Μετά τη συντριβή του Φάντομ πάλευε έξι ώρες με τη μανιασμένη θάλασσα.

Η Ελλάδα δε ξεχνάει τους δύο πιλότους του μοιραίου F-4 Φάντομ του σμηναγού, Ευστάθιου Τσιτλακίδη και του συγκυβερνήτη του, Μάριου – Μιχαήλ Τουρούτσικα που έχασαν τη ζωή τους όταν το αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν κατέπεσε σε θαλάσσια περιοχή κοντά στην Ανδραβίδα.

Σαν ένα deja vu της ζωής ο αντιπτέραρχος ε.α Κωνσταντίνος Ιατρίδης, περιέγραψε πως γλίτωσε ο ίδιος στις τις 19 Ιουνίου 1984, όταν το Φάντομ στο οποίο επέβαινε παρουσίασε μηχανική βλάβη και οι δύο κινητήρες πήραν φωτιά.

«Ενώ ήμουν μέσα στο κόκπιτ, ξαφνικά βλέπω το φωτάκι του δεξιού κινητήρα το κόκκινο που σημαίνει «φωτιά» να ανάβει. Μετά άναψε και το αριστερό λαμπάκι που σημαίνει «φωτιά» στον άλλο κινητήρα και στη συνέχεια άναψε και το «overheat» που σημαίνει υπερθέρμανση», είπε αρχικά μιλώντας στον Alpha και γυρνώντας πίσω στον χρόνο 40 χρόνια.

«Δεν υπήρχε άλλη λύση και είπα στον συγκυβερνήτη μου «τελικά είμαστε πολύ γκαντέμηδες». Πιάνω τη χειρολαβή αφήνοντας το χειριστήριο για να εγκαταλείψω», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια ο αντιπτέραρχος αναφέρθηκε στις σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό του και τις ώρες αγωνίας ενώ εγκατέλειπε το φλεγόμενο Φάντομ.

«Πολλές σκέψεις δημιουργήθηκαν στο μυαλό μου, γιατί να τύχει αυτό σε εμένα, γιατί Θεέ μου να πεθάνω τόσο νωρίς, έχω γυναίκα, έχω οικογένεια, έχω γονείς, έχω συναδέλφους που με περιμένουν δεν μπορώ να πεθάνω, είναι άδικο», είπε ακόμα ο κ. Ιατρίδης.

«Όταν εκτιναχθήκαμε και άνοιξε το αλεξίπτωτο και συνήλθα, από τη μεγάλη φασαρία που επικρατούσε στο αεροσκάφος, ξαφνικά επικράτησε η απόλυτη ησυχία. Αμέσως χάρηκα, ξαναγεννήθηκα γατί αντιλήφθηκα ότι είμαι ζωντανός. Η χαρά μου μετατράπηκε σε αγωνία γιατί βλέποντας τη θάλασσα να ασπρίζει και τα μποφόρ να είναι μεγάλα, έπρεπε να αφιερωθώ και να αφοσιωθώ στη διάσωσή μου», είπε ακόμα.

Δείτε το βίντεο

Η παράδοση να χτίζονται οι εκκλησίες του Προφήτη Ηλία σε βουνά και σε υψώματα είναι ένα χαρακτηριστικό φαινόμενο σε όλη την Ελλάδα.

Αν και ο Προφήτης Ηλίας είναι μια σημαντική μορφή της Παλαιάς Διαθήκης, το συγκεκριμένο έθιμο έχει βαθιές ρίζες τόσο στη χριστιανική πίστη όσο και σε αρχαιότερες παραδόσεις που σχετίζονται με τη λατρεία των κορυφών.

Ο Προφήτης Ηλίας θεωρείται προστάτης της βροχής, της βροντής και της αστραπής. Σύμφωνα με τη Βίβλο, συχνά εμφανίζεται σε ψηλά βουνά και λόφους, όπου συνομιλεί με τον Θεό ή εκτελεί θαυματουργές πράξεις. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι όταν ανέβηκε στο όρος Χωρήβ, όπου συνάντησε τον Θεό. Έτσι, οι βουνοκορφές έγιναν συνδεδεμένες με την παρουσία του και θεωρούνται ευλογημένες τοποθεσίες για να ανεγείρονται ναοί στη μνήμη του.

Επιπλέον, πολλοί λαογράφοι επισημαίνουν ότι η συνήθεια αυτή σχετίζεται και με την αρχαία ελληνική παράδοση. Πριν τον χριστιανισμό, οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν βωμούς στους θεούς τους στις κορυφές των βουνών, ιδιαίτερα σε όσους σχετίζονταν με τα καιρικά φαινόμενα, όπως ο Δίας. Με την εξάπλωση του χριστιανισμού, η λατρεία αυτή ενσωματώθηκε στη νέα θρησκεία και τοποθετήθηκε στο πρόσωπο του Προφήτη Ηλία, ο οποίος ταυτίστηκε με τις δυνάμεις της φύσης και το στοιχείο της φωτιάς.

Η πρακτική πλευρά, επίσης, έπαιξε ρόλο στην επιλογή τοποθεσίας. Από τις κορυφές των βουνών, οι κάτοικοι μπορούσαν να παρακολουθούν τον καιρό, να προστατεύουν τα χωριά τους από εισβολείς και να αισθάνονται πιο κοντά στον ουρανό και το θείο. Οι εκκλησίες αυτές, πολλές φορές, λειτουργούσαν και ως παρατηρητήρια ή σημεία συγκέντρωσης σε δύσκολες εποχές.

Τέλος, οι γιορτές του Προφήτη Ηλία στα βουνά έχουν ιδιαίτερη σημασία για τις τοπικές κοινότητες. Η ανάβαση στην εκκλησία γίνεται με πανηγυρικό χαρακτήρα, ενώ διατηρούνται έθιμα που συνδυάζουν τη θρησκευτική κατάνυξη με το πανηγύρι, το μοίρασμα φαγητού και την ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών. Έτσι, οι εκκλησίες του Προφήτη Ηλία στα βουνά αποτελούν όχι μόνο θρησκευτικά αλλά και πολιτισμικά ορόσημα της ελληνικής παράδοσης.