Στη Μεγάλη Βρετανία έχει προκληθεί σάλος από την αντίδραση ενός εργαζομένου σε κρεοπωλείο. Έπρεπε να αντιμετωπίσει μία ομάδα ακτιβιστών vegan, που διαμαρτύρονταν για την κατανάλωση κρέατος, αλλά και για τους κρεοπώλες που τα πουλούσαν.
Οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν στην αγορά Κίργκεϊτ στην πόλη Μπράντφορντ της Αγγλίας, ενώ καλούσαν τους καταναλωτές να μην αγοράζουν κρέας. Αυτή η δήλωση προκάλεσε την ασυνήθιστη αντίδραση του κρεοπώλη. Άρχισε να λογομαχεί μαζί τους φωνάζοντας κι έπειτα πήρε στα χέρια του μπριζόλες και άλλα προϊόντα και ξεκίνησε το κυνηγητό. Ενώ τους κυνηγούσε, παράλληλα προσπαθούσε συνεχώς να ακουμπήσει τους διαδηλωτές με κομμάτια ωμού κρέατος, αφού ήξερε πόσο πολύ απεχθάνονται τα νεκρά ζώα.
Ο συνάδελφος του ερειστικού κρεοπώλη δεν έμεινε αμέτοχος. Ακούμπησε πάνω στον πάγκο του κρεοπωλείου ένα κεφάλι γουρουνιού, για να προκαλέσει περισσότερο τους ακτιβιστές.
Μετά από λίγη ώρα, έγιναν καταγγελίες και κατέφθασε η αστυνομία, έτσι εκτονώθηκε η ένταση. Το βίντεο δημοσιεύθηκε από μία διαδηλώτρια, που έκανε ζωντανή μετάδοση στο Facebook την ώρα της διαμαρτυρίας. Το στιγμιότυπο έκανε το γύρο του κόσμου στο διαδίκτυο και σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πολλές είναι οι αντιδράσεις ανθρώπων που χρησιμοποιούν βαριές εκφράσεις για τον υπάλληλο του κρεοπωλείου, ενώ αρκετοί ζητούν παραδειγματική τιμωρία για τους οξύθυμους εργαζόμενους.
Δείτε το βίντεο με την «επίθεση» του κρεοπώλη στους ακτιβιστές:
Η υψηλή θερμοκρασία του καλοκαιριού σε συνδυασμό με την υγρασία, προσελκύουν τα κουνούπια.
Για να τα απομακρύνουν, πολλοί χρησιμοποιούν αντικουνουπικό «φιδάκι», κυρίως σε εξωτερικούς χώρους.
Σε περιοχές όπως η Αφρική, η Ασία και η Νότιος Αμερική, όπου τα κουνούπια δεν αστειεύονται, συνηθίζεται η καύση αντικουνουπικών και στο εσωτερικό των σπιτιών.
Έρευνα που έγινε στη Μαλαισία, έδειξε ότι η συστηματική καύση μιας τέτοιας σπείρας, μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην υγεία.
Οι επιστήμονες κατέληξαν, ότι η ζημιά που δημιουργείται στους πνεύμονες από τον καπνό ενός μόνο αντικουνουπικού «φιδιού», ισοδυναμεί με την όποια βλάβη προκαλεί το κάπνισμα 100 τσιγάρων, αν υποθέσουμε ότι καίει σε κλειστό χώρο και εισπνέεται όλος ο καπνός.
Το εντομοαπωθητικό έχει σχήμα σπείρας, η καύση του είναι αργή, αρχίζοντας από την άκρη και καταλήγοντας στο κέντρο και διαρκεί περίπου 8 ώρες.
Τα υλικά από τα οποία κατασκευάζεται αρκετές φορές έχουν προκαλέσει προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό. Πύρεθρο: Είναι υλικό σε μορφή σκόνης που αντλείται από ένα είδος χρυσάνθεμου.
Αν και θεωρείται ακίνδυνο, κάποιες φορές έχει προκαλέσει δυσάρεστες παρενέργειες, όπως πονοκέφαλο, ναυτία, εμετό και ερεθισμό ή φλεγμονή στα μάτια.
Σε περιπτώσεις κατάποσης, υπάρχει μούδιασμα στη γλώσσα και στα χείλη, σπασμοί και κράμπες στο στομάχι και πόνος στους μυς.
Σπανίως οι γιατροί έχουν έρθει αντιμέτωποι με ακραία περιστατικά. Πυρεθρίνες: Οι πυρεθρίνες, είναι το εκχύλισμα από τις εντομοκτόνες ουσίες που βρίσκονται στο πύρεθρο.
Η κατανάλωσή τους από τα ζώα, συμβάλλει στην ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων. Βουτυλιωμένο υδροξυτολουόλιο: Δεν περιλαμβάνεται σε όλες τις εντομοαπωθητικές σπείρες.
Όταν βρίσκεται σε υψηλή συγκέντρωση, η καύση του προκαλεί βλάβη στο συκώτι και ημικρανία.
Οι επιστήμονες αναφέρουν, ότι ένα φλεγόμενο «φιδάκι» παράγει ίδια ποσότητα σωματιδίων, σαν να είναι αναμμένα 75 – 137 τσιγάρα συγχρόνως.
Επίσης, η καύση μόνο μιας σπείρας εκπέμπει τόση φορμαλδεΰδη(χημική ένωση), όση παράγεται από 51 τσιγάρα.
Έτσι όπως σε όλα, χρειάζεται μέτρο και λογική χρήση.
Γκαρσονιέρα μόλις 24 τετραγωνικών μετατράπηκε σε ένα απίστευτο διαμέρισμα. Όταν η μητέρα του είδε τη γκαρσονιέρα που αγόρασε ο γιος της σοκαρίστηκε. Ήταν μικρή και σε κακή κατάσταση στο κέντρο της Βαρκελώνης.
Πιο πριν ήταν περιστερώνας. Αλλά ο γιος της είχε ήδη ένα σχέδιο στο μυαλό του για τη γκαρσονιέρα του. Ο στόχος του ήταν να το μεταμορφώσει σε ένα μέρος το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιήσει πλήρως. Για να ζει άνετα και σε ένα όμορφο περιβάλλον.
Είχε βοήθεια από έναν αρχιτέκτονα, αλλά ή αισθητική του ήταν αυτό που έφερε αυτό το εγχείρημα εις πέρας.
