Στην Ελλάδα το να σε γνωρίσει ο κόσμος και να σε φωνάζει με το μικρό σου όνομα, όσο ψηλά κι αν έχεις φτάσει, αποτελεί ύψιστο παράσημο και αναγνώριση επιτυχίας.

Όπως ακριβώς ισχύει για τον Πυθαγόρα, τον μεγαλύτερο (σύμφωνα με τους περισσότερους) στιχουργό λαϊκών τραγουδιών που γεννήθηκε σε αυτόν τόπο, ο οποίος αν και δεν πρόλαβε καν να φτάσει 50 ετών, υπέγραψε αμέτρητα κομμάτια που θα ακούγονται και θα αγαπιούνται για πάντα από τον κόσμο.

Απλά και μόνο μια αναφορά στις επιτυχίες του θα αρκούσε για να γεμίσει ολόκληρη… εγκυκλοπαίδεια. Οι συνεργασίες του με όλους τους μεγάλους συνθέτες του λαϊκού τραγουδιού (και όχι μόνο) αλλά και τις σημαντικότερες φωνές μιλούν από μόνες τους. Το σπάνιο ταλέντο του να γράφει στίχους αβίαστα ήταν απαράμιλλο και τον έκανε περιζήτητο, την ίδια ώρα που εκείνος έμοιαζε να μην αγγίζεται από την πρωτοφανή επιτυχία και να παραμένει ένας προσιτός άνθρωπος, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τους χαρακτήρες των τραγουδιών του.

Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1930, με γονείς από την Σάμο αλλά σχέση με την Μικρά Ασία, αφού ο πατέρας του υπηρετούσε εκεί την περίοδο της Καταστροφής ως έφεδρος αξιωματικός και η μητέρα του ήταν δασκάλα, κουβάλησε στο dna του το δράμα του 1922. Σε πολλά κομμάτια βγάζει εκείνες τις μνήμες των γονιών του (και μιας ολόκληρης γενιάς), που διατυπώνονται με μελαγχολία και νοσταλγία, κυρίως στον εξαιρετικό δίσκο «Μικρά Ασία», σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα και ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα. Ο δίσκος έκανε ρεκόρ πωλήσεων όταν κυκλοφόρησε πράγμα το οποίο έγινε η αφορμή για να καθιερωθεί ο θεσμός του χρυσού δίσκου στην Ελλάδα…

Την ίδια ώρα βέβαια, έδειχνε και βαθιά κατανόηση των καταστάσεων που οδήγησαν σε τέτοια γεγονότα, με στίχους που μαρτυρούσαν την ευγένεια της ψυχής του, όπως για παράδειγμα οι παρακάτω:

Τούρκος εγώ κι εσύ Ρωμιός

Κι εγώ λαός κι εσύ λαός

Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ

Όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ!

Αντίστοιχα παραδείγματα βρίσκει κανείς και σε άλλες δουλειές του. Αν και ο ίδιος είχε ενταχθεί ως έφηβος ακόμη στο ΕΑΜ το 1944, δεν βγάζει μίσος προς τον κατακτητή και εμφανίζει ξανά ανάλογο μεγαλείο, γράφοντας:

Μελαχρινέ Ναπολιτάνο

ο πόλεμος είναι φρικτός.

Εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο

μετά σε σκότωσε κι αυτός

Ωστόσο οι μεγαλύτερες επιτυχίες του σχετίζονται κυρίως με το λαϊκό τραγούδι, όπου σαφώς κυρίαρχη θέση έχει ο δίσκος «Υπάρχω», με τους Χρήστο Νικολόπουλο και Στέλιο Καζαντζίδη, όπου όλα –μα όλα- τα τραγούδια του έγιναν επιτυχίες. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, σχεδόν κάθε άλμπουμ στο οποίο ο Πυθαγόρας Παπασταματίου, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γινόταν πλατινένιος ή χρυσός. Κάτι που έκανε την εταιρεία ΜΙΝΟΣ που τον πίστεψε να τρίβει τα χέρια της με τις πωλήσεις.

