Για την επιδημιολογική κατάσταση στην χώρα με τα χιλιάδες κρούσματα κορωνοϊού σε καθημερινή βάση μίλησε στην ΕΡΤ ο καθηγητής Γκίκας Μαγιορκίνης.
Ο κ. Μαγιορκίνης είπε ότι: «Πέρυσι είχαμε πολύ περισσότερους διασωληνωμένους, άρα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που υπάρχει μεγάλη διασπορά κρουσμάτων κορωνοϊού στην κοινότητα, αλλά μικρή πίεση στο ΕΣΥ».
Παραδέχθηκε, ωστόσο, ότι «δεν περιμέναμε τόσο μεγάλη μεταδοτικότητα μέσα στο καλοκαίρι. Πρώτη φορά το βλέπουμε, όταν ο κόσμος είναι σε ανοικτό χώρο. Σε κάθε περίπτωση, η νοσηρότητα είναι μισή από ότι πέρυσι. Είμαστε σε αρκετά καλή κατάσταση και το παρακολουθούμε».
Ο κ. Μαγιορκίνης για το πώς θα κινηθεί από εδώ και πέρα η πανδημία είπε: «Καταρχήν υπάρχουν δύο κορυφώσεις. Είναι ο αριθμός των κρουσμάτων και της μεταδοτικότητας. Από την άποψη της επιδημικής καμπύλης έχουμε φτάσει στην κορύφωση και την έχουμε ξεπεράσει. Δεν μας ανησυχεί όμως, γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τα άτομα που μπαίνουν στην εντατική. Δεν υπάρχει δραματική αύξηση ούτε σε εμάς ούτε σε άλλες χώρες. Οι ασθενείς μπαίνουν στα νοσοκομεία χωρίς προβλήματα οξυγόνου. Είναι κυρίως άτομα μεγάλης ηλικίας που εισάγονται κυρίως με υψηλό πυρετό».
Για το σύνδρομο της long covid είπε τα εξής: «Είναι μια κατάσταση που ανήκει σε μια γενικότερη κατηγορία και το έχουν ζήσει και άνθρωποι που πέρασαν μια σοβαρή ίωση. Μέχρι στιγμής είναι αρκετά διαχειρίσιμο. Υπάρχουν περιπτώσεις που είναι αρκετά βαριές. Το συγκεκριμένο φαινόμενο σε αυτή την φάση είναι και αυτό σε ύφεση. Δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι με τις επαναλοιμώξεις αυξάνεται».
Σάλος προκλήθηκε μετά την ανάρτηση που έκανε ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης στα social media.
Ο γνωστός ηθοποιός ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram και στον Facebook μια φωτογραφία με ένα μπλουζάκι που έγραφε μια υβριστική φράση.
Συγκεκριμένα, πάνω στο t-shirt αναγράφεται η ατάκα “Κρέοντα γ@@@@@ι”. Η δημοσίευση αυτή πραγματοποιήθηκε, μετά το τέλος των παραστάσεων της παράστασης “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, στην οποία συμμετείχε ο ηθοποιός.
Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, ενσαρκώνοντας τον Κρέοντα, ο οποίος όμως, όπως φαίνεται, δεν του ήταν και πολύ συμπαθής.
“Τώρα που τελειώνουν οι παρατάσεις και δεν φοβάμαι μην με εκδικηθεί ο ρόλος, μπορώ να το πω!”, γράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του.
Η κίνηση του ηθοποιού θεωρήθηκε από τους θεατρόφιλους ύβρις σε ένα πρόσωπο της τραγωδίας, ενώ δεν έλλειψαν τα σχόλια που έκαναν λόγο για αντιπολιτευτική στόχευση κατά της κυβέρνησης.
Απαντώντας στα σχόλια ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ανέφερε ότι το μόνο που έκανε είναι να αυτοσαρκαστεί και ότι “δεν υποχρεώνω κανέναν να συμφωνεί μαζί μου”.
Η απάντηση του ηθοποιού
“Ωστόσο εγώ έκανα απλά χιούμορ με τον ρόλο μου. Όπως και τόσοι άλλοι στο παρελθόν. Αν εννοείτε ότι λόγω τραγικότητας δεν μπορούμε να αστειευόμεθα , τότε διαφωνώ. Την σοβαροφάνεια την αντιπαθώ. Προτιμώ την σοβαρότητα και σας βεβαιώ ότι προσέγγισα τον ρόλο με απόλυτη σοβαρότητα. Αν σας άρεσε ή όχι είναι άλλο θέμα. Ωστόσο θεωρώ ότι έχω το δικαίωμα να αυτοσαρκάζομαι όσο και όποτε θέλω” απάντησε στη συνέχεια ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, στα σχόλια που δέχθηκε στο Facebook.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα τέσσερα χρόνια ακριβώς και στα 88 του χρόνια παίρνει το πτυχίο του.
