Ανησυχώ για τη στάση της γυναίκας μου απέναντι στην οικογένειά μου και δεν ξέρω αν πρέπει να χωρίσω ή αν υπάρχει κάποιος τρόπος να διορθώσω την κατάσταση. Είμαστε παντρεμένοι δύο χρόνια και έχουμε μία κορούλα.

Από την αρχή η γυναίκα μου κατέστησε σαφές ότι δεν χωνεύει την οικογένειά μου και πάντα τους απέφευγε. Στην καραντίνα ήταν η καλύτερή της γιατί όπως η ίδια είπε, γλίτωσε από δαύτους. Τώρα με τον κορονοϊό πετάει στα σύννεφα γιατί τον χρησιμοποιεί σαν δικαιολογία για να αποφεύγει τις επισκέψεις λες και μία στις τόσες που πηγαίναμε να τους δούμε την έβαζα να κάνει καταναγκαστικά έργα. Η άρνησή της να τους επισκεφτεί αλλά και να μας επισκεφτούν έχει προκαλέσει μεγάλη ένταση μεταξύ μας. Δεν καταλαβαίνει ότι με αυτή της τη συμπεριφορά με φέρνει σε δύσκολη θέση.

Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό…

Έγινε ένα περιστατικό πριν από μερικούς μήνες όταν η μητέρα μου τόλμησε να διαφωνήσει με τη γυναίκα μου για κάτι που αφορούσε την κόρη μας και αυτό ήταν! Ενώ μέχρι τότε δεν την χώνευε, από τη μέρα εκείνη που έγινε το περιστατικό βρίζει την οικογένειά μου όλη μέρα με τα χειρότερα λόγια όχι μόνο σε μένα αλλά και στη μάνα της και τις αδερφές της κάτι που με φέρνει σε ακόμα πιο δύσκολη θέση. Η γυναίκα μου δεν είναι τύπος που έχει μάθει να ακούει την άποψη των άλλων ή να συμβιβάζεται και γενικά φέρεται σαν παιδί. Η συμπεριφορά της είναι άσχημη. Την παίρνουν τηλέφωνο οι δικοί μου να δουν τι κάνουμε και να ρωτήσουν για τη μικρή και τους μιλάει απότομα και επιθετικά. Την τελευταία φορά τους το έκλεισε στη μούρη, γιατί όπως είπε «άρχιζε το έργο που βλέπει και δεν ήθελε να το χάσει». Οι άνθρωποι δεν τολμούν πλέον να τη ρωτήσουν αν μπορούν να έρθουν να δουν το παιδί.

Σε πολλά πράγματα έχει δίκιο αλλά δεν θα ανεχτώ σε καμία περίπτωση να μιλάει με τόσο άσχημα λόγια και απαξιωτικό τρόπο για την οικογένειά μου. Μεγαλώνουμε ένα παιδί μαζί και δεν θέλω να ακούει τέτοια λόγια για τους παππούδες του. Η γυναίκα μου πρέπει να καταλάβει ότι εκείνη και εγώ πρέπει να είμαστε πρότυπα για το παιδί. Τώρα που μεγαλώνει και καταλαβαίνει, πώς θα νιώσει αν ακούσει τη μάνα του να αποκαλεί τους γονείς μου και τα αδέρφια μου «ζώα, βλαμμένους και ηλίθιους»; Και χειρότερα τους έχει βρίσει, αλλά δεν θέλω να επεκταθώ.

Η όλη φάση με έχει κάνει να χάσω το σεβασμό μου απέναντί της και σκέφτομαι σοβαρά μήπως η μοναδική λύση είναι το διαζύγιο. Δεν θέλω να φτάσω μέχρι εκεί αλλά από τη στιγμή που δεν με ακούει και άλλο πράγμα όλη μέρα δεν κάνει από το να «στολίζει» την οικογένειά μου και όλο μου το σόι, άλλη λύση εγώ δεν βλέπω. Θέλω να προστατεύσω τον εαυτό μου και κυρίως το παιδί. Τι να κάνω;

Λευτέρης

Τον τελευταίο καιρό τσακώνομαι συνέχεια με τη γυναίκα μου επειδή είναι απίστευτα τεμπέλα. Δεν κάνει απολύτως τίποτα μέσα στο σπίτι και έτσι όλο το βάρος να πέφτει σε μένα.

Έχω να κυνηγάω εκείνη, τα δύο μας παιδιά και το σκυλάκι που πρόσφατα αποκτήσαμε. Η γυναίκα μου δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να σερφάρει όλη μέρα στο Facebook και στο Instagram ή να μιλάει με τη μάνα της στο τηλέφωνο.

