«Μπαμπά, αν περπατήσω από το σημείο που βρίσκομαι στην ευθεία, πού θα βρεθώ;». Κρατώντας το «λευκό μπαστούνι» στο δεξί του χέρι, ο Λέανδρος ζητά από τον πατέρα του οδηγίες ώστε να κινηθεί με ασφάλεια στο πάρκο δίπλα από το δημοτικό αναψυκτήριο Κρήνης, στη Θεσσαλονίκη, καθώς το ανάγλυφο του εδάφους και τα φυσικά εμπόδια (δέντρα, παγκάκια κ.ά) γύρω του δυσκολεύουν την προσπάθειά του να κινηθεί στον χώρο.

Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που περπατώντας στους δρόμους της πόλης χρειάζεται να καταφύγει στη βοήθεια των δικών του για να υπερκεράσει τα προβλήματα της τυφλότητας που αντιμετωπίζει, αφού πολλοί δρόμοι και πεζοδρόμια κάθε άλλο παρά φιλικά είναι σε άτομα με οπτική αναπηρία. Αν, μάλιστα, είχε μπροστά του τον δήμαρχο, όπως λέει, αυτό που θα τού ζητούσε είναι «καλύτερα πεζοδρόμια, περισσότερους ίσιους δρόμους και λιγότερα εμπόδια»!

Δείτε το βίντεο:

Προτού καλά καλά πατήσει το κατώφλι των δέκα χρόνων -«είμαι 9,5 στα 10», λέει με τη στεντόρεια φωνή του- ο Λέανδρος έχει ήδη γνωρίσει το σκληρό πρόσωπο της ζωής, έχοντας χάσει την όρασή του στην τρυφερή ηλικία των 2,5 ετών. Ωστόσο, επιλέγοντας την οδό της μαχητικότητας, του χαμόγελου και της αισιοδοξίας, όπως εξηγεί ο πατέρας του Φίλιππος Παπαχαραλαμπίδης, έχει καταφέρει να κερδίζει, με την πρώτη του κουβέντα, όσους τον συναντούν.

Κάπως έτσι, ο Λέανδρος έγινε ο πρωταγωνιστής, πριν από μερικά χρόνια, στο προωθητικό βίντεο της UEFA για την παγκόσμια καμπάνια «A Ball for All» (Μια Μπάλα για Όλους), με τον δημιουργό της Ηλία Μάστορα να εμπνέεται απ’ αυτόν για την ειδική μπάλα που κουδουνίζει και …βάζει γκολ υπέρ της συμπερίληψης των παιδιών με οπτική αναπηρία σε μια αγαπημένη συνήθεια όλων: το ποδόσφαιρο!

Μ’ αυτή την μπάλα στα χέρια, ο Λέανδρος σήκωσε την Τούμπα στο πόδι, όταν προ ημερών έστειλε το δικό του μήνυμα λίγο πριν από τον αγώνα του ΠΑΟΚ με τη Μαρσέιγ κι αυτή ήταν η μόνη μπάλα που βρήκε, χθες το βράδυ, δίχτυα στο αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, όταν ο μικρός μπαλαδόρος πάτησε χορτάρι και σκόραρε στο ημίχρονο, με το γήπεδο να τον αποθεώνει. Με την ίδια μπάλα με το κουδουνάκι στα πόδια τον βρήκαμε να παίζει και προχθές, στο πάρκο της Κρήνης, όπου τον συναντήσαμε με τους γονείς και τις αδελφές του, για να μάθουμε πώς είναι η ζωή ενός παιδιού με οπτική αναπηρία, όταν οι προβολείς του γηπέδου σβήνουν και βρίσκεται αντιμέτωπο με μια λιγότερο λαμπερή όψη της καθημερινότητας…

«Μπαμπά, πότε θα ανάψουμε τα φώτα;»

Όταν ο Λέανδρος ήταν δύο ετών, διαγνώστηκε με όγκο διαμέτρου 10 εκατοστών στον εγκέφαλο κι έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα καθώς κινδύνευε η ζωή του. Χάρη στον νευροχειρουργό Βασίλη Ζούντζα, στον οποίο ο Λέανδρος, όπως λέει ο πατέρας του, οφείλει τη ζωή του, κατάφερε να βγει νικητής ύστερα από 20 μέρες στην εντατική ιδιωτικής κλινικής της Θεσσαλονίκης.

