«Είναι στην εφηβεία, είναι δύσκολο να καταλάβω τι συμβαίνει στο μυαλό της. Εγώ στην ηλικία της ήμουν πιο μαμουχάλος», εξήγησε ο ηθοποιός
Για την εφηβεία της κόρης του και τις ισορροπίες στο σπίτι μίλησε ο Μελέτης Ηλίας, και περιέγραψε με χιουμοριστική διάθεση τις δυσκολίες της καθημερινότητας ως πατέρας δύο παιδιών.
Δείτε το βίντεο:
«Η κόρη μου είναι στην εφηβεία, είναι δύσκολο να καταλάβω τι συμβαίνει στο μυαλό της. Εγώ στην ηλικία της ήμουν πιο μαμουχάλος. Η κόρη μου είναι τα πάντα για μένα, αλλά μου τη σπάει που βγαίνει κάθε Σάββατο», είπε ο ηθοποιός μιλώντας στο The 2night Show, και συνέχισε:
«Όχι όμως κάθε Σάββατο. Και εγώ θέλω να βγαίνω ένα Σάββατο. Δεν μπορώ να βγω γιατί κάποιος πρέπει να κρατήσει τον μικρό. Πολλά Σάββατα να προηγηθούν, αλλά ένα Σάββατο; Να πάω με τη γυναίκα μου μια βόλτα, να κάτσει η κόρη μου με τον γιο μου. Είναι σε μία ηλικία που μπορεί να προσέξει. Ο γιος μου είναι 10».
Όπως είπε, «δεν κατάλαβα πώς πέρασαν 15 χρόνια από εκεί που την είχα στην αγκαλιά και της μάθαινα να λέει “μπαμπά”, είναι μια έφηβη»,ενώ αποκάλυψε και τα ενδιαφέροντά της:
«Η Κορνηλία θέλει να ασχοληθεί με την τηλεοπτική παραγωγή, είναι τρομερά οργανωτική».
Συντετριμμένος ο καλλιτέχνης μετά την απώλεια της αγαπημένης φίλης του
Από το πρωί της Τρίτης 31 Μαρτίου πλήθος κόσμου συρρέει στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, εκεί όπου η σορός της Μαρινέλλας εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα από τις 08.00 έως τις 13.00, ενώ μία ώρα αργότερα θα τελεστεί και η ταφή σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Δείτε το βίντεο:
Ο Τάκης Ζαχαράτος, ένας από τους πιο στενούς φίλους της σπουδαίας ερμηνεύτριας, έσπευσε από την πρώτη στιγμή στο σημείο. Ο επιτυχημένος σόουμαν, πιστός θαυμαστής της, βρέθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, και με ένα λουλούδι στα χέρια «λύγισε» μπροστά στο φέρετρο της Μαρινέλλας.
Η τραγουδίστρια έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου, σε ηλικία 87 ετών, στο σπίτι της. Ανάμεσα στα πρόσωπα που είπαν το δικό τους «αντίο» στη σπουδαία ερμηνεύτρια, είναι και ο Τάκης Ζαχαράτος.
Ο καλλιτέχνης έκανε μία ανάρτηση την Κυριακή στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, σημειώνοντας στίχους από το τραγούδι «Είσαι Παντού Και Πουθενά», που κυκλοφόρησε το 1985 και το είχε ερμηνεύσει η Μαρινέλλα μαζί με τον Κώστα Χατζή.
«Ξέρω πως δεν θα ‘ρθεις ξανά, άλλη φορά δεν θα σε δω, όμως για ‘μένα θα είσαι για πάντα εδώ» έγραψε ο Τάκης Ζαχαράτος, στη λεζάντα της δημοσίευσής του για τη δυσάρεστη είδηση της απώλειας της τραγουδίστριας.
Μαρινέλλα: H Μαίρη Αυγερινοπούλου στο τελευταίο αντίο στο παρεκκλήσι – “Φορούσε ένα κόκκινο φουλάρι, ήταν πολύ όμορφη όταν τη χαιρετήσαμε”
Η τελευταία εικόνα – Η Μαίρη Αυγερινοπούλου περιγράφει τη συγκλονιστική εικόνα της Μαρινέλλας στο λαϊκό προσκύνημα, προκαλώντας συγκίνηση.
Συνεχίζεται το λαϊκό προσκύνημα για τη Μαρινέλλα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου, την Τρίτη 31 Μαρτίου 2026, με τη Μαίρη Αυγερινοπούλου να μιλά στην εκπομπή «Buongiorno» και τη δημοσιογράφο Βασιλική Μπασιούρη, περιγράφοντας τη στιγμή που αντίκρισαν τη σπουδαία ερμηνεύτρια για τελευταία φορά.