Της πάω κάθε πρωί καφέ στο κρεβάτι γιατί βαριέται να σηκωθεί, αλλά εκείνη δεν έχει κάνει ποτέ το παραμικρό για μένα. Για να μην είμαι άδικος, κάτι κάνει. Μαγειρεύει στα παιδιά κάθε μέρα, τους φτιάχνει το γάλα τους το πρωί, αλλά όταν γυρνάω από τη δουλειά είναι λες και μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Εφησυχάζεται και είναι λες και ήρθε η υπηρέτρια στο σπίτι που θα τα κάνει όλα. Κάθεται στον καναπέ και περιμένει από εμένα να μαγειρέψω, να ετοιμάσω το τραπέζι, να βάλω πλυντήριο, να απλώσω και μερικές φορές μου ζητάει και να σκουπίσω. Το σκυλάκι μας αν δεν το πάω εγώ βόλτα, δεν υπάρχει κανείς άλλος να το πάει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς κρατιέται το καημένο τόσες ώρες και δεν τα κάνει πάνω του.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι την προηγούμενη εβδομάδα. Με κόλλησαν τα μικρά ίωση και ήμουν τόσο χάλια που δεν μπορούσα να σηκωθώ ούτε για να πάω τουαλέτα. Ήμουν στο κρεβάτι τρεις μέρες με 40 πυρετό και δεν με βοήθησε σχεδόν καθόλου, έστω να μου βάλει μία κομπρέσα στο μέτωπο, να μου φέρει τα φάρμακά μου ή να μου φτιάξει μία σουπίτσα.

Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα αυτή την κατάσταση. Η τεμπελιά της έχει βαρέσει κόκκινο. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να την πάρω με το καλό και να το συζητήσουμε, μου λέει τα ίδια: «Ξέρεις πώς είναι να τρέχεις δύο παιδιά όλη μέρα; Το βράδυ που γυρνάς είμαι «πτώμα», δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου», λες και εγώ μπορώ.

Τα παιδιά μας πηγαίνουν Δημοτικό πράγμα που σημαίνει ότι για έξι ολόκληρες ώρες την ημέρα δεν έχει την έγνοια τους. Από τις 8 το πρωί μέχρι το μεσημέρι που σχολάνε έχει απεριόριστο χρόνο να κάνει τα πάντα και όχι να με περιμένει πότε θα γυρίσω από τη δουλειά για να με κάνει χαρωπή νοικοκυρούλα μετά από μια τόσο κουραστική μέρα στη δουλειά.

Πραγματικά έχω φτάσει στα όριά μου. Δεν αντέχω άλλο. Τι άλλο να κάνω πια;

Πάνος

Είμαι 32 ετών και η γυναίκα μου 30. Είμαστε παντρεμένοι 5 χρόνια και για να είμαι ειλικρινής η σεξουαλική μας ζωή ήταν και είναι κάπως «παράξενη». Δυστυχώς όσο περίεργο και να σας ακούγεται, το αν θα κάνουμε σεξ ή όχι εξαρτάται από το αν έχει πιει ή όχι. Θα μου πείτε τι εννοώ.

Η γυναίκα μου αν δεν πιει αλκοόλ, δεν δέχεται να κάνουμε σεξ. Αγαπιόμαστε πολύ και σαν ζευγάρι τα βρίσκουμε μεταξύ μας και τα πάμε καλά, αλλά το σεξ εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Αν δεν κατεβάσει πρώτα μερικά ποτήρια κρασί να «κάνει» κεφάλι, λίγη βότκα ή κανα δυο ουισκάκια, όσο και να την παρακαλάω δεν θα κάνουμε σεξ. Όταν όμως πίνει, ακολουθεί το καλύτερο σεξ που μπορεί να κάνει άνθρωπος. Προσωπικά θα έπινα 7 φορές την εβδομάδα αν αυτό σήμαινε ότι θα κάνει σεξ μαζί μου.

Άργησα να καταλάβω ότι το αλκοόλ αποτελεί βασικό παράγοντα της σεξουαλικής ζωής μας και όταν το συνειδητοποίησα το συζήτησα μαζί της, αλλά δεν άλλαξε κάτι. Το έχουμε συζητήσει άπειρες φορές από τότε, μου έχει ζητήσει συγγνώμη πάλι άπειρες φορές και μου έχει πει ότι θα προσπαθήσει να αλλάξει και να κάνουμε σεξ όταν θα είναι και νηφάλια, αλλά το επόμενο πρωί ξεχνάει όλα όσα είπαμε και κάνει τα ίδια.

