφαίρες. Παλεύαμε με τις ξιφολόγχες. Στήθος με στήθος πολεμούσαμε. Αγκαλιασμένοι πέφταμε καταγής. Τους αλλάξαμε όμως τα φώτα. Τους δώσαμε τράκο γερό. Θα τρελαινόταν, όποιος το έβλεπε σήμερα. Να πατάμε στα πτώματα. Σκοτώθηκαν πάρα πολλοί. Διαλυθήκαμε. Από το δικό μας τάγμα του Βόλου, κανείς σχεδόν δεν γύρισε. Χύθηκε το αίμα τόσων παλικαριών».

«Στην Τρεμπεσίνα είδα από μακριά, κάπου 15 μέτρα, δύο Αλβανούς. Οι Αλβανοί είχαν καταταγεί εθελοντές και βοηθούσαν τις ιταλικές φάλαγγες. Τους έριξα και γύρισα να δω από πού βγήκαν. Βρήκα ένα αμπρί. Μπήκα μέσα με το πολυβόλο στο χέρι. Αντίκρισα καμιά 20αριά Ιταλούς. Όλοι κάθονταν πάνω στους σάκους τους. Αξιωματικοί και οπλίτες. Καμία αντίδραση. Σηκώθηκε τότε ένας Ιταλός και με αγκάλιασε. «Πιέτρο», μου συστήθηκε και πέρασε μία χρυσή καδένα στον λαιμό μου. Από τη μία πλευρά είχε τη Μαντόνα, την Παναγία στη μία όψη. Και στην άλλη, τη φωτογραφία μίας γυναίκας.

Την έδωσα για ένα κομμάτι ψωμί στον άλλον. Τον κατέβασα 70 μέτρα πιο κάτω. Είχε τραυματιστεί ο Ιταλός, το γόνατό του ήταν πρησμένο. Παρέδωσα τον αιχμάλωτο στην 5η Μεραρχία Κρητών, που ήταν πίσω μας. Φοβήθηκα τους Κρητικούς, αλλά παρακάλεσα να μην τον πειράξουν».

Η Οδύσσεια της επιστροφης στον Βόλο

«Στο τέλος γυρίσαμε με τα πόδια στα σπίτια μας. Στον γυρισμό, τα ελληνικά χωριά μας έδιναν ψωμί, λίγο τυρί. Μέσα όμως δεν μας έβαζαν, γιατί ήμασταν φορτωμένοι ψείρα. Μέρες ατελείωτες περπατούσα. Φτάσαμε στην Καλαμπάκα, μας είπαν οι ντόπιοι: «Γυρίστε πίσω. Οι Γερμανοί έχουν στήσει μπλόκα.

Στέλνουν στη Γερμανία αιχμαλώτους». Μόλις το άκουσα, πιάσαμε τα βουνά. Δεν το γλυτώσαμε όμως. Πέσαμε σε μία φάλαγγα γερμανική. Με πήρε ένας στρατιώτης των Γερμανών να φουσκώσω ένα λάστιχο από τη μηχανή του. Πώς να το φουσκώσω; Εγώ δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια μου από την εξάντληση. Δεν ήμουν άνθρωπος. …

«Κάποια στιγμή στα πεδινά, βρήκα ένα άλογο ψόφιο. Είχα μαζί μου ένα μαχαίρι ιταλικό. Μέχρι και κιθάρα είχαμε βρει, οι Ιταλοί κατέβαιναν με τα όργανα, σίγουροι ότι θα έκαναν περίπατο.

Όμως, τα βρήκαν μπαστούνια από εμάς, γιατί ήμασταν παλικάρια πραγματικά. Τέλος πάντων, έβγαλα το τομάρι του ζώου, έκοψα ένα κομμάτι από τα καπούλια και έτρωγα λίγο-λίγο, μέχρι που γύρισα στον Βόλο. Έφτασα νύχτα στο Φυτόκο. Στην αρχή δεν με γνώρισε ο ίδιος ο πατέρας μου. Δεν άνοιγε την πόρτα. «Πατέρα, εγώ είμαι», φώναζα. Ήταν διώροφο το σπίτι. Από πάνω με έβλεπε. Δεν το πίστευε ότι είχα επιστρέψει ζωντανός».