Δείτε το βίντεο:
Το λαϊκό προσκύνημα στη Μαρινέλλα και η συγκίνηση
Η ατμόσφαιρα στη Μητρόπολη Αθηνών παραμένει ιδιαίτερα φορτισμένη, καθώς πλήθος κόσμου συνεχίζει να συρρέει για να αποχαιρετήσει τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι που τη γνώρισαν από κοντά περνούν σιωπηλά μπροστά από το φέρετρο, τιμώντας τη μνήμη και την τεράστια προσφορά της. Η Μαρινέλλα, που έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου σε ηλικία 88 ετών, αφήνει πίσω της ένα ανεκτίμητο καλλιτεχνικό αποτύπωμα.
Η Μαίρη Αυγερινοπούλου για την εικόνα της Μαρινέλλας
Η Μαίρη Αυγερινοπούλου, στενή φίλη και συνεργάτιδα της ερμηνεύτριας, μοιράστηκε τη δική της εμπειρία από τη στιγμή που άνοιξε το φέρετρο πριν την έναρξη του λαϊκού προσκυνήματος. Όπως ανέφερε, η εικόνα της Μαρινέλλας ήταν γαλήνια και ιδιαίτερα όμορφη. «Όταν τη χαιρετήσαμε εμείς, να σας πω ότι ήτανε πολύ όμορφη και φορούσε και ένα κόκκινο φουλάρι». Η περιγραφή αυτή αποτυπώνει μια εικόνα αξιοπρέπειας και ηρεμίας, που συγκίνησε όσους βρέθηκαν κοντά της εκείνες τις στιγμές.
Η εικόνα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη φωτογραφία που έχει τοποθετηθεί έξω από το παρεκκλήσι, όπου οι παρευρισκόμενοι αποχαιρετούν τη Μαρινέλλα. «Ακόμα και η φωτογραφία που είναι απ’ έξω… είναι μία εμβληματική φωτογραφία με τη Μαρινέλλα να κουνάει τα χέρια της έτσι όπως μοναδικά εκείνη ήξερε», ανέφερε η Μαίρη Αυγερινοπούλου. Μια εικόνα που συνοψίζει τη διαδρομή και τη σκηνική της παρουσία, αφήνοντας μια τελευταία ανάμνηση γεμάτη ζωντάνια. Η μορφή της, είτε μέσα από τις φωτογραφίες είτε μέσα από τα τραγούδια της, παραμένει ζωντανή, επιβεβαιώνοντας ότι η Μαρινέλλα θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα από την τέχνη της.
Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της Μαρινέλλας: Με δάκρυα στα μάτια η κόρη και τα εγγόνια της
Η 31η Μαρτίου 2026 ξημέρωσε με μια βαριά σιωπή να σκεπάζει το κέντρο της Αθήνας. Σήμερα, η Ελλάδα αποχαιρετά τη δική της Μαρινέλλα, τη γυναίκα που με τη φωνή και το πάθος της σφράγισε πάνω από έξι δεκαετίες ελληνικού πολιτισμού. Οι προετοιμασίες για το τελευταίο αντίο ξεκίνησαν από πολύ νωρίς το πρωί, με το παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου στη Μητρόπολη Αθηνών να μετατρέπεται σε σημείο συνάντησης χιλιάδων ανθρώπων που θέλουν να τιμήσουν τη μνήμη της Μεγάλης Κυρίας του τραγουδιού.
Δείτε το βίντεο:
Βαρύ το κλίμα στο παρεκκλήσι: Η οικογένεια στο πλευρό της
Ήδη πριν από τις 08:00 το πρωί, πλήθος κόσμου είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται έξω από τον Ναό, περιμένοντας υπομονετικά για να αφήσει ένα λουλούδι στη σορό της καλλιτέχνιδας. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου κατέφθασε νωρίς το πρωί η κόρη της Μαρινέλλας, η Τζωρτζίνα, η αδελφή της και τα εγγόνια της. Τα πρόσωπά τους, χαραγμένα από τον πόνο της απώλειας, μαρτυρούσαν το μέγεθος του κενού που αφήνει πίσω της η ερμηνεύτρια όχι μόνο ως σύμβολο, αλλά ως μητέρα και γιαγιά.
Με δάκρυα στα μάτια, η κόρη και τα εγγόνια της στάθηκαν δίπλα στη σορό, σε μια στιγμή απόλυτης ιδιωτικής θλίψης μέσα σε ένα πάνδημο πένθος. Η αξιοπρέπεια και η αρμονία που χαρακτήριζε τη Μαρινέλλα σε όλη της τη ζωή φαίνεται να καθοδηγεί και την οικογένειά της σε αυτές τις δύσκολες ώρες.
Δείτε φωτογραφίες από την Μητρόπολη:
Το πρόγραμμα και η επιθυμία για τη «Φλόγα»
Όπως είναι προγραμματισμένο, η σορός θα παραμείνει στο παρεκκλήσι από τις 08:00 έως τις 13:00 για το λαϊκό προσκύνημα. Η προσέλευση αναμένεται να είναι τεράστια, καθώς η Μαρινέλλα υπήρξε αγαπητή σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και ηλικίες. Στις 14:00 θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών, παρουσία εκπροσώπων του πολιτικού και καλλιτεχνικού κόσμου, ενώ θα ακολουθήσει η ταφή που θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο, μακριά από τις κάμερες, όπως ακριβώς επιθυμούσε η ίδια.