«Όταν βγήκε από την κλινική και επιστρέψαμε σπίτι, με ρώτησε “πότε θα ανάψουμε τα φώτα και γιατί τα έχουμε κλειστά”», θυμάται ο Φίλιππος Παπαχαραλαμπίδης, που δεν ήξερε τότε πως ο ίδιος ο Λέανδρος θα απαντούσε και σε αυτή την ερώτηση τελικά, με τη στάση ζωής που υιοθέτησε.

«Όταν κανείς καλείται να αντιμετωπίσει το σκοτάδι της τύφλωσης έχει δυο επιλογές. Η πρώτη είναι αυτή της απελπισίας, της εσωστρέφειας, της μοιρολατρίας και της παραίτησης, διότι όλα όσα γνώριζες, χάνονται. Όλα όσα επιθυμούσες, διαγράφονται. Ο κόσμος των άλλων δεν είναι ο δικός σου κόσμος. Η δεύτερη επιλογή είναι αυτή που μού δίδαξε ο γιος μου, όταν ήταν δύο ετών και ύστερα από μία επέμβαση ζωής και θανάτου έχασε την όρασή του. Είναι η επιλογή της μαχητικότητας, η επιλογή του χαμόγελου, της αισιοδοξίας και της αγάπης για τη ζωή. Το φυσιολογικό, βέβαια, θα ήταν εγώ να τού διδάξω την αξία της ζωής, όμως η πραγματικότητα μας επεφύλασσε την αντίστροφη πορεία και νιώθω εξαιρετικά περήφανος γι’ αυτόν, που στέκεται καθημερινά οδηγός μου», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαχαραλαμπίδης.

«Ο Λέανδρος μετέτρεψε το σκοτάδι της τύφλωσης σε εφαλτήριο αυτογνωσίας και συνειδητοποίησης του θείου δώρου της ζωής. Μάθαμε -οι γονείς και οι αδελφές του- απ’ αυτόν πως ό,τι αξίζει στις ζωές μας, ό,τι θεωρούμε πολύτιμο δεν φαίνεται. Δεν χρειάζεται κανείς όραση για να το δει, αλλά ψυχή για να το βιώσει! Η αγάπη, η φιλία, η συγκίνηση, η ελευθερία, το πάθος, η ηθική, η χαρά και τόσα άλλα βιώνονται το ίδιο μεταξύ βλεπόντων και μη βλεπόντων», προσθέτει ο μπαμπάς του Λέανδρου.

Η τυφλότητα συνεπάγεται διαφορετικότητα αλλά και προβλήματα

Ο κ. Παπαχαραλαμπίδης τονίζει, ωστόσο, πως σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ωραιοποιείται η κατάσταση καθώς η απώλεια όρασης συνεπάγεται διαφορετικότητα, «έναν άλλον κόσμο», εξηγώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τι σημαίνει αυτό πρακτικά στην καθημερινότητα του παιδιού του.