Ο λόγος για τον κ. Δημήτρη Μουδατσάκη, που τον Σεπτέμβριο του 2018 κατάφερε να περάσει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης μετά από πανελλήνιες εξετάσεις, φοιτώντας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας.
Τέσσερα χρόνια μετά, ο κ Μουδατσάκης, ετοιμάζεται να πάρει το πτυχίο του, στην τελετή ορκωμοσίας που αναμένεται να πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει θέληση όλα είναι δυνατά…
Oι πρώτες δηλώσεις του 30χρονου που πάλευε 20 ώρες με τα κύματα. Τι είπε στον ΑΝΤ1 ο 25χρονος φίλος του. Αγωνία για τον τρίτο της παρέας.
Την πρώτη δήλωσή του στα Μέσα έκανε ο 30χρονος Ιβάν ο οποίος εντοπίστηκε το μεσημέρι της Κυριακής 14 ναυτικά μίλια από το σημείο στο Ποσείδι της Χαλκιδικής, όπου βούτηξε το Σάββατο με τους δύο φίλους του.
Ο τουρίστας από τη Βόρεια Μακεδονία, ευχαρίστησε τον κόσμο για τις ευχές.
«Έμοιαζε πραγματικά σαν βασανιστήριο που δεν τελειώνει. Το σώμα από τα κύματα κατέρρεε από την καταπόνηση των μυών, το θαλασσινό νερό που με χτύπαγε και την αφυδάτωση», περιέγραψε την πολύωρη περιπέτειά του.
Και συμπλήρωσε πως, «υπάρχει και ο ψυχολογικός παράγοντας» αφού, «το χειρότερο είναι ότι δεν σκεφτόμουν».
Όσο για τα γεγονότα, «η πρώτη κλήση για βοήθεια ήταν στις 16:13, όταν ήμουν στο νερό προσπαθώντας να ηρεμήσω τον φίλο μου και διασώθηκα λίγο μετά τις 12:00 την επομένη.
Αυτό είναι σχεδόν 20 ώρες.
Και η μπάλα που βρήκα ήταν μισοφουσκωμένη και ίσια που μπορούσα να την κρατήσω, όμως σίγουρα δεν ήταν αυτή που έσωσε τη ζωή μου, αλλά οι ομάδες διάσωσης».
Ο νεαρός νοσηλεύεται στο Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης και η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίζεται καλή, ενώ ο 25χρονος φίλος του ο οποίος περιέγραψε την περιπέτειά του ως «ταινία θρίλερ» σε δήλωση που έκανε αποκλειστικά στον ΑΝΤ1, αναμένεται να πάρει εξιτήριο σήμερα.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό του 28χρονου φίλου τους συνεχίζονται, με τους ισχυρούς ανέμους να μην βοηθούν τους διασώστες. Στις έρευνες αναμένεται να συμμετάσχει και υποβρύχιο drone. Μιλώντας στον ΑΝΤ1 μέλος της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, υπογράμμισε ότι, «υπάρχει ελπίδα» για την ανεύρεση του νεαρού.
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία της Γαρυφαλλιάς και η οικογένειά της στο ετήσιο μνημόσυνο επέλεξε μαζί με το δικό της κορίτσι να αποτίσει φόρο τιμής σε όλα τα θύματα έμφυλης βίας. Έτσι, τα λουλούδια της τελετής συνόδευσαν λευκά μπαλόνια, καθένα με το όνομα και μιας διαφορετικής γυναίκας («Ερατώ», «Ελένη» κ.λπ.), ενώ η φωτογραφία της πλαισιώθηκε από τις φωτογραφίες άλλων θυμάτων.
Yπόθεση Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου
Οι καλοκαιρινές διακοπές της 26χρονης φαρμακοποιού στη Φολέγανδρο με τον 30χρονο σύντροφό της έμελλαν να είναι οι τελευταίες. Όπως υποστήριξε ο ίδιος, τον τελευταίο καιρό της σχέσης τους τσακώνονταν. Το ίδιο έγινε και το μοιραίο μεσημέρι της 16ης Ιουλίου, ενώ βρίσκονταν στο αυτοκίνητο εν κινήσει. Εκείνος έβγαλε εκτός δρόμου το όχημα και το έριξε σε μια βραχώδη πλαγιά. Η Γαρυφαλλιά βγήκε έξω, την ακολούθησε και, όπως είπε, την έσπρωξε, με αποτέλεσμα να χτυπήσει στα βράχια και να καταλήξει στη θάλασσα. Υποστήριξε, δε, ότι βούτηξε και αυτός στη θάλασσα για να τη βοηθήσει, αλλά όταν τη βρήκε αναίσθητη σηκώθηκε κι έφυγε. Μάλιστα ανέφερε χαρακτηριστικά πως «ήταν η κακιά η ώρα». Το σοκαριστικό είναι ότι όπως η Ελένη Τοπαλούδη ήταν ζωντανή στο νερό, το ίδιο συνέβη και με τη Γαρυφαλλιά. Είτε είχε χάσει τις αισθήσεις της όταν έπεσε στη θάλασσα είτε είχε τραύματα που την καθιστούσαν ανήμπορη να κολυμπήσει, με αποτέλεσμα να πνιγεί.