Η οικογένεια έχει παρακαλέσει θερμά, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στη «Φλόγα», τον Σύλλογο Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια. Αυτή η παράκληση μετατρέπει τον πόνο της απώλειας σε μια πράξη ελπίδας και προσφοράς, συνεχίζοντας το αθόρυβο κοινωνικό έργο που επιτελούσε η Μαρινέλλα όλα αυτά τα χρόνια.
Μια φωνή που δεν θα σιγήσει ποτέ
Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί το τέλος ενός φυσικού κύκλου, αλλά την αρχή μιας αιώνιας υστεροφημίας. Καθώς ο κόσμος καταφθάνει στη Μητρόπολη για το τελευταίο αντίο, οι μελωδίες της αντηχούν σε κάθε γωνιά της πόλης. Η Μαρινέλλα φεύγει έχοντας κατακτήσει την απόλυτη κορυφή, αφήνοντας πίσω της τραγούδια-σταθμούς και μια σκηνική παρουσία που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Το λαϊκό προσκύνημα είναι η ελάχιστη τιμή που μπορεί να αποδώσει η Ελλάδα σε μια γυναίκα που της χάρισε τόση ομορφιά και συναίσθημα.
Το χρονικό της δίωξης και η αναβολή στη δίκη του Γιώργου Ξυλούρη
Για τις 29 Οκτωβρίου 2026 αναβλήθηκε η εκδίκαση της υπόθεσης του Γιώργου Ξυλούρη, γνωστού ως «Φραπές», ο οποίος κατηγορείται για απείθεια και βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη μετά τη στάση που τήρησε έναντι εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Γιατί ασκήθηκε δίωξη σε βάρος του «φραπέ»
Η ποινική δίωξη σε βάρος του ασκήθηκε από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών κατόπιν προκαταρκτικής εξέτασης και αφορά την αρχική άρνησή του να παρουσιαστεί αυτοπροσώπως ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής. Ο αγροτοσυνδικαλιστής επέλεξε τότε να αποστείλει υπόμνημα, επικαλούμενος το δικαίωμα σιωπής και αποφεύγοντας να απαντήσει στις ερωτήσεις που του είχαν τεθεί.
Η επιλογή του αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις μεταξύ των μελών της επιτροπής, με αποτέλεσμα να τεθεί ζήτημα διερεύνησης του κατά πόσο είχε τη δυνατότητα να τηρήσει τέτοια στάση ή αν προκύπτει παραβίαση των υποχρεώσεων μάρτυρα.
Μετά από σχετική συζήτηση, αποφασίστηκε η αποστολή της υπόθεσης στις δικαστικές αρχές, προκειμένου να αξιολογηθεί αν στοιχειοθετείται το αδίκημα της απείθειας.
Την απόφαση πήρε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος κατά τη συνεδρίαση που είχε τη Δευτέρα
Η Πέτη Πέρκα αναλαμβάνει τα «ηνία» της Νέας Αριστεράς, μετά την παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την ηγεσία του κόμματος.
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Αριστεράς, όρισε την βουλευτή Φλώρινας, Πέτη Πέρκα ως την νέα πρόεδρο του κόμματος, μετά από τη χθεσινή συνεδρίαση.
Υπενθυμίζεται πως ο Αλέξης Χαρίτσης παραιτήθηκε από την ηγεσία της Νέας Αριστεράς την Τρίτη (24.03.2026) αναφέροντας πως η Αριστερά «μοιάζει να προχωρά σημειωτόν και να εξαντλείται στην εσωστρέφεια», τονίζοντας ότι η μόνη διέξοδος είναι «η κίνηση προς τα εμπρός».
Αμέσως μετά την παραίτηση, χρέη προέδρου ανέλαβε ο γραμματέας Γαρβιήλ Σακελλαρίδης, όπως ορίζει και το καταστατικό.
Η ΚΟ της Νέας Αριστεράς ανακοίνωσε την νέα πρόεδρο του κόμματος, στέλνοντας σχετική ανακοίνωση στην Ολομέλεια της Βουλής.
Με αυτήν την εξέλιξη, πλέον οι γυναίκες πρόεδροι Κοινοβουλευτικών Ομάδων στην χώρα μας ανέρχονται σε δύο, μετά την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αντώνης Ρέμος με Υβόννη Μπόσνιακ, Χρήστος Μάστορας με Γαρυφαλλιά Καληφώνη κατέφτασαν στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου στη Μητρόπολη Αθηνών για την κηδεία της Μαρινέλλας.
Ο Αντώνης Ρέμος και η Υβόννη Μπόσνιακ, όπως θα δεις, βαθύτατα συγκινημένοι και πιασμένοι χέρι χέρι…
Ακολούθησαν ο Χρήστος Μάστορας με τη Γαρυφαλλιά Καληφώνη.