«Ο Λέανδρος γράφει σε γραφή braille με χρήση ειδικής γραφομηχανής, ενώ οι συμμαθητές του όχι. Χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσει μια δραστηριότητα σε σχέση με τις αδερφές του. Έχει περιορισμούς στην ανεξάρτητη κινητικότητα και τρέχει πιο αργά απ’ ό,τι οι φίλοι του. Ο Λέανδρος αρέσκεται σε συζητήσεις, σε ανάγνωση βιβλίων και κατασκευές με τα χέρια, ενώ αδιαφορεί -λόγω έλλειψης οπτικού ερεθίσματος- για video games, τηλεόραση και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αποδοχή όμως της διαφορετικότητας είναι θέμα πολιτισμού και στον τομέα αυτόν, ο Λέανδρος συλλέγει εμπειρίες. Την κοινωνία μας την ξέρετε…», επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Δεν κρύβει, μάλιστα, την απογοήτευσή του τόσο για πολλούς συμπολίτες μας που «από αναλγησία και έλλειψη πολιτισμού δυσκολεύουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων σαν τον Λέανδρο στην καθημερινότητά τους» όσο και για την Πολιτεία που, όπως τονίζει, «αδιαφορεί εκκωφαντικά και διαχρονικά για τα άτομα με αναπηρία».

«Δεν θέλω όμως να μέμφομαι μόνο την κεντρική εξουσία, τους δήμους και τις περιφέρειες. Η ευθύνη αφορά όλους μας, τους συμπολίτες μας που βιώνουν τον κόσμο ατομικά», προσθέτει και σημειώνει πως επιτέλους θα πρέπει κάποιος ν’ αναλάβει την ευθύνη να διεκπεραιώσει όλα αυτά πράγματα, που δυσκολεύουν την καθημερινότητα ενός ανθρώπου με αναπηρία.

«Όχι για τον Λέανδρο, αλλά για τον επόμενο Λέανδρο, που θα γεννηθεί τα επόμενα χρόνια», επισημαίνει ο κ. Παπαχαραμπίδης, υπογραμμίζοντας πως «τα τεράστια προβλήματα αφορούν την εκπαίδευση». Όπως λέει, «δεν υπάρχουν τα σχολεία που έπρεπε να υπάρχουν για να στηρίξουν τα παιδιά αυτά. Και δεν υπάρχουν και οι κατάλληλες υποδομές για την καθημερινότητά τους. Εδώ εμείς, οι βλέποντες, και κάποιες φορές δεν μπορούμε να κινηθούμε με άνεση στους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Πόσο μάλλον ένα παιδί με οπτική αναπηρία».

Η αγάπη για τα τραγούδια και τα …συνθήματα, τον Βιζυηνό και το ποδόσφαιρο

Παρ’ όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας για ένα παιδί με οπτική αναπηρία, ο κ. Παπαχαραλαμπίδης περιγράφει τον γιο του ως «ένα πολύ χαρούμενο παιδί»- και όχι άδικα!

Ο Λέανδρος αγαπά πολύ το ποδόσφαιρο κι όση ώρα συνομιλούμε με τον πατέρα του, ο ίδιος δεν σταματά να τρέχει πάνω – κάτω, έχοντας στο πλευρό τη μητέρα και τις αδελφές του, κλωτσώντας την μπάλα με το κουδουνάκι με δύναμη και δεξιοτεχνία. «Είμαι πολύ καλός στο ποδόσφαιρο», μας λέει περήφανα, δηλώνοντας ΠΑΟΚτσής και fan του τερματοφύλακα Αλέξανδρου Πασχαλάκη.

Η εμπειρία στον αγώνα με τη Μαρσέιγ «ήταν τέλεια, αν και είχε πολλή …φασαρία», αναφέρει, ενώ αυτό που τού αρέσει περισσότερο στο γήπεδο είναι τα συνθήματα- «τού ΠΑΟΚ, όμως», σπεύδει να διευκρινίσει, με μια δόση χιούμορ.

Ο Λέανδρος μιλάει με ενθουσιασμό για την καθημερινότητά του, που περιλαμβάνει αρκετές ώρες μάθημα στο σχολείο και στη Σχολή Τυφλών, διάβασμα (έχει μεγάλη αγάπη στον Γεώργιο Βιζυηνό), παιχνίδι με τους συμμαθητές του αλλά και με τις αδελφές του, αλλά και πολλή δημιουργία, αφού, όπως εξομολογείται, όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει καλλιτέχνης. «Θέλω να γίνω καλλιτέχνης, δηλαδή να ζωγραφίζω, να παίρνω πηλό και να κατασκευάζω πράγματα», τονίζει, επισημαίνοντας πως προς το παρόν πειραματίζεται με χρώματα, πλαστελίνες και κατασκευές από χαρτόνι.