Αξιοποίησε τον χώρο πίσω από τους τοίχους ως αποθηκευτικούς χώρους και έβαλε ακόμα και συσκευές όπως ψυγείο εκεί. Ένιωθε πως ο χώρος της κουζίνας ήταν πολύ σημαντικός. Βρήκε κάποιες πολύ δημιουργικές λύσεις. Εξάλειψε οτιδήποτε περιττό και κράτησε μόνο τα σημαντικά.
«Στο τέλος τη μέρας, τι χρειάζεσαι για να ζεις? Ένα άνετο στρώμα με καθαρά σεντόνια, τρεχούμενο νερό, ντουζιέρα και ένα φούρνο για να μπορείς να μαγειρέψεις. Αυτά χρειάζεσαι στην ουσία, δεν χρειάζεσαι πολλά παραπάνω.»
Μετέτρεψε περιστερώνα σε τέλεια γκαρσονιέρα
Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το στοιχείο της κινητικότητας που επιτρέπει σε ένα διαμέρισμα να αλλάζει κατά βούληση. Βγάζει μια τηλεόραση από το πουθενά, η σκάλα μετασχηματίζεται σε τραπέζια και άλλα στοιχεία είναι βολεμένα όσο δεν χρησιμοποιούνται.
Το σχέδιο το εμπνεύστηκε λόγω της επαφής που είχε με μικρές βάρκες όταν ήταν παιδί. Πολλές από τις βάρκες είχαν τραπέζια που αναδιπλωνόντουσαν και βολευόντουσαν στους τοίχους.
Συνδύασε αυτή του την έμπνευση με ιαπωνική αρχιτεκτονική. Λέει, “Ήθελα να είναι ένα Zen διαμέρισμα”.
Το διαμέρισμα παίρνει ζωή όταν τα πράγματα αλλάζουν ανάλογα με το τι χρειάζεσαι να κάνεις. Είναι ρευστό. «Είναι ένα ενεργό διαμέρισμα. Μου αρέσει έτσι. Και εγώ είμαι πολύ ενεργός άνθρωπος.
Μου αρέσει να αλλάζω τα πράγματα έτσι εύκολα και από τη μία στιγμή στην άλλη να νιώθω σαν να βρίσκομαι σε διαφορετικό διαμέρισμα.
Ενώ ήταν τέλειο όταν ήταν εργένης, όταν μπήκε σε σχέση, τελικά φάνηκε να μην είναι τόσο ιδανικό. Το υλικό στο βίντεο είναι από το 2011 και φαίνεται ότι από τότε ο ιδιοκτήτης του το πούλησε λόγω της καινούργιας του σχέσης.
Πάντως δεν είναι άσχημα να ζεις έτσι απλά σε ένα μικρό χώρο σαν και αυτόν, έχοντας παράλληλα όλες τις ανέσεις που χρειάζεσαι.
Το Airbnb στην Κρήτη φαίνεται ότι έχει πάει σε άλλο επίπεδο. Μετά τα δωμάτια χωρίς ταβάνι που νοίκιαζαν σε τουρίστες τώρα θα νοικιάζουν σπηλιές που ζούσαν λεπροί. Αυτές οι νέες προοπτικές ανάπτυξης ανοίγονται στη Χρυσοπηγή ή αλλιώς τη Μεσκινιά, στην Κρήτη. Στο μέρος αυτό για 187 χρόνια έζησαν οι λεπροί, στεγάζοντας τον πόνο και τα όνειρα τους από τα μέσα του 18ου αιώνα.
Στη συνοικία με τα στενά σοκάκια, όπου οι άνθρωποι υπέφεραν μέχρι το θάνατό τους, υπάρχουν 165 σπηλιές στις οποίες βρήκαν καταφύγιο φτωχοί άνθρωποι και πρόσφυγες μέχρι τη δεκαετία του 1960.
Πριν 17 χρόνια, ο κ. Μανόλης Γιανναδάκης αγόρασε σπηλιές, τις οποίες διαμορφώνει σε δωμάτια. Αυτά τα δωμάτια θα νοικιάσει σε τουρίστες μέσω της πλατφόρμας τύπου Airbnb.
Τζακούζι σε σπηλιά
Λίγο πριν την έναρξη της επόμενης σεζόν, φιλοδοξεί τα πάντα να είναι έτοιμα στις 5 σπηλιές, όπου η θερμοκρασία αγγίζει τους 18 βαθμούς Κελσίου.
Ο ίδιος ξενάγησε στις σπηλιές αλλά και στους χώρους όπου σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα υπαίθριο καφενεδάκι αλλά και τζακούζι σε σπηλιά.
Πέρα από τα υπαίθρια δωμάτια με θέα τα αστέρια και οι σπηλιές , αναμένεται να εντυπωσιάσουν τους τουρίστες. Εκείνους που επιθυμούν κάτι το διαφορετικό στις διακοπές τους, γνωρίζοντας παράλληλα την ιστορία του τόπου.
Η ζωή ορισμένες φορές δεν είναι δίκαια σε όλους μας. Μια από τις πιο ταλαιπωρημενες γυναίκες είναι και η Ανδριάνα Μάρκου.
Αποφάσισε να μοιραστεί την ιστορία της.
Ένας υπέροχος άνθρωπος στον οποίο η ζωή αλλά και οι ίδιοι οι γονείς του, έδειξαν από την πιο τρυφερή ηλικία το πιο σκληρό τους πρόσωπο. Η ιστορία αυτής της γυναικάς είναι συνταραχτική και η στάση της δείχνει σε όλους μας το πόσο στιβαρός χαρακτήρας είναι.
Η κυρία Ανδριάνα Μάρκου είπε:
«Γεννήθηκα στις 4/1/1926 στον Μαραθόβουνο(κατεχόμενο χωριό της Μεσαορίας) και σήμερα ζω στο Κίτι της επαρχίας Λάρνακας. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν κάτι περισσότερο από εφιαλτικά.
Η μητέρα μου ήταν η πιο πλούσια στο χωριό αλλά αγάπησε έναν πολύ φτωχό νέο και επειδή οι γονείς της δεν τον ήθελαν, την έκλεψε. Θεώρησαν μεγάλη προσβολή αυτό που έκανε η κόρη τους και την αποκλήρωσαν. Δεν δέχτηκαν να μας δουν ποτέ στη ζωή τους, ούτε να μας βοηθήσουν.
Όταν η μητέρα μου γέννησε το τρίτο της παιδί, ο πατέρας μου αποφάσισε να πάει στην Αυστραλία. Οι γονείς της όταν το έμαθαν, βρήκαν τον πατέρα μου και του είπαν: «Θα σου δώσουμε εμείς τα χρήματα για να πας στην Αυστραλία αλλά με τον όρο να μην γυρίσεις ποτέ ξανά πίσω». Ήμουν δυο ετών τότε. Ποτέ δεν έστειλε ένα γράμμα ή χρήματα. Δεν μάθαμε ποτέ αν έκανε άλλα παιδιά, άλλη οικογένεια.