Θέλω μία φυσιολογική και υγιή σεξουαλική σχέση με τη γυναίκα μου, αλλά δεν ξέρω αν θα το πετύχω ποτέ. Θέλω να βγάλω το αλκοόλ από τη μέση και να δεχτεί να κάνει σεξ μαζί μου επειδή με αγαπάει και το θέλει και όχι επειδή της αλλάζει τη διάθεση το αλκοόλ. Είναι λες και το κάνει με το ζόρι ή έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ. Δεν θέλω το σεξ μαζί μου να είναι σαν καταναγκαστικό έργο ούτε θέλω να μεθάει και να μη θυμάται μετά τι κάναμε. Τόσο χάλια είμαι πια στο σεξ;

Παναγιώτης

Είμαι 40 χρονών και ήμουν 15 χρόνια παντρεμένος μέχρι πριν από 9 μήνες οπότε και ανακάλυψα ότι η γυναίκα μου με απατούσε και έφυγα από το σπίτι. Έχουμε δύο παιδιά 10 και 13 χρονών.

Τα πράγματα ήταν από την αρχή πολύ άσχημα. Τον πρώτο καιρό ήταν απόμακρη, οξύθυμη και περίεργη μέχρι που ανακάλυψα ότι είχε σχέση με άλλον. Παρόλο που ήμουν πρόθυμος να το δουλέψουμε για να σώσουμε το γάμο μας κυρίως λόγω των παιδιών εκείνη ήταν ξεκάθαρη και αποφασισμένη: Ο γάμος μας είχε τελειώσει.

Οι πρώτοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι, ωστόσο επικεντρώθηκα στη δουλειά και τα παιδιά μου, τα οποία βλέπω κατά το ήμισυ του χρόνου και σιγά-σιγά άρχισα να το αφήνω πίσω μου. Η πρώην μου τα έχει ακόμα με τον άλλο αλλά τα πράγματα έμαθα ότι δεν πάνε και πολύ καλά μεταξύ τους. Τα παιδιά μου λένε ότι τσακώνονται πολύ με τη μαμά τους γιατί θέλουν να έρθουν να μείνουν μαζί μου αλλά εγώ τους λέω και δεν είναι σωστό να τσακώνονται μαζί της και να τη στεναχωρούν.

Σε όλη τη διάρκεια του γάμου μας έδωσα ό, τι είχα και δεν είχα για να είναι ευτυχισμένη και ικανοποιημένη από το γάμο μας γι’ αυτό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω την εξέλιξη αυτή. Πάντα έκανα ό, τι ήθελε για να αποφύγω τσακωμούς και συγκρούσεις και αντί να είναι ευχαριστημένη, ήταν πάντα θυμωμένη.

Στην παρούσα φάση είμαι τελείως μόνος και πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Πάνω απ’ όλα είμαι ήρεμος και αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.

Το περίεργο συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα όταν μου έφερε τα παιδιά στο σπίτι. Ήταν γλυκιά, ήρεμη, με ρώτησε τι κάνω, πώς είμαι, πώς τα περνάω, έδειξε ενδιαφέρον γενικά και μάλιστα μου είπε τι έκανα και έχω ομορφύνει έτσι!

Με ρώτησε αν θέλω να βγούμε όλοι μαζί με τα παιδιά να φάμε όταν της πήγα τα παιδιά στο σπίτι κάτι που με κάνει να υποψιάζομαι ότι θέλει να τα ξαναβρούμε και το πάει εμμέσως. Με αντιμετωπίζει σαν το σιγουράκι της. Αφού δεν πάει καλά η άλλη σχέση, ας γυρίσουμε σε αυτόν που τον ξέρουμε και μας ξέρει. Την αγαπώ ακόμα για να πω την αλήθεια μου αλλά δεν ξέρω αν αυτό αρκεί για να γυρίσω κοντά της μετά το κέρατο και την κοροϊδία που έφαγα στη μούρη. Ποιος μου λέει εμένα ότι αύριο μεθαύριο δεν θα κάνει τα ίδια;

Κώστας

Είμαι 40 ετών και κυριολεκτικά λατρεύω τη γυναίκα μου. Είμαστε 10 χρόνια παντρεμένοι και έχουμε τρία καταπληκτικά παιδιά. Και οι δύο εργαζόμαστε σκληρά για να τα βγάλουμε πέρα, αλλά είμαστε ευτυχισμένοι τουλάχιστον και τα πάμε πολύ καλά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι το πρώτο πράγμα που με τράβηξε όταν την είδα ήταν η εξωτερική της εμφάνιση. Όταν γνωριστήκαμε ήταν αδύνατη, πανέμορφη, ωραία μακιγιαρισμένη, φορούσε ψηλοτάκουνα και είχε μακριά, ξανθά, καλοχτενισμένα μαλλιά.