Σε αντίθεση με τη μεγαλύτερη αδελφή του, που αγαπά την ποπ μουσική, ο ίδιος απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη ότι η δική του αγαπημένη είναι η κλασική. Στη χορωδία δε, του 17ου Δημοτικού Καλαμαριάς, στην οποία συμμετέχει (κάθε Πέμπτη), μαθαίνει πολλά τραγούδια από τον καταπληκτικό δάσκαλό του Διονύση Μαλλιώρη. Μάλιστα, απ’ αυτά ξεχωρίζει ένα, αφιερωμένο στο παιδί: το «Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν», σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, που απέδωσε με εμβληματικό τρόπο ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Δεν διστάζει λεπτό, μάλιστα, να μας το τραγουδήσει, χρωματίζοντας με ιδιαίτερο τρόπο τη φωνή του, στον στίχο που λέει «υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα», σαν να θέλει να στείλει το δικό του μήνυμα πως τα παιδιά είναι η ελπίδα αυτού του κόσμου!

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ρούλα Πισπιρίγκου φαίνεται πως ετοιμάζει… μήνυση προς τον Μάνο Δασκαλάκη, καθώς ο εν διαστάσει σύζυγός της επιθυμεί – όπως αναφέρουν οι πληροφορίες – να ζητήσει τεστ DNA για την Ίριδα και την Μαλένα.

Ο ταξίαρχος εν αποστρατεία Θανάσης Κατερινόπουλος, αναφερόμενος στην υπόθεση αναρωτιέται με νόημα αν η Ρούλα Πισπιρίγκου θα κάνει μήνυση και… στην ανακρίτρια, σε περίπτωση που εκείνη διατάξει το τεστ.

Μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Star, είπε πως: “Ακούσαμε ότι ο Μάνος θέλει να γίνει τεστ DNA, αν αυτό αληθεύει. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να υποβάλλει όσες μηνύσεις θέλει για κάτι που έγινε ή και δεν έγινε εις βάρος του, αυτό το κρίνει η δικαιοσύνη. Πατέρας είναι κι αυτός, μάνα είναι κι αυτή, βεβαίως έχει το δικαίωμα, αλλά γιατί φοβάται, τι είναι αυτό που φοβάται.

Αν δεν φοβάται θα μπορούσε να πει και η ίδια, ‘προχώρα, πάμε να κάνουμε το τεστ να αποδειχθεί. Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται. Και αν ο Μάνος δεν πάει ο ίδιος να κάνει τεστ DNA και διαταχθεί από την ανακρίτρια να γίνει το τεστ, τότε θα κάνει μήνυση στην ανακρίτρια η κ. Πισπιρίγκου; Στα πλαίσια μιας έρευνας τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Δεν δεσμεύεται κανένας ανακριτής, κανένας δικαστικός να διατάξει οποιαδήποτε έρευνα η οποία θα συνεισφέρει στοιχεία για την απόδειξη της αλήθειας”.

Ο κ. Κατερινόπουλος προσθέτει πως το τεστ DNA θα δείξει τα πραγματικά κίνητρα και θα έρθουν κι άλλες αποκαλύψεις.

“Με το τεστ DNA θα αποδειχθούν τα πάντα. Αν αποδειχθεί ότι δεν είναι δικά του τα παιδιά, τα πράγματα αλλάζουν. Θα βοηθήσει πολύ να δούμε ποια ήταν τα κίνητρα. Θα δώσει σωστή απάντηση στο κομμάτι των κινήτρων και πιστεύω ότι θα έρθουν και άλλες αποκαλύψεις. Τα πουλάκια θα αρχίσουν να κελαηδούν και από τις δύο πλευρές. Θα χυθεί άπλετο φως”.