Κομβικό ρόλο στην συνολική πορεία του έπαιξε η γνωριμία και η συνεργασία του με τον Γιώργο Κατσαρό, με τον οποίο όχι μόνο έβγαλαν μια σειρά από εξαιρετικές δουλειές, αλλά υπήρξαν και κουμπάροι. Μάλιστα ένα δικό τους κομμάτι, το «Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τα’ αγόρι μου» με την Μαρινέλλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Eurovision το 1974, σε μια εντελώς διαφορετική από τη σημερινή φάση του μουσικού διαγωνισμού…

Από την εποχή που ήταν μαθητής ακόμη είχε δείξει την κλίση του στις Τέχνες, ενώ είχε και ξεκάθαρη στάση για τα πάντα. Σκάρωνε στίχους, έγραφε μικρά θεατρικά κι έπαιζε πάντα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε παραστάσεις. Από τότε μάλιστα υπέγραφε όλα τα έργα του με το μικρό του όνομα. «Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δεν χρειάζεται το επώνυμο», συνήθιζε να λέει…

Εξαιρετικός μαθητής με ιδιαίτερη κλίση στα μαθήματα κλασικού προσανατολισμού, σπούδασε τελικά στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Αποφοίτησε με άριστα, αλλά δεν ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε κι έτσι άφησε σταδιακά στην άκρη την υποκριτική για να αφοσιωθεί στο τραγούδι. Ωστόσο ορισμένες φορές είχε περάσματα και από τον κινηματογράφο, σε ταινίες που είχε γράψει το σενάριο όπως «Οι καταφρονεμένοι», «Η ώρα της δικαιοσύνης», «Δεν πουλάω την καρδιά μου» και άλλες. Ωστόσο ορόσημο στην καριέρα του θεωρείται το τραγούδι «Κάθε λιμάνι και καημός» σε μουσική του Γιώργου Κατσαρού που ακούστηκε μέσα από την ομώνυμη ταινία, με την εκπληκτική ερμηνεία των Πάνου Γαβαλά και Ρίας Κούρτη.

«Ο Σταμούλης ο λοχίας», «Κυρά Γιώργαινα», «Ο επιπόλαιος», «Πίσω από τις καλαμιές», «Πάμε για ύπνο Κατερίνα», «Άσπρα θα φοράς», «Δεν υπάρχει ευτυχία», «Το αγριολούλουδο», «Γυρίζω απ’ τη νύχτα», «Την Παρασκευή το βράδυ», «Πάει κι αυτός», «Νύχτα Στάσου»,  «Όταν πίνει μια γυναίκα», «Ο σαραντάρης», «Δεν αλλάζω χαρακτήρα», «Μη φεύγεις μη», «Αγάπε με», «Τώρα πια», «Σε ξέχασα», «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου», «Οι αισθηματίες», «Άργησα να δε γνωρίσω», «Μετάνιωσες», «Κράτα καρδιά», «Πέντε πάνω-πέντε κάτω», «Ποια είσαι εσύ», «Τέλι-τέλι», «Σε πέντε ώρες ξημερώνει η Κυριακή», «Τι να πω», είναι μερικές μόνο από τις δεκάδες επιτυχίες που στηρίχθηκαν στους στίχους αυτού του μοναδικοί και ιδιαίτερου καλλιτέχνη που όμοιός του δύσκολα θα ξαναπεράσει από το ελληνικό μουσικό στερέωμα.

Και ένας θεός ξέρει πόσο μεγαλύτερη θα ήταν η παρακαταθήκη που θα άφηνε πίσω του εάν δεν έφευγε τόσο πρόωρα από την ζωή. Μανιώδης καπνιστής από νεαρός, αγνόησε τις προειδοποιήσεις των γιατρών να κόψει το τσιγάρο και τελικά άφησε αυτόν τον μάταιο κόσμο από έμφραγμα στις 12 Νοεμβρίου 1979. Ήταν μόλις 49 ετών…

Πέθανε ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης – Αυτή είναι η αιτία θανάτου του

Ο ηθοποιός σύμφωνα με πληροφορίες το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα με την καρδιά του.

Ο Χρήστος Βαλαβανίδης είχε περάσει το διάστημα των γιορτών μέσα στο νοσοκομείο και βγαίνοντας είχε αναφερθεί στη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του. «Καλά είμαι. Είχα κάτι το οποίο θα περάσει, είμαι σε θεραπεία. Δεν είναι τραγικό, αλλά είναι βαριά αρρώστια που πρέπει να τη φροντίσω οπωσδήποτε γιατί είμαι και μεγάλη κοπέλα. Είναι σοβαρό, αλλά δεν είναι θανατηφόρο, ακόμα τουλάχιστον. Κάποια στιγμή όλοι μας κάτι πληρώνουμε, κάποιο λάθος μας πληρώνουμε» είχε δήλωσε στην εκπομπή «Πρωινό» του Ant1 και συνέχισε: «Είναι μια περιπέτεια. Υπομονή, υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Για να πάρω το εξιτήριο από το Λαϊκό, με κάνανε καλά. Δεν μ’ άφηναν να φύγω. Δεν σου λέω άλλες λεπτομέρειες. Τρυπήματα, ενέσεις, εμβόλια, και τα λοιπά…».