Τη δική του απάντηση στις επιθέσεις που δέχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ για την πρόσληψη της κόρης του στο «Ελληνικό» έδωσε ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Μιλώντας στην Ολομέλεια κατά τη λήξη της συζήτησης νομοσχεδίου του υπουργείου Ανάπτυξης, ο υπουργός απάντησε στην πρόκληση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χ. Μαμουλάκη:

«Η κόρη μου έχει κάνει εξαιρετικές σπουδές. Δούλευε σε μια μεγάλη εταιρεία. Άνοιξε μια θέση στο Ελληνικό και την πήραν. Χαμηλόμισθη θέση. Το επιχείρημα είναι ότι δεν έπρεπε να προσληφθεί γιατί είμαι εγώ υπουργός και έχω εξουσία στο έργο. Υπονοεί ότι είναι κάποιου είδους πολιτική συναλλαγή».

Ο κ. Γεωργιάδης επισήμανε επίσης πως με τη λογική αυτή δεν θα μπορούσε να δουλέψει ούτε στον ιδιωτικό τομέα, ούτε στο δημόσιο ούτε στο εξωτερικό.

«Οπως ξέρετε, έχω αρμοδιότητα σε ένα τεράστιο κομμάτι της αγοράς. Για παράδειγμα, έχω αρμοδιότητα σε όλα τα super market. Μπορεί να προσληφθεί η κόρη μου σε super market. Για εσάς όχι; Σε εστιατόρια και ξενοδοχεία; Πάλι όχι. Δηλαδή, το παιδί μου δεν μπορεί να δουλέψει πουθενά στον ιδιωτικό τομέα. Μήπως μπορεί στο Δημόσιο; Πάλι όχι. Μήπως στο εξωτερικό. Ούτε και εκεί, καθώς είδαμε την κριτική σας για τα παιδιά του πρωθυπουργού. Άρα τα παιδιά μου δεν μπορούν να δουλέψουν πουθενά» είπε, και πρόσθεσε πως ακόμα και στον πόλεμο τα γυναικόπαιδα τα αφήνει κανείς απ’ έξω.

«Είναι αυθύπαρκτη προσωπικότητα, που κάνει τη δική της ζωή. Μην πυροβολείτε τα νέα παιδιά, ακόμα και αν είναι παιδιά των πολιτικών» κατέληξε, και χαρακτήρισε λανθασμένη την επιλογή του Αλ. Τσίπρα να υποστηρίξει τον Κ. Βαξεβάνη.

Την σύζυγο του πρωθυπουργού, Μαρέβα Μητσοτάκη, αποθέωσε με ανάρτησή του στο facebook, ο διάσημος σχεδιαστής Βασίλης Ζούλιας.

«Η Μαρέβα έσκισε με την εμφάνιση της στον Λευκό Οίκο.

Τα βρήκα όλα σωστά και φυσικά το κολιέ….ειδοποιός διαφορά!

Εμφάνιση με προσωπική άποψη και στάση ζωής» έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του ο Βασίλης Ζούλιας.

Δείτε την σχετική ανάρτηση:

Η εμφάνιση της Μαρέβα Μητσοτάκη Λευκό Οίκο:

Αγωνία επικρατεί για την υγεία 16χρονου ποδοσφαιριστή από την Ακαδημία του Παναιτωλικού που νοσηλεύεται με οξεία μυοκαρδίτιδα στο Νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας της Πάτρας, ο οποίος το προηγούμενο διάστημα νόσησε με κορωνοϊό.

ΠΩΣ ΕΠΙΔΕΙΝΩΘΗΚΕ Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ 16ΧΡΟΝΟΥ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του karvasaras.gr, ο 16χρονος διαμαρτυρήθηκε στους οικείους του ότι αισθανόταν πόνους και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Αγρινίου, όπου σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες φέρεται να διαγνώστηκε με οξεία μυοκαρδίτιδα και κρίθηκε προτιμότερο να διακομισθεί χθες Τρίτη 17 Μαΐου σε νοσοκομείο της Πάτρας για καλύτερη παρακολούθηση της κατάστασής του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι εμβολιασμένος κατά της covid-19, όμως πριν από λίγο καιρό νόσησε με κορωνοϊό και έπειτα από σύντομο χρονικό διάστημα αισθάνθηκε τις ενοχλήσεις.