Δείτε το βίντεο:

Η Βίκυ Χατζηβασιλείου έφυγε από την Αθήνα για τις διακοπές του Πάσχα και αυτό που είδε την Μεγάλη Πέμπτη, στην Εκκλησία, φαίνεται πως τη συγκίνησε βαθιά.

Ειδικότερα, η παρουσιάστρια βρίσκεται στο χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος, στο νομό Πέλλας και μεταξύ άλλων ανέβασε ένα μικρό βίντεο από τη λειτουργία της Εκκλησίας την Μεγάλη Πέμπτη.

Στο τελευταίο βίντεο που ανέβασε η Βίκυ Χατζηβασιλείου έδειξε έναν ιερέα που συγκίνησε όλους τους παρευρισκόμενους με την κίνησή του, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η παρουσιάστρια.

Η συγκινητική ανάρτηση της Βίκυς Χατζηβασιλείου

«Ο παπά Γιώργης, στα 90 του και ασθενής, κουβαλάει στην πλάτη του το Σταυρό του Μαρτυρίου στη Θεία Λειτουργία των Παθών! (Εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος Ν Πέλλας). Έκλαιγε όλο το εκκλησίασμα…. Και του χρόνου παπά Γιώργη μου», έγραψε στη λεζάντα του βίντεο που πόσταρε η Βίκυ Χατζηβασιλείου στο Instagram.

Αίσθηση προκαλεί ο Επιτάφιος στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Ηράκλειο, όπου πλήθος πιστών συρρέει και φέτος, και οι οποίοι έβαλαν σε αυτόν και εικόνες από τα νεκρά παιδιά στην Πάτρα.

Ο φετινός Επιτάφιος στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Φόδελε Ηρακλείου είναι διαφορετικός από κάθε άλλη χρονιά.

Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στο neakriti.gr o ηγούμενος Παντελεήμων, η προετοιμασία διήρκησε για πάνω από έναν μήνα, ενώ χρειάστηκαν τουλάχιστον 100.000 χάντρες και καρφίτσες για να στολιστεί.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν οι αποσπασματικές εικόνες που συνθέτουν το μωσαϊκό του επιταφίου και αφορούν στα αποτρόπαια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Όπως δείχνουν και οι εικόνες του neakriti.gr, το έγκλημα στην Πάτρα με τα τρία αγγελούδια της ίδιας οικογένειας που έφυγαν, η προσφυγιά, η Σμύρνη, η Κύπρος, το Αφγανιστάν και ο Πόντος είναι μερικά μόνο από τα θέματα που «στόλισαν» τον επιτάφιο στο Μοναστήρι.

Η ανακοίνωση που βρίσκεται αναρτημένη στο Μοναστήρι αναφέρει τα εξής:

«Θα τα πω ΟΛΑ στον Θεό»:

«Μεγάλη Παρασκευή και φέτος και μάλιστα 1989 χρόνια από τότε που συντελέστηκε το αποτρόπαιο έγκλημα του πρωτότοκου Ισραήλ ως λαού — Υιού του Θεού. Παρόλα αυτά τι κι αν περνούν οι χιλιετηρίδες η ανθρωπότητα Χριστιανική και μη συνεχίζει να διαπράττει ειδεχθή και αποτρόπαια εγκλήματα κατά του Θεού και του αγαπημένου του πλάσματος του ανθρώπου.