Πεινούσαμε και η μάνα μου αποφάσισε να στείλει την μεγάλη μου αδελφή (ήταν 7 ετών τότε) στην Λεμεσό ώστε να εργαστεί ως υπηρέτρια σε ένα παντρεμένο ζευγάρι. Εμένα με έστειλε στον παππού μου (πατέρα του πατέρα μου) και την μικρή μας αδελφή την πήρε μαζί της. Πήγαν στην Αμμόχωστο γιατί εκεί θα έβρισκε εύκολα δουλειά.
Τα καλά φτωχικά χρόνια της ζωής της
Κοντά στον παππού μου ζούσα καλά, φτωχικά αλλά καλά. Όταν έγινα 5 ετών, η γιαγιά μου αρρώστησε και ο παππούς μου δεν μπορούσε να φροντίζει και τις δυο, είχε όμως ήδη μεγαλώσει και δυσκολευόταν αρκετά.
Κάποια στιγμή η μητέρα μου επικοινώνησε μαζί του και του ζήτησε να με πάρει στην Αμμόχωστο για να με δει. Ο παππούς με πήρε και η μάνα μου του είπε πως αποφάσισε να με δώσει σε μια οικογένεια στη Λεμεσό. Εκείνος δεν ήθελε αλλά η μάνα μου επέμενε. Έτσι, πήγα στη Λεμεσό.
Δυστυχώς όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν μου φέρονταν καλά, μου πετούσαν ένα κομμάτι ψωμί να φάω και δεν με άφηναν να καθίσω στο τραπέζι μαζί τους αλλά έξω στην αυλή. Κοιμόμουν στο πάτωμα, πάνω σε ένα κομμάτι ρούχο. Μου φώναζαν επειδή δεν έκανα όλες τις δουλειές του σπιτιού. Ήμουν όμως 5 χρονών και δεν μπορούσα να καθαρίζω ολόκληρο το σπίτι. Εκεί πέρασα τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου…
Όταν έγινα 7 ετών, άρχισα να κάνω λίγη παρέα με τις υπηρέτριες των διπλανών σπιτιών. Κάθε μέρα μου έλεγαν: «Πρέπει να φύεις να γλυτώσεις. Να πάεις στην αστυνομία τζιαι να τους τα πεις ούλλα». Ένα πρωινό που έφυγαν όλοι από το σπίτι, το έσκασα…
Περπατούσα αρκετές ώρες και ρωτούσα τους περαστικούς να μου πουν που είναι το αστυνομικό τμήμα. Είπα με κάθε λεπτομέρεια στους αστυνομικούς τι περνούσα και τους ζήτησα να με στείλουν πίσω στον Μαραθόβουνο, στον παππού μου. Εκείνοι όμως, ήθελαν να με στείλουν στην μητέρα μου. Αφού την ενημέρωσαν, με έβαλαν μέσα σε ένα λεωφορείο και με έστειλαν στην Αμμόχωστο.
Όταν έφτασα, δεν ήταν εκεί η μητέρα μου και κάθισα σε μια γωνιά να την περιμένω. Λίγο πιο κάτω, καθόταν μόνο του ένα κοριτσάκι. Μετά από αρκετή ώρα, πήγα κοντά του και το ρώτησα ποιον περιμένει. Εκείνη μου απάντησε: «Καρτερώ την αλφή μου, την Ανδριάνα». Έβαλα τα κλάματα και την αγκάλιασα.
Της είπα: «Παναία μου! Εσού είσαι η αλφή μου».
Ο παππούς είχε μεγαλώσει πλέων
Έμεινα μόνο ένα βράδυ μαζί τους. Το πρωί η μητέρα μου με έστειλε στον παππού μου. Δυστυχώς όμως, ο παππούς μου μεγάλωσε και δεν μπορούσε. Ήταν διαφορετικά αυτή τη φορά…
Ο παππούς μου ζητιάνευε για να με μεγαλώσει. Έμεινα πολύ λίγο καιρό κοντά του, αναγκαστικά έπρεπε να πάω στην μητέρα μου.
Η ζωή με την μητέρα μου ήταν ακόμα πιο δύσκολη…
Κάθε μέρα πηγαίναμε μαζί της στην αποθήκη που δούλευε. Από το πρωί μέχρι να σχολάσει, την περιμέναμε έξω. Παίζαμε με την αδελφή μου αλλά και με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Μια εβδομάδα αργότερα, μια κυρία που περνούσε συχνά και μας έβλεπε, με πλησίασε και με ρώτησε γιατί ήμουν κάθε μέρα εκεί. Όταν της εξήγησα, με ρώτησε αν θέλω να πάω μαζί της και ζήτησε να δει τη μητέρα μου.
Είπε στην μητέρα μου πως ήθελε να με πάρει μαζί της, να μείνω στο σπίτι της. Εκείνη με έδωσε και μάλιστα με μεγάλη χαρά.
Μήνυμα ζωής:«Εκεί είδα αλλά και ένιωσα για πρώτη φορά τι θα πει πραγματική οικογένεια»
Ήταν δασκάλα και ο άντρας της ήταν φαρμακοποιός. Ζούσαν στην Λάρνακα και με φρόντιζαν σαν δικό τους παιδί. Με έβαζαν μάλιστα, να κοιμηθώ μαζί με το παιδάκι τους. Εκεί είδα αλλά και ένιωσα για πρώτη φορά τι θα πει πραγματική οικογένεια. Μακάρι να έμενα για πάντα αλλά δυστυχώς, μετά από 5 χρόνια, όταν απέκτησαν ακόμα ένα παιδάκι, έφυγα. Συνέβησαν πάρα πολλά και ήταν τότε που ξέσπασε ο παγκόσμιος πόλεμος, ήταν το 1940 και δεν θυμάμαι πως και γιατί έφυγα.
Πήγα πίσω στην μητέρα μου αλλά μετά από μερικές εβδομάδες, με έδωσε σε μια άλλη οικογένεια που είχαν ήδη δυο παιδιά. Θυμάμαι μάλιστα ότι ο άντρας εκείνης της κυρίας, που μετά την έλεγα θεία, ήταν κωμοδρόμος στο επάγγελμα.