Εξονυχιστικός έλεγχος και προειδοποιήσεις σε σταθερό χορηγό του οργανισμού που δήλωσε τη στήριξή του

Σάλο και οργή έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο το διαφαινόμενο κλείσιμο του Χαμόγελο του Παιδιού, ενός οργανισμού που εδώ και χρόνια έχει προσφέρει ανεκτίμητη βοήθεια σε χιλιάδες παιδιά και οικογένειες, την ώρα που ο κρατικός μηχανισμός είναι ανύπαρκτος!

Ο επικεφαλής του Χαμόγελου του Παιδιού, Κώστας Γιαννόπουλος κατήγγειλε δημόσια ότι η κυβέρνηση με την πρόσφατη υπουργική απόφαση της Δόμνας Μιχαηλίδου, μεθοδεύει το κλείσιμο της οργάνωσης. Μάλιστα ο κ. Γιαννόπουλος ανέφερε σήμερα ότι ο υπουργός επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης του ζήτησε να σταματήσει τις δημόσιες καταγγελίες με σκοπό να… ξεχαστεί το θέμα.

Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο οργανισμός προχώρησε σε μια νέα καταγγελία που ουσιαστικά αφήνει αιχμές για εκβιαστικές ενέργειες του κυβερνητικού μηχανισμού που εκθέτουν βαρύτατα προσωπικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του στο Twitter το Χαμόγελο του Παιδιού, ένας από τους σταθερούς χορηγούς του οργανισμού εξέδωσε ανακοίνωση με σκοπό να υποστηρίξει τον οργανισμό, ωστόσο μια ημέρα μετά του χτύπησε την πόρτα επιτελείο της ΑΑΔΕ για να του κάνει έλεγχο. Μάλιστα στον προειδοποίησαν ότι θα ακολουθήσει και νέοι έλεγχο!

«Τραγικό! Σταθερός χορηγός μας έβγαλε ανακοίνωση σαν εταιρία, για την υποστήριξη του
@hamogelo και την επόμενη ημέρα δέχθηκε εξονυχιστικό έλεγχο από το τμήμα δημοσίων εσόδων και του είπαν ότι ακολουθεί και έλεγχος περιφέρειας. Το κατέβασε αμέσως, φοβήθηκε» γράφει το οργανισμός στον επίσημο λογαριασμό του.

Πόσο εύκολο είναι για τον Έλληνα τουρίστα να επισκεφτεί ένα νησί για διακοπές, στην προκειμένη τους Λειψούς και τα Κουφονήσια και σε κάθε παραλία που πηγαίνει να μην βρίσκει ξαπλώστρες και ομπρέλες ούτε για δείγμα; To… αντέχει; Και τι κάνει όταν έρχεται αντιμέτωπος με αυτή τη συνθήκη;

Αυτά ήταν τα πρώτα ερωτήματα που μας ήρθαν στο μυαλό και στη συνέχεια απευθύναμε και σε νησιώτες που εφαρμόζουν την παραπάνω τακτική στον τόπο τους. Ζούμε άλλωστε σε μια χώρα, όπου οι παραλίες, δηλαδή οι «πρωταγωνίστριες» των ελληνικών καλοκαιριών μετατράπηκαν συλλήβδην τις τελευταίες δεκαετίες σε φυσικά τοπία που άρχισαν να δέχονται πάνω τους ατελείωτες σειρές από ξαπλώστρες και ομπρέλες, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις έφτασαν να «γλείφουν» το κύμα και να περιορίζουν έως και να καταργούν το δικαίωμα στους επισκέπτες που θέλουν να απλώσουν τη δική τους πετσέτα και ομπρέλα.

Μέσα σε αυτό το γενικευμένα επιθετικό πλαίσιο, εντύπωση προκάλεσε η φετινή τουριστική καμπάνια των Λειψών όπου ανάμεσα στις χάρες του νησιού που προβάλλονται τονίζεται και πως οι Λειψοί δεν διαθέτουν σε καμία τους παραλία ομπρέλες και ξαπλώστρες. Μέσα από τα φετινά video του ο δήμος παροτρύνει τους ταξιδιώτες να απολαύσουν τις ανέσεις που προσφέρει απλόχερα η φύση και να αρνηθούν για λίγες ημέρες τις περιττές πολυτέλειες.