🕊️ Αντώνης Ρέμος με Υβόννη Μπόσνιακ, Χρήστος Μάστορας με Γαρυφαλλιά Καληφώνη κατέφτασαν στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου στη Μητρόπολη Αθηνών για την κηδεία της Μαρινέλλας. Ο Αντώνης Ρέμος και η Υβόννη Μπόσνιακ, όπως θα δεις, βαθύτατα συγκινημένοι και πιασμένοι χέρι χέρι ενώ ακολούθησαν ο Χρήστος Μάστορας με τη Γαρυφαλλιά Καληφώνη. 🔗 Διάβασε περισσότερα στο tlife.gr 🎥: Χρήστος Κούτρας #tlife#κηδειαΜαρινελλας#ΑντωνηςΡεμος#ΧρηστοςΜαστορας#Μαρινελλα
Σε μια εποχή όπου οι ειδήσεις συχνά βαραίνουν την καθημερινότητά μας και η επιχειρηματικότητα παρουσιάζεται μέσα από ψυχρούς αριθμούς, ισολογισμούς και ποσοστά ανάπτυξης, υπάρχουν ιστορίες που θυμίζουν πως η επιτυχία μπορεί να έχει ψυχή.
Πως πίσω από κάθε δυνατό brand μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος με όραμα, αξίες και βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Η Δήμητρα Κατσαφάδου αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα. Αυτοδημιούργητη, με σπουδές στη Χημεία και αστείρευτο πάθος για δημιουργία, ξεκίνησε από το πιο απλό και ταπεινό σημείο: την κουζίνα του σπιτιού της. Εκεί, με επιμονή, πειραματισμό και αφοσίωση, έβαλε τα θεμέλια ενός ονείρου που έμελλε να εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ελληνικές επιχειρηματικές επιτυχίες στον χώρο της ομορφιάς και της φροντίδας.
Δείτε το βίντεο:
Από εκείνη τη μικρή αφετηρία γεννήθηκε η La Vie En Rose, μια εταιρεία που σήμερα αριθμεί δεκάδες καταστήματα σε Ελλάδα, Κύπρο και στο εξωτερικό, εκατοντάδες εργαζομένους και σημαντικές διεθνείς διακρίσεις για την ποιότητα και την καινοτομία των προϊόντων της. Πίσω όμως από την ανάπτυξη και τη δυναμική παρουσία στην αγορά, παραμένει ζωντανή η ίδια φιλοσοφία με την οποία ξεκίνησαν όλα: αγάπη για τη δημιουργία και σεβασμός στον άνθρωπο.
Η ιστορία της Δήμητρας δεν είναι μόνο ιστορία επιχειρηματικής ανέλιξης. Είναι ιστορία προσφοράς. Μαζί με τον αδελφό της και πρόεδρο της εταιρείας, Νικόλα Μαλακοδήμο, προχώρησαν σε μια πράξη ουσιαστικής κοινωνικής ευθύνης: την πλήρη ανακατασκευή κτιρίου στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, δίπλα στο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ, με το κόστος να καλύπτεται εξ ολοκλήρου από την εταιρεία τους.
Δεν πρόκειται απλώς για μια δωρεά. Είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι η επιχειρηματική επιτυχία μπορεί να μετατρέπεται σε κοινωνική αξία. Ότι η ανάπτυξη δεν έχει νόημα όταν δεν συνοδεύεται από προσφορά. Σε μια περίοδο που πολλοί δοκιμάζονται, τέτοιες πρωτοβουλίες λειτουργούν ως ανάσα ελπίδας και ως υπενθύμιση πως η αλληλεγγύη δεν είναι λέξη – είναι πράξη.
Δείτε το βίντεο:
Η Δήμητρα Κατσαφάδου συνδυάζει αποφασιστικότητα, δημιουργικότητα και επαγγελματική ακεραιότητα με μια σπάνια ευαισθησία. Δεν επαναπαύεται στην επιτυχία της, ούτε τη βλέπει ως προσωπικό τρόπαιο. Αντίθετα, τη μετατρέπει σε δύναμη προσφοράς. Δίνει ευκαιρίες, στηρίζει ανθρώπους, επενδύει όχι μόνο σε προϊόντα αλλά και σε σχέσεις εμπιστοσύνης.
Ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό μήνυμα της διαδρομής της: ότι η Ελλάδα δεν παράγει μόνο προβλήματα και προκλήσεις· «γεννά» και ανθρώπους με όραμα, θάρρος και κοινωνική συνείδηση. Γυναίκες που αποδεικνύουν πως μπορείς να είσαι δυναμική επιχειρηματίας και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη.
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από τέτοια πρότυπα. Από ανθρώπους που μετρούν την επιτυχία όχι μόνο σε κύκλους εργασιών, αλλά σε χαμόγελα που δημιουργούν, σε ζωές που βελτιώνουν, σε ελπίδα που σκορπούν. Γιατί τελικά, η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο μέγεθος της περιουσίας, αλλά στο μέγεθος της καρδιάς. Και αυτό είναι το αποτύπωμα που αφήνει η Δήμητρα Κατσαφάδου: ότι ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, υπάρχει φως — και κάποιοι επιλέγουν να το μοιράζονται.