Με είχαν καλά και ήθελα να μείνω κοντά τους αλλά όταν έγινα 14 ετών, η μητέρα μου ήρθε να με πάρει γιατί ήθελε να με παντρέψει. Είχε συμφωνήσει μαζί με τους γονείς του γαμπρού. Η θεια μου (η γυναίκα που έμενα σπίτι της) της έλεγε πως ήμουν πολύ μικρή και πως ήταν λάθος αλλά εκείνη επέμενε. Δεν ήθελα ούτε εγώ να παντρευτώ αλλά δεν τόλμησα ποτέ να της το πω.
Εκείνος ήταν 19 ετών και ήταν από την Καρπασία. Επειδή ήμουν πολύ μικρή, δεν δεχόταν ο ιερέας να με παντρέψει και η μητέρα μου έβγαλε ψεύτικο χαρτί ότι ήμουν 16 ετών. Τότε με πάντρεψαν.
Μήνυμα ζωής: Η γνωριμία με την αδερφή της
Με τον άντρα μου αποκτήσαμε 6 παιδιά, το πρώτο μου παιδί το γέννησα στα 16. Περάσαμε δύσκολα χρόνια, αν και ήταν αστυνομικός στο επάγγελμα, έπρεπε να δουλεύω για να μπορέσουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Τα πρώτα χρόνια μέναμε μαζί με την μάνα μου, την αδελφή μου και τον αρραβωνιαστικό της. Η μητέρα μου το ζήτησε και σκέφτηκα ότι πιθανόν να είχε μετανιώσει και να στεναχωριόταν που πέρασα τόσο χρόνια μακριά της και μάλιστα τόσο δύσκολα. Τότε ήταν που γνώρισα και την μεγαλύτερη αδελφή μου.
Σήμερα…
Με τα παιδιά μου, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μου, αισθάνομαι τόσο όμορφα και τόσο ήρεμα. Με αγαπούν όλοι τόσο πολύ και ποτέ δεν μου χαλάνε κανένα χατίρι. Μεγάλωσα με αξιοπρέπεια τα παιδιά μου και είμαι πολύ περήφανη, αυτά μου δίνουν δύναμη και γι΄αυτό είμαι ακόμα ζωντανή!
Καίγεται η ψυχή μου κάθε φορά που ακούω ότι χώρισε ένα ζευγάρι και ανάλαβε τα παιδιά τους το γραφείο ή τα άφησαν στους γονείς τους.
Σας παρακαλώ μην εγκαταλείπετε τα παιδιά σας, να σκέφτεστε πως πρώτα πρέπει να είναι αυτά καλά και μετά εσείς. Σας το λέει ένας άνθρωπος που τόσο πολύ έχει πληγωθεί και που ακόμα και τώρα, 92 χρόνια μετά, τα θυμάται έντονα και οι πληγές πονάνε ακόμα».
Δίαιτα ORAC: Πρόκειται για μια αντιοξειωτική δίαιτα του διαιτολόγου και διατροφολόγου, Δημήτρη Γρηγοράκη. Η συγκεκριμένη δίαιτα θα ωφελήσει σημαντικά, όποιον την ακολουθήσει, καθώς θα τον βοηθήσει να χάσει τέσσερα κιλά από την πρώτη κιόλας εβδομάδα.
Η συγκεκριμένη δίαιτα στηρίζεται στη Μεσογειακή διατροφή. Βοηθά το χάσιμο λίπους, τη δημιουργία λαμπερού δέρματος και την εξαφάνιση της κυτταρίτιδας. Δεν έχετε λοιπόν παρά να την ακολουθήσετε κατά γράμμα και τα αποτελέσματα θα είναι βέβαια και σημαντικά. Επίσης, μαζί με τη συγκεκριμένει δίαιτα χρειάζεται και εκγύμναση σε εβδομαδιαία βάση (σ.σ. 2 με 3 φορές την εβδομάδα).
Αναλυτικά το εβδομαδιαίο πρόγραμμα διατροφής:
Δίαιτα ORAC – Δευτέρα:
Πρωινό: 1 ποτήρι γάλα 1,5% λιπαρά με δημητριακά ολικής αλέσεως, 1 φρούτο, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 2 μπισκότα πλούσια σε δημητριακά Μεσημεριανό: 1 μερίδα γεμιστά με λίγες πατάτες, 1 μερίδα τυρί φέτα, 5-6 μέτριες ελιές Σνακ: 1 γιαούρτι 2% και 2 φρυγανιές σικάλεως Βραδινό: Σαλάτα ρόκα με σολομό και λίγο λάδι
Τρίτη
Πρωινό: 2 φέτες ψωμί με μαργαρίνη, μαρμελάδα ή μέλι, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 1 μπανάνα Μεσημεριανό: 1 μερίδα μπιφτέκια ψητά, 1 μερίδα ρύζι, σαλάτα εποχής με λίγο λάδι Σνακ: 1/2 σοκολάτα υγείας (50 γραμμάρια) Βραδινό: 1 ντάκος (κρητικό παξιμάδι), σαλάτα εποχής, 4 ελιές, τυρί
Δίαιτα ORAC – Τετάρτη:
Πρωινό: 1 τοστ με τυρί και γαλοπούλα με ελαιόλαδο, 1 ποτήρι χυμός φρούτων, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 1 γιαούρτι 2% λιπαρά Μεσημεριανό: 1 μερίδα φακές, 1 μερίδα τυρί φέτα, 5-6 μέτριες ελιές Σνακ: 1 μπανάνα, 1 μήλο Βραδινό: Τονοσαλάτα με λίγο λάδι
Πέμπτη
Πρωινό: 1 γιαούρτι 2% λιπαρά, 3 φρυγανιές σικάλεως, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 2 κράκερ σικάλεως Μεσημεριανό: Ψάρι φούρνου με λίγες πατάτες, παντζάρια βραστά με λίγο λάδι Σνακ: 1 ποτήρι γάλα και 2 μπισκότα πλούσια σε δημητριακά Βραδινό: Χωριάτικη σαλάτα με λίγο λάδι, 1 φέτα μαύρο ψωμί
Πρωινό: 1 τοστ με τυρί & γαλοπούλα με ελαιόλαδο, 1 ποτήρι γάλα 1,5% λιπαρά, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 2 μπισκότα πλούσια σε δημητριακά Μεσημεριανό: Κοτόπουλο κοκκινιστό με λίγο ρύζι, σαλάτα εποχής με λίγο λάδι Σνακ: 1 παστέλι (80 γραμμάρια) Βραδινό: Φρουτοσαλάτα (σ.σ. π.χ. με μήλο και μπανάνα) με καρύδια, μέλι και κανέλα
Κυριακή
Πρωινό: 1 αβγό βραστό, 1 φέτα μαύρο ψωμί, 1 ποτήρι χυμού φρούτων, καφές ή τσάι Δεκατιανό: 2 κουταλιές της σούπας ξηρούς καρπούς Μεσημεριανό: 1 μερίδα μπριζόλα ψητή, σαλάτα εποχής με λίγο λάδι, 1 μερίδα τυρί φέτα Σνακ: 1 φέτα μαύρο ψωμί, 1 κουταλιά του γλυκού μέλι Βραδινό: 1 γιαούρτι 2% λιπαρά, 1 μερίδα ρύζι βραστό
Αποστομωτικό μήνυμα: Ένας φοιτητής άφησε με το στόμα ανοιχτό τους επιβάτες στο λεωφορείο της γραμμής 8. Αυτή ήταν η απάντηση του απέναντι σε έναν ηλικιωμένο που ήθελε να καθίσει στο λεωφορείο.