Δείτε το βίντεο:

Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη συμπαράσταση και βοήθεια που είχε από τη σύζυγό του, αλλά και την κατάσταση του ΕΣΥ έτσι όπως εκείνος τη βίωσε: «Ευτυχώς που έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, να είναι συνέχεια κεφάτος. Απίστευτο, και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, μέσα στο Λαϊκό. Έχω πάρα πολλές εντυπώσεις. Είναι πράγματα που κάποια στιγμή, εάν ο Θεός μου δώσει χρόνο, θα τα γράψω. Το νοσηλευτικό και το ιατρικό δυναμικό, άπταιστα. Το περιβάλλον, άθλιο. Ράντζα στους διαδρόμους και οι άνθρωποι να δουλεύουνε σκληρότατα. Τους λυπήθηκε η ψυχή μου. Είχα κοντά μου τη γυναίκα μου η οποία κουράστηκε πάρα πολύ για να με περιποιείται. Φοβότανε βέβαια και για μένα και για αυτή. Πέρα απ’ τη γυναίκα μου η οποία είναι φρουρός, η αγάπη του κόσμου με κράτησε όρθιο», κατέληξε ο Χρήστος Βαλαβανίδης.

Δείτε το βίντεο:

Ποιος ήταν ο Χρήστος Βαλαβανίδης

Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους καθώς και με τις δύο κρατικές σκηνές, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης του ηθοποιού: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο θέατρο, μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση.

Μεταξύ άλλων έχει παίξει στις παραστάσεις: «Μορμόλης» και «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας”, «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Ντόλλυ».

Στη συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, έπαιξε τον Στέλιο στην “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης).

Το 1996, μαζί με τη γυναίκα του, Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ έναν σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο.

Δείτε το βίντεο:

Έπαιξε στις «Φυλλωσιές» του Λαρς Νορέν, στην «Αντίστροφη ψυχολογία», του Τσαρλς Λάντλαμ, στους «Σιδεράδες» του Μίλος Νίκολιτς (σκην. Κ. Αρβανιτάκης) και στην «Άτακτη τάξη» (παντομιμικό έργο σε συνεργασία κείμενο και σκηνοθεσία με την Ασπασία Κράλλη. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων Πολιτιστική Ολυμπιάδα – Θεατρικοί Μονόλογοι 2004, ερμήνευσε το μονόλογο του Γιοπ Άντμιραλ «Εγώ, η μάνα μου» (σκην. Α. Κράλλη)).

Έπαιξε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο έργο «Χίτσκοκ Μπλοντ» (Θ. Μουσούρη σκην. Α. Καλογρίδης) και τον αρχηγό της συμμορίας στο θεατροποιημένο «Ντόγκβιλ» του Λαρς φον Τρίερ (Εθνικό Θέατρο σκην. Α. Καλογρίδης). Συμμετέχοντας στην παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, έπαιξε το ρόλο του σερ Τόμπυ (σκην. Ν. Χαραλάμπους). Στο «Τάνγκο» του Μρόζεκ (σκην. Σπύρος Ευαγγελάτος) έπαιξε το ρόλο του Στόμιλ. Το καλοκαίρι του 2006 έπαιξε στο Ηρώδειο για το Φεστιβάλ Αθηνών στους «Σφήκες» του Αριστοφάνη, το ρόλο του Βδελυκλέωνα (σκην. Σ. Ευαγγελάτος). Το χειμώνα 2006-2007 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου» στο ρόλο του Μούσνικ.

Σκηνοθέτησε τον «Παπουτσωμένο γάτο» στο ΚΘΒΕ (γράφοντας και τους στίχους των τραγουδιών της παράστασης) καθώς και την «Αντίστροφη ψυχολογία» του Λάντλαμ.

Δείτε το βίντεο:

Έχει κάνει τη μουσική επιμέλεια στα έργα: «Λίστα γάμου», «Σιδεράδες», «Ο έρωτας δαγκώνει» και την ηχητική επένδυση στην παράσταση «Αναζητώντας τον Οιδίποδα».