Στους περισσότερους από μας τα ελληνικά νησιά φέρνουν μνήμες από καλοκαιρινές διακοπές. Είναι αυτές οι κουκίδες οι ατάκτως ερριμμένες στο Αιγαίο και το Ιόνιο στις οποίες έχουμε κολυμπήσει, έχουμε ξεραθεί στον ήλιο, έχουμε πιει τα ποτά μας, έχουμε φάει τα ψαράκια μας, έχουμε κοιμηθεί σε rooms to let.
Για κάποιους άλλους όμως, τα νησιά είναι ολόκληρη η ζωή τους. Είναι το σπίτι τους, η καθημερινότητά τους, το μέρος που για τρεις μήνες κάθε χρόνο γεμίζει τουρίστες, οι οποίοι το εγκαταλείπουν με τα πρώτα κρύα.
Πώς είναι η ζωή σε ένα νησί όταν πια το καλοκαίρι έχει περάσει και οι τουρίστες έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους; Αυτήν την απορία ήθελα να λύσω και βρέθηκα Νοέμβρη μήνα στη Σύρο.
Εκ των υστέρων, βέβαια, ίσως η Σύρος να μην ήταν το καταλληλότερο νησί για αυτόν τον ερευνητικό σκοπό, γιατί δεν είναι κανένα μικρό ακριτικό νησάκι που το χειμώνα ερημώνει, αλλά η πρωτεύουσα των Κυκλάδων με πληθυσμό που στην τελευταία απογραφή του 2011 ξεπερνούσε τους 20.000 κατοίκους. Και η Ερμούπολη θυμίζει περισσότερο πόλη, παρά πρωτεύουσα νησιού. Όμως και πάλι, δεν παύει να έχει τα προβλήματα ενός νησιού.
Κι αν σου κάτσει;
Το πιο προφανές πρόβλημα του να ζεις σε νησί είναι οι μεταφορές. Όχι μόνο ανθρώπων, αλλά και αγαθών. Γιατί το καλοκαίρι όλο και κάποιο πλοίο θα βρεθεί να σε εξυπηρετήσει, ακόμα κι αν προκύψει κάποια έκτακτη ανάγκη, και να μεταφέρει εσένα ή το εμπόρευμά σου σε κάποιο μεγάλο λιμάνι, ή από κάποιο μεγάλο λιμάνι στο νησί σου. Ειδικά αν αυτό το νησί είναι η Σύρος, που συνήθως αποτελεί την πρώτη στάση των πλοίων από Πειραιά προς Κυκλάδες.
Το χειμώνα, όμως, τα δρομολόγια αραιώνουν. Και αν τύχει και εμφανιστούν τίποτα αέρηδες 8 μποφόρ, τα πλοία καθηλώνονται στα λιμάνια και δεν πάνε πουθενά. Και τότε τι γίνεται; Τότε μένεις αποκλεισμένος μέχρι να αποφασίσει ο Αίολος να κλείσει τον ασκό. Το ίδιο συμβαίνει και αν κηρύξουν απεργία οι ναυτεργάτες. Με απλά λόγια, αν σου «κάτσει» η στραβή, βρίσκεσαι ξαφνικά αποκομμένος από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ένα άλλο θέμα είναι οι υποδομές. Ρεύμα, νερό, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες – όλα αυτά που ένας Αθηναίος ή ένας Θεσσαλονικιός θεωρεί δεδομένα, σε ένα νησί ίσως να μην είναι. Το νερό, για παράδειγμα, είναι ένα μόνιμο πρόβλημα στα νησιά.
Τα περισσότερα σπίτια έχουν τις στέρνες τους για να μαζεύουν το βρόχινο νερό, που δεν είναι και πολύ, ενώ μονάδες αφαλάτωσης και υδροφόρες παρέχουν ποσότητες νερού, που όμως συχνά είναι «αλμυρό» – όχι επειδή είναι θαλασσινό, αλλά επειδή είναι κάπως ακριβό.
Επίσης, σε μικρότερα νησιά το να έχεις ιατρική περίθαλψη μπορεί να εξελιχθεί σε μία ολόκληρη περιπέτεια – ευτυχώς η Σύρος, όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι, διαθέτει ένα πολύ καλό δημόσιο νοσοκομείο και δεν έχει τέτοιο πρόβλημα.
Το ίδιο ισχύει και για τις δημόσιες υπηρεσίες, από τις οποίες καμία δε λείπει από την Ερμούπολη.
Και πάλι, βέβαια, δεν μπορείς ποτέ να ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι στην επαρχία. Οι ρυθμοί ζωής είναι πιο χαλαροί, ο κόσμος στους δρόμους είναι πολύ λιγότερος, η φασαρία πολύ πιο ανεκτή.
Για κάποιον λοιπόν που φεύγει από την Αθήνα και πηγαίνει να ζήσει μόνιμα σε ένα νησί, σίγουρα υπάρχουν κάποια αρνητικά, όμως να που υπάρχουν και θετικά.