Αποστομωτικό μήνυμα: Στο λεωφορείο
Ένας ηλικιωμένος άντρας μεταξύ 60-65 ετών μπήκε στο λεωφορείο στην στάση Αριστοτέλους προς Καμάρα. Μετά από πολύ λίγο άρχισε να γκρινιάζει για το ότι δεν σηκώθηκε κανείς για να κάτσει ο ιδιος.
Δεν είχε εντελώς άδικο αλλά ήταν αρκετά επιθετικός. Είπε φράσεις του τύπου: ” Σήμερα οι νέοι δεν σέβεστε τίποτα”, “Χάθηκε ο σεβασμός από την κοινωνία μας”, “Οι νέοι σήμερα δεν υπολογίζετε τίποτα ούτε τους γονείς να βλέπατε όρθιους δεν θα σηκωνόσασταν ” .
Μέχρι που σε κάποια στιγμή είπε “Φτιάχνετε μια κοινωνία που δεν υπάρχει σεβασμός σε τίποτα, θα σκοτώνεστε μεταξύ σας αύριο για μια θέση στο λεωφορείο” . Μετά από αυτή την φράση ένας νεαρός αρκετά σοβαρός του απάντησε με σεβασμό. “Κύριε να σας πω λίγο; Σας ακούω πάνω από πέντε λεπτά να τα βάζετε με την νεολαία και γενικά με την κοινωνία”. “Θέλω απλά να σας θυμίσω ότι την κοινωνία αυτή εσείς την φτιάξατε.
Εσείς τόσα χρόνια μας μάθατε να σκεφτόμαστε μόνο το σήμερα και τον εαυτό μας με τις επιλογές σας. Η γενιά σας τόσα χρόνια παρακαλούσε για να βρει μια θεσούλα και να χώσει το παιδί του, την νύφη του, τον γαμπρό του, και καμιά 15αριά ξαδέρφια. Αδιαφορώντας φυσικά για τον αν αξίζουν την θέση.
Αποστομωτικό μήνυμα: «Η γενιά σας είναι αυτή που μας έμαθε στην μίζα»
Η γενιά σας είναι αυτή που ψήφιζε πάντα ανθρώπους χωρίς καμία αξία να μας κυβερνάνε αλλάζοντας τις αρχές της κοινωνίας, την Ιστορία, την παιδεία, την παράδοση. Η γενιά σας είναι αυτή που μας έμαθε στην μίζα.”.
Εκείνη την στιγμή ο ηλικιωμένος άντρας προσπάθησε να σταματήσει τον νέο. “Τι σχέση έχουν αυτά με το ότι δεν σηκώνετε κανείς για να κάτσει ένας ηλικιωμένος”.
Αποστομωτικό μήνυμα: «O σεβασμός κύριε κερδίζεται δεν απαιτείται»
Το παλικάρι απάντησε με αρκετή ηρεμία : “O σεβασμός κύριε κερδίζεται δεν απαιτείται, και εσείς προσωπικά αυτοχαρακτηριζεστε ηλικιωμένος μόνο και μόνο για να καθίσετε φαίνεστε μια χαρά και υγιείς. Αν όμως το ζητήσετε αυτό από κάποιον ευγενικά είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θα σας πει όχι.
Το βασικό όμως είναι ότι επειδή ο σεβασμός κερδίζεται όπως προείπα και η δική σας η γενιά παραδίδει μια διαλυμένη χώρα μέσα στην ρεμούλα την κομπίνα και την βρόμα που οι νέοι παλεύουμε να αλλάξει προς το καλύτερο για τον αύριο τον παιδιών μας και όχι το δικό σας. Στο πρόσωπό σας εγώ βλέπω αυτόν που έχει καταδικάσει για χρονιά σύμφωνα με τις κομματικές του ορέξεις και τις επιλογές του και δυστυχώς σήμερα οι νέοι δεν μπορούν να σεβαστούν τον δήμιο τους .”
Η οικοδόμηση του Παρθενώνα ήταν ένα τεχνολογικά πρωτοποριακό και θαυμαστό έργο. Οι αρχαίοι κατάφεραν να εξορύξουν, να μεταφέρουν και να ανυψώσουν τεράστιους όγκους μαρμάρου από την Πεντέλη, στον βράχο της Ακρόπολης, με τα μέσα της εποχής, που ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζουν.
Για την κατασκευή του Παρθενώνα χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον 20 χιλιάδες τόνοι πεντελικού μαρμάρου. Για να μπορέσουν να μεταφέρουν αυτούς τους τεράστιους όγκους, οι αρχαίοι τεχνίτες κατασκεύασαν την «οδό Λιθαγωγίας».
Ο δρόμος ξεκινούσε από το λατομείο στο Σπήλαιο Αμώμων, γνωστό και ως “ΣπηλιάΝταβέλη” στην Πεντέλη και κατέληγε στη νότια πλευρά της Ακρόπολης.
Η διαδρομή διαρκούσε περίπου 6 ώρες. Υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στις 20 άμαξες που έκαναν το δρομολόγιο, δέκα φορές ημερησίως. Ο συντονισμός ήταν πολύπλοκος και άψογος, γιατί τα πάντα έπρεπε να φθάνουν στο εργοτάξιο της Ακρόπολης την κατάλληλη ώρα και όχι νωρίτερα, ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός.
Ο δρόμος που οι αρχαίοι τεχνίτες μετέφεραν το μάρμαρο από την Πεντέλη στην Ακρόπολη, ονομάστηκε “οδός Λιθαγωγίας”. Ξεκινούσε από το αρχαίο λατομείο, κοντά στην αποκαλούμενη σήμερα Σπηλιά Νταβέλη.