Η μητέρα της Γαρυφαλλιάς, Αλέκα Ψαρράκου, είχε πει στο Marie Claire: «Θα συμβούλευα τις γυναίκες ν’ ανοίξουν τα στόματα τους. Αν τα θύματα βίας δεν καταγγείλουν τη βία δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Ας μιλήσουν και ας ζητήσουν βοήθεια από κάποιον που εμπιστεύονται, ώστε αυτός που είναι κοντά τους, να βοηθήσει απέναντι σε αυτό το έγκλημα. Να σπάσει η αλυσίδα της βίας. Καμία ανοχή! Έχεις αξία, και η βία είναι αδικαιολόγητη. Η γυναίκα πρέπει να προστατεύεται, όχι να την εκμεταλλεύονται και να γίνεται αντικείμενο βίας. Μιλήστε, κι εμείς θα είμαστε δίπλα σας. Έχετε και φωνή και δύναμη».
Ο Παναγιώτης Πασχαλάκης, ο πατέρας του 10χρονου Μιχαήλ που σκοτώθηκε το καλοκαίρι του 2014 στη Μύκονο κάνοντας φουσκωτή μπανάνα, και δημιούργησε στη μνήμη του τον οργανισμό Safe Water Sports έγραψε ένα βιβλίο για τον γιο του. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο σκέψεων προς το αδικοχαμένο του παιδί και όλα όσα νιώθει για την απώλεια του.
Το βιβλίο «Μιχαήλ. Οι άγγελοι έχουν φτερά» θα κυκλοφορήσει αρχές Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη είναι μια εκ βαθέων εξομολόγηση του μπαμπά, που ξεκίνησε λίγες μέρες μετά τον θάνατο του παιδιού του ύστερα από παραίνεση κάποιας ψυχολόγου. Επί έναν ολόκληρο χρόνο έγραφε ασταμάτητα. Δεν μπορείς να φανταστείς πόση απόγνωση και πόσο θάρρος, πόση αδυναμία και πόση δύναμη κρύβουν οι σελίδες του. Θα συγκλονιστείς.
«Ένα βιβλίο αφιερωμένο στον γιο μου, που τον αγάπησα όσο τίποτε άλλο στη ζωή.»
Ενα βιβλίο γεμάτο με τις σκέψεις μου, τα συναισθήματά μου, όπως ακριβώς γεννιούνται στο μυαλό και στην ψυχή μου την κάθε στιγμή. Είναι ό,τι είναι και δεν θέλω να του βάλω κανένα τίτλο. Είναι ο εαυτός μου που πονάει αφόρητα και θέλει να ουρλιάξει, αλλά δεν μπορεί, γιατί κανείς δεν θα τον νιώσει».
«Με έμαθες περισσότερα από όσα εγώ πρόλαβα να σε διδάξω. Κατάφερες να μας ταρακουνήσεις, να μας βγάλεις από τον λήθαργο που ζούσαμε. Να μας κάνεις να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας. Να αλλάξουμε προτεραιότητες και αξίες. Να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, λιγότερο εγωιστές… Τώρα πια δεν με φοβίζει ο θάνατος γιατί γνωρίζω ότι θα είναι η στιγμή εκείνη που θα σε σφίξω ξανά στην αγκαλιά μου και θα σου ψιθυρίσω ότι όλη μου τη ζωή περίμενα την ώρα που θα σμίξουμε και πάλι. Ο μπαμπάς σου»
Τα πρώτα λεπτά που μαθαίνει το θάνατο του παιδιού του
«Θέλω να εξαφανιστώ από τον κόσμο τούτο. Θέλω να βρεθώ εκεί που είναι ο γιος μου αυτήν τη στιγμή. Θέλω να πάω μαζί του… Το αισθάνθηκα από την πρώτη ακριβώς στιγμή που ο αδερφός μου έσκυψε στο αυτί μου, με αγκάλιασε σφιχτά και μου ψιθύρισε τη φράση “Παναγιώτη… Ο Μιχαήλ είναι νεκρός…”. Καθισμένος στην άμμο, ένα ζωντανό ανθρώπινο ερείπιο, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω το συντριπτικό χτύπημα της μοίρας που μόλις είχα δεχθεί. Η ανάσα μου ήταν βαριά. Τη μια στιγμή είσαι ζωντανός, την επόμενη ακριβώς ένας ζωντανός νεκρός. Εκλαιγα ασταμάτητα.