Το θέμα είναι: αξίζει να εγκαταλείψεις την πόλη σου και να πας να μείνεις σε ένα νησί;
Ο Λευτέρης και η Βαρβάρα
Οι (εξωπραγματικά φιλόξενοι) οικοδεσπότες μας στη Σύρο, ο Λευτέρης και η Βαρβάρα, ζουν στη Σύρο εδώ και 35 χρόνια. Αρχικά στην Ερμούπολη και εδώ και πάνω από δέκα χρόνια σε ένα χωριό έξω από την Ερμούπολη.
Η πρώτη τους γνωριμία με το νησί έγινε όταν παρουσιάστηκε στον Λευτέρη η ευκαιρία να δουλέψει στη Σύρο. Και τότε κλήθηκαν να πάρουν τη μεγάλη απόφαση: αφήνεις τη βολή της Αθήνας για να κυνηγήσεις μία ευκαιρία σε ένα ξένο νησί;
Η Βαρβάρα στην αρχή ήταν πολύ διστακτική. Ανησυχούσε ότι από την πολύβουη Αθήνα με τους φίλους και τις παρέες της, θα πήγαινε σε ένα έρημο νησί που το χειμώνα θα άδειαζε από κόσμο και ζωή και θα βρισκόταν μακριά από τους φίλους της, σε ένα μέρος όπου δεν θα είχε τι να κάνει.
Όμως οι ανησυχίες της διαλύθηκαν όταν έφτασε για πρώτη φορά στη Σύρο και είδε ότι είναι ένα νησί γεμάτο ζωή, γεμάτο πράγματα να κάνεις. Και τελικά πήραν την απόφαση να ζήσουν εκεί.
Εκεί δούλεψαν, εκεί γέννησαν και μεγάλωσαν το παιδί τους, χωρίς να του λείψει τίποτα, από ξένες γλώσσες μέχρι πιάνο, εκεί αγόρασαν τελικά σπίτι για να στεριώσουν για πάντα, εκεί έκαναν φίλους για μια ζωή.
Όχι πως δεν υπήρξαν δυσκολίες, όμως η προσαρμογή σε έναν νέο τόπο είναι πολύ πιο εύκολη όταν ξέρεις τι θες από τη ζωή σου και όταν είσαι ανοιχτός στην αλλαγή. Άρα ναι, το να φύγεις από την πόλη και να πας να ζήσεις σε ένα νησί, αν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να είναι όχι απλά εφικτό, αλλά ακόμα και λυτρωτικό.
Αθήνα ή Σύρος;
Όπως είπα, έμεινα τέσσερις μέρες στη Σύρο. Τη γύρισα ολόκληρη, είδα όλα αυτά τα μέρη που λέει ο Βαμβακάρης στη «Φραγκοσυριανή» (την οποία σιγοτραγουδούσα σε όλη τη διάρκεια της διαμονής μου, αλλά στην εκτέλεση των Locomondo για να είμαι ειλικρινής), τον Φοίνικα, την Παρακοπή, τον Γαλησσά, την Ντελαγκράτσια (Ποσειδωνία), την Αληθινή, το Πισκοπειό. Μπήκα στο εντυπωσιακό δημαρχείο, στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων», στον επιβλητικό Άγιο Γεώργιο των Καθολικών στην Άνω Σύρο.
Περπάτησα στα στενά της Ερμούπολης και της Άνω Σύρου, χάζεψα στο μουσείο του Βαμβακάρη.
Είναι ένα όμορφο νησί. Και ίσως να κάνω λάθος, αλλά με αυτήν την ψύχρα και τα σύννεφα, αντί για τη ζέστη και τον ήλιο του καλοκαιριού, είναι ακόμα πιο όμορφο. Σαν να ταιριάζει το γκρίζο με αυτήν την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική των κτιρίων, αυτόν τον «αέρα» που αποπνέει η Σύρος, ενός νησιού που κάποτε ήταν ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της Ελλάδας.
Τώρα, αναρωτιέμαι: αν μου δινόταν η ευκαιρία να πάω να ζήσω μόνιμα στη Σύρο, θα το έκανα; Θα άφηνα την Αθήνα όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και δεν έχω φύγει πάνω από μήνα παρά μόνο για να πάω φαντάρος, για να πάω να ζήσω σε ένα νησί, αν ήξερα ότι εκεί θα είχα «στρωμένη» δουλειά;
Θα ήταν ένα δύσκολο δίλημμα. Δεν εγκαταλείπεις έτσι εύκολα την πόλη σου. Ακόμα κι αν ξέρεις ότι μπορεί να είναι, όντως, λυτρωτικό, να σου προσφέρει μία ποιότητα ζωής που ποτέ δεν ήξερες ότι μπορείς να έχεις, μία ηρεμία που στην Αθήνα δε βρίσκεις πουθενά.
Αλλά ναι, θα το σκεφτόμουν. Σίγουρα θα ήταν μια εμπειρία. Κι ας είσαι στο έλεος των καιρικών φαινομένων και των διαθέσεων των ναυτεργατών.