Όταν τα μάρμαρα έφταναν, οι εργάτες έπρεπε να τα ανεβάσουν στον ιερό βράχο. Χρησιμοποιώντας μόνο τη φυσική τους δύναμη, ήταν αδύνατο να τα καταφέρουν. Χάρη στις γνώσεις μηχανικής και την ευρηματικότητα τους ανακάλυψαν τρόπους ανύψωσης, που θυμίζουν σύγχρονες μεθόδους.
Στα έργα της Ακρόπολης, εργάστηκαν ελεύθεροι πολίτες, μέτοικοι, δούλοι και μαρμαροτεχνίτες από την Πάρο, την Νάξο και την Μικρά Ασία.
Κατασκεύασαν αυτοσχέδιους γερανούς χρησιμοποιώντας τεράστιες τροχαλίες με δεμένες άμαξες και από τις δυο πλευρές, που λειτουργούσαν ως αντίβαρα. Εκτός από αυτή τη μέθοδο, οι τεχνίτες κατασκεύασαν και ξύλινους γερανούς.
Αυθεντική σχεδιαστική αναπαράσταση χρήσης ξύλινου γερανού για την ανύψωση των μαρμάρινων όγκων, από το βιβλίο του Μανόλη Κορρέ “Από την Πεντέλη στον Παρθενώνα”
Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι γύρω από τον Παρθενώνα δούλευαν 8 μεγάλοι γερανοί και άλλοι μικρότεροι, κυρίως στο εσωτερικό του.
Αξιοποιώντας αρχές και νόμους της φυσικής, χρησιμοποίησαν κατάλληλους μοχλούς και τροχαλίες που πολλαπλασίαζαν τη ροπή της δύναμης.
Ήταν τόσο καλά κατασκευασμένοι που μπορούσαν να ανεβάζουν ένα μάρμαρο βάρους δέκα τόνων σε ύψος 15 μέτρων μέσα σε είκοσι λεπτά της ώρας.
Στα έργα της Ακρόπολης, εργάστηκαν ελεύθεροι πολίτες, μέτοικοι, δούλοι και μαρμαροτεχνίτες από την Πάρο, την Νάξο και την Μικρά Ασία.
Η Αθήνα του Περικλήήταν εργοτάξιο και χιλιάδες τεχνίτες έχτισαν τον Παρθενώνα σε χρόνο ρεκόρ
Το 447 π.Χ., άρχισαν να χτίζεται το μεγαλύτερο οικοδόμημα της Ακρόπολης ο Παρθενώνας. Την κατασκευή του ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ικτίνος και Καλλικράτης, ενώ ο Φειδίας είχε καθήκοντα γενικού επιστάτη.
Για την ανέγερση του Παρθενώνα εργάστηκαν χρυσοχόοι, χαλκοπλάστες, μαρμαρογλύπτες, ξυλουργοί, αμαξοπηγοί (κατασκευαστές αμαξών), σχοινοποιοί, και ζευγοτρόφοι (κάτοχοι βοδιών). Λέγεται πως ανάμεσα στους χιλιάδες εργάτες ήταν και ο Αθηναίος φιλόσοφος, Σωκράτης που ήταν λιθοξόος.
Τα έργα τελείωσαν μέσα σε 8 χρόνια. Ο αρχιτέκτονας και αναστηλωτής του Παρθενώνα Μανόλης Κορρές, είπε στη «Μηχανή του Χρόνου»:
“Έχτιζαν, ταυτοχρόνως, σε όλες τις τέσσερις πλευρές και στο εσωτερικό. Αυτό δεν μπορούσε σε άλλες πόλεις να γίνεται, γιατί απαιτούσε πολύ ταχείς ρυθμούς. Τεράστια συνεργεία, τεράστια συστράτευση πάρα πολύ μεγάλων δυνάμεων.”.
Δείτε το βίντεο του συνεργάτη μας CHRIS.P-LifeAfterGravity που κατέγραψε την διαδρομή από τα Λατομεία Πεντέλης στην Ακρόπολη:
Στην αρχική φωτογραφία του William James Stillman, που επιχρωματίστηκε, διακρίνεται το Α νεκροταφείο της πόλης των Αθηνών και ο Υμηττός, όπως ήταν το 1882. Η περιοχή που σήμερα περιγράφεται ως Μέτς, Παγκράτι και Ν. Κόσμος τότε ήταν χωράφια.
Παρά την αγροτική εικόνα της φωτογραφίας, η Αθήνα εκείνης της εποχής δεν ήταν ένα χωριό, όπως λανθασμένα κάποιοι περιγράφουν. Η συγκεκριμένη λήψη δεν μπορεί να αποτελέσει πειστήριο του επιχειρήματός τους, καθώς η πρωτεύουσα δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί προς ανατολικά αλλά ο πληθυσμός της κατοικούσε πέριξ του ιστορικού κέντρου και προς Δυτικά και Βόρεια.
Οι περισσότεροι περιαστικοί οικισμοί βρίσκονταν έξω από το κέντρο και συνέβαλαν στην οικονομία της πόλης: Πατήσια, Αμπελόκηποι, Χαλάνδρι, Μαρούσι και Κηφισιά.
Το Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας το 1882 από την Ακρόπολη. Φωτο : William James Stillman. Επιχρωματισμός Μηχανή του Χρόνου
Η Αθήνα την δεκαετία του 1880 ήταν η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ελληνική απογραφή του 1889, σύμφωνα με την οποία, ο μεγαλύτερος δήμος ήταν αυτός της Αθήνας που μετρούσε συνολικά 114.355 κατοίκους. Αναφέρεται μάλιστα ότι ο πληθυσμός του κεντρικού οικισμού έφτανε τους 107.251.
Οι μεγαλύτεροι δήμοι της χώρας, όπως καταγράφηκαν στην απογραφή του 1889 (Πηγή: Wikipedia)
O συνολικός πληθυσμός της χώρας ανερχόταν σε 2.187.208 κατοίκους (1.133.625 άνδρες και 1.053.583 γυναίκες) ενώ η εδαφική έκταση ήταν 63.606 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνονταν μόνο η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, οι Κυκλάδες, τα Επτάνησα και οι νεοπροσαρτηθείσες περιοχές της Θεσσαλίας και της Άρτας.
Ήπειρος, Μακεδονία, Κρήτη και Δωδεκάνησα βρίσκονταν ακόμα εκτός ελληνικής επικράτειας
Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 34,4 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ενώ το 70% των κατοίκων ήταν αγρότες. Όπως αναφέρεται στα επίσημα έγγραφα, “το ποσοστό του αστικού πληθυσμού ήταν 15,1%, του ημιαστικού 14% και του αγροτικού 70,9%”.