“Θέλω να δώσω ένα τέλος σε όλα”, σκεφτόμουν. Δεν έχει κανένα νόημα πια η ζωή. Θέλω να βρω το παιδί μου. Τώρα! Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Φρίκη. Με συγκλόνιζε μία απέραντη φρίκη. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Το παιδί μου, που το πρωί γέλαγε δίπλα μου, που το πρωί με φίλησε και μου είπε “καλημέρα” δεν ήταν πια μαζί μου. Πώς γυρίσαμε στην Αθήνα, πώς πήγα στην κηδεία του παιδιού μου, πώς πέρασαν τα πρώτα εικοσιτετράωρα δεν μπορώ να τα διηγηθώ. Το σοκ από ένα τέτοιο τραυματικό γεγονός σμπαραλιάζει το μυαλό. Το αρνητικό συναισθηματικό φορτίο που συσσωρεύεται έτσι ξαφνικά προκαλεί αμνησία. Τα ηρεμιστικά που έπαιρνα ήταν τόσα πολλά ώστε οι λειτουργίες του εγκεφάλου μου είχαν σχεδόν ανασταλεί».
Οι στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς στο Καλό Λιβάδι έμελλε να ‘ναι οι τελευταίες για τον 10χρονο Μιχαήλ, που έσβησε στα μυκονιάτικα νερά το καλοκαίρι του 2014
«Το σπίτι άδειο χωρίς την παρουσία του, ο κόσμος σιωπηλός χωρίς τη φωνή του.»
Η ζωή μου δίχως νόημα κι όμως συνεχίζω να ζω. Η ζωή συνεχίζεται για όλους εκτός από εκείνου. Μόνο ο Μιχαήλ θα μείνει αιώνια δέκα ετών. Εκείνος που πάντα μετρούσε τη διαφορά ηλικίας που είχαμε, έκανε παιχνίδια και ρωτούσε: “Πόσο θα είσαι, μπαμπά, όταν εγώ θα είμαι είκοσι; Πόσο θα είσαι όταν εγώ θα είμαι τριάντα πέντε; Θα είσαι παππούς τότε, ε;”, μου έλεγε. Δεν φανταζόταν, όπως ούτε εγώ βέβαια, ότι αυτό δεν θα γινόταν ποτέ. Οτι εγώ θα γίνω, ίσως, παππούς, αλλά εκείνος δε θα γίνει ποτέ τριάντα πέντε…
Σήμερα το πρωί σηκώθηκα πάλι πλημμυρισμένος από τις αναμνήσεις.
Από μπροστά μου περνούσαν δεκάδες εικόνες από εκδρομές που πήγαμε μαζί, από παιχνίδια με τους φίλους του. Η σκέψη μου κόλλησε σε μία από πέρυσι που ο Μιχαήλ μου έκανε καρτ στην πίστα στη Μύκονο. Είχε φτάσει στον τερματισμό με τα χέρια ψηλά. Νικητής. Ηταν πάντα νικητής. Παντού. Σε όλα. Μία μόνο μάχη έχασε και αυτή ήταν η μάχη με τον θάνατο. Αυτός μόνο μπόρεσε να τον νικήσει… Ανασηκώνομαι από το κρεβάτι και κοιτάζω τον χώρο γύρω μου, το δωμάτιό μου.
Πόσο θα ήθελα να μπει ο Μιχαήλ, όπως συνήθως την Κυριακή και στις αργίες, και να μου πει: “Μπαμπά, ξύπνα, έλα πάνω. Εγώ έχω ξυπνήσει εδώ και ώρα και σε περιμένω”. Κάποιες φορές όταν συνέβαινε αυτό δυσανασχετούσα, άλλες του απαντούσα μισοκοιμισμένος: “Αγόρι μου, άσε με λίγο ακόμα, λίγο μόνο να κοιμηθώ και μετά θα ανέβω πάνω μαζί σου. Και το μωρό μου, χωρίς δεύτερη κουβέντα, έκανε αυτό που του ζητούσα. Περίμενε υπομονετικά. Τώρα κοιτάω την πόρτα του υπνοδωματίου και βουρκώνω. Είναι ακίνητη. Στέκει εκεί για να μου υπενθυμίζει ότι αυτό που σκέφτομαι δε θα ξανασυμβεί ποτέ πια.
Ο Μιχαήλ δεν ζει. Το λέω στον εαυτό μου για να τον κάνω να συνέλθει.