Μετά το γάμο, «έδεσε» το γάιδαρό της, όπως κάνουν οι περισσότερες (και οι περισσότεροι). Μετά από κάθε εγκυμοσύνη έπαιρνε κιλά μέχρι που σταμάτησε τελικά εντελώς να περιποιείται τον εαυτό της.
Δεν κάνει καμία προσπάθεια. Έχει αφεθεί τελείως. Η πρώτη εικόνα μόλις γυρνάω σπίτι είναι μία γυναίκα παχιά, αχτένιστη, απεριποίητη, με μία ρόμπα, αθλητικές κάλτσες και παντόφλες.

Δεν είναι αυτή η γυναίκα που κάποτε ερωτεύτηκα. Δεν είναι ότι δεν την αγαπάω, αλλά μακάρι να έκανε μία προσπάθεια. Δεν λέω ότι τη θέλω και μανεκέν. Εγώ γιατί δεν έχω αλλάξει σχεδόν καθόλου; Είμαι στα ίδια κιλά και ασκούμαι σχεδόν καθημερινά. Πηγαίνω για τρέξιμο, για ποδήλατο, ορειβασία και πόσα άλλα ακόμα. Εκείνη γιατί έτσι;

Κωστής

Τραγική ιστορία: Πρόκειται για τον αναγνώστη της σελίδας, ο οποίος ονομάζεται, Νίκος. Ο συγκεκριμένος άνδρας θέλησε να αναφέρει την ιστορία, με τη γυναίκα του στο αναγνωστικό κοινό. Αυτό, διότι θέλησε να μάθει τη γνώμη του, σχετικά με το τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα. Αναλυτικότερα:

Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ξεκινά η ιστορία του Νίκου

«Καλησπέρα στη σελίδα σας και σας ευχαριστώ πολύ που υπάρχετε, με έχετε βοηθήσει να λύσω πολλές απορίες μου. Πριν 2 χρόνια έχασα τη γυναίκα μου σε εργατικό ατύχημα, ήταν 45 ετών και έχουμε τρία παιδιά που σήμερα είναι 4, 10 και 15 ετών. Ο πρώτος χρόνος πέρασε σαν ταινία, τα έκανα όλα μηχανικά, με πήρε από κάτω η γραφειοκρατία δεν μπορούσα ούτε να πενθήσω ή να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Μετά από καιρό η πληγή άρχισε να κρυώνει και άρχισα και εγώ να πηγαίνω σε ψυχίατρο γιατί τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Τους τελευταίους μήνες άρχισα πάλι να στέκομαι στα πόδια μου, να φροντίζω τα παιδιά μου, γνώρισα και μια κοπέλα με την οποία βγαίνουμε. Τη γυναίκα μου δεν τη ξεχνώ, πρέπει όμως να προχωρήσω για τους γιους μας και για εμένα. Τη περασμένη εβδομάδα ήρθε η κουμπάρα μας στο σπίτι για καφέ (είναι νονά του μικρού μας γιου) πολύ στενοχωρημένη και μου ανακοίνωσε ότι χωρίζουν με τον κουμπάρο μας επειδή την απατούσε».

Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ολοκληρώνεται η ιστορία του Νίκου

«Επάνω στη κουβέντα μου πέταξε τη βόμβα «Πρώτη φορά ήταν; Τί νομίζεις ότι έκανε με τη γυναίκα σου δυο χρόνια; Ο Στάθης (ο μικρός μου γιος που τον βάφτισαν) ποιανού νομίζεις ότι είναι;». Νόμιζα πως έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε…

Τη ρώτησα τί εννοούσε μου είπε βλακείες τίποτα. Τη πίεσα πολύ και μου εξομολογήθηκε πως ο κουμπάρος μας της είπε πως ο μικρός μου γιος ήταν δικό του παιδί γι αυτό και επέμενε να το βαφτίσουν εκείνοι, γιατί ένιωθε τύψεις. Κανείς δεν είπε τίποτα για να μην χαλάσουμε το σπίτι μας και η κουμπάρα μου τον συγχώρεσε αρκεί να αραιώσουμε τις επαφές και πράγματι είχαμε αραιώσει.

Τρέμω τώρα που σας γράφω δεν ξέρω τί να κάνω. Να το πω στο παιδί; Να μην μιλήσω καθόλου; Να πιάσω τον κουμπάρο και να τον κάνω μαύρο στο ξύλο; Νιώθω θυμό και αηδία για τη γυναίκα μου, ούτε στον τάφο της, δεν θέλω να ξαναπάω. Τί θα πω στα παιδιά;».