Χάρτης της Ελλάδας το 1881 (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ)
Η απογραφή του 1889, αν και ήταν η δέκατη όγδοη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους, ήταν η πρώτη που πληρούσε τους βασικούς όρους, όπως διαμορφώθηκαν στα Διεθνή Στατιστικά συνέδρια των Βρυξελλών (1853), του Παρισιού (1855) και της Βιέννης (1857).
Διεξήχθη στις 16 Απριλίου του 1889 και για πρώτη φορά ολοκληρώθηκε εντός μίας ημέρας!
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η διενέργεια της Απογραφής έγινε σε ολόκληρη τη χώρα με οικογενειακά δελτία. Σε κάποιες πόλεις, κυρίως σε αυτές που λειτουργούσε Γυμνάσιο, τα δελτία αυτά διανεμήθηκαν από τους απογραφείς και συμπληρώθηκαν από τις απογραφόμενες οικογένειες.
Στις υπόλοιπες πόλεις και στα χωριά δεν έγινε διανομή των δελτίων αλλά συμπλήρωσή τους από τους απογραφείς, οι οποίοι επισκέφθηκαν όλα τα σπίτια για να λάβουν τις απαραίτητες πληροφορίες από τους απογραφομένους.
Οδός Αιόλου, στο ύψος της οδού Ερμού, Αθήνα 1889. Φωτογράφος: Βαρώνος Raimund Frh. von Stillfried und Rathenitz (Επιχρωματισμός: Μηχανή του Χρόνου)
Αν και συλλέχθηκαν στοιχεία τόσο για το φύλο και την ηλικία όσο και για τη θρησκεία και τη γλώσσα, η επεξεργασία των στοιχείων δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα τα δημοσιευμένα στοιχεία να είναι εξαιρετικά φτωχά.
29 απογραφές μέχρι σήμερα
Στην Ελλάδα, έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα συνολικά 29 απογραφές ή καταγραφές πληθυσμού, από τις οποίες 26 ήταν καθολικές και 3 μερικές. Οι απογραφές επαναλαμβάνονταν σε άνισα χρονικά διαστήματα μέχρι τη δεκαετία του 1960, οπότε και ορίστηκε να γίνονται ανά δεκαετία.
Ως πρώτη γενική απογραφή θεωρείται αυτή που έγινε επί Kαποδίστρια, το 1828 ενώ ανάμεσα στο 1828 και το 1856 πραγματοποιήθηκαν 13 γενικές καταγραφές πληθυσμού σε ακανόνιστα διαστήματα. Οι πρώτες απογραφές ήταν απλές απαριθμήσεις του πληθυσμού και η αξιοπιστία τους ήταν μειωμένη εξαιτίας της μεγάλης χρονικής διάρκειας τους, η οποία έφτανε μέχρι και τους έξι μήνες.
Λιτά, απέριττα και ταυτόχρονα επιβλητικά, τα ξωκλήσια των βράχων προκαλούν δέος και θαυμασμό.
Η δραματικότητα του τοπίου με τους πανύψηλους βράχους πάνω στους οποίους είναι σμιλεμένα και τις πέτρινες σπηλιές οι οποίες τα αγκαλιάζουν νωχελικά, δημιουργούν συγκλονιστικές εικόνες που παραμένουν για πάντα στη μνήμη.
Στενές σκάλες, πέτρινες ή χτιστές, σκαλισμένες πάνω στο βράχο, οδηγούν σε μικροσκοπικά εκκλησάκια που ξεχωρίζουν για την κατανυκτική ατμόσφαιρα, την ηρεμία και την γαλήνη που προσφέρουν σε όσους καταφέρουν να τα προσεγγίσουν.
Από την Σκύρο μέχρι τα Κύθηρα και από την Κέρκυρα μέχρι τη Λήμνο, ανακαλύψτε τα πιο εντυπωσιακά ξωκλήσια σκαρφαλωμένα σαν πάλλευκες αετοφωλιές σε κάθετους βράχους και αφήστε το βλέμμα σας να μαγευτεί από αυτό που αντικρίζει, κάνοντάς σας να αναρωτηθείτε αν όντως είναι πραγματικό.
Άγιος Ιωάννης, Σκύρος
Ένα αιγιοπελαγίτικο εκκλησάκι εντυπωσιακής γραφικότητας συναντάται στην παραλία Πουριά, μετά την περιοχή Γυρίσματα, στη Σκύρο. Σαν πάλλευκη πινελιά, το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου είναι σμηλεμένο πάνω σε έναν εντυπωσιακό πορώδη βράχο που «αγναντεύει» αφυψηλού το πέλαγος. Το υπόσκαφο κατάλευκο εκκλησάκι βρίσκεται στο σημείο, όπου κατά την αρχαιότητα λειτουργούσαν λατομία πωρόλιθου, και χρονολογείται πριν από το 1806.
Για να μπει κανείς στο μικροσκοπικό ναό κατεβαίνει δυο- τρία σκαλοπάτια και βρίσκεται μέσα σε έναν άλλο κόσμο. Το εσωτερικό του Αγίου Νικολάου, είναι τόσο μικρό, όσο μπορεί να φανταστεί κανείς, με λιτούς και στενούς χώρους, λιγοστές εικόνες και ελάχιστα αναμμένα κεριά από τους περαστικούς που επισκέπτονται την περιοχή της Πουριάς. Στο βράχο γύρω από το εκκλησάκι δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, που δοκιμάζουν τις επιδόσεις τους στην αναρρίχηση.
Η εικόνα που αντικρίζει κανείς μόλις βρεθεί εδώ με τον βράχο, το εκκλησάκι, το αρχαίο λατομείο και τον ανεμόμυλο θυμίζει 100% καλοκαιρινή Ελλάδα με την θέα στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας να κόβει την ανάσα.
Παναγία Κακαβιώτισσα, Λήμνος
Αν και πρόκειται για ένα μικροσκοπικό ξωκλήσι, η Παναγία η Κακαβιώτισσα κατέχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ. Είναι το μοναδικό εκκλησάκι στον κόσμο χωρίς σκεπή. Το μοναδικό αυτό αξιοθέατο βρίσκεται στο νησί της Λήμνου, κοντά στο χωριό Ζεματά, σε απόσταση μόλις 4 χλμ. από το λιμάνι της Μύρινας, και οφείλει την ονομασία του στο βουνό Κάκαβο όπου και βρίσκεται χτισμένο κάτω από μια σπηλιά.