«Με έμαθες περισσότερα από όσα εγώ πρόλαβα να σε διδάξω. Κατάφερες να μας ταρακουνήσεις, να μας βγάλεις από τον λήθαργο που ζούσαμε. Να μας κάνεις να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας. Να αλλάξουμε προτεραιότητες και αξίες. Να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, λιγότερο εγωιστές… Τώρα πια δεν με φοβίζει ο θάνατος γιατί γνωρίζω ότι θα είναι η στιγμή εκείνη που θα σε σφίξω ξανά στην αγκαλιά μου και θα σου ψιθυρίσω ότι όλη μου τη ζωή περίμενα την ώρα που θα σμίξουμε και πάλι. Ο μπαμπάς σου»
Φοβάμαι αυτή την προσκόλληση στο παρελθόν, είναι αλήθεια. Φοβάμαι ότι είναι ο προθάλαμος της τρέλας. Είναι αδιέξοδο να μένω στο σπίτι, μου κάνει κακό και δεν με βοηθάει να προχωρήσω. Ομως εμένα δεν με ενδιαφέρει. Θέλω να νεκρώσω όλες τις αισθήσεις μου, θέλω να προσπαθήσω να βγω από τον κόσμο που ζω. Δεν θέλω το σώμα μου να έχει ανάγκες. Δεν θέλω να με ενδιαφέρει τι ρούχα θα φορέσω, αν είμαι καθαρός, αν μυρίζω ιδρώτα, αν τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει και θέλω κούρεμα. Θέλω να αφιερωθώ στην αγάπη που έχασα, να βουλιάξω και να χαθώ μέσα στο αίσθημα της απώλειας».
Τα χτυπήματα της μοίρας
«Ο πρώτος μου γιος, δίδυμος αδερφός του Μιχαήλ, έφυγε από τη ζωή πέντε εικοσιτετράωρα μετά τη μέρα που η αμέριστη χαρά της γέννησής τους είχε πλημμυρίσει την καρδιά μας. Θυμάμαι τη μέρα της κηδείας του. Στεκόμουν μόνος, μπροστά στο φέρετρό του. Είχα ζητήσει να μην έρθει κανείς. Τον συνόδευσα στην τελευταία του κατοικία και αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός με είχε υποβάλει σε τέτοια δοκιμασία.
Οταν έχασα τον δίδυμο αδελφό του Μιχαήλ, έθαψα το τότε παρόν μου, αλλά όταν έχασα τον Μιχαήλ, έθαψα το μέλλον μου και τα όνειρά μου… Τα βήματά μου με οδηγούσαν τυφλά στο μνήμα, στον χώρο που για τελευταία φορά είδα το γλυκό του πρόσωπο. Την εικόνα αυτή που ποτέ δεν θα μπορέσω να βγάλω από το μυαλό μου. Δεν υπάρχει χειρότερος ζωντανός εφιάλτης από το να δεις το πρόσωπο του παιδιού σου ακίνητο, παγωμένο, ανέκφραστο, το σώμα ασάλευτο σκεπασμένο με λουλούδια.
Ο δικός μου Μιχαήλ, το παιδί που ήταν η ζωή μου, το φως μου, η ευτυχία μου, το νόημα της ζωής μου… Οταν τον σκέφτομαι εκεί ακίνητο, οι αναμνήσεις τρελαίνονται μέσα μου. Σαν άλογα αφηνιασμένα, επαναφέρουν στη μνήμη μου νωπές εικόνες από τη ζωντάνια του, το μόνιμο τρεχαλητό του, τις κινήσεις του, το αεικίνητο σουλούπι του… Ποτάμι κυλούσαν τα δάκρυα στο πρόσωπό μου. Το σώμα μου έτρεμε, σφιγγόταν, σαν κάποια αόρατη δύναμη να προσπαθούσε να με κουλουριάσει. Αντιδρούσα, μαχόμουν τον πόνο που θέριευε μέσα μου. Με τα δάχτυλά μου πίεζα τα μάτια μου να σταματήσουν το κλάμα, χτυπούσα νευρικά το πόδι μου στο έδαφος. Δεν ήμουν ένα σώμα πια. Κομμάτια ξεχωριστά ο εαυτός μου. Χέρια, πόδια, στομάχι, κόκαλα. Καθένα ζούσε τον πόνο του με τον δικό του τρόπο…
Η σκέψη του μπαμπά να αυτοκτονήσει
Τον πρώτο καιρό -τώρα μπορώ να το ομολογήσω χωρίς φόβο- πέρασε από τη σκέψη μου η ιδέα να αυτοκτονήσω. Θυμάμαι ήταν Σάββατο, και ήμουν ξαπλωμένος με τη γυναίκα μου στο κρεβάτι. Αϋπνοι, εξουθενωμένοι, απελπισμένοι. Ο ένας δίπλα στον άλλον αλλά πολύ μόνοι. Συναισθηματικό ναυάγιο η ψυχή μας. Ο πόνος έμοιαζε ανυπέρβλητος και η ζωή που είχαμε εντελώς μάταιη. Η γυναίκα μου με απαλή και ήρεμη φωνή μού πρότεινε να βρω έναν τρόπο ανώδυνο, εύκολο, να δώσουμε ένα τέλος σε όλα αυτά… Ηταν μια στιγμή που ο θάνατος έμοιαζε λύση, τολμώ να πω λύτρωση, όχι γιατί ήμασταν αυτοκτονικοί, αλλά γιατί η επιθυμία μας να ζήσουμε είχε στερέψει…».