Κι ας πρέπει να περιμένεις μέχρι το μεσημέρι για να έρθουν οι εφημερίδες. Κι ας πρέπει να υποστείς το σμήνος των τουριστών που καταφθάνουν κατά εκατοντάδες με κάθε πλοίο το καλοκαίρι ως περαστικοί και φέρνουν μαζί τους τη φασαρία των Αθηναίων.
Για διαφορετικούς ανθρώπους, η ζυγαριά γέρνει προς διαφορετική μεριά, ακόμα κι αν της βάλουν πάνω τα ίδια πράγματα…
Aφιέρωμα στον Τάκη Μπουγά – «Το παιδί της νύχτας δεν μένει πια εδώ»
Ο συνθέτης των επιτυχιών έφυγε χτυπημένος από την επάρατη νόσο, αφήνοντας πίσω του πάνω από διακόσια τραγούδια και μια ζωή γεμάτη νότες, μελωδίες και βράδια που αργούσαν να ξημερώσουν.
Ο γάμος με την Φόνσου και η ζωή μετά
Έχει δηλώσει ότι στον Χάρρυ Κλυνν που τον προσέλαβε για μαέστρο του χρωστάει πολλά για την μετέπειτα πορεία του σε πολύ γνωστά νυχτερινά μαγαζιά ως ενορχηστρωτής και ο έχων την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος.
Βγαίνει πολύ και δουλεύει πολύ, ενώ η γνωριμία του με την Άννα Φόνσου θα γεννήσει ένα ειδύλλιο που θα καταλήξει στα σκαλιά της εκκλησίας και σε ένα γάμο.
Μιλώντας χρόνια μετά για τα προσωπικά του ο Μπουγάς αναφέρεται στην μοναδική γυναίκα που τον έπεισε να αφήσει την εργένικη ζωή με τρυφερά λόγια: «Ήταν μία πολύ ωραία περίοδος της ζωής μου, η οποία κράτησε έξι χρόνια, αφήνοντάς μου τις καλύτερες αναμνήσεις. Η Άννα, εκτός από σπουδαία καλλιτέχνις και καλή ηθοποιός, είναι μια δυναμική γυναίκα. Σπουδαίος καλλιτέχνης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ανάλογα με το επάγγελμά σου, δηλώνοντας ηθοποιός ή τραγουδιστής. Η Άννα είναι πάνω απ’ όλα καλλιτέχνις. Η ζωή της όλη είναι βασισμένη σε αυτό. Δημιούργησε το Σπίτι του Ηθοποιού και προσφέρει τεράστιο κοινωνικό έργο».
Του άρεσε η νύχτα, να βγαίνει δηλαδή με φίλους ή μια φίλη του και πηγαίνει σε διάφορα μαγαζιά για να δει φίλους του τραγουδιστές σαν το Δημήτρη Μητροπάνο, την Άντζελα Δημητρίου, ενώ έδινε το παρόν και σε μαγαζιά με άγνωστους τραγουδιστές που δούλευαν φίλοι του από τον χώρο.
Έναν χώρο που τον αποχαιρέτησε με συγκινητικά μηνύματα, όταν έγινε γνωστό ότι ο Τάκης έχασε την μάχη με την επάρατο χθες, αφήνοντας πίσω του πάνω από διακόσια τραγούδια.
Το αγαπημένο του και ίσως αυτό που τον εξέφραζε πιο πολύ ήταν και πάλι ένα κομμάτι που έγραψε για τον Γιώργο Μαζωνάκη όπως είπε, ο στίχος του οποίου έλεγε στο ρεφρέν: «Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω και την φαντασία μου να την εξαντλήσω. Η φιλοσοφία μου όλα να τα κάνω, κι όλες τις ευθύνες μου τις αναλαμβάνω…».
Είναι ένα κρύο βράδυ του Νοέμβρη το 2003 και η ουρά στο «Γκάζι» που εμφανίζεται ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι τεράστια, αφού μόλις έχει κυκλοφορήσει το «Gucci φόρεμα» του Φοίβου.
Ο τελευταίος κάθεται σε ένα από τα πρώτα τραπέζια του μαγαζιού, όταν περνάει από δίπλα του ο Τάκης Μπουγάς, μαέστρος του Μαζώ εκείνη την περίοδο και ο συνθέτης που του χάρισε μερικές από τις πιο μεγάλες επιτυχίες του.
Ο Φοίβος χαιρετάει θερμά τον Τάκη Μπουγά και οι δύο άνδρες μιλάνε για λίγο, πριν ο δεύτερος φύγει για να καθίσει σε ένα τραπέζι με φίλους του μουσικούς, που είχαν πάει να δουν το πρόγραμμα που ετοίμασε.
Όταν ο Μαζωνάκης κλείνει το πρώτο του πρόγραμμα ένας γνωστός μαέστρος που καθόταν δίπλα του, γυρίζει και λέει στον συνθέτη, ότι η ροή και τα τραγούδια που επέλεξε είναι εξαιρετικά.
Κρατώντας ένα τσιγάρο στο χέρι, ο Μπουγάς χαμηλώνει το βλέμμα και ψιθυρίζει ένα ευχαριστώ στον συνάδελφό του για τα καλά λόγια, ενώ τον ρωτάει χαμογελαστά αν του κάνει πλάκα.