Η αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική του το καθιστά ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα του νησιού, καθώς αμέτρητοι επισκέπτες έρχονται κάθε χρόνο εδώ προκειμένου να θαυμάσουν από κοντά αυτό το μοναδικό, παγκόσμιο «φαινόμενο».
Η δημιουργία του χρονολογείται, περίπου, στο 1300 όταν ερημίτες μοναχοί επέλεξαν το συγκεκριμένο σημείο για να ασκητέψουν, ενώ από το 1305 αποτελεί περιουσία της μονής Μεγίστης Λαύρας.
Οι ασκητές έχτισαν τον μικρό αυτό ναό κάτω από το βραχώδες μπαλκόνι, προκειμένου να τελούν τη θεία λειτουργία, ενώ με το πέρασμα των χρόνων οι μοναχοί έφυγαν από την ζωή και ο τελευταίος εναπομείναντας εγκατέλειψε τη Λήμνο για να ασκητέψει στο Άγιο Όρος. Εδώ πραγματοποιείται μόνο μια λειτουργία το χρόνο, κάθε Τρίτη μετά το Πάσχα.
Για να προσεγγίσει κανείς το ξωκλήσι παίρνει το μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του βουνού Κάκαβου, μια διαδρομή περίπου 1300 μέτρων, διάρκειας 15 λεπτών. Το υπέροχο τοπίο ολόγυρα και η ονειρική θέα στον κόλπο του Μούδρου στα όσα σίγουρα εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη, πέρα από την ιδιομορφία του ναού.
Άγιος Ιωάννης, Κύθηρα
Σε έναν επιβλητικό κάθετο βράχο πάνω από το Καψάλι, το επίνειο της Χώρας των Κυθήρων, βρίσκεται σκαρφαλωμένος ο ναός του Αγίου Ιωάννη «εν Κρημνώ» ή «εν Γκρεμνόν». Σε υψόμετρο 100 μέτρων περίπου πάνω από την θάλασσα, και μετά από ανάβαση 130 σκαλοπατιών μέσα σε ένα πανέμορφο πευκόδασος, ο επισκέπτης βρίσκεται μπροστά σε μια σπηλιά, μέσα στην οποία βρίσκεται ένα μικρό ναΐδριο αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη των Βαπτιστή.
Σύμφωνα με την επιγραφή στην είσοδό του το εκκλησάκι ανακαινίστηκε το 1725 από τον μοναχό Ιωαννίκιο, ενώ τιμάται κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Η παράδοση λέει ότι στο συγκεκριμένο σημείο ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, διωκόμενος από την Ρώμη, άρχισε τη συγγραφή της Αποκάλυψης πριν πάει στην Πάτμο.
Η θέα από το κεφαλόσκαλο του ναΐδριου, καιρού επιτρέποντος, φτάνει μέχρι την Κρήτη, ενώ πιο εύκολα ορατά είναι τα πιο κοντινά Αντικύθηρα. Φυσικά, το βλέμμα μαγνητίζει το εντυπωσιακό Κάστρο των Κυθήρων αλλά και η βραχονησίδα της Χύτρας, ακριβώς απέναντι.
Θεολογάκι, Νάξος
Λίγο έξω από τη Χώρα της Νάξου, σαν αετοφωλιά κρεμασμένη από τα απόκρημνα βράχια, διακρίνεται ένα μικρό και γραφικό εκκλησάκι. Η πάλλευκη πινελιά στο γκριζωπό των γρανιτένιων βράχων, εντοπίζεται βόρεια του μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου του 17ου αιώνα, είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, για τους ντόπιους είναι γνωστό και ως το Θεολογάκι, ενώ έχει συνδέσει το όνομά του με εκείνο του Νίκου Καζαντζάκη.
Σύμφωνα με μαρτυρίες, τόσο το συγκεκριμένο εκκλησάκι, όσο και η ονειρική και απόμακρη τοποθεσία του, αποτελούσαν ένα από τα αγαπημένα μέρη του μεγαλύτερου Έλληνα συγγραφέα των νεότερων χρόνων, την εποχή που διέμενε στο νησί και φοιτούσε στη Γαλλική Σχολή της Νάξου.
Από τα βασικότερα χαρακτηριστικά στοιχεία του το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του μικρού ναού αποτελείται από τους βράχους της σπηλιάς, ενώ μόνο για την πρόσοψη και το κωδωνοστάσιό του κτίσθηκε τοίχος. Εντύπωση προκαλούν στους τοίχους του τα ίχνη από επιγραφές και τοιχογραφίες που χρονολογούνται πριν από το 1200.
Άγιος Στυλιανός, Κέρκυρα
Κάτω από το παραδοσιακό χωριό του Αφιώνα, στο βόρειο τμήμα του νησιού συναντάται μία από τις πιο απομακυσμένες και δύσβατες παραλίες της Κέρκυρας. Για να προσεγγίσει κανείς το Πόρτο Τιμόνι παίρνει ένα από τα δύο μονοπάτια που ξεκινούν από το χωριό και φτάνει σε έναν ονειρικό προορισμό με δύο παραλίες.
Στο δρόμο προς το τέλος της χερσονήσου που οδηγεί στην παραλία βρίσκεται το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Στυλιανού, λαξευμένο μέσα σε σπηλιά. Ένα μικροσκοπικό «καταφύγιο» για την εικόνα του Αγίου που του έδωσε και την ονομασία του, προφυλαγμένο τόσο από τον καιρό όσο και από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Σύμφωνα με την ιστορία το σημείο για την δημιουργία του υπέδειξε ο ίδιος ο Άγιος Στυλιανός. Ο μύθος λέει ότι ένας βοσκός ψάχνοντας για ένα από τα χαμένα του πρόβατα ανακάλυψε την εικόνα του αγίου ανάμεσα σε κλαδιά. Ωστόσο, την επόμενη μέρα και αφού την είχε τοποθετήσει στην εκκλησία του χωριού προκειμένου να μπορούν να την προσκυνήσουν όλοι οι κάτοικοί του, η εικόνα εξαφανίστηκε, πιστεύοντας όλοι ότι κάποιος την έκλεψε. Κάτι που δεν συνέβη στην πραγματικότητα.
Ο βοσκός την βρήκε για ακόμη μία φορά στο ίδιο μέρος και οι κάτοικοι του χωριού συμφώνησαν να την φυλάξουν στο σημείο που την ανακάλυψε και την πρώτη φορά ο βοσκός, δηλαδή στο σπήλαιο όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα.