Ο ερχομος του πελαργού που έφερε πάλι χαμόγελα στην οικογένεια
Ο Παναγιώτης Πασχαλάκης οδήγησε στα δικαστήρια τους ενόχους για τον θάνατο του παιδιού του και απέκτησε ανάσες ζωής μέσα από τη γέννηση δύο παιδιών:
«Η φωνή του γιατρού με έκανε να ανατριχιάσω. “Συγχαρητήρια”, μου είπε. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι η γυναίκα σας είναι έγκυος. Η εξωσωματική προσπάθεια πέτυχε. Συγχαρητήρια και πάλι”. Η είδηση με αιφνιδίασε. Στο άκουσμα του νέου αυτού πάγωσα. Η αμηχανία με κυρίευσε. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς είχε μόλις συμβεί. Αλλη μια πρωτόγνωρη κατάσταση ξεπρόβαλε μπροστά μου. Η σκέψη μου έτρεξε αμέσως στη μέρα, δέκα χρόνια περίπου πριν, όταν η ίδια είδηση έκανε το πρόσωπό μου να φωτιστεί… Μπορεί ποτέ το φως να συνυπάρχει με το σκοτάδι; Στη φύση σίγουρα όχι. Στην ψυχή μου όμως ναι. Οδηγώ προς το σπίτι μόνος μου, μία μόλις μέρα μετά τον ερχομό των παιδιών μου στον κόσμο. Η υπερένταση έχει χτυπήσει κόκκινο. Πώς ήταν η ζωή μου πριν από έναν χρόνο, πώς έγινε, πού βρίσκομαι τώρα. Κλαίω και δεν ξέρω το γιατί. Είναι δάκρυα χαράς; Είναι το ξέσπασμα της τεράστιας πίεσης που μήνες ασφυκτιά μην μπορώντας να βρει οδό διαφυγής από μέσα μου; Είναι το ότι ο Μιχαήλ μου λείπει αφόρητα κάθε στιγμή; Είναι όλα αυτά μαζί; Αναρωτιέμαι πώς έφτασα μέχρι εδώ. Ποια αόρατη δύναμη με τράβηξε; Μου φαίνεται απίστευτο να το έκανα εγώ μόνος μου».
«Αγαπημένο μου παιδί… Με τη βοήθεια του Θεού και τη δύναμη που εσύ μας έδωσες, ξαναφτιάξαμε την οικογένειά μας, στήσαμε τη ζωή μας ξανά μέσα από τις στάχτες…»
Ελεγες πάντα ότι το μόνο που σου έλειπε ήταν ένα αδερφάκι. Είχες δίκιο και το ήξερα πολύ καλά. Δεν πρόλαβα ποτέ να σου πω ότι ο αδερφός σου έφυγε και αυτός από τη ζωή λίγες μέρες αφότου γεννήθηκες. Τώρα είμαι σίγουρος ότι είναι και εκείνος πάλι μαζί σου. Γνωρίζω ότι επιθυμία σου είναι οι μέρες μας να γεμίσουν ξανά παιδικές φωνές, γέλια και χαρές. Ο ερχομός των καινούριων αδερφών σου στο σπίτι μας να γίνει η αφορμή να λάμψει και πάλι η ευτυχία και η γαλήνη στο πρόσωπό μας. Ο πόνος για σένα βέβαια δεν θα φύγει ποτέ από την ψυχή μας. Είσαι αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας όπου και αν βρισκόμαστε… Με έμαθες περισσότερα από όσα εγώ πρόλαβα να σε διδάξω. Κατάφερες να μας ταρακουνήσεις, να μας βγάλεις από τον λήθαργο που ζούσαμε. Να μας κάνεις να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας. Να αλλάξουμε προτεραιότητες και αξίες. Να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι, λιγότερο εγωιστές… Τώρα πια δεν με φοβίζει ο θάνατος γιατί γνωρίζω ότι θα είναι η στιγμή εκείνη που θα σε σφίξω ξανά στην αγκαλιά μου και θα σου ψιθυρίσω ότι όλη μου τη ζωή περίμενα την ώρα που θα σμίξουμε και πάλι. Ο μπαμπάς σου».
Αυλαία για την φετινή σεζόν έριξε η εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη, «Αλήθειες με τη Ζήνα» με την παρουσιάστρια να ανανεώνει το ραντεβού της με το τηλεοπτικό κοινό για τον Σεπτέμβριο.
Η γνωστή παρουσιάστρια θα κάνει ένα διάλλειμα από τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις, για να ξεκουραστεί με την ίδια να επιλέγει το πανέμορφο σπίτι της προκειμένου να χαλαρώσει, μιας και της προσφέρει ηρεμία και άνεση.
Μάλιστα, η Ζήνα Κουτσελίνη έχει μοιραστεί πολλές φορές με τους διαδικτυακούς της φίλους φωτογραφίες τραβηγμένες από το σπίτι της και κυρίως από τον τεράστιο και εντυπωσιακό κήπο της.
Το σπίτι της Ζήνας Κουτσελίνη διαθέτει μία κλασική διακόσμηση, χωρίς βέβαια να λείπουν και τα μοντέρνα στοιχεία.