Να σημειωθεί εδώ ότι ο τουρισμός των Λειψών δεν είναι αμελητέος, σύμφωνα με τον δήμαρχο Φώτη Μάγγο– κάθε σεζόν τα τελευταία χρόνια τα επιβατηγά πλοία «ξεφορτώνουν» στους Λειψούς 27.000 με 30.000 τουρίστες ενώ άλλοι 10.000 με 15.000 παραθερίζουν στο νησί ερχόμενοι με τα ιστιοπλοϊκά τους.

Πόσο εύκολα λοιπόν πάρθηκε αυτή η απόφαση και ποια είναι τα συν και τα πλην της;

«Δεν χρειάστηκε να πάρουμε καμία απόφαση, πρόκειται για μια πάγια τακτική που την εφαρμόζουμε εδώ και χρόνια» ξεκινάει να εξηγεί στο Newsbeast ο δήμαρχος Λειψών Φώτης Μάγγος και συνεχίζει να αναλύει το σκεπτικό αυτής της επιλογής: «απλώς τώρα το ανακοινώσαμε, δεν είναι ότι τώρα το αποφασίσαμε. Ούτε μηχανοκίνητος τουρισμός, ούτε jet ski κτλ υπάρχουν. Είναι κάτι που το κάνουμε χρόνια, απλώς τώρα το αναδεικνύουμε μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο συζήτησης που έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα για την ελεύθερη προσβασιμότητα στις παραλίες αλλά και για το κόστος του να τις επισκέπτεσαι. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί τουρίστες, που έρχονταν ως εδώ, δεν τα γνώρισαν όλα αυτά γι’ αυτό και τα επικοινωνούμε τώρα. Πάνω από όλα όμως τα επικοινωνούμε για να ενισχύσουμε το χαρακτήρα των Λειψών, αυτόν που θέλουμε να προβάλλουμε, ότι είμαστε δηλαδή ένα νησί που πιστεύει και επενδύει στο φυσικό τρόπο τουρισμού.

Άλλωστε, κατά την γνώμη μας, εκεί όπου επιτρέπεται η χρήση ξαπλωστρών και ομπρελών, η κατάσταση πολύ, πολύ δύσκολα ελέγχεται. Το έχει δείξει αυτό η πράξη στη χώρα μας- πως και τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι συχνά από το χειρότερο πλαστικό αλλά και πως οι αποστάσεις δεν τηρούνται. Εμείς δεν τα θέλουμε αυτά. Δίνουν και μια εικόνα αντιαισθητική. Δεν είμαι όμως συλλήβδην αντίθετος απέναντι σε αυτό. Σε πολύ μεγάλες παραλίες, είναι χρήσιμες αυτές οι υπηρεσίες αν η χρήση τους είναι ορθή και ελέγχεται. Στο νησί μας όμως, οι παραλίες είναι μικρές».

«Και με τη σκιά τι γίνεται;» ρωτάμε τον κο Μάγγο. O ίδιος μας λέει το εξής: «στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι παραλίες έχουν αρμυρίκια και φυσικά ο καθένας μπορεί να φέρει την ομπρέλα του την τέντα του κτλ».

Παραλία στους Λειψούς

«Καντίνες και café για να προμηθεύεται κάποιος τα απαραίτητα υπάρχουν;» είναι η επόμενη ερώτηση που θέτουμε στον δήμαρχο για να μας απαντήσει: «σε δύο παραλίες υπάρχουν από πίσω τους café και ταβέρνες. Στις υπόλοιπες, δεν υπάρχει τίποτα και ο επισκέπτης πρέπει να έχει προμηθευτεί ο, τι χρειάζεται μόνος του από πριν ή να ζητήσει να του το φέρνουν με delivery τα κοντινά café τα οποία δεν απέχουν περισσότερο από 1,5 χιλιόμετρο από κάθε παραλία».

Πάντως, κατά τον κο Μάγγο πολλοί λίγοι είναι οι επισκέπτες του νησιού που έχουν παραπονεθεί ως τώρα για την μη ύπαρξή ομπρελών και ξαπλωστρών στους Λειψούς. Όπως μας λέει και ο ίδιος: «ελάχιστοι είναι αυτοί που διατυπώνουν παράπονα και συνήθως αυτοί είναι οι Έλληνες».