Δεν αρνήθηκε και δεν εγκατέλειψε τον Θεό μόνο ο Ισραήλ αλλά διαχρονικά ο κάθε άνθρωπος με τις πράξεις του συνεχίζει να εγκαταλείπει και να αρνείται τον πραγματικό Θεό της Αγάπης και του ελέους. Ο άνθρωπος αφού αρνείται τον αληθινό Θεό τον κενώσαντα εαυτόν και μορφή δούλου λαβόντα δια τη του κόσμου σωτηρία , φτιάχνει άλλους ψεύτικους και εφήμερους θεούς τους οποίους προσκυνά και λατρεύει όπως είναι το κέρδος, το συμφέρον, τα υλικά αγαθά, η ικανοποίηση του εγώ μέσω χαμερπών παθών και επιθυμιών , σαρκικών και ιδιοτελών δείχνοντας αναίσχυντα την εγωπαθή και εγωκεντρική εικόνα του τόσο διαφορετική αλήθεια από αυτή που έδειξε ο Θεός μας Ιησούς Χριστός . Στην ουσία ο Ιησούς ζητάει από εμάς να αλλάξουμε τα έργα της αρνήσεως και του εγώ μας.

Αυτά τα έργα αποτυπώνονται στο φετινό στολισμό του κουβουκλίου του επιταφίου της Μονής μας όπως είναι επεκτατικοί πόλεμοι , σκλαβοπάζαρα , εκτοπίσεις πληθυσμών , γενοκτονίες , κακοποιήσεις και εκμεταλλεύσεις γυναικών και αθώων παιδιών.

Εώς πότε ανέξομαι υμάς γενεά άπιστος και διεφθαρμένη, μας λέγει ο Κύριος – Αναρωτηθήκαμε αν αυτό το ερώτημα απευθύνεται και σε εμάς για τυχόν έμμεση ή άμεση συμμετοχή μας ή ακόμη και ανοχή μας στα παραπάνω εγκλήματα.

Ο Χριστός από το ύψος του Σταυρού του αλλά και ως άπνους νεκρός στον επιτάφιο αναμένει ακόμα σήμερα όχι απλά να τον προσκυνήσουμε ευσεβιστικά και εθιμοτυπικά αλλά να κοιτάξουμε με ορθάνοιχτα μάτια την Εικόνα του ως σταυρωμένης Αγάπης, Θυσίας και απείρου ελέους παίρνοντας επιτέλους την απόφαση να αναθεωρήσουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί τον τρόπο της ζωής μας αποθετώντας τον τρόπο του Χριστού που είναι ΑΓΑΠΗ, ΣΥΓΝΩΜΗ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ και να γίνουμε σαν τα χιλιάδες θύματα αθώα παιδιά στις καρδιές μας γιατί τότε μόνο θα έχουμε θέση μαζί του.

Καλή Ανάσταση»

Ο ΕΟΔΥ ενημέρωθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή ότι καταγράφηκε το πρώτο ύποπτο κρούσμα οξείας ηπατίτιδας στην Ελλάδα.

Εδώ και ημέρες ανάλογα κρούσματα είχαν καταγραφεί στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Μεγάλη Βρετανία χωρίς όμως να έχει γίνει γνωστή η αιτιολογία τους.

Οπως τόνισε νωρίτερα την Παρασκευή στην ΕΡΤ ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Θεοκλής Ζαούτης, τα εργαστήρια του οργανισμού “είναι σε ετοιμότητα να εξετάζουν δείγματα πιθανών κρουσμάτων για την ανίχνευση του αδενοϊού ή άλλων ιών”.

Η ελληνική εταιρία μελέτης ήπατος έχει ανακοινώσει τα εξής:

Σχετικά με την εμφάνιση κρουσμάτων οξείας ηπατίτιδας σε παιδιά στην Ευρώπη και Αμερική, η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης Ήπατος (ΕΕΜΗ) επισημαίνει ότι παρακολουθεί με σοβαρότητα την εξέλιξη της κατάστασης και βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση και συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς.