Στα έπιπλα κυριαρχεί το γκρι σκούρο χρώμα, ενώ οι κουρτίνες και τα υπόλοιπα υφάσματα στο χώρο αποπνέουν μία πολυτέλεια λόγω των εξαιρετικών υλικών που έχουν χρησιμοποιηθεί για την διακόσμηση.
Μία μεγάλη πολυθρόνα σε μία γωνιά του σαλονιού αποτελεί μία ξεχωριστή πινελιά ενώ το γυάλινο σύνθετο με προσωπικά αντικείμενα μεγάλης αξίας και κειμήλια της Ζήνας Κουτσελίνη χαρίζει στον χώρο μία ξεχωριστή νότα.
Στους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού τις εντυπώσεις κερδίζει ο καταπράσινος και πολύ προσεγμένος κήπος με τα λουλούδια και βέβαια η πισίνα πού χρησιμοποιείται από την οικογένεια κατά κόρον τους καλοκαιρινούς μήνες.
Δείτε φωτογραφίες από το σπίτι της Ζήνας Κουτσελίνη:
Αδιανότητη τροπή φαίνεται πως παίρνει η υπόθεση με τη μπάλα που, ως άλλος… Wilson, έσωσε τη ζωή του 30χρονου Ιβάν από τη Βόρεια Μακεδονία που μαχόταν με τα θαλάσσια νερά επί 18 ώρες ανοιχτά της Κασσάνδρας, στη Χαλκιδική.
Η ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ 30ΧΡΟΝΟΥ ΕΙΧΕ ΧΑΘΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 10 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ
Ο 30χρονος κατάφερε κρατώντας τη μπάλα να παραμείνει στην επιφάνεια του νερού για πάρα πολλές ώρες κατάφερε να πάρει πολύτιμες ανάσες ξεκούρασης και να μη λυγίσει από την εξουθενωτική, πολύωρη κολύμβηση, θυμίζοντας σκηνές από τη διάσημη ταινία Cast Away («Ο Ναυαγός») με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς.
Το απίστευτο με την ιστορία της μπάλας, που βρέθηκε ως εκ θαύματος μπροστά στον Ιβάν, είναι ότι χάθηκε από την παραλία Εβγάτη στη Λήμνο, στις 30 Ιουνίου! Σύμφωνα με πληροφορίες της Voria.gr,δύο μικρά παιδιά, ο 6χρονος Θάνος και ο 11χρονος Τρύφων από τη Θεσσαλονίκη, είχαν πάει με τους γονείς τους στη συγκεκριμένη παραλία όπου είχαν βρεθεί για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Εκεί, τα δύο παιδιά έπαιζαν με την αγαπημένη τους μπάλα ώσπου κάποια στιγμή αυτή ξέφυγε από τον έλεγχό τους και την τράβηξαν μακριά τα θαλάσσια ρεύματα… Μάλιστα, ένας κολυμβητής που έτυχε να βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο σημείο προσπάθησε να την προλάβει, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Η μητέρα τους είδε τη φωτογραφία με τη μπάλα στη Voria.gr και αναγνώρισε ότι είναι η ίδια με αυτή που είχαν χάσει τα παιδιά της στη Λήμνο
Πού να φανταστούν τότε τα δύο παιδάκια ότι αυτή η μικρή η ατυχία τους θα εξελισσόταν σε ευτυχία και θεόσταλτο δώρο για τον 30χρονο που βρέθηκε να παλεύει μεσοπέλαγα με τα κύματα επί 18 ολόκληρες ώρες…
Η μπάλα, που έγινε σανίδα σωτηρίας στην οδύσσεια του Ιβαν, έφτασε στα χέρια του από τη Λήμνο, από όπου ταξίδευε στο νερό επί 10 μέρες για να φτάσει δίπλα του!
Η μπάλα, που είναι δερμάτινη και έχει μεγέθος μπάλας χάντμπολ, αν και ήταν μισοξεφούσκωτη, όπως ανέφερε ο 30χρονος, κατάφερε να τον βοηθήσει τόσο ώστε να παραμείνει ζωντανός. Ίσως τελικά αυτή η μπάλα που χάθηκε στη Λήμνο να ήταν και το δώρο των γενεθλίων του, για τον εορτασμό των οποίων είχε έλθει μαζί με ακόμα δύο φίλους του από τη Βόρεια Μακεδονία, στο Ποσείδι, οι οποίοι επίσης παρασύρθηκαν από τα νερά στην παραλία Μύτη. Εξάλλου, ο Ιβάν, οποίος βούτηξε στη θάλασσα για να σώσει τους δύο φίλους του, είπε μόλις πάτησε στη στεριά είπε ότι η διάσωσή του ήταν το καλύτερο δώρο της ζωής του.