Εκείνη τη σεζόν ο Μαζώ βγαίνει με το σουξέ για το περίφημο φόρεμα, και αμέσως μετά περνάει όχι μόνο στα δικά του τραγούδια αλλά και στο «Υπάρχω» του Καζαντζίδη ή στο «Ποτέ δεν θα μπω σ’ άλλο σώμα» του Μητσιά.
Χτες το δικό του σώμα τον «πρόδωσε» στα εξήντα δύο του μόλις χρόνια, χτυπημένο από την επάρατη νόσο με την οποία πάλεψε γενναία και αθόρυβα ο Τάκης.
«Δημιουργούμε με την μουσική γιατί η μουσική είναι ο σκεπτόμενος θόρυβος» είχε πει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του ο άνθρωπος που έγραψε την «Άννα» και το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» μεταξύ πολλών άλλων.
Άλλες ήταν οι προσλαμβάνουσες των πρώτων παιδικών του χρόνων σε μια γειτονιά του Πειραιά, ας είναι όμως καλά ένας θείος του-αδερφός τη μητέρας του- που ως κιθαρίστας θεώρησε καλό να πάρει δώρο μια κιθάρα στον ανιψιό του.
Αυτό ήταν! Ο μικρός τότε Τάκης «κόλλησε» το μικρόβιο της μουσικής και οι γονείς του τον γράφουν στο ωδείο, ξεκαθαρίζοντας του όμως ότι τον θέλουν μαθηματικό.
Θα τους κάνει το χατήρι όχι μόνο να περάσει, αλλά πάρει και το πτυχίο του, παρόλο που ο ίδιος έχει αποφασίσει ότι η διαδρομή του θα είναι οι νότες και όχι οι δεκαδικοί αριθμοί.
Ακούει πολλή μουσική. Από Deep Purple, Beatles, και Rolling Stones μέχρι Χατζηδάκη, Μούτση και Σπανό ενώ η πρώτη του μεγάλη επιτυχία είναι η μπαλάντα «Άννα», την οποία ερμηνεύει ο Κώστας Καράλης.
Περπατάει στον δρόμο μια μέρα στις αρχές των 80’ς όταν ακούει το τραγούδι του από το ραδιόφωνο ενός καταστήματος και ενώ στην αρχή δεν το πιστεύει, στην συνέχεια πράττει το αυτονόητο.
Αρχίζει να τρέχει στους δρόμους φωνάζοντας από την χαρά του, ξέροντας ίσως ότι ο δρόμος που διάλεξε είναι δύσκολοςαλλά αυτός που τον εκφράζει απόλυτα.
Η καταξίωση και ο Μαζώ της καρδιά του
Οι ολοκληρωμένες σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, σε συνδυασμό με την πολύ καλή κιθάρα που έπαιζε-λένε ότι ήταν το αγαπημένο το όργανο-έχουν σαν αποτέλεσμα την συμμετοχή του μαζί με τον Αντώνη Βαρδή -επίσης εξαιρετικός κιθαρίστας- σε δεκάδες ηχογραφήσεις και ατέλειωτες ώρες στα στούντιο.
Πολλές φορές όταν τελειώνουν βγαίνουν μαζί και πάνε στα μπουζούκια, ενώ ο Μπουγάς γράφει συνέχεια τραγούδια για διάφορους ερμηνευτές και οι επιτυχίες έρχονται.
Γράφει στην Ελένη Δήμου το «Ετοιμάζω ταξίδι» που γνωρίζει μεγάλες δόξες ενώ συνεργάζεται με πολύ μεγάλα ονόματα όπως την Μαρινέλλα, την Βίσση και την Τάνια Τσανακλίδου.
Είναι τυχερός γιατί μπαίνει στην ελληνική δισκογραφία, στην χρυσή εποχή της, τότε που υπήρχαν αξιόλογοι παραγωγοί και ο δίσκος ενός καλλιτέχνη ετοιμαζόταν μεθοδικά.
Η γνωριμία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη θα αποδειχτεί καθοριστική και για τους δύο, αφού ο Μπουγάς θα γίνει μαέστρος του για έντεκα συνεχόμενα χρόνια, ενώ θα υπογράψει συνθετικά ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Σε αυτόν διακρίνει κάτι ξεχωριστό, την στόφα του σταρ και ενός τραγουδιστή που δεν διστάζει να περπατήσει και σε άλλα μονοπάτια, κάτι που θα φανεί στο «Θέλω να γυρίσω στα παλιά».
Ο Μαζώ το λέει μαζί με τους Going Through και το τραγούδι του Μπουγά γίνεται hit, όπως και τα «Ζηλεύω», «Είσαι το λάθος μου το τελευταίο», «Κοίτα με (Εσύ κι εγώ)» και «Ένα κενό».
Δεκαετίες μετά εξακολουθούν να συμπεριλαμβάνονται όλα στις ζωντανές του εμφανίσεις, δείγμα της διαχρονικότητας που αποπνέουν ακόμη και σήμερα.