«Λίγοι είναι αυτοί που πιέζουν να βάλουμε ξαπλώστρες και ομπρέλες»

Χωρίς καμία ομπρέλα και ξαπλώστρα αλλά και χωρίς την δυνατότητα να νοικιάζει κάποιος επισκέπτης μηχανάκι η εξοπλισμό για κάποια ψυχαγωγική δραστηριότητα όπως jet ski ή «μπανάνα« κτλ, κινούνται τα καλοκαίρια και τα Κουφουνήσια.

Και σε αυτή την περίπτωση, όπως μας πληροφόρησε ο πρόεδρος των τουριστικών επιχειρήσεων του νησιού, Μιχάλης Κωβαίος, πρόκειται για μια απόφαση που οι ντόπιοι έχουν πάρει εδώ και χρόνια. Όπως μας λέει ο ίδιος: «Οι κάτοικοι πήραν αυτή την απόφαση ήδη από το 1995, τότε δηλαδή που τα Κουφονήσι ξεκίνησαν να αναπτύσσονται τουριστικά. Οι ντόπιοι που ταυτόχρονα είμαστε και επιχειρηματίες στα νησιά μας δεν θέλουμε να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας των τελευταίων. Την ίδια στιγμή, τα Κουφονήσια έχουν κατά βάση επισκέπτες που έρχονται εδώ χρόνια ολόκληρα και τις γνωρίζουν αυτές τις πληροφορίες.

Παραλία στα Κουφονήσια

«Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει αντιρρήσεις για αυτές τις επιλογές, κυρίως από ντόπιους που έφυγαν στην Αθήνα και επέστρεψαν για να φτιάξουν νέες επιχειρήσεις. Το πρώτο που ζήτησαν ήταν να περάσουμε σε εκμετάλλευση των παραλιών, πράγμα που η πλειονότητα των Κουφονησιωτών συνεχίζει να μην θέλει καθόλου. Το πρόβλημα είναι και πρακτικό εκτός από αισθητικό και θέμα φιλοσοφίας- κάποιες από τις παραλίες μας είναι μικρές. Εκεί και λίγες ξαπλώστρες να βάλει κάποιος, μετά θα περιορίσει τόσο πολύ τον υπόλοιπο χώρο που θα είναι άδικο για τους υπόλοιπους επισκέπτες».

Πηγή: newsbeast.gr

Η Αννίτα Πάνια αύριο Πέμπτη 19 Μαΐου στην εκπομπή «ΑΝΟΙΧΤΑ» την αγαπημένη τραγουδίστρια Πέγκυ Ζήνα. Η γνωστή ερμηνεύτρια θα δώσει μια συνέντευξη που θα συζητηθεί.

Η Πέγκυ Ζήνα περιγράφει στην Αννίτα τα παιδικά της χρόνια δίπλα στη μητέρα της, τη γνωστή τραγουδίστρια Στέλλα Χρυσικοπούλου. Αποκαλύπτει τη λατρεία που είχε μικρή για το χορό και την υποκριτική, μιλάει για την απώλεια του πατέρα της στα δεκαπέντε της χρόνια, αλλά και για τη μεγάλη της απόφαση να ασχοληθεί ενεργά με το τραγούδι. Παράλληλα, μίλησε και για τη γνωριμία της με τον Δημήτρη Μητροπάνο.

«Η πρώτη επαφή μου με τον Δημήτρη Μητροπάνο ήταν σε ένα στούντιο ηχογράφησης. Τελείωσα εγώ, μπήκε εκείνος μέσα. Μια πολύ θερμή χειραψία σημαίνει πολλά για μένα, ένιωσα δέος. Στα 34 μου είπα θα σταματήσω να δουλεύω νύχτα για να κάνω ένα παιδί, τότε χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η Βένια Μητροπάνου να συνεργαστούμε. Όλα τα καλά μου έφερε στη ζωή ο Μητροπάνος, μέχρι και την κόρη μου που τελικά ήρθε όταν δουλεύαμε» αποκάλυψε η Πέγκυ Ζήνα.