Ο πατέρας του 30χρονου, μαζί με τη δήμαρχο Κασσάνδρας Αναστασία Χαλκιά, βγήκαν φωτογραφία με την τυχερή μπάλα, ανακουφισμένοι για το αίσιο τέλος της περιπέτειες του 30χρονου.
Ο πρώτος από τους τρεις φίλους εντοπίστηκε γρήγορα και πλέον τα βλέμματα είναι στραμμένα στον εντοπισμό του 28χρονου, του τρίτου της παρέας από τη Βόρεια Μακεδονία. Ο νεαρός είναι άπειρος κολυμβητής και βρίσκεται ήδη για περίπου 40 ώρες στη θάλασσα, με τις ελπίδες όσο περνάνε οι ώρες να λιγοστεύουν. Ωστόσο, όπως έδειξε και η ιστορία με τον Ιβάν και τη μπάλα του Θάνου και του Τρύφωνα, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία..
Ποιο παιδί δεν παθαίνει έκσταση στη θέα ενός μπαλονιού με ήλιο; Οι φανταχτερές φιγούρες αγαπημένων τους ηρώων δεν τους αφήνει περιθώρια αντίστασης και φυσικά δεν χάνουν ευκαιρία να τα ζητήσουν από τους γονείς τους.
Όμως, ενίοτε αυτά τα χαριτωμένα αντικείμενα που λατρεύουν τα παιδιά, ενδέχεται να κρύβουν κινδύνους ακόμη και για την ίδια τους τη ζωή. Μία μητέρα, μετά την τραγική απώλεια του 5χρονου παιδιού της, απευθύνει μία δραματική προειδοποίηση προς άλλους γονείς.
Ο μικρός της πέρασε έξι μέρες στην εντατικό, αφότου έπαιζε με ένα μεγάλο μπαλόνι με ήλιο που είχαν αγοράσει σε υπαίθρια γιορτή στο Νιούκασλ.
Η 43χρονη μητέρα περιέγραψε με σοκαριστικές λεπτομέρειες πώς βρήκε αναίσθητο στο πάτωμα το παιδί της με το μπαλόνι πάνω από το κεφάλι και το λαιμό του. Προσπάθησε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες προτού φτάσει το ασθενοφόρο και στη συνέχεια μεταφερθεί στο νοσοκομείο.
Η ακριβής αιτία του θανάτου του δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη από την νεκροτομή, ωστόσο εκτιμάται, ότι εισέπνευσε ήλιο. Η μητέρα που έχει άλλα τρία παιδιά, ανέφερε ότι απολάμβαναν τον καλοκαιρινό καιρό στον κήπο, όταν συνέβη το ατύχημα στις 23 Ιουνίου.
Όπως είπε η μητέρα, πήγαινε στο μπάνιο και όταν είδε, ότι το παιδί δεν είχε βγει στον κήπο από το δωμάτιό του, πήγε να τσεκάρει, αν ήταν καλά.
«Όταν μπήκα στο δωμάτιο βρήκα το μπαλόνι πάνω από το κεφάλι του και τον λαιμό του. Ήταν ένα μπαλόνι σε σχήμα δεινοσαύρου που είχε το ίδιο μέγεθος με εκείνον. Νομίζω ότι προσπάθησε να μπεί μέσα στο μπαλόνο για να γίνει δεινόσαυρος και να μας κάνει έκπληξη. Έβγαλα το μπαλόνι από πάνω του και ούρλιαξα. Δεν αντιδρούσε, τα μάτια του ήταν μισόκλειστα και ήταν χλωμός», ανέφερε.
«Αγαπούσε τους δεινόσαυρους και του άρεσε να βρυχάται. Είχε πολλούς και σαν παιχνίδια και σε βιβλία», πρόσθεσε η μαμά.
Τώρα προειδοποιεί άλλους γονείς σχετικά με ανάλογα παιχνίδια.
«Το ήλιο είναι τοξικό και μπορεί να στοιχίσει τη ζωή σε δευτερόλεπτα. Είναι πολύ επικίνδυνο. Πήρε τη ζωή του παιδιού μου, που απλά ήθελε να παίξει. Θέλω όλοι οι γονείς, οι παππούδες, οι νταντάδες, οποιοσδήποτε έρχεται σε επαφή με ήλιο να είναι προσεκτικοί», κατέληξε.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπέγραψε σήμερα διάταγμα που διευκολύνει την διαδικασία απόκτησης της ρωσικής υπηκοότητας για όλους τους Ουκρανούς πολίτες και το οποίο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης.
Προηγουμένως η απλούστευση της διαδικασίας απόκτησης της ρωσικής υπηκοότητας αφορούσε μόνο στους κατοίκους των αυτοανακηρυχθέντων αποσχισθέντων εδαφών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, τις οποίες η Ρωσία υποστηρίζει ότι «απελευθέρωσε» από τον έλεγχο του Κιέβου, καθώς επίσης και τις κατεχόμενες από την Ρωσία περιοχές της Χερσώνας και Ζαπορίζια, μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο TASS.