Συνεργάστηκε συχνά με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά σίριαλ και άλλες εκπομπές μεγάλης θεαματικότητας. (Το μινόρε της αυγής, Οι αυθαίρετοι, Σιγά, η πατρίδα κοιμάται, Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια, Λίστα γάμου κ.ά.).

Έπαιξε στις ταινίες: Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη, Η φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη, Πάμπτωχοι Α.Ε., Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου.

Τα «πιόνια» στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου κινούνται γρήγορα λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Και η αλήθεια είναι πως με τις κινήσεις του ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκλώβισε τον Ταγίπ Ερντογάν. Στο διπλωματικό πεδίο η Ελλάδα κινήθηκε γρήγορα, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα τόσο στην Τουρκία όσο και στις Βρυξέλλες.

Για παράδειγμα η απόφαση αποστολής στην Κύπρο των δυο φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά», καθώς και των τεσσάρων F-16, δεν ήταν απλώς μια κίνηση συμβολική που αποδεικνύει ότι η Κύπρος δεν κείται μακράν.  Ήταν μια έμπρακτη ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία ο Κυπριακός Ελληνισμός βρίσκεται γεωγραφικά πιο κοντά στη πυρίκαυστη ζώνη. Και όμως, με αυτήν την επιλογή η Αθήνα κατέστησε σαφές ότι οποιαδήποτε απειλή προς τη Λευκωσία δεν είναι περιφερειακό επεισόδιο, αλλά ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας. Το ίδιο μήνυμα εξέπεμψε και η ανάπτυξη συστοιχίας πυραύλων Patriot στην Κάρπαθο, κίνηση που ενίσχυσε δραστικά την αντιαεροπορική ομπρέλα στο νοτιοανατολικό Αιγαίο και δημιούργησε ένα συμπαγές πλέγμα αποτροπής από την Κρήτη έως την Κύπρο. Δίχως αμφιβολία δεν πρόκειται για επιθετική διάταξη, αλλά για μια στρατηγική θωράκιση σε μια περίοδο όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι εύθραυστες.

Το αδιέξοδο του Ερντογάν

Σε αυτό το περιβάλλον, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται μπροστά σε ένα διπλό αδιέξοδο. Από τη μία, η Άγκυρα επιχειρεί διαχρονικά να εμφανίζεται ως ρυθμιστής των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, η ενεργοποίηση της Ελλάδας σε συντονισμό με την Κύπρο και με τη διακριτική αλλά ουσιαστική στήριξη χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία, περιορίζει δραστικά τα περιθώρια μονομερών κινήσεων.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή, που θεωρητικά θα μπορούσε να προσφέρει ευκαιρίες αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου στην Τουρκία, λειτούργησε τελικά ως επιταχυντής της ελληνικής στρατηγικής. Διότι η Αθήνα κατόρθωσε να μετατρέψει την περιφερειακή αστάθεια σε πεδίο ανάδειξης της αξιοπιστίας της ως πυλώνα σταθερότητας. Συν τοις άλλοις η Κύπρος παρουσιάζεται πλέον όχι ως «ανοιχτό ζήτημα», αλλά ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απολαμβάνει έμπρακτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Έτσι, ο Ερντογάν βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια δύσκολη εξίσωση: Αν επιλέξει κλιμάκωση, θα βρεθεί απέναντι όχι μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συμμαχία. Αν επιλέξει την αποκλιμάκωση, αναγνωρίζει σιωπηρά ότι η Αθήνα έχει κατοχυρώσει ρόλο συνδιαμορφωτή των εξελίξεων.

Το ελληνικό πλεονέκτημα

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα κινήθηκε έξυπνα και γρήγορα. Η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στη Βουλή ήταν μετρημένη: αμυντική αποστολή, ειρηνικός χαρακτήρας, στρατηγική ψυχραιμία. Αυτός ο συνδυασμός ισχύος και χαμηλών τόνων είναι που μας δίνει το πλεονέκτημα.

Επιπρόσθετα η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων τα τελευταία χρόνια, οι νέες προμήθειες, η επιχειρησιακή ετοιμότητα και η διπλωματική κινητικότητα δεν αποτελούν μεμονωμένες κινήσεις. Συνθέτουν μια στρατηγική που επιδιώκει να κλείσει τα «κενά» επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο. Και σε μια εποχή που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αναδιατάσσει συμμαχίες και ισορροπίες, η Ελλάδα επέλεξε να μην περιμένει τις εξελίξεις, αλλά να τις διαμορφώσει.

Πηγή: politic.gr