Σύμφωνα με έγγραφο του Εθνικού Οργανισμού Υγείας (ΕΟΔΥ), που έλαβε η ΕΕΜΗ στις 14 Απριλίου 2022, δεν έχει αναφερθεί αύξηση κρουσμάτων ηπατίτιδας στα παιδιά στη χώρα μας. Εντούτοις, οι κλινικοί γιατροί καλούνται να είναι σε εγρήγορση γι’ αυτήν την αναδυόμενη κατάσταση και να επαγρυπνούν για την έγκαιρη ανίχνευση παιδιών ηλικίας μικρότερων των 16 ετών, που παρουσιάζουν συμπτώματα ηπατίτιδας χωρίς σαφή αιτιολογία. Τα σχετιζόμενα συμπτώματα περιλαμβάνουν: ίκτερο, υπέρχρωση ούρων ή/και αποχρωματισμό κοπράνων, κνησμός, αρθραλγία/μυαλγία, πυρετό, ναυτία, εμετό ή κοιλιακό άλγος, λήθαργο ή απώλεια όρεξης, τρανσαμινάσες ορού > 500 IU/L.

Ο όρος «ηπατίτιδα» αναφέρεται σε φλεγμονή του ήπατος. Είναι συχνά λοιμώδους αιτιολογίας, αλλά υπάρχουν και άλλες μορφές, όπως η αυτοάνοση και η φαρμακευτική. Οι ιογενείς ηπατίτιδες οφείλονται κυριότερα σε πέντε ιούς (Α έως Ε), που μεταδίδονται, είτε παρεντερικά, είτε μέσω τροφών.

Η επιστημονική εξήγηση

Την Τετάρτη η Καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας και μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Βάνα Παπαευαγγέλου με δηλώσεις στο ΣΚΑΙ είχε τονίσει “πως πρόκειται για αδενοϊό, ο οποίος προκαλεί την ασθένεια και ανέφερε πως παρά το γεγονός ότι δεν έχει καταγραφεί κανένα κρούσμα ηπατίτιδας στη χώρα μας, ο ΕΟΔΥ βρίσκεται σε συνεχή συνεργασία με τους θεσμικούς οργανισμούς υγείας, ενώ την κατάσταση παρακολουθεί στενά και η επιστημονική κοινότητα της χώρας.

Για την κ. Παπαευαγγέλου μία τέτοια έξαρση κρουσμάτων ήταν μάλλον αναμενόμενη, καθώς όπως εξήγησε, “οφείλεται στη χαλάρωση των μέτρων κατά της πανδημίας του κορονοϊού, κάτι που οι χώρες του Δυτικού κόσμου, όπως η Μεγάλη Βρετανία, ακολούθησαν πολύ νωρίτερα από την Ελλάδα, ενώ για το ότι μολύνει κυρίως παιδιά κάτω των 10 και κυρίως των 5 ετών, ανέφερε πως αυτό συμβαίνει καθώς τα παιδιά που είναι τώρα 2-3 ετών μεγάλωσαν σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και σε ένα περιβάλλον με μάσκες και δεν έχουν λάβει αντισώματα και έτσι έχει δημιουργηθεί ένα ανοσολογικό κενό.

“Αυτά τα παιδιά έχουν ‘χρωστούμενα’. Αν νοσούσαν εκτός πανδημίας θα είχαν νοσήσει άλλες τρεις φορές από αδενοϊό ή κοινό κρυολόγημα. Συνεπώς τώρα, έρχονται με την άρση των μέτρων και την αύξηση των επαφών και των δραστηριοτήτων μας όλες αυτές οι ιώσεις να συμπληρώσουν αυτό το κενό και μπορεί να έχουν και διαφορετική κλινική εκδήλωση. Εκεί που το παιδάκι θα έκανε δύο διάρροιες, τώρα θα κάνει οξεία ηπατίτιδα. Αυτές είναι σκέψεις που κάνουμε, φαίνεται όμως από τα δεδομένα στην Αγγλία ότι πρόκειται για έναν αδενοϊό, ο οποίος δεν είναι καινούργιος, υπήρχε πάντα”.